Τα μικρόφωνα του Ράδιο Ιστόφωνου είναι πολύ φιλικά σε όσους εκδηλώνουν σ' αυτά αγάπη. Κι από αύριο θα είμαστε κι εμείς εκεί...

Να μια είδηση που περιμένατε, φαντάζομαι από τον Σεπτέμβρη. Έτσι λέγαμε τότε καθώς στην τελευταία εκπομπή, τέλη Μαϊου λέγαμε από τον αέρα του του Ράδιο Ιστόφωνου:

Κάπου εδώ όμως άλλη μια εκπομπή της Δημοσιογραφικής Ομάδας της ΕΚΑΠ και του “Πολύτροπου Τέχνης” η τελευταία αυτής της σεζόν, έφτασε στο τέλος της. Σας ευχαριστούμε πολύ που ήσασταν κοντά μας αυτό το δίωρο ραδιοφωνικό ταξίδι μέσω του διαδικτύου. Θέλω από το μικρόφωνο του Ιστοφώνου να ευχαριστήσω τον Αλέξανδρο Ασημακόπουλο που μας έδωσε την ευκαιρία μέσα από αυτή τη μοναδική ιντερνετική συχνότητα να έχουμε ένα βήμα έκφρασης της Δημοσιογραφικής Ομάδας κι ύστερα όλα τα παιδιά, ένα - ένα ξεχωριστά, που πίστεψαν και αγκάλιασαν αυτή την προσπάθεια κάνοντας την δικιά τους υπόθεση. Θα τα ξαναπούμε, ελπίζουμε, από το φθινόπωρο.

Δεν είναι εύκολος αυτός ο αποχαιρετισμός. Τον έζησα και ως ακροατής σε άλλες εκπομπές του Ιστοφώνου. Αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς... Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Και κάθε τέλος, μην ξεχνάτε είναι αφορμή για μια νέα αρχή...

Έτσι απλά σας αποχαιρετήσαμε τότε... Και να, που ωρίμασαν φαίνεται οι συνθήκες και το Ράδιο – Ιστόφωνο επέστρεψε από την προηγούμενη Δευτέρα με 4ωρο ζωντανό πρόγραμμα, μέσα από το νέο στέκι της Επιτροπής Κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνα (ΕΚΑΠ) επί της Θηναίας και Μοναστηρίου που βρίσκεται ανάμεσα στην ΠΟΛΙΤΕΙΑ και το ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, δίπλα στο πανέμορφο πάρκο μας...

Αύριο λοιπόν επιστρέφουμε στα μικρόφωνα του Ράδιο Ιστοφώνου με την εκπομπή που επιμελείται η Δημοσιογραφική μας Ομάδα. Την αρχή κάθε Πέμπτη 7-9 και μετά, όταν στρώσει και η Ομάδα και το πρόγραμμα του σταθμού κάπως καλύτερα, ίσως συνεισφέρουμε και σε μια καθημερινή ειδησεογραφική εκπομπή.

Ένα όνειρο μου είναι, επίσης, μια εβδομαδιαία συνέντευξη μ' έναν καλεσμένο, όχι κατ' ανάγκην διάσιμο, αλλά με ανθρώπους από τη γειτονιά, καθημερινούς, της διπλανής πόρτας που προσφέρουν πολλά, είτε μεμονωμένα, είτε μέσα από τους φορείς που λειτουργούν στην περιοχή.

Η αλήθεια είναι πως το ραδιόφωνο πάντα μου άρεσε. Και σκεφτόμουν, όταν ακόμα μπορούσαμε να κάνουμε όνειρα και γόνιμες σκέψεις, ότι θα καθώς θα αποσειρώμουν συνταξιούχος πια στο χωριό μου, θα έφτιαχνα ένα WEB ραδιοφωνικό σταθμό να τον “κουμπώσω” πάνω σ' αυτό το Site και να εκπέμπει σε όλο τον κόσμο επιλεγμένη μουσική και ενθαρρυντικά λόγια.

Ωστόσο, το βλέπετε κι εσείς, ήρθαν τα πάνω – κάτω και δεν μπορεί να κάνεις στοιχειώδεις προγραμματισμούς. Ας ξεκινήσουμε για την ώρα από το Ράδιο – Ιστόφωνο που φιλοξενεί τη φωνή και τη δράση της Ομάδας μας.

Η πρόκληση αφορά πια τα παιδιά της Ομάδας. Θα τα καταφέρουμε φέτος να φτάσουμε όλοι όσοι θα συμμετάσχουμε με τα κείμενα μας παραμάσχαλα ή θα πάμε σαν τουρίστες ενός δελτίου που δεν μοχθήσουμε, δεν παλέψαμε για να διαμορφώσουμε;

Στις συναντήσεις της Τετάρτης κάτι μαθαίνουμε κι είναι μια καλή ευκαιρία να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι δεν είναι χαμένος ο καιρός που διαθέτουμε σ' αυτή τη δράση. Κεφαλαιοποιούμε τις γνώσεις μας και προσπαθούμε να δώσουμε την επικαιρότητα μέσα από τις σχολιασμένες, όχι φανατισμένες, αλλά και όχι με ρηχό σχόλιο, ειδήσεις...

Έχουμε δει, τι λείπει από τους ανθρώπους... Δεν φιλοδοξούμε να καλύψουμε αυτό κενό, αλλά θέλουμε να δώσουμε αυτό το διαφορετικό που να τιμά όσους μας εμπιστεύονται... Ελάτε να το δοκιμάσουμε για δεύτερη φορά. Είμαι βέβαιος ότι μπορούμε. Αρκεί να το πιστέψουμε και να δώσουμε χώρο στην καρδιά μας για να το κάνουμε με υπευθυνότητα και διάθεση.

Ιδού η πρόκληση! Σας περιμένω. Συντονιστείτε ΕΔΩ.

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς την τράβηξε αυτή τη φωτογραφία ο Δημήτρης, συνάδελφος πριν τρία χρόνια στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Είμαι στο γραφείο μου, σε ώρα δουλειάς... Απέναντι μου, με τα γραφεία ενωμένα κάθεται ο Μπάμπης...

Η αλήθεια είναι ότι μου φάνηκε κάπως όταν ο Δημήτρης Λουκάκης, πρώην συνάδελφος από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ “ανέβασε”στο Χρονολόγιο μου, στο Facebook, τη φωτογραφία που βλέπετε στην κορυφή του δημοσιεύματος.

Ήταν για μένα μια έκπληξη. Καμιά φορά, στο περιθώριο της δουλειάς μας κάναμε τα αστεία μας, δεν βγαίνει αλλιώς ο χρόνος... Μια τέτοια στιγμή διάλεξε ο Δημήτρης. Και κράτησε ακριβά φυλαγμένη στο αρχείο του τη φωτογραφία και να, που ήρθε η ώρα να τη δημοσιοποιήσει...

Ας βάλουμε λοιπόν τη μνήμη να δουλέψει... Τα τελευταία χρόνια του επαγγελματικού βίου μου στο “Αθλητικό” της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ πέρασα πολύ όμορφα, έχοντας την ευθύνη της ύλης του τμήματος. Δούλεψα κοντά σε συναδέλφους που γνώριζα από παλιά, από άλλες δουλειές και γνώρισα άλλους που μοιράστηκα μαζί τους αρκετά πράγματα...

Εξάλλου, πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό που έζησα από μια δουλειά που πάντα αγαπούσα. Δεν με πείραξε καθόλου που ξεκινούσα κάθε απόγευμα από το κέντρο της Αθήνας για να κατέβω στα γραφεία της εφημερίδας στο Παλιό Φάληρο, όπου είναι το συγκρότημα του κ. Αλαφούζου.

Συνεργάστηκα με εξαιρετικά παιδιά και μοιράστηκα μαζί τους πολλές νέες γνώσεις σ' έναν τομέα που δεν ήξερα, ούτε ως αναγνώστης. Κι όμως είχαμε καταφέρει να έχουμε μια καλή ομάδα με ανθρώπινες σχέσεις που προσπαθήσαμε να κρατάμε σε αξιοπρεπή επίπεδα.

Έφυγα με εθελουσία (απόλυση) το Γενάρη του 2012, όχι γιατί το ήθελα, αλλά γιατί το επέβαλαν οι οικονομικές συνθήκες, έτσι όπως προέκυψαν μέσα στη δίνη της κρίσης... Δεν είχα άλλη επιλογή... Σχεδόν διέλυσαν το τμήμα. Αν λειτουργεί ακόμα, αυτό οφείλετε στην αυτοθυσία και την υπευθυνότητα των νέων παιδιών που έμειναν πίσω, έχουν οικογένειες  και την ανάγκη να κάνουν ακόμα μερικά όνειρα, έστω και κοντοπρόθεσμα για τους ίδιους... Και μακάρι να μην προκύψει καμιά φλασιά στους αρμόδιους και δουν ακόμα πιο υποβαθμισμένα τα αθλητικά σε ένα φύλλο εφημερίδας με ιστορία πίσω του...

Ευχαριστώ τον Δημήτρη γι' αυτή τη φωτογραφία που μ' έκανε να θυμηθώ πράγματα από το κοντινό παρελθόν... Τότε που η επαγγελματική ζωή ήταν ανέφελη και πάντως δεν είχε αυτή τη διάχυτη ανασφάλεια για το μέλλον που επικρατεί στις μέρες μας...

Θα ονειρεύομαι για σένα / μέχρι να με βρεις. / Μετά θα αφεθώ / στους στίχους σου / και έναν έναν θα τους γκρεμίσω, / σε συντρίμια λέξεων / θα σε ανιχνεύσω. / Θα μετρώ τα φεγγάρια / μέχρι να με βρεις / και μετά θα τα σβήσω / ένα ένα, / σε κλειστό ουρανό / θα σε ψηλαφίσω ζηλεύω, βλέπεις, / τη σελήνη που σε μαγεύει / ΠΟΙΗΜΑ ΜΑΡΙΑΣ ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ... Είναι ξεσηκωμένο από τον τοίχο του Georgios Pasxalidis από το google+

Η φωτογραφία προχθεσινή, από το 60 δημοτικό σχολείο της Αθήνας όπου βρεθήκαμε, στην έναρξη των φετινών δραστηριοτήτων του... Τι όμορφο που είναι να απρακολουθείς τα παιδιά να παίζουν... Και πόσο υπέροχο είναι επίσης να βλέπεις αργότερα αυτά τα παιδιά να σέβονται τους γονείς τους...

Το είδα στο Facebook, το είχε αναδημοσιεύσει η Χρυσούλα στον τοίχο της και μετά κι άλλοι φίλοι μου, αλλά μου άρεσε πολύ, γιατί λέει αλήθειες μεγάλες. Πρόκειται για ένα γράμμα ενός ηλικιωμένου πατέρα στο γιο του. Αν δείτε κάτι δικό σας σ' αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Διαβάστε το όμως προσεκτικά, παρακαλώ:

"Εάν μια μέρα με δεις "γέρο"... αν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ... έχε υπομονή, θυμήσου πόσο καιρό με πήρε για να σου τα μάθω... Aν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα... μην με διακόπτεις... άκουσε με, όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή... θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοια μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μην με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο;

Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων... δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις... το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω, αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.

Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα "βάρος", έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα - όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελα να "πεθάνω"... μην θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις που παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα για να σου ανοίξω τον δρόμο.

Αφιέρωσε μου λίγο από τον χρόνο σου, δώσε μου λίγο από την υπομονή σου, δώσε μου μια "πλάτη" για να ακουμπήσω το κεφάλι με τον ίδιο τρόπο που το έκανα και εγώ για σένα. Βοήθησε με να περπατήσω, βοήθησε με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αντάλλαγμα θα σου δώσω ένα χαμόγελο και την απέραντη αγάπη που πάντα έτρεφα και είχα για σένα. Σε αγαπώ παιδί μου..."

Ευαισθησία! Μεγάλη υπόθεση να μπορούμε να σεβόμαστε τα άσπρα μαλλιά εκείνων που μας μεγάλωσαν και να εκτιμούμε όλα όσα έκαναν για μας.

Είτε είναι αληθινό το γράμμα είτε κατασκευασμένο από κάποιον ευφυή εμένα τουλάχιστον κατάφερε να με συγκινήσει. Είναι που έχω χάσει το δικό μου πατέρα και δεν πρόλαβα να του δείξω όλη την αγάπη μου, είναι κάτι άλλο δεν ξέρω... Με το που το είδα όμως είπα πως έπρεπε να το κάνω θέμα εδώ στο Site και να το μοιραστώ με περισσότερους ανθρώπους.

Στο κάτω – κάτω κάτι έχουν να προσφέρουν τέτοια θέματα... Άσε που γαληνεύουν και την καρδιά μας...

Ακούστε κι αυτό το όμορφο τραγούδι... Αφιερώμενο εξαιρετικά σε όσους νομίζουν ότι οι στοίχοι τους αγγίζουν...

Το νοσοκομείο “Μητέρα”, ψηλά στην Κηφισιά, δίπλα στο Υγεία όπου μπήκε χθες στο 6.00 η κόρη μου. Και στις 11.50 έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο κοριτσάκι 3.150 κ.

Στο δωμάτιο 216 του δεύτερου ορόφου, είναι. Λίγη ώρα μετά την επέμβαση προτίμησα να... φωτογραφήσω την πόρτα του δωματίου της... Η εγγονή είναι πολύ νωρίς για να δει το φως της δημοσιότητας...

Απολαύστε τη όμως από εδώ, σαν πριγκίπισσα, μέσα από το σκίτσο – φωτό που έστειλε η Ερατώ στο Facebook. Κάπως έτσι θα 'ναι φαντάζομαι... Μόλις τη δω κι εγώ από κοντά θα σας πω τις εντυπώσεις μου...

Κι ο Πάνος, το προχωράει ακόμα περισσότερο... Την “είδε” μεγάλη πια να μου δίνει ένα φιλάκι... Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας. Είναι, τελικά, ευλογία μεγάλη να έχεις φίλους...

Αλλαγή ατζέντας... Από το δράμα της χθεσινή ανάρτησης, στη χαρά και στη συνέχεια της ζωής... Την ώρα που εμείς ανεβάζαμε χθες εδώ τη φυσική αντίδραση των συγγενών της 25χρονης χωριανής μου απέναντι στους βιαστές της με αφορμή ένα δημοσίευμα της ΝΕΑΣ ΚΡΗΤΗΣ, η Ειρήνη, η κόρη μου έδινε στο “Μητέρα” τη δική της μάχη να φέρει στη ζωή την κόρη της...

Ξημερώματα 5.20 χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι... Ήταν η Ειρήνη που είδε να σπάνε τα νερά της, εκείνο το σημάδι, ότι δηλαδή η γέννηση είναι άντε πόρτας... Έφυγε με τον Χριστόφορο, τον σύζυγο της, για το “Μητέρα” και στο σπίτι ετοιμάζονταν να πάνε η μητέρα της με το αδελφό της τον Λάμπρο...

Εγώ δεν μπορούσα να πάω... Είχα σε εξέλιξη, στο τελευταίο στάδιο μάλιστα τη ΦΩΝΗ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ του ΟΤΕ, μα η καρδιά μου και το μυαλό μου, ήταν εκεί... Στις 10 με ενημέρωσαν ότι η μικρή μπήκε στο χειρουργείο. Η γέννα θα γινόταν με καισαρική τομή... Μία η ώρα το μεσημέρι είχα τελειώσει με τη ΦΩΝΗ και με τη μηχανή ανέβηκα στο “Μητέρα”.

Ήταν εκεί, εκτός από τη μητέρα της και τον Λάμπρο, τα πεθερικά της και οι φίλοι των παιδιών, Ματίνα με το σύζυγος της. Κάθονταν στο καφέ, στο ισόγειο του νοσοκομείου... Η Ειρήνη είχε γεννήσει το κοριτσάκι της, υγιέστατο, 3.150 κ. και ήδη είχε μπει στη διαδικασία να τακτοποιηθεί στο δωμάτιο της. Το 216, του δευτέρου ορόφου...

Την είδα για λίγο... Δεν με άφησαν περισσότερο από 10 λεπτά. Η ασφάλεια είναι αυστηρή και τηρεί τα ωράρια επισκεπτηρίου, δυο ώρες το μεσημέρι (11 – 1) και τρεις ώρες το απόγευμα (5 – 8).

Έλαμπε το πρόσωπο της... Ήταν ταλαιπωρημένη, αλλά χαρούμενη. Το ίδιο κι ο Χριστόφορος. Και πολύ σωστά. Έφεραν με τον καλύτερο τρόπο στον κόσμο μια νέα ψυχή...

Έφυγα κι εγώ χαρούμενος... Μια τέτοια ώρα είναι όμορφη. Έκανα μια ανάρτηση στο Facebook για να μοιραστώ αυτή τη μεγάλη χαρά με τους φίλους. Δείτε ΕΔΩ. Είναι εντυπωσιακή η ανταπόκριση. Η μπαταρία του κινητού εκφορτίστηκε από τη συνεχή χρήση... Θεώρησα σωστό να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς που έσπευσαν να μου ευχηθούν. Ως αργά το βράδυ συνέβαινε αυτό. Και μου άρεσε πολύ... Άσε που από το μεσημέρι είχα μπει ήδη, σ' ένα καινούργιο ρόλο: Παππούς!...

Πώς είναι να είσαι παππούς; Ρωτάνε οι φίλοι... Δεν ξέρω ακριβώς, είναι λίγες ώρες που έχω αυτά νέα συναισθήματα. Μαθαίνω κι εγώ. Και είμαι γεμάτος αγάπη και τρυφερότητα γι' αυτή τη νέα ζωή και για τα παιδιά μου. Ο χρόνος είναι βέβαιο ότι θα βγάλει κι άλλα...

Το σπουδαίο είναι ότι βλέπεις να ανοίγονται δρόμοι συνέχισης της ζωης. Ειρήνη, Χριστόφορε να σας ζήσει το μωράκι... Και να φέρει χαρά και ευτυχία στο σπιτικό σας... Κουράγιο και δύναμη!