Στα 10 χρόνια πια και είμαστε καλά! Τι άλλο να θέλουμε σ' αυτόν τον παράξενο κόσμο;

gamos6Στις 4 Απριλίου 2025, κλείσαμε δέκα (10) χρόνια παντρεμένοι, με την σύντροφο της ζωής μου, Σούλα Αργυροπούλου. Και μπήκαμε στον 11ο!

Και επειδή εκτιμούμε ότι ο γάμος, ήταν και παραμένει ένα μεγάλο γεγονός που άλλαξε τις ζωές μας, θέλουμε να το θυμόμαστε, αφού εκτιμούμε ότι άξιζε το βήμα που κάναμε...

Όπως και τις όμορφες στιγμές στη ζωή μας...

Και είμαστε πολύ χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι στον κοινό δρόμο που χαράσσουμε στη ζωή μας...

Στο μεταξύ, κάθε μέρα για μέρα, είναι για μας ξεχωριστή και την τιμούμε όπως της πρέπει, επειδή ξέρουμε καλά πως είναι Θείο Δώρο...

Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, σε εποχές πολύ δύσκολες και έχουμε καταφέρει να είμαστε καλά, καθώς μοιραζόμαστε πράγματα...

Ακόμα και τώρα που περνάμε μια ιδιόμορφη περίοδο, στον απόηχο της πανδημίας του κορονοϊού Covid-19 που μας κράτησε δυο χρόνια σε καραντίνα σπίτι μας, ή σε μια ιδιότυπη κοινωνική αποστασιωποίηση, εμείς προσπαθήσαμε να είμαστε καλά και να κάνουμε πράγματα, μαζί...

Τα σχέδια, έτσι κι αλλιώς τα αφήνουμε για αργότερα, όταν φτιάξουν τα πράγματα... Μέχρι τότε μπορούμε να ζούμε με ευχάριστες αναμνήσεις από ταξίδια που προλάβαμε να κάνουμε...

Και αν το θέλει ο Ιεχωβά, τώρα που περασε το κακό, σχεδιάζουμε κι άλλα. Όσο αντέχουμε και μπορούμε!

Θέλουμε να το γιορτάσουμε λίγο διαφορετικά και... λίγο αργότερα. 2-7 Μαϊου θα πάμε εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Το ήθελε πάντα η Σούλα. Κι εγώ που την έζω ζήσει την Πόλη, πολλά χρίνια πριν, είναι όντως, ένα σταυροδρόμι πολιτισμού ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή.

Αξίζει λοιπόν και θα το τολμήσουμε! Έτσι κι αλλιώς μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, ανθρώπους, πολιτσμούς.

Επειδή αυτό είναι κάτι που μας αρέσει και το θέλουμε, ενώ παράλληλα θα συνεχίσουμε να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και μας ευχαριστούν, μαζί!

Σ' αυτό το πλαίσο εντάξαμε και το ταξίδι μας στο Πήλιοβπριν μερικά χρόνια... Μια όμορφη ανάσα σε ένα μέρος που αγαπούμε πολύ και θέλαμε να το γνωρίσουμε καλύτερα... 

Είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τον Στηβ, την Έστερ και τα κορίτσια τους, Βικτώρια και Χλόη τον Ιούνιο του 2023, όταν περάσαμε μαζί στην Πάρο ένα δεκαήμερο φανταστικών διακοπών... Και συνεχίζουμε!

kanoni1.060416

Ας γυρίσουμε λιγάκι πίσω το χρόνο... Το 2016 πήγαμε για έξι μέρες στην Κέρκυρα. Και περάσαμε υπέροχα, όπως μπορείτε να δείτε και στις δημοσιεύσεις που κάναμε γι' αυτό το ταξίδι μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Μας αρέσει να το κάνουμε αυτό ως άνθρωποι. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε ένα σοβαρό, μεγάλο γεγονός, να γιορτάσουμε στη ζωή μας...

Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ ταξιδεύει, γνωρίζει νέους τόπους, ανθρώπους, συνήθειες, ήθη και έθιμα, πολιτισμούς και τα ζει. Από εδώ τα λέγαμε καθημερινά, κι εκείνες τις μέρες των ταξιδιών μας, όπως κάνουμε χρόνια τώρα, με τα μέρη που επισκεπτόμαστε… 

Και το 2017 πήγαμε στο Αβινιόν της Γαλλίας κοντά στους πνευματικούς και σαρκικούς αδελφούς μας Γιώργο και Αστρίντ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αλλά, επειδή δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε την αρχή, στα λίγκ που ακολουθούν μπορείτε επίσης να δείτε μαζεμένες όλες τις αναρτήσεις που έκανα από το Βανκούβερ του Καναδά, τότε που μείναμε κοντά στον Στήβ και την Έστερ, την κόρη και τον γαμπρό της Σούλας, για δεκαπέντε ολόκληρες μέρες..

Εκεί, το 2015, στις 4 Απρίλη, έγινε ο γάμος μας με τη Σούλα... Αξίζει να τα θυμηθούμε όλα αυτά, γιατί άλλαξαν τον ρου της δικής μας ιστορίας...

Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

psarakia

Ο γάμος όπως είπαμε, είναι θεϊκός θεσμός, τον οποίο καθιέρωσε και εδραίωσε ο Ιεχωβά στην Εδέμ, φέρνει σε ύπαρξη την οικογενειακή μονάδα, τον οικογενειακό κύκλο. 

Ο Ιεχωβά, ο Δημιουργός, έπλασε τον άνθρωπο, αρσενικό και θηλυκό και θέσπισε το γάμο ως την κατάλληλη διευθέτηση για τον πολλαπλασιασμό της ανθρώπινης φυλής. (Γε 1:27, 28)

Ο πρώτος ανθρώπινος γάμος τελέστηκε από τον Ιεχωβά, σύμφωνα με την περιγραφή των εδαφίων Γένεση 2:22-24. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της ζωής μας. Τα σεβόμαστε και τα τιμούμε, όπως τους πρέπει...

akrovatis

Τι κάναμε και πώς το γιορτάσαμε το 2020; Δείτε ΕΔΩ. Και τα καλύτερα είναι μπροστά μας... Όπως το ταξίδι μας στο Πήλιο... Δείτε ΕΔΩ το 2021, Το 2022 το ψάχνουμε. Ήταν δύσκολα χρόνια λόγω της πανδημίας. Αλλά μετά το 2023, όλα έδειχναν να παίρνουν ένα άλλο ρυθμό... Πιο φυσιολογικό! Κάτι έχουμε στο νου μας και για φέτος... Δείτε όμως ΕΔΩ την αγάπη που μας έδειξαν οι φίλοι μας...

avgo.tukokora

Τα δικά μου

Μερικά πράγματα που πρέπει να ξέρετε για μένα, τον άνθρωπο πίσω από αυτό το Site......

kalokeri2013.xorioΟι εξελίξεις τρέχουν... Και τρέχουν με τρελούς ρυθμούς... Οι εφημερίδες ασχολούνται όπως πάντα με διάφορα θέματα...

Αυτό το Site δεν έγινε ούτε και σκέπτεται να γίνει κραυγαλέο, εντυπωσιακό, για να “πουλήσει” τα πάντα, για λίγα λεπτά δημοσιότητας. Φτιάχτηκε για να μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα, να λέει τις θέσεις, τις απόψεις του ιδιοκτήτη του και καμιά φορά, να χαλαρώνει μαζί σας... Διότι υπάρχουν στιγμές που το χρειαζόμαστε κι αυτό...

Αποφάσισα λοιπόν να γράψω ένα μικρό βιογραφικό για μένα... Έτσι που να ξέρετε κι εσείς, ποιος βρίσκεται πίσω από αυτές τις γραμμές. Το συζήτησα με φίλους που ξέρουν πώς γίνεται η παρουσίαση ενός ιστότοπου. Και την αρχή έκανα ένα μικρό κείμενο που το δημοσίευσα στη μπάρα δεξιά, ψηλά... Αλλά έκρινα ότι δεν είναι αυτός ο κατάλληλος χώρος.

Τρέχει τόση ειδησεογραφία γύρω, που μάλλον είναι υπερβολή να δίνω τόσο χώρο για μένα... Έτσι το έβγαλα από κει και το έβαλα σε μια κανονική ανάρτηση.

Εξάλλου η “ζωή” των θεμάτων στην κεντρική σελίδα δεν κρατάει περισσότερο από μια εβδομάδα. Ύστερα, χωρίς να χάνεται “πηγαίνει πίσω”, διακριτικά και δίνει χώρο στα νέα δημοσιεύματα. Έτσι είναι σχεδιασμένο αυτό το Site. Νομίζδεις ότι είσαι σε ένα Blog...

Ποιος είναι λοιπόν ο τύπος ,που έχει την επιμέλεια και την ευθύνη αυτού του Site που διαβάζετε; Ας συστηθούμε:

Με λένε Νίκο Ελ. Θεοδωράκη.
Για περισσότερα από 34 χρόνια υπηρετώ με ευσυνειδησία τη δημοσιογραφία, με γνώμονα την υπεράσπιση και την προβολή της αλήθειας, χωρίς παραμορφωτικούς φακούς που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα.

Βιώνω την έκτη δεκαετία της ζωής μου και σε λίγο ίσως τα καταφέρω να βγω στη σύνταξη, αν και όπως έκαναν την Ελλάδα οι κυβερνώντες μας, κανείς πια δεν είναι σε θέση να κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια. Δυστυχώς.

Ωστόσο, οι παλιοί λέγανε πως, δημοσιογράφος είσαι μέχρι να πεθάνεις... Και καθώς περνούν τα χρόνια συσσωρεύεις όλο και περισσότερη εμπειρία γύρω από το γραπτό λόγο. Έχω δουλέψει στις ημερήσιες εφημερίδες ΓΝΩΜΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΑΥΡΙΑΝΗ, ΛΟΓΟΣ. ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Στην τελευταία δούλεψα κοντά δεκαπέντε χρόνια. Πριν με πάρει η μπάλα των επιπτώσεων από τα χρόνια των μνημονίων και απολυθώ για να προσληφθεί στη θέση μου, κάποιος νέος συνάδελφος με λιγότερα χρήματα...

Η δουλειά μου ήταν η σύνταξη ύλης... Δεν ξέρω τι μπορεί να λέει αυτό στους πολλούς που θεωρούν δημοσιογράφους μόνο κάτι άπειρα παιδαρέλια που με αμοιβές 3,60 βγαίνουν στα κανάλια της τηλεόρασης ή βάζουν τις υπογραφές τους σε αμφίβολης ποιότητας δημοσιεύματα των εφημερίδων, ανάλογα με το βάρος που έχουν...

Η ύλη είναι από τις σημαντικότερες τομείς μιας εφημερίδας και είναι οι άνθρωποι αυτοί, που μαζί με τους διευθυντές και τους αρχισυντάκτες, ετοιμάζουν ότι παίρνετε εσείς καθημερινά στα χέρια σας. Τίτλους, φωτογραφίες, κασέ, εμφάνιση... Ολόκληρη την εφημερίδα, δηλαδή... Αν τις εμπιστεύεστε ακόμα. Κι αν είστε από εκείνους τους λίγους, αλλά σπάνιους αναγνώστες που αναζητούν το κάτι παραπάνω στην ενημέρωση τους...

Αυτό το Site είναι το τελευταίο “πνευματικό” παιδί μου... Το φροντίζω, το περιποιούμαι και βγάζω καθημερινά τα σώψυχα μου. Αν το μελετήσετε με προσοχή θα διαπιστώσετε πως είμαι διάφανος στα μάτια σας. Όλα είναι γραμμένα στις σελίδες του. Οι δουλειές μου, οι εφημερίδες που βγάζω, τα τηλέφωνα μου, το e-mail επικοινωνίας, τα πάντα... Κι αυτό γιατί πιστεύω ακράδαντα πως αν το διαδίκτυο το φοβάστε ή δεν το εμπιστεύεστε, είναι καλύτερα να βγείτε και να κάνετε κάτι άλλο, πιο χρήσιμο και πιο εποικοδομητικό.

Αποτελεί πεποίθηση μου, πως ένας δημοσιογράφος που μέσα από τα γραφτά του κρίνει τους άλλους, δεν πρέπει να έχει τίποτα κρυφό. Βγαίνω λοιπόν καθαρά με το ονοματεπώνυμο μου και την αληθινή φωτογραφία μου.  Τα τελευταια χρόνια έχω στρέψει το ενδιάφέρον του, σε μαρτυρίες γύρω από την πίστη που με κρατά όρθιο και δυνατό για να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Εκτιμ'ώ ότι είναι ότι καλύτερο έχω γνωρίσει στη ζωή μου.

Έτσι έχουν προστεθεί πολλοί νέοι αναγνώστες, σταθεροί και με άποψη. Και σας χαίρομαι. Κάνουμε καλή παρέα εδώ. Και σας ευχαριστώ που είστε συνταξιδιώτες σ΄αυτά τα ταξίδια που κάνουμε καθημερινά... Για όσους έχουν διαφορετική άποψη για την καθημερινότητα και τη ζωή, ας χωρίσουν οι δρόμοι μας. Εκεί έξω είναι βέβαιο ότι θα βρουν πιο ενδιαφέροντες ιστότοπους.

Αναζητούσα εργασία οταν απολύθηκα από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, γιατί έτσι όπως στριμώχτηκαν τα πράγματα από τα συνεχή μνημόνια, έπρεπε να ζήσω αξιοπρεπώς... Και το είπα δημόσια, γιατί αυτό έμαθα να κάνω και το κάνω καλά. Με ευσυνηδεισία και επαγγελματική επάρκεια. Φυσικά, δεν βρέθηκε τίποτα πέρα απο τα δύο συνδικαλιστικά έντυπα που έχω, τον ΤΥΠΟ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΩΝ και τον ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ... Μαζι τους είμαι καλά. Οι άνθρωποι εκτιμούν τη δουλειά μου και τους ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη τους.

Από την 1 Νοέμβρη του 2017, λίγο πριν βγω στη σύνταξη, οι συνδικαλιστές της ΠΕΤ ΟΤΕ, ως εργοδότες, έκριναν φρόνημο, να με απολύσουν... Τι να κάνουν οι άνθρωποι πρέπει να... ζήσουν κι αυτοί και το κόστος ενός δημοσιογράφου, σε εποχές που δεν είναι ότι καλύτερο γι' αυτούς η διαφάνια, η σωστή και ολοκληρωμένη ενημέρωση μέσα από έναν επαγγελματία του είδους, είναι βάρος. Προσπάθησαν να με πείσουν ότι αυτό ήταν για το... καλό μου! Ας είναι καλά οι άνθρωποι... Εκτιμώ ότι σε δύσκολες εποχές για μένα, από την ΠΕΤ ΟΤΕ έφαγα ψωμί...

Σας καλωσορίζω στον ιστότοπο μου. Και σας ευχαριστώ που φτάσατε ώς εδώ, αναζητώντας να μάθετε για μένα...

Μικρή “ανάσα” για μας τους ανθρώπους της πόλης και η ομορφιά της επαρχίας...

fteri4.210314Το βίντεο που τράβηξα την Παρασκευή το απόγευμα από το ποτάμι στη Φτέρη... Ονειρικό... Δείτε του πατώντας ΕΔΩ.


dimokratia240314Θέματα που προβάλλουν σήμερα οι εφημερίδες... Τα κόκκινα δάνεια και οι ρυθμίσεις που μπορούν να κάνουν όσοι έχουν πρόβλημα προηγείται για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

ef.sintakton240314
Από τα ενδιαφέροντα θέματα που θα έχουμε μπροστά μας στο εγγύς μέλλον. Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ “ανεβάζει” ψηλά την επέλαση πάνω στα εργασιακά και οδηγεί ολοταχώς στο Μεσαίωνα. Τα δεχόμαστε όλα χωρίς καμιά αντίδραση...

kontranews240314
Στο CONTRA NEWS του Γ. Κουρή προβάλλουν με το δικό τους τρόπο το πρόβλημα με την κατοικία και τις τράπεζες. Παραμονή 25ης Μαρτίου... Η εθνική έπαρση στο.., έπακρο της. Τι θλιβερό και μόνο να το λες...

platanosΝαι, ήταν για μένα ένα πολύ όμορφο διάλειμμα το τριήμερο στην Τέμενη Αιγίου όπου πήγαμε με αφορμή την 34η Συνέλευση Αντιπροσώπων της ΠΕΤ ΟΤΕ. Μπορεί να είχε μπόλικη δουλειά, να κουράστηκα σωματικά, αλλά η καρδιά μου φτερούγισε σε ένα πολύ όμορφο περιβάλλον, σε μια εξοχή που αγκομαχά τώρα να ανθίσει...

Δεν θα μιλήσω για την Σ.Α. Γι' αυτήν θα έχουμε πράγματα να πούμε είτε μέσω του Site της ΠΕΤ ΟΤΕ, είτε μέσω του περιοδικού η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΤΟΥ ΟΤΕ που θα εκδοθεί στην ώρα του, αλλά απευθύνεται σε ένα άλλο ειδικό κοινό...

Εδώ σ' αυτό το Site θέλω να πω για όλα αυτά που ένιωσα, καθώς το είδα σαν ευκαιρία να ξεφύγω λίγο από την καθημερινότητα και να αισθανθούμε άνθρωποι με Α κεφαλαίο.

Η φτέρη και η αγριελιά ήταν η αφορμή... Ψάξαμε λίγο να τα βρούμε και το χαρήκαμε να κινηθούμε ανάμεσα στο πράσινο που έχει γεμίσει ο τόπος στα χωράφια... Περπατήσαμε κάτω από τα πλατάνια που τώρα βγάζουν τα φύλλα τους, σε ένα μήνα – δυο θα είναι καταπράσινα με παχύ ίσκιο.

Σιωπηλά απολαύσαμε τη φύση... Έτσι της πρέπει. Ο ήχος από το τριζόνι, το κελάηδημα ενός πουλιού, η ανάσα μας, όλα έχουν μια ξεχωριστή αξία. Και πολλές φορές στην πολύβουη Αθήνα, τα ξεχάσαμε...

Τα χρειαζόμαστε όμως... Το βλέπω πως προσδοκούμε να τα προσεγγίσουμε σε κάθε ευκαιρία... Μικρές ανάσες ζωής. Κάποτε τις επεδίωκα και είχα την ευκαιρία να τις κάνω... Τώρα είμαι φειδωλός σ' αυτά. Όχι γιατί έπαψαν να μ' αρέσουν, αλλά γιατί δυσκόλεψαν οικονομικά οι καταστάσεις και μερικά πράγματα τα σκέφτεσαι και δεύτερη φορά.. Ναι, τα σκέφτεσαι και δεύτερη φορά.

Τώρα, στο γραφείο πια, αναπολώ όλες αυτές τις στιγμές, μια – μια... Και λέω πόσο πιο όμορφο θα ήταν αν είχα μια δική μου παρέα που θα ήθελε να μοιραστεί μαζί μου όλη αυτή τη χαρά των ματιών μου και την εμπειρία των αισθήσεων... Δεν θα ήθελα να περάσει η ώρα...

Αν και είναι παρατηρημένο πως ότι ζεις πολύ όμορφα περνάει γρήγορα. Σε αντίθεση με τότε που κάτι δεν πάει καλά και ο χρόνος “κολλάει”... Είναι τότε που τίποτα απ' όσα ζεις δεν καταγράφεται θετικά στο θυμικό.

Για μένα αυτό το τριήμερο ήταν μοναδικό. Κι ευχαριστώ την ΠΕΤ ΟΤΕ που μου έδωσε την δυνατότητα να το κάνω και να ζήσω την κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία. Ελπίζω σύντομα να μου προκύψει ξανά αυτό καλό...

Εξάλλου η άνοιξη τώρα αρχίζει να μπαίνει φουριόζα στη ζωή μας... Κι έχει δρόμο ακόμα μπροστά μας...

Ανοιξιάτικη μέρα μέσα στο χειμώνα ήταν η χθεσινή και την απόλαυσα αληθινά...

amigdalia1

Βιάστηκε, όπως πάντα να ανθίσει η τρελή αμυγδαλιά. Αλλά πώς γίνεται να μην την πατήσει μ' αυτές τις υψηλές θερμοκρασίες. Εδώ κινδυνεύουμε εμείς οι άνθρωποι που, υποτίθεται, έχουμε και λογική...

amigdalia4
Όμορφη εικόνα από αμυγδαλιές τραβηγμένες τότε που ταξίδευα... Πάντα μου άρεσαν τα ταξίδια, αλλά έτσι όπως μας κατάντησαν το σκέφτεσαι πια, ξεκινώντας από τη βενζίνη...

amigdalia3Μέρες όμορφες, ηλιόλουστες κάνει κι εμείς τις απολαμβάνουμε με τον καλύτερο τρόπο ξέροντας πως μπορεί να είναι πρόωρη η άνοιξη, καθώς έχουμε ακόμα δρόμο σ' αυτήν, αλλά οι θερμοκρασίες είναι όντως, ιδιαίτερα υψηλές για την εποχή.

Χθες βγήκα μια βόλτα στο Λόφο Κολωνού στο καφέ του Καπράλου. Δεν είχα παρέα, μόνος ήμουν, αλλά άμα έχεις το κομπιούτερ μαζί σου είναι σαν να έχεις παρέα. Μπορεί να ταξιδεύεις στον κόσμο και παράλληλα να πατάς τα πόδια σου στη γη.

Διαβάζω, γράφω και ακούω... Είναι μεσημέρι Σαββάτου και μέσα το μαγαζί δεν έχει κανέναν πελάτη. Μόνο εγώ μετακομίζω όταν χρειάζομαι μια πρίζα για να φορτίσω το λάπτοπ μου... Για τον ίδιο λόγο θα έρθει αργότερα κι άλλος ένας νεαρός. Ως τότε έχω αράξει κι εγώ έξω, όχι ακριβώς κάτω από τον ήλιο, όπως οι περισσότεροι, αλλά κάτω από ένα υποτυπώδες πάνινο στέγαστρο...

Έχει λίγη ψυχρούλα κι έχω ρίξει το σακάκι μου μου στους ώμους. Έτσι ατημέλητα, χωρίς να το φορώ κανονικά. Μ' αρέσει αυτή κατάσταση. Και χαίρομαι να ακούω στα διπλανά τραπέζια άλλους που κουβεντιάζουν υψηλόφωνα. Όχι δεν είναι από διάθεση κουτσομπολιού. Μάλλον δεν αφήνει να ησυχάσω ο ρεπόρτερ που έχω μέσα μου.

Εξάλλου δεν έχουν όλα όσα ακούω ενδιαφέρον. Μερικές φορές αυτό που με παρασύρει είναι το πάθος που έχουν και τα επιχειρήματα που αναπτύσσουν για να στηρίξουν τη άποψη τους. Σ' αυτό, κυρίως, διαφέρουν οι άνθρωποι. Κι εμένα αυτό που με ενδιαφέρει είναι η μελέτη των ανθρώπινων χαρακτήρων. Ρουφώ τη σοκολάτα μου απορροφημένος στις σκέψεις μου. Μικρές απολαύσεις από αυτές που ότι κι αν κάνουν δεν πρόκειται να μας στερήσουν ποτέ...

Θα καθίσω δυο – τρεις ώρες, όχι περισσότερο. Ίσα να ενημερωθώ για τις εξελίξεις της επικαιρότητας, να κάνω τα σχόλια μου όπου χρειάζεται, να απαντήσω στα e-mail μου, ότι δηλαδή κάνει ένας ζωντανός οργανισμός που αγαπά τη ζωή και προσπαθεί να την απολαύσει...

Θα πάω σε λίγο σπίτι να ξαπλώσω καμιά – δυο ώρες. Εδώ και δυο χρόνια που σταμάτησα από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ αυτό μπορώ πια να το κάνω και μ' αρέσει και το θέλω... Με ξεκουράζει. Κι έτσι μπορώ να συνεχίσω την ημέρα μου, μια μέρα, ας πούμε, ελεύθερη από υποχρεώσεις, αν και λόγω της δουλειάς μου δεν ξημέρωσε ακόμα αυτή η μέρα που θα είναι αληθινά ελεύθερη από υποχρεώσεις...

Βέβαια σηκώνει κουβέντα η λέξη “υποχρέωση” μιας και ότι κάνεις από αγάπη δεν μπορείς με ευκολία να το κατατάξεις εκεί... Και η δημοσιογραφία ούτε ωράρια έχει, ούτε ειδικές στιγμές. Κάθε ώρα, όπου κι αν είσαι, δημοσιογραφείς... Αυτή είναι η μόνη αλήθεια...

Βρέχει συνεχώς από χθες το απόγευμα στην πόλη της Αθήνας...

me ti mana mou ke ton patera mou

Σ' αυτή την αυλή που είμαι φωτογραφημένος με τους γονείς μου, τη δεκαετία του '70, μόλις που εμφανίζονταν οι πρώτες έγχρωμες φωτογραφίες “παίζαμε” με τα ξαδέρφια μου, τα παιδιά της θείας Ελένης που κι αυτή έφυγε νωρίς χτυπημένη από την κακιά αρρώστια. Η δική μου ηλικία ήταν πιο κοντά στη Μαρία...

vroxi.28Έφυγα χθες το πρωί για δουλειά και ψιλόβρεχε. Επέστρεψα το απόγευμα, τα ίδια... Δεν βγήκα έξω, κάθισα μέσα και είδα τηλεόραση, ίδια η κατάσταση. Έξω βρέχει, αργά, σταθερά, ποτιστικά...

Ήθελα σήμερα να ήταν αλλιώς... Κάπως καλύτερος ο καιρός... Να τα καταφέρω να πάω το μεσημέρι στο νεκροταφείο της Νέας Φιλαδέλφειας, να αποχαιρετήσω τον ξάδερφο μου τον Κωστή στο τελευταίο του ταξίδι...

Το έμαθα χθες, από το τηλεφώνημα της αδερφής μου Μαλάμως... Έφυγε κι αυτός, ξαφνικά, λίγο μετά την αδερφή του, τη Βαγγελιώ...

Τι κακό είναι τούτο;... Τελευταία φορά τον είδα πριν δυο καλοκαίρια, Ιούνιος θα 'ταν θαρρώ, στην εκδρομή του Συλλόγου Θραψανιωτών Αττικής... Κι εκεί, παρέα με τη γυναίκα του τη Μαρία, κουβεντιάσαμε λίγο. Περνούσε δύσκολα. Η κρίση τον είχε χτυπήσει άσχημα. Υπήρξε ελεύθερος επαγγελματίας και είχε κάνει μια μικρή περιουσία με αίμα κι αγώνα.

Και ξαφνικά είδε τον κόσμο, όπως όλοι μας, να χάνεται κάτω από τα πόδια του...

Είμαι από το 1975 στην Αθήνα και στο σπίτι τους, στον Κόκκινο Μύλο, δεν τα κατάφερα να πάω... Ούτε και 'κείνοι να 'ρθουν στο δικό μου. Είναι που καμιά φορά χανόμαστε, δίνοντας βάση στα μικρά, καθημερινά πράγματα και μας διαφεύγει η ουσία...

Τα πατρικά μας σπίτια στο χωριό είναι μια μεσοτοιχία... Στην ίδια αυλή μεγαλώσαμε. Εγώ βέβαια είχα μια διαφορά ηλικίας μαζί του και δεν έπαιζα, όπως ας πούμε με τη Μαρία τη μικρή αδερφή του, αλλά οι φτερούγες της μάνας τους, της θείας Ελένης, μας ένωναν γλυκά όλους...

Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή τη γυναίκα... Είχε μια ομορφιά ξεχωριστή... Και σαν συνυφάδες έκαναν καλή παρέα με τη μάνα μου... Δε θυμάμαι να μαλώσουμε ποτέ... Μια οικογένεια ήμασταν... Αγαπούσαμε αληθινά ο ένας τον άλλον και δε δυσκολευόμασταν να το δείξουμε...

Ύστερα σκορπιστήκαμε... Χαθήκαμε. Εκείνος έφυγε νωρίτερα για την Αθήνα, όντας μεγαλύτερος. Ακολούθησα κι εγώ αναζητώντας μια καλύτερη τύχη... Δεν είμαι σίγουρος ότι τη βρήκαμε στο χωνευτήρι της Αθήνας που ο καθένας ακολούθησε τη δική του πορεία... Καμιά φορά βρισκόμαστε στο Σύλλογο Θραψανιωτών. Αλλά δυστυχώς μέχρι εκεί...

Φταίμε κι εμείς που δεν το επιδιώξαμε να 'ρθούμε λίγο πιο κοντά, αλλά πάντα έχουμε τη λαθεμένη εντύπωση ότι “εδώ θα είμαστε για πάντα” και ότι θα έχουμε απεριόριστο χρόνο στη διάθεση μας... Κι όμως... Κανένα τέτοιο περιθώριο δεν έχουμε. Και κάθε φορά που αφήνουμε μια ευκαιρία να χαθεί και να μην έρθουμε πιο κοντά, είναι βέβαιο πως προσθέτουμε κάποια χιλιόμετρα στην απόσταση που μας χωρίζει...

Καλό ταξίδι να 'χεις ξάδερφε... Θα συναντηθούμε κάποια στιγμή και ελπίζω τότε να έχουμε περισσότερο μυαλό και να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να γνωριστούμε καλύτερα...

Επιστρέφουμε στον "αέρα" του Ράδιο Ιστόφωνο!

istofono.2

Τα μικρόφωνα του Ράδιο Ιστόφωνου είναι πολύ φιλικά σε όσους εκδηλώνουν σ' αυτά αγάπη. Κι από αύριο θα είμαστε κι εμείς εκεί...

istofono.logoONAIR 112X120Να μια είδηση που περιμένατε, φαντάζομαι από τον Σεπτέμβρη. Έτσι λέγαμε τότε καθώς στην τελευταία εκπομπή, τέλη Μαϊου λέγαμε από τον αέρα του του Ράδιο Ιστόφωνου:

Κάπου εδώ όμως άλλη μια εκπομπή της Δημοσιογραφικής Ομάδας της ΕΚΑΠ και του “Πολύτροπου Τέχνης” η τελευταία αυτής της σεζόν, έφτασε στο τέλος της. Σας ευχαριστούμε πολύ που ήσασταν κοντά μας αυτό το δίωρο ραδιοφωνικό ταξίδι μέσω του διαδικτύου. Θέλω από το μικρόφωνο του Ιστοφώνου να ευχαριστήσω τον Αλέξανδρο Ασημακόπουλο που μας έδωσε την ευκαιρία μέσα από αυτή τη μοναδική ιντερνετική συχνότητα να έχουμε ένα βήμα έκφρασης της Δημοσιογραφικής Ομάδας κι ύστερα όλα τα παιδιά, ένα - ένα ξεχωριστά, που πίστεψαν και αγκάλιασαν αυτή την προσπάθεια κάνοντας την δικιά τους υπόθεση. Θα τα ξαναπούμε, ελπίζουμε, από το φθινόπωρο.

Δεν είναι εύκολος αυτός ο αποχαιρετισμός. Τον έζησα και ως ακροατής σε άλλες εκπομπές του Ιστοφώνου. Αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς... Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Και κάθε τέλος, μην ξεχνάτε είναι αφορμή για μια νέα αρχή...

Έτσι απλά σας αποχαιρετήσαμε τότε... Και να, που ωρίμασαν φαίνεται οι συνθήκες και το Ράδιο – Ιστόφωνο επέστρεψε από την προηγούμενη Δευτέρα με 4ωρο ζωντανό πρόγραμμα, μέσα από το νέο στέκι της Επιτροπής Κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνα (ΕΚΑΠ) επί της Θηναίας και Μοναστηρίου που βρίσκεται ανάμεσα στην ΠΟΛΙΤΕΙΑ και το ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, δίπλα στο πανέμορφο πάρκο μας...

Αύριο λοιπόν επιστρέφουμε στα μικρόφωνα του Ράδιο Ιστοφώνου με την εκπομπή που επιμελείται η Δημοσιογραφική μας Ομάδα. Την αρχή κάθε Πέμπτη 7-9 και μετά, όταν στρώσει και η Ομάδα και το πρόγραμμα του σταθμού κάπως καλύτερα, ίσως συνεισφέρουμε και σε μια καθημερινή ειδησεογραφική εκπομπή.

Ένα όνειρο μου είναι, επίσης, μια εβδομαδιαία συνέντευξη μ' έναν καλεσμένο, όχι κατ' ανάγκην διάσιμο, αλλά με ανθρώπους από τη γειτονιά, καθημερινούς, της διπλανής πόρτας που προσφέρουν πολλά, είτε μεμονωμένα, είτε μέσα από τους φορείς που λειτουργούν στην περιοχή.

Η αλήθεια είναι πως το ραδιόφωνο πάντα μου άρεσε. Και σκεφτόμουν, όταν ακόμα μπορούσαμε να κάνουμε όνειρα και γόνιμες σκέψεις, ότι θα καθώς θα αποσειρώμουν συνταξιούχος πια στο χωριό μου, θα έφτιαχνα ένα WEB ραδιοφωνικό σταθμό να τον “κουμπώσω” πάνω σ' αυτό το Site και να εκπέμπει σε όλο τον κόσμο επιλεγμένη μουσική και ενθαρρυντικά λόγια.

Ωστόσο, το βλέπετε κι εσείς, ήρθαν τα πάνω – κάτω και δεν μπορεί να κάνεις στοιχειώδεις προγραμματισμούς. Ας ξεκινήσουμε για την ώρα από το Ράδιο – Ιστόφωνο που φιλοξενεί τη φωνή και τη δράση της Ομάδας μας.

Η πρόκληση αφορά πια τα παιδιά της Ομάδας. Θα τα καταφέρουμε φέτος να φτάσουμε όλοι όσοι θα συμμετάσχουμε με τα κείμενα μας παραμάσχαλα ή θα πάμε σαν τουρίστες ενός δελτίου που δεν μοχθήσουμε, δεν παλέψαμε για να διαμορφώσουμε;

Στις συναντήσεις της Τετάρτης κάτι μαθαίνουμε κι είναι μια καλή ευκαιρία να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι δεν είναι χαμένος ο καιρός που διαθέτουμε σ' αυτή τη δράση. Κεφαλαιοποιούμε τις γνώσεις μας και προσπαθούμε να δώσουμε την επικαιρότητα μέσα από τις σχολιασμένες, όχι φανατισμένες, αλλά και όχι με ρηχό σχόλιο, ειδήσεις...

Έχουμε δει, τι λείπει από τους ανθρώπους... Δεν φιλοδοξούμε να καλύψουμε αυτό κενό, αλλά θέλουμε να δώσουμε αυτό το διαφορετικό που να τιμά όσους μας εμπιστεύονται... Ελάτε να το δοκιμάσουμε για δεύτερη φορά. Είμαι βέβαιος ότι μπορούμε. Αρκεί να το πιστέψουμε και να δώσουμε χώρο στην καρδιά μας για να το κάνουμε με υπευθυνότητα και διάθεση.

Ιδού η πρόκληση! Σας περιμένω. Συντονιστείτε ΕΔΩ.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA