Έτοιμο και το φύλλο 448 του «ΤΥΠΟΥ των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών»!

tipos448

Αυτό είναι το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του «ΤΥΠΟΥ των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών» που ολοκληρώσαμε αρχές tτου Απρίλη 2026. Το επιμελούμαι δημοσιογραφικά εδώ και δεκαέξι χρόνια. Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ.. 

Ολοκληρώσαμε και το τελευταίο φύλλο τ. 448 του "ΤΥΠΟΥ των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών"... Αυτό το φύλο ξεκίνησε να δουλεύεται στην Αθήνα, λίγο πριν του 17 Εκλογοαπολογιστικό Συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδία Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών (ΠΟΣΣ που έδωσε και τη νέα διοίκηση για την επόμενη τριεςτία), Φυσικά θα χρειαστεί χρόνο μέχρι να συνέλθει σε Σω΄μα η νέα Διοίκηση, γι' αυτό και δε στεκόμαστε σε αυτό, αλλά στο περιέχομενο της κορυφαίας αυτής συνδικαλιστικής στιγμής.

Αλλά τον τελευταίο καιρό έχουμε κρατήσει πολλές από τις τεχνικές της εποχής του GOVID-19. Δεν τρέχουμε πια στη Σαλαμίνα, αν και αυτό το ταξίδι με το καραβάκι από το Πέραμα και η επιστροφή του μας άρεσε, αλλά εργαζ΄'ομαστε από το σπίτι εκμεταλευόμενη όλα τα θετικά της τεχνολογίας. Να, που άφησε και κάτι καλό πίσω του ο GOVID-19!

Η συνενόηση έγινε με την πρόεδρο Θύμιο Κάραλη αλλά και τα Σωματεία, μέσω e-mail, αλλά και μέσω VIBER. Με γραπτά μηνύματα ή με φωνή δωρεάν μέσω VIBER... Την επιδιώκω πάντα αυτή την επαφή και την επικοινωνία, διότι αντιλαμβάνομαι καλύτερα τι θέλουν και μπορώ να το αποτυπώσω, τεχνικά προς όφελος τους. Και μετά ακολουθεί η διαδικασία της έκδοσης... Και να, που ένα ακόμα φύλλο της εφημερίδας ολοκληρώθηκε... Σε μια άψογη συνεργασία, παρά την απόσταση!

Φυσικά επικοινωνούμε πάντα μέσω e-mail ή μέσω messnger για τα επείγοντα. Το κάναμε για πρώτη φορά από την Πάρο, τον Ιούνιο του 2023 που ήμασταν σε διακοπές με τον Στήβ, την Έστερ και τα παιδιά τους και μας άρεσε. Είχε πολύ λιγότερη κούραση και ταλαιπρωρία... Τολμήσαμε και προχωρήσαμε παράλληλα στην έκδοση νέου φύλλου με το νέο σύγχρονο, διαδικτυακό τρόπο, ενώ κάναμε εκεί τις διακοπές μας.

Μέσω e-mail ή μηνυμάτων Viber ή Messenger παίρναμε τα θέματα, τα αξιολογούσαμε, τα σελιδοποιούσαμε σε κασέ και τα... στέλναμε στην Πόπη στη Σαλαμίνα, η οποία έχει την τεχνική ευθύνη της έκδοσης. Έτσι, η ύλη μπορεί να έρχεται από Αθήνα, αλλά μπορεί να στηθεί από παντού και στη συνέχεια να σελιδοποιηθεί με ακρίβεια, όπως τη σχεδιάσαμε! Έτσι είναι, όταν αξιοποείς με τον σωστό τρόπο τη δύναμη της τεχνολογίας! 

Η εφημερίδα ο ΤΥΠΟΣ των Συνταξιούχων Σιδηδρομικών, έχει τη δική της ιστορία... Έχει περάσει από συμπληγάδες, λόγω των εσωτερικών προβλημάτων της Διοίκησης, αλλά και της απραξίας και υποχρεωτικής αποστασιοποίησης στην εποχή του κορονοϊού κι έχει σταθεί όρθια στα πόδια της. Περάσαμε σε μια νέα εποχή, με νέα Διοίκηση στην Ομοσπονδία που την εκδίδει και με την πίστη ότι θα τα καταφέρει να είναι κάθε τρίμηνο στο ραντεβού της. Ξεκινήσαμε με αισιοδοξία και τα πάμε καλά!

Αυτό το έντυπο έχει έναν... δικό του τρόπο να βγαίνει. Εκεί που νομίζεις ότι σταμάτησε η έκδοση, αναγεννιέται σαν τον φοίνικα από τις στάκτες του. Και σ' αυτό "βοήθησε", όπως αναφέραμε ήδη η εποχή του κορονοϊού Covid-19 που δημιούργησε πολλά προβλήματα στους ανθρώπους. Ένα από αυτά ήταν και η έκδοση αυτής της συνδικαλιστικής εφημερίδας που βγαίνει, πολύ πιο αργά πια και όχι πια στο δίμηνο, μέχρι να το επιτρέψουν οι συνθήκες. Αν και η πείρα μου λέει πως ότι άλλαζει, δεν επιστρέφει στην πρώτερη μορφή του...

σελ.3Φ2

Την αρχή, πριν δεκαέξη  χρόνια, που την ανέλαβα, έβγαινε σταθερά κάθε μήνα και κάλυπτε τις ανάγκες για την προβολή της δράσης των Σωματείων της δύναμης της ΠΟΣΣ, σε όλη τη χώρα.

Η συγκεκριμένη εφημερίδα υπήρχε στον χώρο και πριν πάω εγώ, για να την αναλάβω. Κάποιος ιδώτης την "πάλευε" για το δικό του όφελος. Σ’ αυτό που εγώ βοήθησα, ήταν να της δώσω έναν πιο δημοσιογραφικό, πιο ελκυστικό ύφος και να είναι συνεπής στο ραντεβού της, σε όποιο χρόνο εκείνη αποφασίστηστηκε να βγαίνει. 

Συνδετικός κρίκος, σ' αυτή την επαγγελματική δουλειά, ο τότε πρόεδρος της ΠΟΣΣ, Βασίλης Αποστολόπουλος. Ο ίδιος με γνώριζε από την εποχή που εργαζόμουν στο Γραφείο Τύπου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Είχε δοκιμαστεί η σχέση μας εκεί και υπήρχαν όλες οι δυνατότητες για μια καλή συνεργασία. Τώρα εκείνος επέλεξε να αποχωρήσει από την ενεργό δράση. Στο τιμόνι της ΠΟΣΣ, είναι ο Θύμιος Καραλής ο οποίος εξελέγη στο  συνέδριο της ΠΟΣΣ. Και επανεξελέγει, για μια ακόμα τριετία και στο 17 Συνέδριο τον Μάρτιο του 2026.
Στη συνεργασία μας, δείχνει να έχει πολύ διάθεση για δουλειά και πνεύμα εμπιστοσύνης πράγμα που διευκλύνει πολύ. Καλά πάμε, αν και οι εποχές και για τα συνδικάτα, όπως και για όλα, είναι οι χειρότερες, από πολλές απόψεις,,,

Μέχρι στιγμής, λίγο πάνω, λίγο κάτω στους χρόνους, τα καταφέρνουν...

Ελπίζουν οι άνθρωποι, όπως όλοι μας, ότι κάποια στιγμή, η κανονικότητα θα μπει στη ζωή τους, εξέλεξαν κανονικές διοικήσεις με εκλογές και ελπίζουν πως θα τα καταφέρουν να λειτουργήσουν, όπως ήξεραν, με φυσική παρουσία και όχι από μακριά. Τα e-mails είναι για τους ανθρώπους αυτής της ηλικίας, κάτι σαν... διαστημικά πράγματα. Μέχρι το φάξ και πολύ είναι... Μόνο που τα Fax είναι πια ελάχιστα. Καταργήθηκαν, ακόμα και από το δημόσιο...

Τους καταλαβαίνω. Πολλά πράγματα στη νέα τεχνολογία, δεν τα κατανοούν ή αρνούνται να μπουν στη διαδικασία να τα μάθουν. Θέλουν να κρατήσουν το χειρόγραφο ή το τυπωμένο χαρτί στα χέρια τους, για να είναι βέβαιοι, για τι πράγμα μιλάνε.

Κι αυτή η πανδημία, ήταν καταστροφική! Η επικοινωνία γίνεται πια με νέες μορφές και άντε να σκανάρεις τα έγγραφα και να τα στείλεις στο δημοσιογράφο... Και μετά να τηλεφωνήσεις για να βεβαιωθείς ότι πήγαν, ότι τα παρέλαβε. Δύσκολες, πολύ δύσκολες εποχές… Ευτυχώς που υπάρχει το κινητό τηλέφωνο για να φωτογραφίζεις τα χειρόγραφα! 

Και όλα αυτά, με τις ιώσεις και την Covid-19 να είναι ως πέλεκης πάνω από τα κεφάλια, όλων μας... Χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί γιατί αυτός ο ιός εξελλίσεται σε... μόνιμο, οπότε καλό είναι να μην είμαστε ιδιαίτερα διαχυτικοί, σε όλες τις εποχές, ακόμα και το καλοκαίρι. Έτσι κι αλλιώς η γρίππη αυτού του είδους είναι πάντα εδώ, καθώς έχει εξελιχθεί σε μια απλή γρίπη. Και οι μεγάλες ηλικίες, όπως είμαστε εμείς, είναι πάντα πιο ευάλωτες... Το ενθαρρυντικό είναι αν και μεγάλωσε ο χρόνος έκδοσης, εντούτοις το ραντεβού έχει μια κάποια συνέπεια...

Στα 11 χρόνια πια και είμαστε καλά! Τι άλλο να θέλουμε σ' αυτόν τον παράξενο κόσμο;

gamos6Στις 4 Απριλίου 2026, κλείσαμε έντεκα (11) χρόνια παντρεμένοι, με την σύντροφο της ζωής μου, Σούλα Αργυροπούλου. Και μπήκαμε στον 12ο!

Και επειδή εκτιμούμε ότι ο γάμος, ήταν και παραμένει ένα μεγάλο γεγονός που άλλαξε τις ζωές μας, θέλουμε να το θυμόμαστε, αφού εκτιμούμε ότι άξιζε το βήμα που κάναμε...

Όπως και τις όμορφες στιγμές στη ζωή μας...

Και είμαστε πολύ χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι στον κοινό δρόμο που χαράσσουμε στη ζωή μας...

Στο μεταξύ, κάθε μέρα για μέρα, είναι για μας ξεχωριστή και την τιμούμε όπως της πρέπει, επειδή ξέρουμε καλά πως είναι Θείο Δώρο...

Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, σε εποχές πολύ δύσκολες και έχουμε καταφέρει να είμαστε καλά, καθώς μοιραζόμαστε πράγματα...

Ακόμα και σε περιόδους δύσκολους, όπως η πανδημία του κορονοϊού Covid-19 που μας κράτησε δυο χρόνια σε καραντίνα σπίτι μας, ή σε μια ιδιότυπη κοινωνική αποστασιωποίηση, εμείς προσπαθήσαμε να είμαστε καλά και να κάνουμε πράγματα, μαζί...

Τα σχέδια, έτσι κι αλλιώς τα αφήνουμε για αργότερα, όταν φτιάξουν τα πράγματα ή για τον νέο κόσμο που θα απολαύσουμε πράγματα μακριά και έξω από τα προβλήματα αυτού του κόσμου.... Μέχρι τότε μπορούμε να ζούμε με ευχάριστες αναμνήσεις από ταξίδια που προλάβαμε να κάνουμε...

Και αν το θέλει ο Ιεχωβά, τώρα που περασε το κακό, σχεδιάζουμε κι άλλα. Όσο αντέχουμε και μπορούμε!

Κι επειδή θέλαμε να γιορτάσουμε λίγο διαφορετικά στις 2-7 Μαϊου, πριν δυο χρόνια, πήγαμε μια εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Το ήθελε πάντα η Σούλα. Κι εγώ που την έζω ζήσει την Πόλη, πολλά χρίνια πριν, είναι όντως, ένα σταυροδρόμι πολιτισμού ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή.

Άξιζε λοιπόν και το τολμήσαμε! Έτσι κι αλλιώς μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, ανθρώπους, πολιτσμούς.

Επειδή αυτό είναι κάτι που μας αρέσει και το θέλουμε, ενώ παράλληλα θα συνεχίσουμε να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και μας ευχαριστούν, μαζί!

Σ' αυτό το πλαίσο εντάξαμε και το ταξίδι μας στο Πήλιο πριν μερικά χρόνια... Μια όμορφη ανάσα σε ένα μέρος που αγαπούμε πολύ και θέλαμε να το γνωρίσουμε καλύτερα... 

Είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τον Στηβ, την Έστερ και τα κορίτσια τους, Βικτώρια και Χλόη τον Ιούνιο του 2023, όταν περάσαμε μαζί στην Πάρο ένα δεκαήμερο φανταστικών διακοπών... Και συνεχίζουμε! Η ζωή, όσο αναπνέουμε, δεν σταματά. Κι εμείς είμαστε αυτολί που της δλύναουμε δύναμη και φρεσκάδα!

kanoni1.060416

Ας γυρίσουμε λιγάκι πίσω το χρόνο... Το 2016 πήγαμε για έξι μέρες στην Κέρκυρα. Και περάσαμε υπέροχα, όπως μπορείτε να δείτε και στις δημοσιεύσεις που κάναμε γι' αυτό το ταξίδι μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Μας αρέσει να το κάνουμε αυτό ως άνθρωποι. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε ένα σοβαρό, μεγάλο γεγονός, να γιορτάσουμε στη ζωή μας...

Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ ταξιδεύει, γνωρίζει νέους τόπους, ανθρώπους, συνήθειες, ήθη και έθιμα, πολιτισμούς και τα ζει. Από εδώ τα λέγαμε καθημερινά, κι εκείνες τις μέρες των ταξιδιών μας, όπως κάνουμε χρόνια τώρα, με τα μέρη που επισκεπτόμαστε… 

Και το 2017 πήγαμε στο Αβινιόν της Γαλλίας κοντά στους πνευματικούς και σαρκικούς αδελφούς μας Γιώργο και Αστρίντ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αλλά, επειδή δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε την αρχή, στα λίγκ που ακολουθούν μπορείτε επίσης να δείτε μαζεμένες όλες τις αναρτήσεις που έκανα από το Βανκούβερ του Καναδά, τότε που μείναμε κοντά στον Στήβ και την Έστερ, την κόρη και τον γαμπρό της Σούλας, για δεκαπέντε ολόκληρες μέρες..

Εκεί, το 2015, στις 4 Απρίλη, έγινε ο γάμος μας με τη Σούλα... Αξίζει να τα θυμηθούμε όλα αυτά, γιατί άλλαξαν τον ρου της δικής μας ιστορίας...

Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

psarakia

Ο γάμος όπως είπαμε, είναι θεϊκός θεσμός, τον οποίο καθιέρωσε και εδραίωσε ο Ιεχωβά στην Εδέμ, φέρνει σε ύπαρξη την οικογενειακή μονάδα, τον οικογενειακό κύκλο. 

Ο Ιεχωβά, ο Δημιουργός, έπλασε τον άνθρωπο, αρσενικό και θηλυκό και θέσπισε το γάμο ως την κατάλληλη διευθέτηση για τον πολλαπλασιασμό της ανθρώπινης φυλής. (Γε 1:27, 28)

Ο πρώτος ανθρώπινος γάμος τελέστηκε από τον Ιεχωβά, σύμφωνα με την περιγραφή των εδαφίων Γένεση 2:22-24. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της ζωής μας. Τα σεβόμαστε και τα τιμούμε, όπως τους πρέπει...

akrovatis

Τι κάναμε και πώς το γιορτάσαμε το 2020; Δείτε ΕΔΩ. Και τα καλύτερα είναι μπροστά μας... Όπως το ταξίδι μας στο Πήλιο... Δείτε ΕΔΩ το 2021, Το 2022 το ψάχνουμε. Ήταν δύσκολα χρόνια λόγω της πανδημίας. Αλλά μετά το 2023, όλα έδειχναν να παίρνουν ένα άλλο ρυθμό... Πιο φυσιολογικό! Κάτι έχουμε στο νου μας και για φέτος... Δείτε όμως ΕΔΩ την αγάπη που μας έδειξαν οι φίλοι μας...

avgo.tukokora

Κάθε χρόνο στην επέτειό μας, οι φίλοι μας είναι δύπλα μας! Τους ευχαριστούμε γι' αυτό. Είναι ότι πιο πολύτιμο έχουμε σ' αυτή τη ζωή...

Οδοιπορικό στην Κόρινθο: μια εκδρομή εκεί που η ιστορία συναντά την πραγματική φιλία

Posted in Τα δικά μου

arxaia.diolkos2
Τι είναι αυτό που κάνει μια εκδρομή αξέχαστη; Είναι ο ήλιος που σε ακολουθεί ακόμα και στην καρδιά του Δεκέμβρη; Είναι η αύρα των αιώνων που αναπνέεις σε κάθε βήμα; Ή μήπως είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι αυτές τις στιγμές; Στις 6 Δεκεμβρίου 2025, η δική μας παρέα βρέθηκε στην Κόρινθο, σε μια διαδρομή που μας ταξίδεψε από την ακμή και το εμπόριο της αρχαιότητας, στον πνευματικό κόσμο του Αποστόλου Παύλου.

arxaia.diolkos1
Η μέρα μας ξεκίνησε από την Αρχαία Δίολκο. Στεκόμενοι πάνω στις λαξευμένες πέτρες, εκεί που κάποτε οι άνθρωποι με υπεράνθρωπη προσπάθεια έσερναν τα πλοία από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό, νιώθεις το βάρος της ιστορίας. Η Δίολκος δεν ήταν απλώς ένας δρόμος· ήταν η «φλέβα» που τροφοδοτούσε την ανάπτυξη και το εμπόριο της αρχαίας Κορίνθου, μετατρέποντάς την σε μια από τις πλουσιότερες πόλεις του τότε κόσμου.

 

akrokorinthos2
Συνεχίσαμε την ανάβασή μας στο «Κάστρο των Κάστρων». Η Ακροκόρινθος, με τις επιβλητικές πύλες και τα οχυρωματικά της έργα, μας υποδέχτηκε με μια θέα που κόβει την ανάσα. Περπατώντας στα πέτρινα σκαλοπάτια, διαβάζεις τα σημάδια του χρόνου: αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, Φραγκοκρατία, Οθωμανική περίοδο. Ένα μωσαϊκό πολιτισμών που άνθησαν και μαράθηκαν, αφήνοντας πίσω τους τη σιωπηλή τους μαρτυρία.


akrokorinthos1
Η καρδιά της εκδρομής μας χτύπησε στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Κορίνθου. Εστιάσαμε ιδιαίτερα στη Ρωμαϊκή περίοδο, τότε που η πόλη αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες της και έγινε ένα κοσμοπολίτικο κέντρο. Εκεί, ανάμεσα στους κίονες του Ναού του Απόλλωνα και το Βήμα του Γαλλίωνα, φέραμε στο μυαλό μας τον Απόστολο Παύλο. Τον άνθρωπο που έζησε και δίδαξε εδώ, μεταφέροντας το μήνυμα της αγάπης σε μια πόλη που έσφυζε από ζωή, πλούτο, αλλά και προκλήσεις.

fili.mas2
Η «προς Κορινθίους» επιστολή του απέκτησε για εμάς μια νέα, ζωντανή διάσταση. Πέρα από τα μνημεία και την ιστορική γνώση, αυτό που μένει στο τέλος της ημέρας είναι το χαμόγελο των φίλων. Οι συζητήσεις μας μπροστά στη θάλασσα, οι φωτογραφίες που θα μας θυμίζουν αυτόν τον λαμπερό Δεκέμβρη και η κοινή μας επιθυμία να γνωρίσουμε τις ρίζες μας.

arxea.korinthos1
Η Κόρινθος μας δίδαξε ότι η ιστορία είναι ένας κύκλος άνθησης και μαρασμού, αλλά η γνώση και η φιλία είναι αυτά που κρατούν τις αναμνήσεις μας πάντα ζωντανές. Όντως για άλλη μια φορά το ζήσαμε στη ζωή μας αυτό και είμαστε πολύ ευγνώμονες. Άψογη η διοργάνωση από την εκκλησία μας. Εξαιρετικός ο αδ. ξεναγός που με την αφήγηση του μας έβαλε μέσα στην ιστορία, ζώντας στιγμές σα να είμαστε εκεί πριν 2.000 χρονια!

fili.mas1

Η γοητεία της Λίμνης Ορεστιάδας, όπως τη ζήσαμε στη χειμωνιάτικη βόλτα μας στην Καστοριά

Posted in Επικαιρότητα

kastoria1
Η λίμνη της Καστοριάς, γνωστή και με το αρχαίο της όνομα Ορεστιάδα, δεν είναι απλώς ένα υδάτινο σώμα· είναι η ψυχή, η καρδιά και ο καθρέφτης μιας ολόκληρης πόλης. Περιτριγυρισμένη από τα βουνά του Βιτσίου και του Γράμμου, βρίσκεται σε υψόμετρο μέτρων και αποτελεί ένα από τα ομορφότερα λιμναία οικοσυστήματα της Ελλάδας, προστατευόμενο από τη Συνθήκη Ραμσάρ.

kastoria2
Η ιστορία της λίμνης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πόλη της Καστοριάς. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η λίμνη πήρε το όνομά της από τις Ορεστιάδες Νύμφες ή από τον Ορέστη, γιο του Αγαμέμνονα, ο οποίος λέγεται ότι καθάρισε την ψυχή του στα νερά της. Η Καστοριά είναι χτισμένη πάνω σε μια χερσόνησο που εισχωρεί στη λίμνη, δίνοντας την εντύπωση νησιού.

kastoria3
Αυτή η γεωγραφική ιδιαιτερότητα οφείλεται στην αρχική της οχύρωση, που την καθιστούσε σχεδόν απόρθητη. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, η λίμνη ήταν ζωτικής σημασίας για την άμυνα και την οικονομία της πόλης. Η διαδρομή που απολαύσατε, ο "Γύρος της Λίμνης", είναι μια εμπειρία που αλλάζει με κάθε εποχή.

kastoria5
Είναι ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος περίπου χιλιομέτρων που αγκαλιάζει τη χερσόνησο. Η χαρακτηριστική πλατανοστοιχία που είδατε είναι το σήμα κατατεθέν της διαδρομής. Τα πανύψηλα πλατάνια, με τους βαριούς, λυγισμένους κορμούς τους, σχηματίζουν μια φυσική αψίδα πάνω από τον δρόμο.

kastoria4
Την άνοιξη και το καλοκαίρι προσφέρουν πυκνή σκιά, ενώ το φθινόπωρο ντύνονται με χρυσοκόκκινα χρώματα, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες σας, πριν αποκαλύψουν τους γυμνούς τους κλώνους τον χειμώνα. Η Ορεστιάδα είναι ένας σημαντικός υγροβιότοπος, ένας παράδεισος για την πανίδα: Φιλοξενεί πάνω από είδη πουλιών. Οι αργυροπελεκάνοι και οι λαγγόνες (κορμοράνοι) είναι οι πιο διάσημοι "κάτοικοι", ενώ τους χειμερινούς μήνες γεμίζει από αποδημητικά υδρόβια πουλιά.

giros.limis2
Τα νερά της είναι πλούσια σε ψάρια, ενώ αποτελεί καταφύγιο και για την βίδρα (Lutra lutra), ένα σπάνιο προστατευόμενο είδος. Η λίμνη της Καστοριάς είναι ένα ζωντανό μνημείο που συνδυάζει την ιστορία, τη βυζαντινή κληρονομιά και την αστείρευτη φυσική ομορφιά. Κάθε επίσκεψη είναι ένα ταξίδι στον χρόνο και τη φύση.

Μια αξέχαστη φθινοπωρινή απόδραση στην Πάρνηθα, στο Καταφύγιο Μπάφι

Posted in Επικαιρότητα

volta.bafi1
Η ανάγκη για επαφή με τη φύση και για μια ανάσα δροσιάς, μακριά από τους ρυθμούς της πόλης, είναι πάντα έντονη. Όταν, μάλιστα, συνδυάζεται με εκλεκτή παρέα, η εμπειρία γίνεται αξέχαστη! Αυτή τη φορά, η παρέα μας επέλεξε το Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας και το αγαπημένο Καταφύγιο Μπάφι για την μονοήμερη εξόρμησή της, και οι φωτογραφίες μαρτυρούν πόσο όμορφα περάσαμε. Εδώ με τον φίλο μου τον Μουσταφά!

volta.bafi6
Η μέρα ξεκίνησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο φθινοπωρινός ήλιος μας συνόδευε καθώς ανεβαίναμε το βουνό. Η Πάρνηθα, ο πνεύμονας της Αττικής, μας υποδέχτηκε με το πυκνό ελατόδασος και τον καθαρό αέρα που τόσο είχαμε ανάγκη. Στην καρδιά του δρυμού, όπου τα πεύκα και τα έλατα αγγίζουν τον καταγάλανο ουρανό, δύο από τους φίλους μας απόλαυσαν τη βόλτα στα μονοπάτια, φωτογραφίζοντας την ομορφιά του τοπίου. 

volta.bafi4
Ο συνδυασμός του κόκκινου πουλόβερ με το κίτρινο γιλέκο «ζωγραφίζει» μέσα στο πράσινο του δάσους, δίνοντας μια νότα ζεστασιάς στην ορεινή ατμόσφαιρα. Λίγο αργότερα, όλη η ομάδα συγκεντρώθηκε σε ένα ανοιχτό σημείο, έτοιμη για την πεζοπορία. Η χαρά και η αίσθηση ελευθερίας ήταν εμφανείς στα πρόσωπα όλων. Ήταν η ιδανική ευκαιρία για να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας και να απολαύσουμε τη θέα, μια ανάσα από την πολύβουη Αθήνα. 

volta.bafi3
Στη συνέχεια, η Σούλα βρήκε την τέλεια γωνιά για μια στάση. Καθισμένη στα πέτρινα σκαλοπάτια, σκεπασμένα από κίτρινα και πορτοκαλί φύλλα, απολάμβανε τον ήλιο. Ήταν μια εικόνα απόλυτης ηρεμίας και φθινοπωρινής γαλήνης. Τα παλιά πέτρινα τοιχώματα και τα ξερά φύλλα δημιουργούσαν ένα σκηνικό βγαλμένο από παραμύθι. Η Σούλα στο ερηπωμένο ξεκοδοχείο "Κυκλάμινα". 

volta.bafi5
Φυσικά, μια τόσο όμορφη εκδρομή έπρεπε να ολοκληρωθεί με καλό φαγητό και ακόμα καλύτερη κουβέντα! Το Καταφύγιο Μπάφι, γνωστό για τη ζεστασιά και την παραδοσιακή του κουζίνα, μας φιλοξένησε στον όμορφο, ημι-υπαίθριο χώρο του. Όλη η μεγάλη παρέα κάθισε στο μακρύ τραπέζι, με τα πιάτα να γεμίζουν και να αδειάζουν από τα σπιτικά μαγειρευτά και τις τοπικές λιχουδιές. Γέλια, αστεία και έντονες συζητήσεις συνόδευαν κάθε μπουκιά.

volta.bafi2
Ιδιαίτερη στιγμή ήταν, φυσικά, το στιγμιότυπο των τριών γυναικών που αγκαλιασμένες, με τα κομψά γυαλιά ηλίου και τα χαμόγελα στα πρόσωπα, αποτύπωσαν τη φιλία που τις ενώνει και την απόλυτη ευτυχία της στιγμής. Η μέρα στην Πάρνηθα, στο Καταφύγιο Μπάφι, ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή εκδρομή. Ήταν μια υπενθύμιση της αξίας της φύσης και της ανθρώπινης επαφής. Μας γέμισε δύναμη, ηρεμία και ανεξίτηλες αναμνήσεις. Άλλωστε, δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να μοιράζεσαι τέτοιες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάς! Ζάννα, Χάρις, Σούλα! 

Η Σούλα πάντρεψε την μικρή εγγονή της, Χλόη. Ήμασταν κι εμείς σ' αυτή τη χαρωπή περίσταση!

Posted in Τα δικά μου

gamos.shlois01
Είναι υπέροχο να ζεις στιγμές ανείπωτης χαράς καθώς βρίσκεσαι παρών στο γάμο μιας εγγονής της Σούλας, της Χλόης, στο Νόρθ Βανκούβερ του Καναδά. Ξανά λοιπόν σ’ αυτή τη υπέροχη χώρα κι αυτή τη φορά για ένα ολόκληρο μήνα. Από τις 2 Σεπτεμβρίου του 2025 είμαστε εδώ και θα επιστρέψουμε Αθήνα, αρχές Οκτωβρίου… 

gamos.shlois2
Μοναδικό προνόμιο να βλέπεις τον πατέρα Στηβ να φέρνει στην εκκλησία που έγινε ο γάμος, στην αίθουσα Βασιλείας Θεού του Λιν Βάλει, στο Νόρθ Βανκούβερ, την κόρη του, για να την παραδώσει στο γαμπρό του, Κέιλαν. Και είμαστε ευγνώμονες που τα ζήσαμε από κοντά όλα αυτά, μαζί με πολλούς άλλους φίλους και συγγενείς.

gamos.shlois3
Και ναι, είχε συγκίνηση το ζήτημα... Μέχρι και ο «σκληρός» μπαμπάς Στηβ, δάκρυσε καθώς ο Κέιλαν, ένα υπέροχο παιδί, παίρνει τη Χλόη στα χέρια του, υπό τα βλέμματα της μεγαλύτερης αδελφής της, Βικτώρια που ήταν και μάρτυρας – κουμπάρα στο γάμο της. Όλα έγιναν όπως τα είχαν σχεδιάσει…

gamos.shlois4
Και μετά την ομιλία γάμου και τα καθιερωμένα από το νόμο, που τήρησε ο παρών θρησκευτικός λειτουργός, ακολούθησαν οι υπογραφές για την Πολιτεία. Αυτά τα χαρτιά, όπως και στην Ελλάδα, θα πρέπει να κατατεθούν έγκαιρα στις αρμόδιες υπηρεσίες της Πολιτείας για να καταγραφεί το νέο ζευγάρι στα κρατικά κατάστοιχα…

gamos.shlois5
Κάτι που συμβαίνει παντού στο κόσμο, με όποιο θρήσκευμα επιλέξει να κάνει κάποιο ζευγάρι το γάμο του, αρκεί ο θρησκευτικός λειτουργός να έχει την εξουσιοδότηση του κράτους, ώστε να είναι σε θέση να τελεί γάμους. Συνηθίζεται να είναι δυο μάρτυρες – κουμπάροι που υπογράφουν κι αυτοί το ίδιο επίσημο έγγραφο της Πολιτείας. Κάτω υπογράφει η Βικτώρια, μεγαλύτερη αδελφή της Χλόης.

gamos.shlois6

Μια ματιά γύρω από την πλατεία 1866 των Χανίων που κάναμε δυο διανυχτερεύσεις…

Posted in Επικαιρότητα

kipseli.rologia.xania
Ένα δημοσίευμα για τα Χανιά που πήγαμε για τρεις μέρες (δυο διανυκτερεύσεις) με τον Κώστα και την Άννυ. Είναι ένα κυριακάτικο πρωινό που έκανα μια βόλτα στους γύρω δρόμους από την πλατεία 1866 και κατέγραψα μερικές εικόνες. Εδώ μια ΚΥΨΕΛΗ γεμάτη ρολόγια… Κόρακα 2 και, Καραϊσκάκη. Το κατάστημα δραστηριοποιείται στο χώρο των ρολογιών από το 1975.

kafenedaki.xania
Πρωινός κυριακάτικος καφές στην Μιχαήλ Κόρακα… Πρόκειται για μια ωραία, ζεστή φωτογραφία που αποτυπώνει την ατμόσφαιρα ενός καφέ. Οι άνθρωποι είναι χαλαροί, καλοκαίρι είναι, Κυριακή πρωί και… Αύγουστος. Γιατί να μην απολαμβάνουν τη στιγμή; Είναι υπέροχο το πώς ο πρωινός ήλιος διαχέεται στην εικόνα.

pleki.sto.kefe.xania
Το είδα κι αυτό! Στο καφέ CRETAN PIES η κοπέλα της φωτογραφίας πήρε και το πλεκτό της μαζί. Στον πεζόδρομο της Μαθιού Μυλωνάκη… Μια ευχάριστη στιγμή χαλάρωσης και δημιουργικότητας. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις ανθρώπους να ασχολούνται με χόμπι που τους γεμίζουν, ειδικά σε δημόσιο χώρο, όπως σε ένα καφέ. Πραγματικά, δεν είναι κάτι που συναντάς συχνά και γι' αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

parkingkkiriaki.xaniaJPEG
Τις Κυριακές βρίσκεις χώρο να παρκάρεις στα Χανιά, ακόμα και σε ένα κεντρικό δρόμο όπως είναι η Κυδωνίας… Διακρίνονται διάφορα κτίρια, μεταξύ των οποίων καταστήματα με πινακίδες που αναγράφουν "PRINTING" και "GYROS - SOUVLAKI - BARBEQUE - CHICKEN - BURGERS". Ο ουρανός φαίνεται καθαρός με ελάχιστα σύννεφα. Τις καθημερινές, είναι αδύνατον να παρκάρεις εκεί.

komotirio.xania
Το κομμωτήριο για άνδρες και παιδιά, επί της οδού Κορωναίου δουλεύει στο φούλ… Οι δύο κουρείς εργάζονται με συγκέντρωση και επαγγελματισμό, με έναν να κουρεύει έναν πελάτη, ενώ ο άλλος φαίνεται να περιμένει τον επόμενο. Η ατμόσφαιρα μοιάζει φιλική και χαλαρή, με το κατάστημα γεμάτο πελάτες που περιμένουν τη σειρά τους. Ο κλασικός στύλος του κουρείου, ο οποίος φαίνεται στην είσοδο, προσθέτει μια παραδοσιακή πινελιά.

elafonisi
Το Ελαφονήσι είναι ένα μέρος με καταπληκτική ομορφιά στην Κρήτη, Ελλάδα. Είναι γνωστό για την απίστευτη ροζ αμμουδιά του και τα κρυστάλλινα, ρηχά, γαλαζοπράσινα νερά. Πολλοί το θεωρούν μία από τις πιο όμορφες παραλίες στην Ευρώπη. Επίσης, το Ελαφονήσι είναι προστατευόμενη περιοχή, μέρος του δικτύου Natura 2000, λόγω της πλούσιας βιοποικιλότητας του. Τα καταφέραμε και πήγαμε κι εκεί.

Επιστροφή στο Θραψανό, ύστερα από δυο χρόνια, παρέα με τον Κώστα και την Άννυ…

Posted in Κρήτη

thrapsano1.2025
Είναι πολύ ωραίο να επιστρέφεις στις ρίζες σου, ειδικά σε ένα μέρος τόσο ξεχωριστό όσο το Θραψανό. Είναι ένα χωριό με πλούσια ιστορία, παράδοση και, όπως είπαμε, σπουδαία γαστρονομία. Από την επίσκεψή σου στου «Μπουζούκου» μέχρι το αγγειοπλαστείο, δείχνεις να απολαμβάνεις κάθε στιγμή. Και βλεβαα θα συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε τις ομορφιές του τόπου και να ζήσουμε ακόμα περισσότερες αξέχαστες στιγμές.

agioplastio2
Εδώ που μπορείς να περνάς χρόνο με τους ανθρώπους του χωριού, τους δικούς σου αθρώπους, να περπατάς στα σοκάκια του και να βλέπεις τις ομορφιές του. Είναι ένας τρόπος να γίνεσαι ξανά κομμάτι του τόπου και να νιώθεις την ιστορία του. Οι μικρές διακοπές μας με τα παιδιά, το Κώστα και τη Άνυ ήταν γεμάτες με τέτοιες όμορφες στιγμές, παρέα με τους αγαπημένους μας και τους ανθρώπους του χωριού.

buzukos1
Το Θραψανό, ως ένα από τα κεφαλοχώρια του Δήμου Μινώα Πεδιάδας, είναι γνωστό για την πλούσια γαστρονομική του παράδοση. Το γεγονός ότι το φαγητό στου "Μπουζούκου", ένα βράδυ που πήγαμε ήταν υπέροχο, το επιβεβαιώνει. Και η φιλοξενία τους υποδειγματική. Μπράβο τους! Σε κάνουν να νιώθεις καλά στον τόπο σου, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.

agioplastio1
Είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε το αγγειπλαστείο του Αγησίλαου Βολυράκη και να ζήσουμε την ατμόσφαιρα του και το πώς φτιάχεται έα πιθάρι. Τα μεγάλα αυτά πιθάρια δημιουργούται ακόμα με τον ίδιο τρόπο που τα έφτιαχναν και στην αρχαιότητα, με το χέρι και χωρίς καλούπια. Αυτό κάνει κάθε πιθάρι μοναδικό.

agioplastio4
Μείναμε λίγο στη Κρήτη, μόλις μια εβδομάδα και δε έπρεπε να πάμε Χανιά, Ρέθεμνο, Ηράκλειο. Να πάρουν μια πρώτη γεύση ο Κώστας και η Άννυ από το νησί. Αλλά δε φτάνουν. Θα χρειαστεί να ξανάρθουν στο μέλλον. Έτσι κι αλλιώς τους άρεσε πολύ. Και σε ποιο δε αρέσει; Γίνεται να έρθεις στην Κρήτη και να μη σε σημαδέψει;

thrapsano2.2025

Οι παλιοί θυμούνται το κελάρι ή την αποθήκη με τα τρόφιμα και τις προμήθειες. Εμείς, σήμερα;

Posted in Κρήτη

kelari1a
Στις εποχές που ζούμε ίσως αξίζει να ξαναθυμηθούμε μερικά πράγματα ποου αφορούν στην αποθήκευση τροφίμων. Το καλοκαίρι ήταν μια καλή εποχή. Γέμιζε το σπίτι μας με κηπευτικά και με πράγματα από το μποστάνι μας. Αλλά έπρεπε να αποθηκεύσουμε πράγματα και για το χειμώνα. Φυσικά οι συνθήκες δεν επέτρεπαν και πολλά πράγματα γι’ αυτό οι άνθρωποι έψαχναν να βρουν λύσεις…

kelari2a
Στο χωριό θυμάμαι τη μάνα μου να φτιάχνει ξυνόχοντρο για το χειμώνα, να τον ξεραίνει και να τον κρατά σε πάνινα σακιά για το χειμώνα. Μια σούπα μέσα στο κρύο σκαρώνονταν στο λεπτό και ήταν ένα πλήρες γεύμα. Τι είχε μέσα; Ξυνισμένο γάλα από την κατσίκαμμας και χοντρό αλεσμένο στο μύλο, δικό μας σιτάρι. Το ίδιο έκανε και με τα σύκα. Ήταν ο καλύτερος μεζές για μια ρακή τον καιρό που μαζεύαμε τις ελιές.

kelari3a
Ύστερα τα φούρνιζε για να διατηρηθούν περισσότερο χωρίς να μπορούν να πιάσουν σκουλίκια. Φυσικά υπήρχε πάντα χώρος για τα κρεμμύδια και τα σκόρδα. Εννοείται παραγωγής μας. Στο παντοπολείο του Παναγή, τότε που ήμουν παιδί πηγαίναμε μόνο για ζάχαρη, καφέ και καμιά σαρδέλα από του Μανώλη του τηλεφωνητή που είχε τις καλύτερες. Οι νοικοκυρές φρόντιζαν επίσης να έχουν μεγάλα αποθέματα σάλτσας ντομάτας ή συμπυκνωμένο χυμό μπελτέ.

kelari4a
Το γλυκό σταφύλι που έφτιανε η μάνα μου μοσχομύριζε τον τόπο από την αμπαρόριζα. Κι εγώ φρόντιζα να βρω που το έκρυβε, γιατί το είχε για τους ξένους, «να έχει να τους κεράσει κάτι» και συχνά δεν άφηνα τίποτα. Κι άλλα γλυκά έκανε, αλλά εμένα το σταφύλι μου έχει μείνει. Και λαχανικά όμως προσπαθούσαν να κρατήσουν ως τουρσί για να υπάρχουν το χειμώνα και να συνοδέψουν τα όσπρια που ήταν κάθε μέρα στο τραπέζι μας. Κουκιά, φακές, μπίζα, ρεβύθια και όλα παραγωγής μας. Ο πατέρας μου τα φρόντιζε.

kelari5
Εκεί που έγινε πάρτι στο χωριό ήταν τη δεκαετία του 70 όταν στα «οικοκυρικά» έμαθα να φτιάνουν κονσέρβες με λαχανικά κι έτσι αγκινάρες πια είχαμε όλο το χρόνο και μπάμιες και ένα σωρό άλλα πράγματα, χωρίς συντηρητικά, φτιαγμένα με αγνά υλικά από το χωράφι μας. Τα περισσότερα τα ετοίμαζαν από το την άνοιξη, το φθινόπωρο ή τέλη καλοκαιριού. Γι’ αυτό έφαγα τη φλασιά γι’ αυτή την ανάρτηση. Μου δόθηκε η αφορμή να θυμηθώ πράγματα.

kelari6
Και τι κάνουν οι άνθρωποι σήμερα; Το ζήτημα είναι τι μπορούν; Ακόμα και στα χωριά ελάχιστά πράγματα. Μόνο κάποιοι νοικοκύρηδες χρησιμοποιούν τους καταψύκτες για να αποθηκεύσουν κρέας και λαχανικά δικά τους. Που ξέρουν ότι είναι καθαρά από όλες τις απόψεις. Αλλά και μ’ αυτό δυσκολευόμαστε όσοι μένουμε σε διαμερίσματα στις πόλεις. Λείπουν οι χώροι. Και λείπουν τα καθαρά τρόφιμα που ξέραμε. Ότι προμηθευτεί τώρα από τη λαϊκή. Κι αυτά δεν ξέρεις πόσο καλά είναι. Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην οικονομική κρίση του 2011. Σε δύσκολες εποχές, δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA