Είναι πολύ ωραίο να επιστρέφεις στις ρίζες σου, ειδικά σε ένα μέρος τόσο ξεχωριστό όσο το Θραψανό. Είναι ένα χωριό με πλούσια ιστορία, παράδοση και, όπως είπαμε, σπουδαία γαστρονομία. Από την επίσκεψή σου στου «Μπουζούκου» μέχρι το αγγειοπλαστείο, δείχνεις να απολαμβάνεις κάθε στιγμή. Και βλεβαα θα συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε τις ομορφιές του τόπου και να ζήσουμε ακόμα περισσότερες αξέχαστες στιγμές.


Εδώ που μπορείς να περνάς χρόνο με τους ανθρώπους του χωριού, τους δικούς σου αθρώπους, να περπατάς στα σοκάκια του και να βλέπεις τις ομορφιές του. Είναι ένας τρόπος να γίνεσαι ξανά κομμάτι του τόπου και να νιώθεις την ιστορία του. Οι μικρές διακοπές μας με τα παιδιά, το Κώστα και τη Άνυ ήταν γεμάτες με τέτοιες όμορφες στιγμές, παρέα με τους αγαπημένους μας και τους ανθρώπους του χωριού.


Το Θραψανό, ως ένα από τα κεφαλοχώρια του Δήμου Μινώα Πεδιάδας, είναι γνωστό για την πλούσια γαστρονομική του παράδοση. Το γεγονός ότι το φαγητό στου "Μπουζούκου", ένα βράδυ που πήγαμε ήταν υπέροχο, το επιβεβαιώνει. Και η φιλοξενία τους υποδειγματική. Μπράβο τους! Σε κάνουν να νιώθεις καλά στον τόπο σου, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.


Είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε το αγγειπλαστείο του Αγησίλαου Βολυράκη και να ζήσουμε την ατμόσφαιρα του και το πώς φτιάχεται έα πιθάρι. Τα μεγάλα αυτά πιθάρια δημιουργούται ακόμα με τον ίδιο τρόπο που τα έφτιαχναν και στην αρχαιότητα, με το χέρι και χωρίς καλούπια. Αυτό κάνει κάθε πιθάρι μοναδικό.


Μείναμε λίγο στη Κρήτη, μόλις μια εβδομάδα και δε έπρεπε να πάμε Χανιά, Ρέθεμνο, Ηράκλειο. Να πάρουν μια πρώτη γεύση ο Κώστας και η Άννυ από το νησί. Αλλά δε φτάνουν. Θα χρειαστεί να ξανάρθουν στο μέλλον. Έτσι κι αλλιώς τους άρεσε πολύ. Και σε ποιο δε αρέσει; Γίνεται να έρθεις στην Κρήτη και να μη σε σημαδέψει;

Δικά μας πράγματα γράφουμε εδώ. Κι όταν η Άννυ συνοδεύει τη φίλη της στην Ακρόπολη μια μέρα ζεστή του Αυγούστου, έστω απόγευμα, αυτό είναι είδηση για τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Σκαρώσαμε λοιπόν μια φανταστική ιστορία για να σας δείξουμε τις φωτογραφίες που τράβηξε η Άννυ. Η Κριστίν στεκόταν στην είσοδο της Ακρόπολης, με τον ήλιο του μεσημεριού να λούζει τα μαλλιά της. Η Άννυ, η φίλη της, την είχε παρασύρει σε αυτό το ταξίδι στην Αθήνα, ένα ταξίδι που η Κριστίν δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα την άγγιζε τόσο βαθιά.


Καθώς ανέβαιναν τα σκαλιά, η Κριστίν δεν μπορούσε να αποσπάσει το βλέμμα της από τους επιβλητικούς ογκόλιθους. Σκεφτόταν τις αμέτρητες γενιές ανθρώπων που είχαν περάσει από εδώ. Σκεφτόταν τον Περικλή, τον Φειδία, τους αρχαίους φιλοσόφους που περπατούσαν στους ίδιους αυτούς δρόμους. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά, όχι από την κούραση της ανάβασης, αλλά από ένα αίσθημα δέους και σεβασμού.


Η Άννυ παρατήρησε τη σιωπή της. «Είσαι καλά;» τη ρώτησε. Η Κριστίν δεν απάντησε αμέσως. Έκλεισε τα μάτια της για μια στιγμή και εισέπνευσε βαθιά. Ήταν σαν ο αέρας να κουβαλούσε ακόμα την ιστορία, σαν να μπορούσε να ακούσει τους ψιθύρους του παρελθόντος. «Είναι απίστευτο», είπε τελικά, με τη φωνή της να τρέμει ελαφρώς. «Είναι σαν να βρίσκομαι σε μια άλλη διάσταση.


Όλη αυτή η ιστορία που μάθαμε στο σχολείο… είναι ζωντανή εδώ. Οι πέτρες… έχουν ψυχή». Η Άννυ χαμογέλασε. Καταλάβαινε απόλυτα τι ένιωθε η φίλη της. Ήταν η μαγεία της Ακρόπολης. Μια μαγεία που δεν προερχόταν μόνο από την ομορφιά των μνημείων, αλλά από το βάθος της ιστορίας που κουβαλούσαν. Καθώς έφτασαν στον Παρθενώνα, η Κριστίν ένιωσε μια ανατριχίλα. Το μάρμαρο, αν και φθαρμένο από τον χρόνο, έλαμπε κάτω από τον ήλιο. Ήταν ένα σύμβολο δύναμης, σοφίας και πολιτισμού.


Η Κριστίν έμεινε ακίνητη, κοιτώντας το μνημείο, προσπαθώντας να αφομοιώσει όλη την πληροφορία που δεχόταν ο εγκέφαλός της. «Σκέψου πόσος κόπος και πόση τέχνη χρειάστηκε για να φτιαχτεί κάτι τόσο μεγαλειώδες», είπε η Άννυ. Η Κριστίν δεν είχε λόγια. Μπορούσε να φανταστεί τους τεχνίτες, τους καλλιτέχνες, τους αρχιτέκτονες να δουλεύουν ασταμάτητα, με μια αφοσίωση που μόνο η αγάπη για την τέχνη μπορεί να δημιουργήσει. Ένιωσε ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης για όλους αυτούς τους ανθρώπους που της άφησαν αυτό το δώρο.

Είναι ωραία αν κι από μακριά, και το παρακολουθήσαμε μέσα από το κοινωνικά δίκτυα. Γίνεται 4 χρόνια τώρα, τον Ιούλιο. Κι αυτό που διαπιστώνουμε, είναι από χρονιά σε χρονιά, γίνεται όλο και καλύτερο, όλο και πιο μεστό στο περιεχόμενο των εκδηλώσεων. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού, έχει πάρει πολύ στα σοβαρά αυτή τη διοργάνωση.


Κι αυτό που μ’ αρέσει πιο πολύ είναι ότι συνεργάζεται με πολλούς διαφορετικούς φορείς, έτσι ώστε, πέρα από το περιεχόμενο, να έχει και την αναμενόμενη προβολή στα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Το γεγονός μάλιστα ότι λειτουργεί στις αρχές Ιουλίου, μια δύσκολη εποχή από την άποψη θερμοκρασιών, αλλά και σε απόσταση από το πανηγύρι της Αγιάς Μαρίνας, έχει ασφαλώς την αξία του.


Κράτησαν βέβαια κι αυτή τη γιορτή, αποκλειστικά με ένα τριήμερο κρητικού γλεντιού για να τιμήσουν τα ψητά στον ξυλόφουρνο και την ονομασία «Γιορτή των Αγγειοπλαστών». Αντιλαμβάνομαι ότι είναι πολύ ισχυρές οι παραδόσεις και ότι χρειάζονται τέτοια έβεντ για πολλούς λόγους, ένας από αυτούς είναι και ο οικονομικός. Αυτό με κάνει να το προσπερνώ.


Μ’ αρέσει όμως αυτή η συνεργασία του Συλλόγου στο φεστιβάλ «Χώμα Νερό Φωτιά με την Περιφέρεια Κρήτης, τον Δήμο Μινώα, επιστημονικούς φορείς και κρατικούς οργανισμούς, όπως το υπουργείο Πολιτισμού. Οι νέοι έχουν με κάτι να ασχοληθούν. Ο Πολιτιστικό Σύλλογος Θραψανού, είναι διέξοδος και μάλιστα πρακτική, προβάλλοντας την ιστορία του τόπου μας.


Αγαπώ το Θραψανό και ονειρευόμουν να περάσω εδώ τα τελευταία χρόνια της ζωής μου. Άσχετα αν στο πέρασμα των χρόνων άλλαξα σχέδια, θέλω να το βλέπω να προοδεύει προς τη σωστή κατεύθυνση. Μπράβο λοιπόν σε όλους όσους συνεισέφεραν ουσιαστικά στην υλοποίηση και του φετινού φεστιβάλ. Και περιμένουμε το ίδιο ωραίο εθελοντικό πνεύμα να συμβάλει στην προβολή του χωριού.

Κάποιοι θα παραξενευτούν. Το θραψανιώτικο ψητό καταγραμμένο από την κάμερα της εκπομπής ενός γνωστού σεφ από την τηλεόραση στην εκπομπή του; Γιατί όχι! Φρόντισε γι’ αυτό ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού μας που κάνει το καλύτερο που μπορεί για να αναδεικνύει τις καλές πλευρές του τόπου. Το επεισόδιο έπαιξε στη νέα σεζόν 2025-26 της εκπομπής, ανάμεσα σε άλλες επισκέψεις του Άκη στο Ηράκλειο Κρήτης. Μπορείτε να το δείτε και από ΕΔΩ.


Το βέβαιο είναι ότι μαζί με την κάμερα και τους τεχνικούς της εκπομπής και ο Πολιτιστικός Σύλλογος κατέγραψε όλη τη διαδικασία και την πρόβαλλε μέσα από τη σελίδα του στο Facebook. Τους ευχαριστούμε, αφού από εκεί πήραμε τις φωτογραφίες γι΄αυτό το δημοσίευμα. Μάλιστα στο δημοσίευμα που είδαμε στα τοπικά site  (δείτε ΕΔΩ) λέει πως ο σεφ ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του Συλλόγου.


Μπροστά στην κάμερα λοιπόν έκαναν όλη τη διαδικασία για το ψήσιμο στον ξυλόφουρνο. Και χρησιμοποίησαν τις εγκαταστάσεις που έχει ο Σύλλογος και τις δίνει, έναντι ενός μικρού ενοικίου και στους χωριανούς για γάμο, βαφτίσεις ή άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις. Κι έτσι μάθαμε κι εμείς, που μέχρι τώρα, ότι ξέραμε, είχε να κάνει με το πανηγύρι, όταν το απολαμβάναμε αγοράζοντας το με το κιλό, έτοιμο, ψημένο.


Είμαι βέβαιος ότι και στον Ακή, αλλά και στο συνεργείο του και τους τεχνικούς θα έκαναν εντύπωση όλο αυτό. Τράβηξαν πολλές ώρες. Και αυτό που μπορούμε να δούμε στην εκπομπή του,  είναι αποτέλεσμα μοντάζ, που θα έχει να κάνει με τους τηλεοπτικούς χρόνους που είναι αδυσώπητοι… Ας το παραδεχτούμε και ας πούμε για άλλη μια φορά ένα μπράβο στον Πολιτιστικό Σύλλογο Θραψανού…


Είναι ωραίο σε καιρούς δύσκολους όπου πρωταγωνιστεί η ατομικότητα, να υπάρχει να λειτουργεί και να είναι μπροστάρης στη συλλογική προσπάθεια ένας Σύλλογος. Το έχουμε δει να πρωτοστατεί σε πολλά πράγματα. Και για μας που ζούμε μακριά, από εκεί αλλά δεν παύει να είναι ο τόπος μας, είναι υπέροχο να βλέπεις τόσα όμορφα πράγματα κατά καιρούς από αυτούς. Μπράβο τους και πάλι!

Βρεθήκαμε στη Σκόπελο αρχές Ιουνίου ύστερα από πρόταση – προσφορά των φίλων μας Σύρου και Αννίτας. Από τις 5 έως τις 15 Ιουνίου. Δεν έχει ανοίξει καλά – καλά η σεζόν αλλά εδώ τα πάντα λειτουργούν με συνέπεια… Το κύριο λιμάνι της Σκοπέλου βρίσκεται στη Χώρα, την πρωτεύουσα του νησιού και αποτελεί τον βασικό κόμβο για την ακτοπλοϊκή σύνδεση με το Μαντούδι Ευβοίας.



Την περπατήσαμε λ΄λιγο την πόλη της Χώρα που μένουμε, αλλά και το νησί ολόκληρο. Μας αρέσει να το κάνουμε αυτό, όπου πάμε. Η παραλιακή ζώνη όμως της Χώρας είναι ιδιαίτερα γραφική, με παραδοσιακά ξύλινα σκάφη να αντανακλούν στα ήρεμα νερά, ενώ ενώ το ίδιο το λιμάνι προσφέρει μια μοναδική ατμόσφαιρα για βραδινές βόλτες.



Το λιμάνι της Σκοπέλου – ειδικά στη Χώρα – είναι ιδανικός προορισμός για μια απογευματινή ή βραδινή βόλτα. Να μερικά πράγματα που κάνουν τη βόλτα εκεί ξεχωριστή. Η θέα από το λιμάνι προς το Αιγαίο, ειδικά στο ηλιοβασίλεμα, είναι μοναδική. Τα φωτισμένα σοκάκια της Χώρας ανεβαίνουν αμφιθεατρικά πάνω από το λιμάνι, προσφέροντας υπέροχη εικόνα



Κι εμείς κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε για να αξιοποιήσουμε το χρόνο της διαμονής μας με τον καλύτερο τρόπο. Δοκιμάσαμε τοπικές σπεσιαλιτέ στις ταβέρνες και τα μεζεδοπωλεία πλάι στο κύμα που σερβίρουν φρέσκο ψάρι και σκοπελίτικες λιχουδιές, όπως η φημισμένη σκοπελίτικη τυρόπιτα.



Και περπατήσαμε στα στενά της όπου θα βρεις υπέροχα καφέ και μπαράκια στο λιμάνι προσφέρονται για ένα ποτό με χαλαρή μουσική ή κάποια γλυκά που φτιάχνουν οι άνθρωποι εδώ σε μικρές ποσότητες αλλά ιδιαίτερα προσεγμένα. Οι άνθρωποι είναι ωραίοι, ευδιάθετοι, χαμογελαστοί. Σου μιλάνε κι ας μη σε ξέρουν. Η καλημέρα είναι του Θεού…