Τελευταίες ώρες στο ΚΑΤ. Το μεσημέρι θα είμαι σπίτι μου. Πέρασα εννιά ολόκληρες μέρες εδώ... Και παρά το γεγονός ότι έκανα μια λεπτή χειρουργική επέμβαση, δεν ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου.

Φεύγω σε λίγο... Ο χρόνος μου εδώ στο νοσοκομείο ΚΑΤ τελείωσε. Ολοκληρώθηκε η θεραπεία μετά την εγχείρηση. Και τώρα επιστρέφω σπίτι. Κι από αύριο δουλειά. Ανυπομονώ να επιστρέψω στη βάση μου.

Μου λείπει το γραφείο, οι άνθρωποι του, να ξαλασκάρει λίγο και η Γωγώ που έχει φορτωθεί όλες τις υποχρεώσεις του προσωπικού της ΠΕΤ ΟΤΕ.

Αρκετά. Η παρένθεση κλείνει. Θα αποτελεί μόνο μια ανάμνηση, ικανή να θυμίζει ότι οφείλουμε να προσέχουμε περισσότερο τον εαυτό μας και να μην τον χαλαλίζουμε για το τίποτα...

Μεγάλα λόγια θα πεις, που λέγονται τώρα, απλά και μόνο γιατί είναι πρόσφατο το γεγονός. Δεν είναι έτσι ή τουλάχιστον θα προσπαθήσω να μην είναι έτσι. Στοιχειώδης υποχρέωση είναι να συντηρώ ζωντανή τη μνήμη. Οι άνθρωποι δεν θέλουν πολλά για να νοιώσουν καλά. Εγώ, έχω μάθει με ακόμα λιγότερα...

Τα φλας μπακ θα θυμίζουν πάντα την ανάγκη να κρατάω ζωντανή τη μνήμη. Και οι σημειώσεις εδώ, σ' αυτό το Site, όλες αυτές τις μέρες θα μου υπενθυμίζουν πάντα πως αν δεν προσέχεις, αν δεν παίρνεις τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας, μια όμορφη παρέα και το ποτό που τη συνοδεύει μπορεί να έχει μια άσχημη κατάληξη...

Ας είναι... Το βράδυ θα είμαι σπίτι. Έξω και μακριά από το νοσοκομείο... Δεν πρόκειται για τους ανθρώπους του. Αυτοί είναι εξαιρετικοί, όμως το κλίμα και η ψυχολογία του νοσοκομείου επηρεάζει πάντα. Κι αν έχει το ΚΑΤ τέτοια ζητήματα... Νοσοκομείο ατυχημάτων είναι... Βάλε με το μυαλό σου τι μπορείς να δεις... Όπου κι αν κινείσαι... Από το θάλαμο, τους διαδρόμους ή τους χώρους των εξωτερικών ιατρείων. Τα επείγοντα, ούτε που τα αναφέρω γιατί εδώ, συναντάς πράματα και θάματα...

Όλα αυτά όμως, από σήμερα, είναι πια παρελθόν. Επιστρέφω στη ζωή!

Το Δ.Σ. Της ΠΕΤ-ΟΤΕ μου έστειλε αυτή τη γλάστρα - ανθοδέσμη με ευχές για ταχεία ανάρρωση. Ας είναι καλά οι άνθρωποι...

Σήμερα είμαι καλύτερα πρώτη μέρα μετά την εγχείρηση. Περιμένω τους γιατρούς στις δέκα. Θα μου βγάλουν, λέει κι αυτό το σεδερικό από το κεφάλι...

Άρχισε να μετράει ανάποδα ο χρόνος... Προς το καλύτερο... Η επέμβαση στο χειρουργείο έγινε χωρίς επιπλοκές και τώρα είμαι στη φάση της ανάρρωσης... Συνήλθα κιόλας μετά τη νάρκωση, έφαγα και μία... πλούσια σούπα, ΥΔΡΙΚΗ τη λένε, το σημειώνω για να μην ξαναφάω κάτι ανάλογο. Ένα νερό που έχει μια κάποια γεύση....

Ας είναι... Όλα ξαναμπαίνουν σε μία σειρά. Από το πρωί πριν ακόμα με πάρουν από το φορείο ήταν εδώ η Νίτσα, η Μαλάμω, ο Νίκος ο Μαράτσης, η Ντίνα μια φίλη της Νίτσας και η Κατερίνα η πεθερά της Ειρήνης. Στρατός ολόκληρος στο θάλαμο και στο διάδρομο. Υπερβολικό, για μια επέμβαση σαν τη δική μου...

Όλα πήγαν καλά... Ο νοσοκόμος που ήρθε να με ετοιμάσει στο θάλαμο για το χειρουργείο ήταν όλο κέφια... Το τι καλαμπούρια σκάρωνε, για να χαμογελάσω, ήταν άλλο πράγμα. Ας είναι καλά ο άνθρωπος.

Το ίδιο ευγενικές ήταν και οι κοπέλες που με προετοίμασαν για το χειρουργείο. Ακόμη και αν το ενδιαφέρον τους ήταν τεχνητό, ήταν τόσο ωραίο που "άγγιζε" τον ασθενή. Παρακολουθούσα καθώς ήμουν ξαπλωμένος στο φορείο... Γύρω μου άλλοι “συνάδελφοι” στο χώρο της ανάνηψης, άλλοι για και άλλοι από το χειρουργείο. Ανάμεσά τους, όλοι με πράσινες στολές σαν τη δικιά μου, αλλά πιο συνιαρισμένη, κυκλοφορούσε ο διευθυντής της ΓΝΑΘΟ κι έδινε οδηγίες και εντολές... Ύστερα με πήραν με το φορείο και με έβαλαν στο χειρουργείο... Μου έβαλαν ό,τι καλώδιο χρειαζόταν, τα έβλεπα και τα παρακολουθούσα όλα και ξαφνικά όλα χάθηκαν από τα μάτια μου. Πάνω εκεί είχε πιάσει η νάρκωση...

Όταν πια ο ξύπνησα, ήμουν δίπλα, πάνω στο φορείο και περίμενα για να με βγάλουν στην ανάνηψη... Πώς περνά η ώρα, άμα δεν τη βλέπεις... 11 παρά με πήραν από το θάλαμο, μία και δέκα έδειχνε το στρογγυλό μεγάλο επιτύχειο ρολόι του χειρουργείου όταν εβγαινα... Περίμενα κάπου 20 λεπτά εκεί έξω, να συνέλθω, λέει, μπορεί και περισσότερο. Κι ύστερα ο ίδιος νοσοκόμος που με πήγε, με μετέφερε πίσω στο θάλαμό μου...

Στο μεταξύ είχε φύγει ο Δημήτρης, ο διπλανός μου, τελείωσε η δοκιμασία του εδώ. Θα καθόταν λίγο στο γιο του και θα έπαιρνε το καράβι για Κρήτη, να γυρίσει πίσω στη γυναίκα του...

Ο θάλαμός μου έσφυζε από ζωή τόσοι που ήταν εδώ... Κι εγώ ένοιωσα την ανάγκη να κοιμηθώ λίγο. Πρέπει να το έκανα μέχρι τις 5 μ.μ. οπότε και σηκώθηκα ως την τουαλέτα. Επιβεβαιώθηκε ότι όλα πάνε καλά κι έτσι άρχισα να συμμετέχω κι εγώ στην κουβέντα...

Το απόγευμα περιμένω νέα επίθεση αγάπης. Η Ειρήνη, ο Λάμπρος, ο Χριστόφορος, ο Γιώργος... Ας είναι όλοι τους καλά, αλλά κι εγώ, όσο περνά η ώρα αισθάνομαι όλο και καλύτερα... Προσπάθησα να τους πείσω στο τηλέφωνο ότι δεν χρειάζομαι τίποτα... Άδικος κόπος. Ήρθαν. Τελικά δεν πιάνει ο λόγος του ασθενή. Το διαπίστωσα. Η αποψινή νύχτα δεν θα 'ναι δύσκολη. Θα περάσει. Κι αύριο θα είναι μια άλλη μέρα. Καλύτερη...

Ο θάλαμος 3020 στο ΚΑΤ όπου νοσηλεύομαι. Στις 10 το πρωί περιμένω να με πάρουν για χειρουργείο. Θα τον αποχωριστώ για λίγο... Ας είναι... Θα το αντέξω. Νηστικός και ψυχολογικά προετοιμασμένος...

Ο δίσκος με το φαγητό που σερβίρουν στους ασθενείς. Όλες τις μέρες το κυρίως πιάτο, μεσημέρι – βράδυ είχε δυο μπιφτέκια που συνοδεύονταν από ρύζι, πουρέ, μακαρόνια. Προχθές είχε κοτόπουλο. Και χθες μου έκαναν την έκπληξη: Ψάρι, παρακαλώ...

Μαζί με το φαγητό στο δίσκο, όλες αυτές τις ημέρες υπάρχει κι αυτό το σημείωμα... Δεν υπήρξε μέρα που να μην υπάρχει. Οι νοσοκόμες λένε πως υποδηλώνει την ανάγκη για μαλακά φαγητά. Όμως κεφαλαία όπως είναι, έτσι και βάλεις αλλού τον τόνο, έχεις άλλη, εντελώς, λέξη... Όχι και τόσο κολακευτική...

Ναι, είμαι έτοιμος για το χειρουργείο. Σε λίγο θα με πάρουν. Έχω πλυθεί, ξυριστεί, τους περιμένω... Κυρίως όμως είμαι ψυχολογικά προετοιμασμένος γι' αυτή τη στιγμή...

Εδώ και δυο μέρες το κουβεντιάζω με τους γιατρούς. Κι αυτοί είναι αλήθεια πολύ ψύχραιμοι, υπομονετικοί, κατατοπιστικοί...

Την αρχή που το άκουσα μου ήρθε κάπως. Διότι εδώ, στο ΚΑΤ, ήρθαμε μετά το Λαϊκό, το βράδυ του Σαββάτου, εντελώς επικουρικά. Απλά για να έχουμε τη γνώμη ενός νευροχειρουργού... Έμεινα μέσα, μετά την αξονική που έκανα. Ακολούθησαν κι άλλες ακτινογραφίες, καρδιογραφήματα και τώρα ήρθε η ώρα της εγχείρισης.

Τόση και τέτοια αναλυτική ενημέρωση για το πού ακριβώς έχω το πρόβλημα, πώς θα το αντιμετωπίσουν με την επέμβαση, τις επιπλοκές που ενδέχεται να υπάρξουν, δεν είχα ακούσει ποτέ άλλοτε από τον χειρουργό γιατρό. Τώρα δια στόματος του επιμελητή κ. Κωνσταντίνου Μουρούζη τα άκουσα όλα. Χωρίς βιασύνη, χωρίς άγχος, ψύχραιμα, όπως αρμόζει στους γιατρούς που δεν φημίζονται τυχαία για το έργο τους...

Με έπεισε και έδωσα γραπτά τη συναίνεσή μου για τη χειρουργική επέμβαση. Κι όχι μόνο με έπεισε αλλά νοιώθω πολύ άνετα να αφεθώ στα χέρια του, όντας με ολική νάρκωση...

Είναι κάτι που πρέπει να γίνει. Έχω πολλή ενέργεια μέσα μου, πολλά, πολλά πράγματα που δεν έχω κάνει ακόμα και μπορώ και θέλω... Θέλω να επιστρέψω πίσω πιο σοφός ώστε να κάνω λιγότερα λάθη πάνω σε σοβαρά ζητήματα και νομίζω πως θα τα καταφέρω.

Το επόμενο σημείωμά μου εδώ θα είναι μετά το χειρουργείο. Όταν φύγει η νάρκωση και νιώσω πάλι καλά... Τη θέλω τη συντροφιά σας, το χιούμορ σας, μ΄ αρέσουν τα σχόλια που κάνετε, ο τρόπος που αντιμετωπίζετε το γεγονός, μετά το πρώτο σοκ που παθαίνετε... Τι να κάνουμε; Μήπως κάπως έτσι δεν είναι και η ζωή εκεί έξω; Όλο εκπλήξεις μας κρύβει και χρειάζεται συχνά να είμαστε πολύ ψύχραιμοι για να τις αντιμετωπίσουμε.

Αυτό κάνουμε και από τούτο εδώ το μετερίζι. Εξάλλου σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν άλλοι ασθενείς εδώ, το δικό μου είναι μια παρωνυχίδα...

Αλλά θα μου πεις, του καθενός το πρόβλημα είναι μεγάλο...

Χρόνια πολλά Λαμπρούκο! Από όλους εμάς που σ' αγαπάμε... Με ποιότητα και αξιοπρέπεια!

Τρίτος στη σειρά κι ολοκληρώνουμε τα γενέθλια στο σπίτι. Ο Λάμπρος σήμερα μπαίνει στα 17 του. Μεγάλωσε κι αυτός... Αχ, πώς περνάνε τα χρόνια...

Σαν χθες μου φαίνεται... που τον είδα μωρό στο ΙΑΣΩ. Και σήμερα σηκώνω το κεφάλι για να τον δω στα μάτια... Αντράκι πια...

Προσπαθεί κι αυτός μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον να κάνει ότι μπορεί... Δευτέρα Λυκείου, με πολλές ευθύνες σ' έναν κόσμο που δεν ξέρει και που κανένα σχολείο, με τις δυσκολίες που κι αυτό περνάει δεν έχει διάθεση να του μάθει...

Είμαστε δίπλα του... Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να νοιώσει μόνο του, γιατί δεν είναι... Έχει τους φίλους του, τις παρέες του. Μοιράζεται πράγματα... Ζει σαν νέος, είναι νέος...

Χρόνια πολλά Λαμπρούκο!... Μεγαλώνοντας, μεγαλώνουν και οι ευθύνες και αυτό είναι βαρύ και δύσκολο... Μα θα το περάσεις, δε γίνεται. Θα ωριμάσεις... Θα μάθεις μέσα από τα λάθη σου... Κάπως έτσι μάθαμε κι εμείς... Και δεν είχαμε και σημαντική βοήθεια... Όχι γιατί δεν ήθελα οι δικοί μας, αλλά γιατί, αντικειμενικά, δεν μπορούσαν...

Μακάρι να ζήσουμε να σε δούμε να στέκεσαι μόνος σου στα πόδια σου και να δίνει μάχες αξιοπρέπειας...

Θα 'ναι δύσκολα τα πράγματα. Ο κόσμος που με ευθύνη μας σου [παραδίνουμε δεν είναι και ότι καλύτερο. Κάντον εσύ και η γενιά σου πιο φωτεινό ή γκρέμισε τον και φτιάξε άλλον, άμα δεις ότι δεν παίρνει διόρθωση. Έχεις τη δύναμη. Κι εσύ και η γενιά σου...

Ευχές... Ευχές... Ευχές...