Περπατώντας μέσα στην κατασκήνωση που μένει η Μαριγούλα με τα παιδιά της. Λίγο πριν πέσει ο ήλιος, οι άντρες απολαύσαμε έναν περίπατο στη φύση.

Το λέγαμε από καιρό αλλά τελικά μια ερχόταν τα πράγματα έτσι, μια αλλιώς και δεν τα καταφέρναμε να πάμε στην κατασκήνωση της Νέας Μάκρης να δούμε τη Μαριγούλα. Μένει εκεί με τα πέντε παιδιά της, τρία αγόρια και δύο κορίτσια. Ο πρώτος, ο Παναγιώτης κοντά στα 20, σπουδάζει στα ΤΕΙ αφού ολοκλήρωσε και τη στρατιωτική του θητεία, ακολουθεί ο Σάκης, μαθητής της Γ' λυκείου, ο Αλέξανδρος μαθητής Β' λυκείου, η Σταματίνα μαθήτρια της Ε' δημοτικού και η Όλγα του νηπιαγωγείου...

Ο πατέρας έκανε τις επιλογές του και άφησε μόνη τη μάνα να τραβά αγόγγυστα και με αξιοπρέπεια το κουπί... Δικαίωμά του θα πεις... Ασφαλώς, σε ό,τι αφορά τη σχέση του με την πρώην γυναίκα του. Όχι όμως και τα παιδιά. Αλλά εμείς δεν είμαστε κριτές για να αποδώσουμε δικαιοσύνη.

Εμείς πήγαμε να δούμε τη Μαριγούλα και τα παιδιά της λίγο πριν το 2011 μας αποχαιρετίσει οριστικά, μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα του Δεκέμβρη...

Βρήκαμε χαμογελαστά πρόσωπα, γεμάτα αισιοδοξία, όνειρα και ελπίδες για τη ζωή. Την ίδια τη ζωή για την οποία κάποιοι καλοβολεμένοι σαν και μας, παραπονιόμαστε πως δυσκόλεψε και προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα με αξιοπρέπεια...

Καθίσαμε κοντά 5 ώρες μαζί τους. Φάγαμε από την πίτσα που είχε ετοιμάσει ο Διονύσης με πρωτότυπα υλικά, κουβεντιάσαμε, ακούσαμε τη μουσική των αγοριών από το ιδιότυπο στούντιο που έχουν τα όργανά τους και περπάτησα με τα αγόρια στην κλειστή κατασκήνωση που ζουν τα τελευταία δέκα χρόνια...

Ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές που έχω ζήσει τα τελευταία χρόνια... Μοιράστηκα πράγματα με καθαρούς ανθρώπους και φύγαμε αργά πια το βράδυ, γύρω στις 9. Η πρόσβαση και η αναχώρηση είναι εύκολη μέσω της Αττικής Οδού. Ιδιαίτερα η επιστροφή μου φάνηκε σαν αέρας...

Κάτι τέτοια βλέπω, γροθιά στο στομάχι, μακάρι να μπορούσα να είχα την οικονομική επιφάνεια που θα μου επέτρεπε να βοηθήσω πιο ουσιαστικά. Αλλά έστω κι έτσι η παρουσία μας εκεί ήταν ένα μάθημα ζωής: μπορούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, με το κεφάλι ψηλά, χωρίς συμβιβασμούς και πισωγυρίσματα.

Α ρε Μαριγούλα!.. Χρονιάρες μέρες με πολλή ανθρωπιά. Από αυτήν που χρειαζόμαστε...

Από την τοίχο της Χαρούλας Βερίγου στο Facebook. Μια όμορφη ιστορία. Δείτε τη μέσα από αυτή τη μικρή ταινία κινουμένων σχεδίων ή διαβάστε την πιο κάτω αναλυτικά...

Χρειαζόμαστε πάντα ένα άνθρωπο...

Η ιστορία μιλά για τη μοναξιά και την ανάγκη να ανήκεις. Την ανάγκη να βρεις αυτό που σε συμπληρώνει, ώστε να "κυλήσεις" στη ζωή μαζί του. Μιλά για την εναγώνια αναζήτηση αυτού του άλλου, που θα έρθει ως «από μηχανής θεός», να κλείσει το μέσα μας κενό, να δώσει νόημα στη ζωή μας. Αυτό το άλλο, που πιστεύουμε, ότι θα μας αναγνωρίσει και θα το αναγνωρίσουμε "μαγικά".

Στη διάρκεια αυτής της αναζήτησης θα κάνουμε πολλά: θα μασκαρευτούμε, θα τρομάξουμε, θα μπερδευτούμε, θα γελοιοποιηθούμε, θα ελπίσουμε... Και τελικά, κάποτε, θα βρούμε το ιδανικό μας άλλο, αυτό που μας χωρά και το χωράμε. Και ευτυχώς θα αρχίσουμε επιτέλους να «κυλάμε»... να ζούμε...Τι κρίμα μόνο, που κανείς δεν μας είπε και εμείς ποτέ δεν σκεφτήκαμε, ότι κυλώντας... αλλάζεις! Και έτσι αυτό που ξεκίνησε σαν απόλυτο ταίριασμα, στην πορεία αρχίζει να μας στενεύει και να το στενεύουμε...

Και μετά τι... Μετά πάλι από την αρχή: προσμονή και μοναξιά... Μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί κάτι, κάποιος, που τίποτα δεν ζητά και τίποτα δεν του λείπει, (ένα Μεγάλο, ολοστρόγγυλο, πλήρες Ο), για να μας κάνει την απλή ερώτηση:

"Γιατί δεν κυλάς μόνο σου;" "Μόνο μου; ένα Κομμάτι-που-λείπει (τριγωνικής μορφής) δεν μπορεί να κυλήσει μόνο του". "Αλήθεια, προσπάθησες ποτέ;" ρώτησε το Μεγάλο Ο. "Οι γωνίες μου είναι πολύ μυτερές" είπε το Κομμάτι-που-λείπει. "Δεν είμαι φτιαγμένο για να κυλάω μόνο μου!" "Οι γωνίες και τα σχήματα αλλάζουν" είπε το Μεγάλο Ο... "Αλλάζουν";

Σιωπή... Περισυλλογή... Απόπειρα... Προσπάθεια... Κίνηση...

Και επιτέλους αρχίζει το ταξίδι... η μεταμόρφωση... η ζωή... "Το Κομμάτι που λείπει συναντά το Mεγάλο Ο", μιλά απλά και αληθινά για αυτό που όλοι ξέρουμε, αλλά ελάχιστοι κατανοούμε και ακόμα ελαχιστότεροι κάνουμε πράξη στη ζωή μας: η ολοκλήρωση και ευτυχία μας, είναι πρωτίστως μια προσωπική υπόθεση. Κανείς δεν μπορεί να μας την επιβάλει ή ακόμα και να μας τη χαρίσει «έξωθεν». Και ίσως δεν γίνεται αλλιώς: για να συν-υπάρξουμε κάποτε με κάποιον ή κάτι, πρέπει πρώτα να υπάρξουμε σαν αυτοκαθοριζόμενες οντότητες.

Η συν-ύπαρξη χρειάζεται δυο... όχι δυο μισά, αλλά δυο ολόκληρα. Δυο Μεγάλα ολοστρόγγυλα Ο, που τίποτα δεν χρειάζονται και τίποτα δεν τους λείπει... Δύο ολόκληρα που συμπορεύονται από καθαρή αγάπη. Όχι από ανάγκη ούτε από συμφέρον. Δυο ολόκληρα που τα ενώνει η επιλογή. Όχι η ελπίδα, ούτε ο φόβος... Αν έτσι αντικρίσουμε τη ζωή μας, ίσως πάψουμε να μεμψιμοιρούμε, να τα βάζουμε με τους άλλους, να είμαστε απαθής ή μοιρολάτρες. Αν δεν περιμένουμε την ευτυχία να μας χτυπήσει την πόρτα, αλλά τραβήξουμε εμείς κατά κει, αν μη τι άλλο, σίγουρα στο τέλος, όποιο κι αν είναι, θα έχουμε κάνει ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι!

• Μουσική : Yiruma - Love Me

Οι τρεις φωτογραφίες, αυτή και οι δυο επόμενες, είναι από τον τοίχο μου στο Fecebook, οι ευχές σας. Κι εδώ μια όμορφη μαντινάδα από τον πάντα ξεχωριστό παπά Ανδρέα Κεφαλογιάννη: “Για τη γιορτή σου εύχομαι, την άγια τούτη σκόλη, μπαξές μ' αγριολούλουδα, να΄ναι η ζωή σου όλη”... Και κάτι όμορφο από τον Ανδρέα Ανδρεόπουλο: “Πάρε ένα σφουγγάρι και σβήσε το παρελθόν και ότι σε πληγώνει, ένα τριαντάφυλλο να γλυκάνεις το παρόν και για να καλωσορίσεις τη γιορτή σου”...

“Χρόνια πολλά και καλά με υγεία και πολλά λεφτά” Μαρουσώ Παπαδογιάννη,”Χρόνια Πολλά και καλά! Εύχομαι υγεία, δύναμη, αντοχή, αισιοδοξία, δημιουργηκότητα και ότι άλλο επιθυμείς” Ζωή Χατζή, “Χρόνια πολλά Νικόλα μου” Όμηρος Εμμανουηλίδης, “Νίκο μου χρόναι πολλά με υγεία, χαρά, δημιουργία και επιτυχίες” Αννίτα Πιτσιδιανάκη. “Χρόνια πολλά με υγεία, αγάπη, ευτυχία” Αντώνης Παναγιωτακόπουλος...

“Εγκάρδιες ευχές για την ονομαστική σου εορτή!” Ηρακλής Μαρκουίζος, “Χρόνια πολλά για τη γιορτή σου, να σαι πάντα καλά με ευτυχία” Βασίλης Λάμπρου, “Χρόνια πολλά με υγεία” Αντώνης Μπιρμπιλής, “Χρόνια πολλα για τη γιορτή σου. Με υγεία” εταιρεία ΚΑΜΠΥΛΗ, “Χρόνια πολλά για τη γιορτή σου. Υγεία, δύναμη – αισιοδοξία” Γιώργος Κώστας Σκηνιώτης. “Χρόνια πολλά για τη γιορτή σου” Χρήστος Τρυφιάτης...

Αφορμή ήταν η ονομαστική γιορτή μου και πιστέψτε με, τέτοιο “τσουνάμι” αγάπης είχα χρόνια να το ζήσω. Το τηλέφωνο δε σταμάτησε να χτυπά. Δυο φορές χρειάστηκε να το φορτήσω. Πολύ, αν σκεφτείτε ότι σε μια νορμάλ κατάσταση η μπαταρία του κινητού μου κρατάει 3 με 4 μέρες...

Μπορεί και να βοήθησε το δημοσίευμα που έκανα προχθές σ' αυτό το Site. Μιλάμε για την πιο γλυκιά “τρέλα”. Διαβάσατε εκείνη την παράγραφο που έλεγα ότι προτιμώ τη ζωντανή επικοινωνία και το κάνατε για να με ευχαριστήσετε.

Φυσικά δεν έλειψαν τα SMS στο κινητό μου, ούτε οι ευχές στο Facebook. Κι από τα δυο βάζω φωτογραφίες ως εικονογράφηση σ΄ αυτό το δημοσίευμα που γίνεται... κατόπιν εορτής για να σημειώσει αυτό το υπέροχο σημείο που αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και την επικοινωνία που λείπει στις μέρες μας.

Άκουσα ανθρώπους που κάποια στιγμή της ζωή μας για κάποιο λόγο, επαγγελματικό ή άλλο βρεθήκαμε και συμπορευτήκαμε. Και ομολογώ πως μου άρεσε που, αν και χαθήκαμε στο χρόνο, ξαναβρήκαμε το δρόμο της επικοινωνίας.

Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που δεν αλλάζω ποτέ τον αριθμό του κινητού μου τηλεφώνου. Ο ίδιος σταθερά από το 1993. Τότε που ξεκίνησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα η κινητή τηλεφωνία.

Οι παλιοί στα κινητά τηλέφωνα στην Ελλάδα ξέρουν σε τι αναφέρομαι. Σε κείνα τα τεράστια και βαριά τηλέφωνα - παντόφλες ΝΟΚΙΑ ή Siemens που μας φαίνονταν φοβερό να μιλάμε σε μια συσκευή χωρίς καλώδια μακριά από το γραφείο. Εγώ ήμουν στην TELESTET που μετά έγινε STET και μετά WIND...

Ας είναι, η γιορτή μου πέρασε κι ακόμα προσπαθώ να στείλω απαντήσεις στα SMS. Να ευχαριστήσω, δεν θέλω να φανώ ακατάδεκτος στα μάτια κανενός φίλου που μπήκε στη διαδικασία να μου στείλει γραπτά τις ευχές του...

Όμως τώρα όλα τελείωσαν, του χρόνου πάλι... Και τώρα έχω ρίξει το βάρος μου στα έντυπα που φτιάχνω και που θα πρέπει, τρία τον αριθμό, να είναι έτοιμα ώς τα Χριστούγεννα.

Είναι εφικτός ο στόχος. Το πρώτο ολοκληρώνεται αύριο. Με τόση ενέργεια που πήρα από την αγάπη σας, όλα πια είναι δυνατά. Κι εμένα μ' αρέσει όταν δημιουργώ, το ξέρετε πια... Το βλέπετε εξάλλου στις δεκάδες αναρτήσεις που ανανεώνονται καθημερινά. Ένα μεγάλο ευχαριστώ όμως επιβάλλεται. Νομίζω...

Εντάξει, εμένα τώρα δεν με τρελαίνει η ιδέα ότι πρέπει να γιορτάζουμε ένα όνομα. Γι' αυτό κι έχω σε μεγαλύτερη εκτίμηση τα γενέθλια. Τη μέρα δηλαδή που ήρθαμε σ' αυτόν τον κόσμο.

Όμως έτσι έχει συνηθίσει ο κόσμος κι εγώ δεν είμαι διατεθειμένος να του τη... χαλάσω. Και γλυκά θα πάρω για την ΠΕΤ αύριο... Και στην εφημερίδα θα πάω τα... συνήθη ποτά μας με τα ξηρά καρπά, την επόμενη εβδομάδα, μιας και τούτη κάνω χρήση μέρους της κανονικής μου άδειας,

Με λένε Νίκο, λοιπόν... Έχω το όνομα του παππού μου, πατέρας της μάνας μου, που δεν γνώρισα ποτέ. Είχε ήδη φύγει από τούτη τη ζωή, όταν γεννήθηκα εγώ. Αλλά ήταν, απ' ότι έχω ακούσει κι αυτός ψηλός σαν κι εμένα...

Παλιότερα, τέτοια μέρα πήγαινα στην Πάρνηθα. Εκεί, στον Άγιο Μερκούριο. Στην ταβέρνα. Φέτος όμως είναι αλλιώς... Άσε που η ταβέρνα με το τζάκι να σιγοκαίει μες στο χειμώνα, δεν υπάρχει πια. Εγκαταλειμμένη με σπασμένα τα τζάμια της, ρημαγμένη...

Στο κέντρο της Αθήνας θα κινηθώ, υπάρχει λόγος. Και φυσικά θα απαντήσω στα τηλεφωνήματά σας, να σας ευχαριστήσω για τις ευχές σας. Νοιώθω τόσο όμορφα κάθε χρόνο... Είστε τόσοι πολλοί, που η μπαταρία του κινητού δεν αντέχει, χρειάζεται να ξαναφορτιστεί... Κι αν καμιά φορά το κινητό μου δείχνει απασχολημένο θα 'ναι που θα μιλάω σε κάποιο φίλο, μην απογοητευτείτε. Επιχειρήστε ξανά. Προτιμώ να ακούσω τη φωνή σας, παρά τα άψυχα SMS. Έτσι η επικοινωνία γίνεται πιο ζεστή, ανθρώπινη.

Ευχαριστώ πάντως κι από αυτή τη γωνιά... Άλλη ανάρτηση δεν θα 'χει σήμερα. Μόνο αργά το βράδυ. Ας “παίζει” αυτό όλη μέρα. Τέτοια που είναι...

Ήδη λίγο πριν το μεσημέρι είναι πάρα πολλά τα τηλεφωνήμα σας, τα μηνύματα SMS και στο Facebook... Δεν προλαβιάαίνω να το σηκώνω...

Ευχαριστώ από καρδιάς για τις ευχές σας...

Χαρισμένο στον Λάμπρο που έχει σήμερα τα γενέθλια του. Χρόνια πολλά αγόρι μου!

Το είχα πει στο έμπα του Οκτώβρη. Αυτός ο μήνας είναι μήνας γενεθλίων. Μετά τα δικά μου γενέθλια και της Ειρήνης προχθές, σήμερα έχει τα γενέθλια του ο γιος μου. 15 χρονών πια!... Για φαντάσου πότε πέρασε ο καιρός;

Ήταν ένα πρωινό του Οκτώβρη του 1996 όταν η Ειρήνη ήταν 14 χρονών που έσπασαν τα νερά της μάνας του.

Την πήρα με το αυτοκίνητο και πήγαμε στο ΙΑΣΩ στο Μαρούσι. Λίγο αργότερα ήρθαν ο Γιώργος, ο αδερφός της με τον πεθερό μου. Η γυναικολόγος που την φρόντιζε εργαζόταν εκεί.

Κατά το μεσημεράκι γεννήθηκε ένα πανύψηλο αγόρι... Μου έκαναν εντύπωση τα μακριά του δάκτυλα στα χέρια. Στο βιβλιάριο του, από την πρώτη στιγμή ήταν έξω από όλες τις φυσιολογικές καμπύλες ανάπτυξης. Σήμερα είναι πολύ πιο ψηλός από τη μάνα του που του φτάνει κάτω από το πηγούνι κι από μένα. Φορά 46 νούμερο παπούτσι όταν εγώ έχω περιοριστεί πάρα πολλά χρόνια τώρα στο 43.

Ο Λάμπρος είναι εξαιρετικό παιδί. Έχει βέβαια τα προβληματάκια της εφηβείας, αλλά γενικώς μπορούμε να κουβεντιάζουμε και να κάνουμε παρέα. Από το Σεπτέμβρη είναι μαθητής Λυκείου. Δύσκολα τα πράγματα. Κάπου πρέπει να βρει χρόνο να τα στριμώξει όλα. Και σχολείο και φροντιστήριο και αγγλικά και γερμανικά και μπάσκετ.

Και πρέπει να βρει και χρόνο για τους φίλους του, το Facebook, το PS3 με τα παιχνίδια του. Πού να τα προλάβει όλα ο καημένος... Συχνά μοιάζει με σκληρά εργαζόμενο που έχεις την αίσθηση ότι πρέπει να του συμπαρασταθείς.

Το σημαντικό είναι ότι είναι καλό παιδί. Καλή πάστα. Μιλάμε. Κουβεντιάζουμε. Εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον κι αυτό θεωρώ ότι είναι σημαντικό και σπουδαίο στις μέρες μας. Χαίρομαι που είναι γιος μου.

Χρόνια πολλά και καλά Λαμπρούκο! Μακάρι η ζωή να είναι ανοιχτοχέρα μαζί σου. Εμείς πάντως θα είμαστε δίπλα σου, όσο μπορούμε και όσο αντέχουμε...

Αφιερωμένο στον Λαμπρούκο που γιορτάζει σήμερα τα δικά του γενέθλια. Με τους φίλους όμως θα τα γιορτάσει το ερχόμενο Σάββατο στο μπόουλιγκ του Μπουρναζίου... Ένα υπέροχο ζεϊμπέκικο...