Θέλω, έχω ανάγκη να βλέπω λίγο πιο μακριά από το τώρα... Να κάνω σχέδια για το αύριο, προσεγγίσιμα. Και τα άνθη από τις βουκαμβίλιες θαρρώ πως μπορούν να υποστηρίξουν αυτή την προοπτική...

Τους έδωσα ονόματα, που κάτι λένε σε μένα... Την πρώτη, αριστερά όπως μπαίνουμε στο σπίτι την έβγαλα “Ανάβυσσο”, μια όμορφη περιοχη της Αττικής που έχω ζήσει καλές στιγμές...

Τη δεύτερη την έβγαλα "Τέμενη", ένα μέρος που επίσης έχω να θυμάμαι όμορφα πράγματα... Οι μνήμες είναι αυτές που μας κρατούν ζωντανούς... Αυτές που μπορούν να υποστηρίξουν το όνειρο...

Το φετινό καλοκαίρι πέρασα πολλές ώρες στο πατρικό μου, σε μια προσπάθεια να διεκπεραιώσω δουλειές που έπρεπε να γίνουν. Ίσως δεν καταφέρω να ολοκληρώσω το κοντοπρόθεσμα σχέδια μου να βάλω, ενώ είμαι εδώ, τα πλακάκια στο μπάνιο και την κουζίνα μα έχουν πάρει το δρόμο τους και οπωσδήποτε θα γίνουν το καλοκαίρι αυτό...

Έχω συνεννοηθεί και περιμένω τους μαστόρους... Μα, πρέπει να εγκλιματιστώ στον τρόπο σκέψης των ντόπιων... Ο καιρός γι' αυτούς μετράει αλλιώς, δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη βιασύνη. “Να τελειώσουν πρώτα τις δουλειές τους” λες κι αυτή δεν είναι δουλειά. Ας είναι... Περνώ καλά εδώ και δεν θέλω να χαλάσω τις διακοπές μου. Σε κάθε περίπτωση οι ανοχές μου είναι αρκετά μεγάλες και έχω όση υπομονή χρειάζεται, αν και η ζωή δείχνει πως δεν πρέπει να είναι ατέλειωτη αν θέλω να έχω ένα κάποιο αποτέλεσμα...

Κι έτσι αποφάσισα να κάνω δυο βήματα στο μέλλον για το πατρικό μου. Υλοποίησα λοιπόν ένα όνειρό μου. Βρήκα, αγόρασα και φύτεψα στην είσοδο του σπιτιού, δυο βουκαμβίλιες. Εκεί που κάποτε η μητέρα μου είχε περιβολάκια γεμάτα όμορφα λουλούδια που πρόσθεταν στην ποιότητα της ζωής μας.

Τις παρακολουθώ μια εβδομάδα τώρα... Τις ποτίζω καθημερινά, μέχρι να ξεπεράσουν το σοκ της αλλαγής περιβάλλοντος, να πιάσουν και να αρχίσουν να αναπτύσσονται... Και φαίνεται πως τα καταφέρνουν... Τα λουλούδια τους είναι στη θέση τους σαν να ζωντάνεψαν από μαραμένα που ήταν...

Αν, όπως μου είπε η Μαρία, η κόρη του ανιψιού μου Μανώλη που διαβάζει στο σπίτι της Μαλάμως αυτές τις μέρες, τα φροντίσει λίγο όταν φύγω, ποτίζοντας τα δυο ή τρεις φορές την εβδομάδα μέχρι να έρθουν οι βροχές του χειμώνα τότε μπορώ να υπολογίζω πως του χρόνου τέτοιον καιρό θα έχουν κιόλας αναπτυχθεί και θα ομορφαίνουν τον τόπο...

Πάντα μου άρεσαν οι βουκαμβιλιες... Θα είναι υπέροχο να μένω σε ένα σπίτι όπου η ομορφιά τους θα γεμίζει το εξωτερικό τοπίο... Έχω αρκετή υπομονή, περισσότερη κι απ' ότι νόμιζα κι εγώ ο ίδιος... Για την ώρα έρχομαι κάθε απόγευμα και τις περιποιούμαι...

Πήρα κι ένα σκαλιστήρι από το Αρκαλοχώρι. Έχω ακούσει πως τους κάνει καλό να “αναπνέουν” τα φυτά. Και τους μιλώ, όταν είμαι μόνος μου στο σπίτι... Όπως τώρα που γράφω αυτές τις σημειώσεις... Έτσι εκτιμώ ότι θα μείνουν ζωντανές και θα αναπτυχθούν απλώνοντας στους τοίχους...

Και θα κάνουν το πατρικό ακόμα πιο ζεστό και πιο όμορφο απ' ότι είναι ήδη στην καρδιά μου...Οι ανθισμένες βουκαμβίλιες που φύτεψα φέτος...

Συνέβη στη Γιορτή του Θραψανιώτη αγγειοπλάστη την τελευταία ημέρα. Όπου βρεθήκαμε εκεί, σ' ένα δημόσιο χώρο με τον αδερφό μου, Κωστή Θεοδωράκη...

Τις φωτογραφίες που δημοσιεύω τις τράβηξε ο Χάρης Λαμπράκης, ο οποίος απ' ότι είδα στο Facebook τράβηξε εκατοντάδες φωτογραφίες. Αγωνιούμε να δούμε και το βίντεο του...

Με τον αδερφό μου, Κωστή Θεοδωράκη, έχουμε μια σημαντική διαφορά στην ηλικία. Δεύτερος αυτός, στην πενταμελή οικογένεια, τελευταίος εγώ... Η εικοσαετία σχεδόν που μας χωρίζει στάθηκε εμπόδιο να τον γνωρίσω ως παιδί...

Εγώ είχα ανάγκη από παιχνίδι κι αυτός έτρεχε στην κεντρική Ελλάδα για δουλειά. Ναι, αυτό το κενό υπάρχει μέσα μου.

Κι ωστόσο πάντα υπάρχει το δέσιμο της οικογένειας. Το γεγονός ότι εγώ απουσιάζω για περισσότερα από 30 χρόνια από το χωριό δεν μας έκανε να αποξενωθούμε. Δράττομαι της ευκαιρίας τα καλοκαίρια που κατεβαίνω στην Κρήτη να πάω στο σπίτι του, να δω τη γυναίκα του και τα παιδιά του, αν είναι εκεί και όχι στο Ηράκλειο.

Ή θα πάω στο καμίνι του, όπου εργάζεται με την ίδια θέρμη ενός νέου, αν και ο ίδιος ταλαιπωρείται, όπως κι εγώ, από το ζάχαρο που κληρονομήσαμε από τη μάνα μας...

Στο χωριό υπάρχει ο χρόνος να δεις αλλιώς τα πράγματα, να βρεις χρόνο να κουβεντιάσεις ή να φέρεις στο στοχασμό σου παλιές θύμισες.

Ο Κωστής μας το παλεύει όρθιος παρά τα προβλήματα της υγείας του και της ηλικίας του... Έχει γίνει δυο φορές παππούς, από τις δυο του κόρες, την Πόπη και την Ελευθερία. Και οι δυο μένουν με τις οικογένειες τους στο Ηράκλειο και οι ίδιες και οι σύζυγοι τους δεν έχουν καμία σχέση με την αγροτική ζωή.

Ένας κάποιος προβληματισμός υπάρχει σχετικά με τη συνέχιση της καλλιέργειας της γης, όταν εκείνος θα αναγκαστεί να αποσυρθεί...

Ο Κωστής μας υπήρξε και ώς σήμερα είναι δεινός δουλευτής... Δεν του χαρίστηκε τίποτα και ότι διαθέτε,ι σε περιουσιακά στοιχεία, είναι ακριβώς αποτέλεσμα αυτής της σκληρής δουλειάς...

Στα όνειρα που έκανα ήταν όταν, όχι και τόσο μακριά, έβγαινα στη σύνταξη να μπορούσα να διαθέτω ώρες μαζί του, κουβεντιάζοντας για τα παλιά, αυτά που δεν γνώρισα, επειδή όπως είπα και πριν, όταν ήμουν εδώ, ήμουν μικρός και δεν μπορούσα να το κάνω... Κι όταν μεγάλωσα ήμουν πια, μακριά... Και πάλι δεν είχα την ευκαιρία...

Κι όμως θα ήθελα να τον γνωρίσω καλύτερα... Έχει φροντίσει, μάλλον από δική του άμυνα να δημιουργήσει ένα μικρό μυστήριο γύρω από τον ίδιο... Κάπου εκεί βρίσκει καταφύγιο ο μύθος... Αλλά η ζωή θέλει αλήθειες... Κι αυτές τις αλήθειες θα ήθελα να τις μοιραστώ με τον αδερφό μου, πριν πεθάνουμε...

Η ιστορία του Blog Troktiko μέσα από ένα ντοκιμαντέρ

Δείτε την ιστορία ενός Blog του troktikο που η παρουσία του έκανε αίσθηση στο διαδίκτυο. Πριν τρία χρόνια, μετά τη δολοφονία του Σωκράτη Γκόλια, το Blog σταμάτησε. Τώρα επανήλθε μ' αυτό το ντοκιμαντέρ. Αξίζει να διαθέσετε λίγο χρόνο και να το δείτε...

Το θραψανιώτικο ψητό έκανε θραύση και φέτος στην τριήμερο γιορτή. Δείτε ΕΔΩ σε μια παρουσίαση του Πολιτιστικού Συλλόγου Θραψανού στην κρητική τηλεόραση, τα μυστικά του...

Το γλέντι όλα τα βράδια της γιορτής ήταν κάτι το αναμενώμενο. Οι ντοπιοι και επισκεπτες το περίμεναν. Εξάλλου και η αφίσα γι' αυτό μιλούσε...

Ξεχωριστό ρόλο παίζουν και τα ειδικά φτιαγμένα περίπτερα. Προβάλλεται έτσι καλύτερα το έργο των αγγειοπλαστών...

Δεν μου πέφτει λόγος, από αγάπη το κάνω, επειδή πονάω τον τόπο που γεννήθηκα και αναπνέω τον αέρα του... Τώρα που ολοκληρώθηκε το τριήμερο της Γιορτής του Θραψανιώτη αγγειοπλάστη, εκτιμώ ότι πρέπει να πούμε δημόσια μερικά πράγματα, ώστε όταν ξεκουραστούν οι άνθρωποι του Πολιτιστικού Συλλόγου Θραψανού, να αρχίσουν έναν διάλογο με τους κατοίκους του χωριού. Αν θέλουν να συνεχιστεί αυτός ο θεσμός θα πρέπει να υπάρχει μια ουσιώδης συνέπεια από όλους τους εμπλεκόμενους...

Καταρχήν είναι πολύ θετική η δράση και η παρουσία του Πολιτιστικού Συλλόγου. Σε μια περίοδο μεγάλης πολιτιστικής ξηρασίας είναι σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι που προτάσσουν την προβολή του τόπου τους, από το να αναλώνονται σε... κουτσομπολιό που τον υποβαθμίζουν...

Όλες αυτές τις μέρες είδα με τα μάτια μου, όχι μόνο τη Διοίκηση, αλλά και τα απλά μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου να πασχίζουν οργανωμένα για να υπάρξει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ποιος δεν γνωρίζει ότι τίποτα δεν χαρίζεται, αλλά όλα κατακτώνται; Ποιος δεν κατανοεί τι υπερπροσπάθεια χρειάζεται για να υπάρχει αυτό το άρτιο αποτέλεσμα;

Είδα πολύ χαμογελαστούς ανθρώπους να συμμετέχουν ως επισκέπτες, νέα παιδιά και ξένους (Γερμανούς...) που κάπου διάβασαν, κάπου είδαν για τη γιορτή και ήρθαν να χαρούν με τη συμμετοχή τους στις δράσεις και να απολαύσουν ξεχωριστές στιγμές...

Είδα μικρά παιδιά να τολμούν να καθίσουν στον τροχό, να λασπώσουν τα χέρια τους και τελικά με τη βοήθεια του μάστορα αγγειοπλάστη να δημιουργούν κατασκευές και να χαίρονται γι' αυτό. Εκατοντάδες φωτογραφίες στο διαδίκτυο “γύρισαν” όλο τον κόσμο κι έκαναν γνωστό και δημοφιλές το Θραψανό για την απαράμιλλη τέχνη των αγγειοπλαστών.

Είδα έναν άνθρωπο να καταγράφει κινηματογραφικά όλες αυτές τις μοναδικές στιγμές, ώστε αργότερα, αυτό το ολοκληρωμένο βίντεο να φέρει κι άλλους ανθρώπους σ' αυτό το γιορτινό τριήμερο. Θα σύστηνα στη Διοίκηση του Πολιτιστικού Συλλόγου Θραψανου, όταν της παραδοθεί αυτή δουλειά να το μελετήσει προσεκτικά και ήρεμα, για να διαπιστώσει το μέγεθος της σπουδαίας προσφοράς στον τόπο τους...

Ενδεχομένως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι υπερβολή τα γλέντια των ημερών να διαρκούν ώς τα ξημερώματα και να διέπονται από τους κανόνες των πάλαι ποτέ νυχτερινών μαγαζιών. Οι άνθρωποι δεν είναι κατ' ανάγκην θαμώνες τέτοιων μαγαζιών. Επιθυμούν μια τέτοια κοινωνική εκδήλωση, αλλά θα ήθελαν να συμμετάσχουν σε λογικά ανθρώπινες ώρες. Όχι το γλέντι να αρχίζει μετά τις 11 το βράδυ και να φτάνει ώς τα ξημερώματα... Κάποιοι δεν έχουν τις αντοχές για κάτι τέτοιο.

Πολύ καλή η προσπάθεια για τη διατήρηση της τοπικής παράδοσης σε ότι αφορά το θραψανιώτικο ψητό. Ο κόσμος το ζητάει... Ο τρόπος που γίνεται μπορεί να μην είναι ο πλέον υγιεινός και πρέπων για την καλή διατροφή, αλλά ουδείς μπορεί να αρνηθεί πόσο εύγευστο και μοναδικό είναι αυτό το χοιρινό κρέας.

Και στους ανθρώπους του Συλλόγου που βοήθησαν εθελοντικά τόσο στην κουζίνα για την προετοιμασία, όσο και στο σερβίρισμα αξίζουν ιδιαίτεροι έπαινοι! Λειτούργησαν με επαγγελματική επάρκεια και ευσυνειδησία...

Μια παρατήρηση μόνο, που δεν αφορά τον Πολιτιστικό Σύλλογο Θραψανού, αλλά τους Θραψανιώτες αγγειοπλάστες για χάρη των οποίων γίνεται αυτή η γιορτή κάθε χρόνο... Κατανοώ ότι το έργο τους στον πηλό είναι ότι πιο δημιουργικό έχουν να παρουσιάσουν, αλλά αναρωτήθηκαν άραγε ποτέ τι αξία θα είχε αυτό, χωρίς την προβολή του στις εσχατιές του κόσμου;

Ζούμε στους καιρούς που τίποτα πια δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο... Επομένως ας κατανοήσουν πως, όσο δύσκολα έγινε γνωστό το πολύ σπουδαίο έργο τους, τόσο εύκολα μπορεί να πέσει στην αφάνεια και να ξεχαστεί... Καλό είναι να θυμούνται πως αυτή η γιορτή δεν αφορά μόνο τον Συνεταιρισμό Αγγειοπλαστών Θραψανού, αλλά και κάθε έναν μεμονωμένο τεχνίτη αγγειοπλάστη που δίνει τον αγώνα καθημερινά για μια αξιοπρεπή διαβίωση του ίδιου και της οικογένειας του... Και την επόμενη φορά, του χρόνου, ας συμμετάσχουν πιο ενεργά σ' αυτή τη γιορτή που διοργανώνεται προς τιμήν τους.

Τέτοιες ευκαιρίες δεν γεννιούνται κάθε μέρα... Το φρόνιμο και το σωστό είναι να τις αξιοποιεί προς όφελος του... Όχι ως επισκέπτης ή παρατηρητης ή το χειρότερο, χωρίς να συμμετέχει καν, αλλά συμμετέχοντας ενεργά και έχοντας άποψη στον τρόπο που ο Πολιτιστικός Σύλλογος παρουσιάζει και προβάλει το θέμα. Αυτά, με καλή διάθεση και από αγάπη για τον τόπο μου και τους ανθρώπους του...

Και για να μείνετε λίγο στο κλίμα, επειδή πριν λίγες μέρες έγραψα σ' αυτό το Site για τους τραγουδιστές τζίτζικες δείτε ΕΔΩ 6 λεπτά με τις μελωδίες τους. Τους κινηματογράφησα προχθές στο δρόμο για το Γαλατά...

• Δείτε ΕΔΩ περισσότερες φωτογραφίες από τον Χάρη Λαμπράκη που "κάλυψε" τη γιορτή του Θραψανιώτη αγγειοπλάστη.
  

Είδα πολλές μυγοπαγίδες, μαζί σε ένα δέντρο (ελιά) που βρισκόταν στην αυλή ενός σπιτιού. Τουλάχιστον τέσσερις είχε. Φτιαγμένες με δικιά του πατέντα. Απλά μπουκάλια νερού που αφού χρησιμοποιήθηκαν ήρθε η ώρα να παίξουν έναν άλλο ρόλο, πρακτικό...

Στην Κάτω Βρύση είναι εξελιγμένος ο τρόπος που οι άνθρωποι στήνουν παγίδες για να κρατούν καθαρή την ατμόσφαιρα από τα ενοχλητικά τώρα το καλοκαίρι, έντομα... Δείτε μια τέτοια παγίδα που από μακριά, καθώς την έβλεπα δεν ήξερα τι ήταν. Πήγα λοιπόν κοντά και την φωτογράφησα...

Αλλού οι άνθρωποι είναι πολύ πρωτότυποι... Επιχειρούν με απλά πράγματα να φτιάξουν παγίδες... Εδώ πήραν ένα απλό μπουκάλι του νερού, έκοψαν το λαιμό τον προσάρμοσαν ανάποδα και... έφτιαξαν τη δική τους παγίδα... Η αγωνία να προστατέψουν τον εαυτό τους, συχνά οδηγεί σε λύσεις με αξία...

Κάποιοι, ωστόσο, επιδιώκουν να στήσουν καλύτερες παγίδες... Πιο σύγχρονες και οπωσδήποτε πιο αποτελεσματικές. Μήπως πιστεύουν πως κάτι ανάλογο χρειάζεται για να... πιάσουν τα όνειρά τους; Ψευδαίσθηση, ασφαλώς... Διότι δεν αρκεί μια ονειροπαγίδα... Χρειάζεται πολύ δουλειά με τον εαυτό μας για να υπάρξει επιτυχία...

Η ελιά, μικρή, στον κήπο του σπιτιού μέσα στο χωριό... Κι ωστόσο ο ιδιοκτήτης του κατάφερε να κάνει τέσσερις αυτοσχέδιες μυγοπαγίδες προκειμένου να δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να έχει την ησυχία τους στο σπίτι του. Τις είδα ένα μεσημέρι στο Λευκοχώρι...