Δεν είναι πολλές οι φετινές ελιές που έχω να μαζέψω, μα η ποιότητα του λαδιού, παραπέμπει στην ανάγκη να πάω… Και θα το κάνω… Προγραμματίζω ταξίδι για την Κρήτη, την Παρασκευή το βράδυ…

Χρειάζομαι μια ανάσα… Το χρωστώ στον εαυτό μου. Και θα το κάνω. Για πρώτη φορά, ύστερα από καιρό, χειμωνιάτικα. Ταξιδεύω την Παρασκευή το βράδυ με το καράβι για το Ηράκλειο της Κρήτης κι από κει για το Θραψανό, το χωριό μου. Να μαζέψω τις ελιές μου. Και να ξεκουραστώ λίγο, αλλάζοντας εικόνες και παραστάσεις.

Μια ολόκληρη εργάσιμη εβδομάδα με δύο Σαββατοκύριακα, μπρος, πίσω θα μου δώσει εννιά μέρες να τις εκμεταλλευτώ δημιουργικά, διαφορετικά, πιο ποιοτικά, κοντά σε ανθρώπους που αγαπώ…

Φυσικά δεν χρειάζεται να ανησυχείτε καθόλου. Το κομπιούτερ μου θα είναι μαζί μου, παρέα μου κι έτσι θα μοιραστώ μαζί σας, πολλές από τις εικόνες και τις καταστάσεις που θα ζήσω και είμαι βέβαιος ότι θα είναι όμορφες.

Βασικά, οι ελιές είναι η αφορμή… Από οικονομική άποψη, ίσως δεν συμφέρει, αλλά δεν είναι αυτή η μόνη πλευρά που πρέπει να παίρνουμε υπόψη μας, έτσι δεν είναι;

Θα ξαναδώ τους ανθρώπους μου, που έχω να τους δω από τον περασμένο Αύγουστο, θα κάνω κάποιες προγραμματισμένες εργασίες κι αν βοηθήσει λίγο και ο καιρός, θα κάνω τις καθιερωμένες βόλτες μου στο χωριό και στην εξοχή με τη μηχανή μου.

Ωστόσο, είμαι προετοιμασμένος, όπως κι αν εξελιχθούν τα πράγματα, να περάσω καλά… Το θέλω αυτό το ταξίδι… Το περιμένω πως και πως… Και η Παρασκευή, δεν είναι μακριά… Δυο δρασκελιές δρόμο και… φτάσαμε.

Τα εισιτήρια μου είναι κιόλας έτοιμα και η ψυχολογία μου προσανατολισμένη στο σωστό δρόμο… Μετρώ μέρες και καθώς τρέχω, να διευθετήσω τις υποχρεώσεις μου, σχετικά με ότι θα αφήσω πίσω μου, είναι βέβαιο ότι θα φύγουν ακόμα πιο γρήγορα…

Ονειρεύομαι… Το ξημέρωμα του Σαββάτου 13 Δεκεμβρίου θα με βρει στην πόλη του Ηρακλείου Κρήτης. Και θα ‘ναι αλήθεια, όχι ψέματα. Θα το ζω, όπως τόσα και τόσα καθημερινά πράγματα…

Ονομάζεται Αλέξανδρος Τσιμίνος, είναι από την Κέρκυρα και το τραγούδι του γεμάτο αλήθειες. Ακούστε το, προσεκτικά, παρακαλώ… Στίχοι - Μουσική: Αλέξανδρος Τσιμίνος. Παραγωγή Ενορχήστρωση Recording: Νίκος Βλάχος

Θα ήθελα δημόσια να κάνω μερικές διευκρινήσεις σχετικά με το δημοσίευμα μου σ’ αυτό το Site που «ανέβασα» την προηγούμενη Κυριακή και ίσως ξένισε ή προβλημάτισε μερικούς αναγνώστες μου… Αφορά τη δημοσιοποίηση δύο προσκλήσεων σε γάμους φίλων μου… Του Θοδωρή και του Άκη…

Ας εξηγηθώ λοιπόν από την αρχή: Το δημοσίευμα μου δεν αναφερόταν στην απόφασή μου να παραβρεθώ στο γάμο ενός φίλου μου… Κάθε άλλο, τέτοια ζητήματα και οι αρχές που τα αφορούν είναι καθαρά και λυμένα στη συνείδηση μου. Άλλωστε πολύ πρόσφατα, στα μέσα του φετινού Ιουνίου δεν παραβρέθηκα συνειδητά στη βάπτιση της εγγονής μου… Και προσπάθησα να δώσω στην κόρη μου να καταλάβει το σκεπτικό μου και να μη θεωρήσει ότι δεν την αγαπώ και δεν τη σέβομαι την ίδια και την οικογένεια της. Και προπαντώς να μην εκληφθεί λάθος, ότι δεν αγαπώ την εγγονή μου. Κάθε άλλο… Υπάρχει παππούς που να μην αγαπάει την εγγονή του;

Στο σκεπτικό μου (σε σχέση με το άρθρο της Κυριακής) ήταν, δημοσιοποιώντας τις δύο τόσο διαφορετικές προσκλήσεις να δείξω τη μεγάλη διαφορά, δύο κόσμων που δεν έχουν τίποτα το κοινό… Ίσως να μην τα κατάφερα και να φάνηκε κάτι άλλο. Ζητώ ταπεινά, συγνώμη. Δεν ήταν στις προθέσεις μου κάτι τέτοιο…

Ευχαριστώ ειλικρινά, από καρδιάς όσους μου το επεσήμαναν διακριτικά και με αγάπη… Διαβάζω με πολύ προσοχή και σύνεση τα εδάφια 1 Τιμόθεο 15-16 όπου αναφέρουν τα λόγια τους αποστόλου Παύλου:

«Να στοχάζεσαι αυτά τα πράγματα, να είσαι απορροφημένος σε αυτά, για να είναι η πρόοδός σου φανερή σε όλους. Να δίνεις συνεχώς προσοχή σε ότι αφορά τον εαυτό σου και τη διδασκαλία σου. Να μένεις σε αυτά τα πράγματα κάνοντας το αυτό θα σώσεις και τον εαυτό σου και αυτούς που σε ακούν»

Έχω πάντα υπόψη μου το Ματθαίος 7:14 «…ενώ στενή είναι η πύλη και στενάχωρος ο δρόμος που οδηγεί στη ζωή και λίγοι είναι εκείνοι που τον βρίσκουν».

Και αγωνίζομαι καθημερινά να αλλάξω και να βελτιώσω την προσωπικότητα μου. Ωστόσο μερικά πράγματα είναι χαραγμένα, ριζωμένα στη μνήμη και θέλει καθημερινή δουλειά…

Το δημοσιογραφικό «μικρόβιο» της αντικειμενικότητας μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα ή να σκανδαλίσει αδελφούς που είναι χρόνια στην αλήθεια… Φιλιππισίους 1:10

Υπόσχομαι στο μέλλον να είμαι πολύ πιο προσεκτικός στη διαχείριση των επιλογών μου… Δεν αρκεί η καλή πρόσθεση… Προφανώς είναι αναγκαίο να προβληματίζομαι διπλά πριν κάνω μια ανάρτηση…

Θεώρησα ωστόσο ότι έπρεπε να αναπτύξω δημόσια αυτόν τον προβληματισμό σε ένα ζήτημα που με αφορά προσωπικά.

Ζητώ συγνώμη επίσης από τον Άκη, αν με την πρωτοβουλία μου η οποία προφανώς δεν του ήταν γνωστή, τον έφερα σε δύσκολη θέση… Είμαστε ατελείς, το γνωρίζουμε και δεχόμαστε τη καλή συμβουλή και διόρθωση. Κι όσο αυτό συμβαίνει θα είμαι ακόμα πιο ευτυχισμένος και χαρούμενος που ο Ιεχωβά μου έχει επιτρέψει να είμαι ανάμεσα σε μια τέτοια αδελφότητα.

Διαφορά δευτερολέπτων χωρίζει αυτές τις δύο φωτογραφίες από τη χθεσινή επίσκεψη μου στο σπίτι του Μιχάλη Χατζηαργυρού, στον Κόκκινο Μύλο. Εδώ παρέα με τον ίδιο και με τον Βασίλη Δεδότση (δεξιά).

Ναι, ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά, η χθεσινή! Η πολύ ζεστή, όμορφη, ανθρώπινη φιλοξενία στο σπίτι του αδελφού Μιχάλη Χατζηαργυρού, μου έδωσε φτερά, δύναμη και ελπίδα να συνεχίσω τον αγώνα που δίνω, ακατάπαυστα, θεωρώντας πως όχι μόνο δεν πάει τίποτα χαμένο, αλλά το αντίθετο, κάθε στιγμή παρέα με ανθρώπους σαν τον Μιχάλη, τη γυναίκα του Κρυσταλλία και τα παιδιά τους μπορεί να είσαι σίγουρος ότι όλα μπορούν να συμβούν, ακόμα και σ’ αυτόν τον κόσμο, με τα όποια προβλήματα του, να είναι καλύτερα τα πράγματα…

Εκκρεμούσε καιρό αυτή η πρόσκληση. Από τον περασμένο Ιούνιο… Γνωριστήκαμε με τον Μιχάλη μέσα απ’ αυτό το Site. Και τη δεύτερη μέρα της φετινής Διεθνούς Συνέλευσης στο ΟΑΚΑ πήγα εκεί που ήταν και τον είδα από κοντά. Η χαρά έγινε ακόμα μεγαλύτερη, καθώς χθες βρεθήκαμε στο σπίτι του να κάνουμε συντροφιά, ύστερα από αρκετά τηλεφωνήματα και συνεννοήσεις, ώστε να βολεύει και τον Βασίλη Δεδότση να είναι εκεί…

Επτά η ώρα το απόγευμα είχαμε τα ραντεβού μας… Με μια πολύ μικρή απόκλιση στο χρόνο που οφείλονταν στο γεγονός ότι πρώτη φορά πήγαινα στην περιοχή που μένει ο Μιχάλης με τη μηχανή μου και με σύμβουλο τους χάρτες της Google, έφτασα χωρίς προβλήματα στον προορισμό μου.

Με περίμενε ο Μιχάλης και η οικογένεια του, η σύζυγος, τα παιδιά του και ο εγγονός του… Η Κρυσταλλία είναι πολύ φιλόξενη, χαμογελαστή, οικεία και… Θραψανιώτισσα! Είχε κάνει τις προετοιμασίες της και είχε φροντίσει να υπάρχουν τα πάντα, ώστε να νιώσω όμορφα στο ζεστό περιβάλλον του σπιτιού τους…

Η κόρη τους, Νίκη, σέρβιρε παγωμένη ρακή, για όσους έπιναν, συνοδευόμενη με ξηρούς καρπούς. Και η συζήτηση άναψε… Μιλούσαμε με την άνεση των ανθρώπων που γνωρίζονται χρόνια… Και ήρθαμε πιο κοντά ακόμα περισσότερο… Πήρα κουράγιο και δύναμη από τις δικές του περιπέτειες που δεν ήταν και λίγες…

Χάρηκα με τη δύναμη και την υπέροχη αύρα που υπήρχε στην ατμόσφαιρα… Λίγο αργότερα προστέθηκε στην παρέα μας και ο Βασίλης Δεδότσης με τη σύζυγο του. Και φυσικά η κουβέντα μας πήρε… φωτιά. Το ενδιαφέρον κορυφώθηκε…

Σταματήσαμε μόνο και προσωρινά, όταν είχαν πια σερβίρει για να φάμε… Τα γέλια και οι κουβέντες μας συνέχισαν, αμέσως μετά… Κάπου εκεί ο Βασίλης έδωσε την ιδέα για τη φωτογραφία που συνοδεύει τη σημερινή ανάρτηση… Όπως βλέπετε δεν μπορώ να συγκρατηθώ από τα γέλια καθώς, το ένα αστείο διαδέχεται το άλλο…

Τρεισήμισι ώρες κάθισα κοντά τους και ήταν για μένα, όπως ανέφερα και στην αρχή, ιδιαίτερα απολαυστικές… Ύστερα αποχαιρετιστήκαμε και πήρα το δρόμο της επιστροφής γεμάτος από την εποικοδομητική συναναστροφή… Πραγματικά, ήταν για μένα πολύ όμορφη και συμφωνήσαμε να το ξανακάνουμε, κάποια στιγμή…

Θα μου μείνουν αξέχαστα η ζεστή φιλοξενία και τα χαμογελαστά τους πρόσωπα… Είναι αυτό που κάνει μερικούς ανθρώπους να ξεχωρίζουν, η συνειδητοποίηση πως είμαστε περαστικοί από αυτόν τον κόσμο, προσωρινοί κάτοικοι και αξίζει να δίνουμε και να μοιραζόμαστε το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας με τους συνανθρώπους μας, κάθε στιγμή. Γιατί κάθε στιγμή είναι μοναδική…