Για πότε βάλαμε την αγγελία σ’ αυτό το Site με την οποία ζητούσαμε, απόν είχε να μας προσφέρει προσωρινά ένα αναπηρικό καροτσάκι για τον παππού Διονύση και για πότε ανταποκριθήκατε θετικά, είναι κάτι που μας συγκινεί πολύ. Και γ’ αυτό, πέρα από τα προσωπικά «ευχαριστώ», αισθανόμαστε την ανάγκη να το κάνουμε και δημόσια…

Ναι, αισθανόμαστε την ανάγκη να το κάνουμε και το κάνουμε με χαρά και με καλή διάθεση. Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε δημόσια, επειδή ενεργοποιηθήκατε άμεσα, προκειμένου να βρεθεί το αναπηρικό καροτσάκι που έχει ανάγκη ο παππούς Διονύσης.

Αποδεικνύετε για μια ακόμη φορά, ότι οι αναγνώστες του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, είσαστε μια μεγάλη οικογένεια που ζουν και τους αγγίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν συνάνθρωποι μας, δίπλα μας, γύρω μας…

Είδαμε κάποια στιγμή ότι το πρόβλημα για τον παππού Διονύση γίνεται όλα και πιο δύσκολο. Στα 99 του χρόνια, τα πόδια του δεν είναι σε θέση να σηκώσουν το βάρος του σώματος του. Και καθώς η διάπλαση του είναι μεγάλη, είναι αναγκασμένος να μένει καθηλωμένος στο κρεβάτι του.

Είμαστε κοντά του. Αλλά αυτό δεν αρκεί… Σκεφτόμαστε ότι τώρα που καλοκαίρεψε ο καιρός (μετά την άνοιξη έρχεται πάντα καλοκαίρι…) θα χρειαστεί να βγει μια βόλτα έξω από το δωμάτιο του, κατ’ αρχή στα άλλα δωμάτια μέσα στο σπίτι και στο μπαλκόνι και στη συνέχεια έξω, στη γειτονιά, στους κοντινούς δρόμους, ίσως και μέχρι την πλατεία…

Έτσι ζητήσαμε τη βοήθεια των συνανθρώπων μας, αφού πρώτα προσευχηθήκαμε στον Ιεχωβά. Η έκβαση ήρθε γρήγορα. Και μάλιστα από το Ηράκλειο Κρήτης. Το τηλέφωνο μου χτύπησε… Και ο αδελφός ήταν απολύτως σαφής: Υπήρχε στη διάθεση μας, ένα ολοκαίνουργο αναπηρικό καροτσάκι! Κυριακή απόγευμα έγινε το τηλεφώνημα και την επομένη εργάσιμη ημέρα, τη Δευτέρα, διευθετήθηκαν όλα για την μεταφορά του στην Αθήνα.

Επικοινωνήσαμε με το πρακτορείο και αυτό το Σάββατο θα είναι κιόλας στα χέρια μας. Αναρωτιέμαι, αν αυτό δεν είναι ευλογία ( το να έχεις δηλαδή, έτσι όμορφα τους αδελφούς δίπλα σου…) τότε τι να είναι άραγε;

Συνεχίστε να διαβάζετε με την ίδια αγάπη και προσοχή τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Να ξέρετε ότι κι εγώ μοχθώ, καθημερινά στην ενημέρωση του, όχι τόσο από τεχνική άποψη (που κι εδώ προσπαθώ να είναι όσο πιο άρτιο γίνεται…) όσο από πλευράς περιεχομένου. Κι αν κρίνω από τα σχόλια που κάνετε, μάλλον τα καταφέρνουμε, αν και πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης…

Θα χαιρόμουν να κάνετε το ίδιο και για τις αγγελίες αδελφών μας που ζητούν εργασία. Γνωρίζετε, υποθέτω ότι είναι δωρεάν και σκοπό έχουν να βοηθήσουν εκείνους που έχουν ανάγκη να ζήσουν από την εργασία τους.

Όταν θέλετε κάτι, μη διστάζετε να επικοινωνείτε απευθείας μαζί τους ή μαζί μου αν κάτι σας δυσκολεύει… Και μην υποτιμάτε τη δύναμη που έχετε και που είναι μεγάλη. Αυτές τις τελευταίες, δύσκολες μέρες η αλληλεγγύη είναι το μεγάλο μας όπλο. Μια αλληλεγγύη που έχει για κίνητρό της την αγάπη και τίποτα περισσότερο. Αυτή η αγάπη είναι που μας κάνει να γινόμαστε συμπονετικοί και να στηρίζουμε έμπρακτα εκείνους που βρίσκονται σε ανάγκη.

Ας ξαναδούμε λίγο το αναπηρικό καροτσάκι… Το ζητήσαμε και σπεύσατε πρόθυμα να καλύψετε την ανάγκη μας. Χάρη σε σας, ο παππούς Διονύσης θα βγει από το σπίτι, τώρα που καλοκαιρεύει ο καιρός και θα δει στη ζωή του μια καλύτερη ποιότητα, όσο μπορεί αυτή να γίνει καλύτερη…

Ένα «Ευχαριστώ», ίσως είναι λίγο να καλύψει την όμορφη, γεμάτη ανθρωπιά, κίνηση σας. Το πιο σημαντικό όμως, είναι να συνεχίσουμε, σε κάθε στιγμή της ζωής μας, να δείχνουμε τέτοια προσφορά με οδηγό την καρδιά μας. Μια προσφορά άδολη και αληθινή, όπως και αν το δεις…

Πριν λίγες μέρες, εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, είχαμε δει πως οι πιθαράδες, συνεχίζουν να δουλεύουν μέσα στο χειμώνα, αφού έχουν φροντίσει να πάρουν όλα εκείνα τα μέτρα που θα τους βοηθήσουν σ’ αυτή την κατεύθυνση… Ας το θυμηθούμε αυτό το δημοσίευμα, πατώντας ΕΔΩ… Και ας μείνουμε και σήμερα για να θαυμάσουμε τα… ψημένα.


Οι φωτογραφίες είναι παρμένες στις 22 Φεβρουαρίου και θα θυμάστε ότι το κρύο ήταν πολύ τότε. Όμως αυτό δεν εμπόδισε τους μαστόρους να εργάζονται… Και ιδού ότι κατασκεύασαν… Περιμένουν υπομονετικά να πάρουν τη θέση τους προκειμένου να προωθηθούν στην αγορά… Είναι κάτι που όλοι οι πιθαράδες το θέλουν, γι’ αυτό αγωνίζονται.


Ένα πιθάρι… βαρέλι! Θα μπορούσατε να το φανταστείτε; Κι όμως οι σημερινοί πιθαράδες είναι άψογοι και μπορούν να κατασκευάσουν τα πάντα… Αρκεί να το φανταστείς, να το σχεδιάσεις και να τους το δείξεις… Και ο ψημένος πηλός, με την ειδική επεξεργασία γίνεται σαν σίδηρος, δυνατός σε αντοχή…


Αυτά θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως τεράστιες γλάστρες σε εξωτερικούς χώρους. Ως και δέντρο μπορεί να μεγαλώσει μέσα του… Θυμάμαι, κάποτε, είχε πάρει ο πατέρας μου μια μεγάλη παραγγελία από τον δήμο του Μονάχου της Γερμανίας που ήθελε μ’ αυτό να διακοσμήσει τα πάρκα, τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης του. Φαντάζεστε τι όμορφα θα ήταν;


Βέβαια, τέτοια προθυμία από ελληνικούς ή ακόμα και από κρητικούς δήμους, δεν υπήρξε ποτέ. Προτιμούν αυτά τα ακαλαίσθητα πλαστικά ή τσιμεντένια επειδή είναι πιο οικονομικά… Ας είναι… Εδώ βλέπουμε μια πολύ όμορφη κατασκευή, μια γιγαντιαία στάμνα… Υποθέτω όχι για χρήση, αλλά για διακόσμηση… Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να σηκώσει ένα τέτοιο αντικείμενο;


Η γη έχει αρχίσει να πρασινίζει… Σε λίγο που θα βγει ο ήλιος και θα καλυτερέψει ο καιρός καθώς θα μπει η άνοιξη, όλα τα χωράφια θα ντυθούν μ’ αυτό το πράσινο «σεντόνι». Εδώ είναι οι ελιές, δίπλα στο αγγειοπλαστείο του Μανώλη Βολυράκη, στο Λυγαρά ποταμό. Τα βλέπεις και τα χαίρεσαι. Η φύση μας δείχνει το δρόμο για τη νέα εποχή που έρχεται…

Αν «ξυπνούσε» ο πατέρας μου, Λευτέρης Θεοδωράκης, από τον ύπνο του θανάτου και πήγαινε, από συνήθεια ως καλός αγγειοπλάστης εκεί που είχε το εργαστήριο του, σίγουρα θα πάθαινε μεγάλη έκπληξη από το πώς δουλεύει ο Μανώλης ο εγγονός του και ο Αγησίλαος ο δισέγγονος του που κληρονόμησαν την τέχνη του. Δείτε ΕΔΩ ένα παλιότερο δημοσίευμα.


Κι αυτό γιατί, θα έβλεπε τα παιδιά να δουλεύουν χειμωνιάτικα τον πηλό και να φτιάχνουν πιθάρια μέσα στο Φλεβάρη! Βέβαια είναι σίγουρο πως εντύπωση και μάλιστα μεγάλη θα του προκαλούσε το στεγασμένο εργαστήριο που προστατεύει από τη βροχή και τις κακές καιρικές συνθήκες τόσο τους μαστόρους, όσο και τα πιθάρια… Δείτε ΕΔΩ ένα παλιότερο δημοσίευμα.


Στον καιρό του, τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα… Τα ταξίμια που ετοίμαζαν, έφευγαν από το χωριό, εκεί κατά τον Μάιο και επέστρεφαν στα τέλη του Σεπτέμβρη ή αρχές Οκτώβρη, αν ο καιρός ήταν καλός και το καλοκαίρι «κρατούσε» ακόμα. Βασικό στοιχείο ήταν ο καιρός. Και δες πως το ξεπέρασαν οι σημερινοί τεχνίτες αγγειοπλάστες… Δείτε ΕΔΩ ένα παλιότερο δημοσίευμα.


Με τα φλόγιστρα τους «στεγνώνουν τον πηλό για είναι σε θέση να δεχτεί πάνω του, το επόμενο στρώμα λάσπης… Το Θραψανό «κρατά» την παράδοση πάνω στην αγγειοπλαστική. Και θα ήταν ακόμα σε καλύτερη μοίρα αν η Πολιτεία με την υπερφορολόγηση που επιβάλλει, δεν έβαζε «φρένο» σε μια πολύ όμορφη δραστηριότητα. Δείτε ΕΔΩ ένα παλιότερο δημοσίευμα.


Οι υποχρεώσεις μας, μας κρατάνε στην Αθήνα. Έτσι για την δραστηριότητα τους τον χειμώνα ακούγαμε, αλλά δεν ξέραμε πώς ακριβώς γίνεται… Χρειάστηκε να κάνει μια βόλτα η αδελφή μου η Στασούλα στο εργαστήριο του γιου της Μανώλη και να καταγράψει τη δράση τους με το τάμπλετ της. Έτσι μοιραστήκαμε όμορφες φωτογραφίες. Δείτε ΕΔΩ ένα παλιότερο δημοσίευμα.


Είναι αυτή μια πολύ όμορφη κίνηση και την ευχαριστούμε πολύ… Με τέτοιες ωραίες εικόνες, η μέρα μας γίνεται πιο όμορφη… Διότι είναι αλήθεια πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται κάθε μέρα. Και οι εικόνες της καθημερινότητας μας, δεν είναι και οι καλύτερες… Ζούμε σε καιρούς κρίσιμους, δύσκολους στην αντιμετώπιση τους. Δείτε ΕΔΩ ένα παλιότερο δημοσίευμα.


Αλλά εδώ, στο αγγειοπλαστείο, καθετί γύρω σου είναι ξεχωριστό… Δείτε λίγο πιο προσεκτικά τις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε σήμερα… Είμαι βέβαιος, ότι θα το διαπιστώσετε κι εσείς με τη σειρά σας… Προσωπικά η εμπειρία μου, όπως έγραψα και παραπάνω, είναι μόνο από τα καλοκαίρια. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά παλιά δημοσιεύματα.


Αλλά είναι αλήθεια πως έχουν βάλει τον χρόνο σε καλύτερο δρόμο, υποχρεώνοντας τον να λειτουργήσει υπέρ τους… Αν κατάφερναν να πείσουν και την Πολιτεία να μην τους «στραγγαλίζει» οικονομικά υποχρεώνοντας τους να καταβάλλουν υπερβολική φορολογία ως ελεύθεροι επαγγελματίες, τότε πραγματικά τα νέα παιδιά θα έδιναν πνοή στον τόπο τους… Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τα παλιά.

Είχα καιρό να την δω από κοντά, την αδελφή μου Μαλάμω. Και είναι από τα άδικα της υπόθεσης, αφού μένουμε στην ίδια πόλη, την Αθήνα, όπου είναι ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας. Εκείνη είναι με τον άνδρα της και τα παιδιά της, κοντά στους Θρακομακεδόνες κι εγώ στον Κολωνό. Αλλά την Πέμπτη που μας πέρασε, το απογευματάκι, πήγαμε μια βόλτα σπίτι της, να τη δούμε.


Είχα μιλήσει την προηγούμενη με την αδελφή μου Στασούλα που μένει στο χωριό και μου είπε ότι πέρασε μια μικρή περιπέτεια με την υγεία της… Ευτυχώς την βρήκαμε καλά, όλο το πρόβλημα είχε περάσει πια, αλλά δεν μου είπαν λέει τίποτα "για να μην ανησυχήσω". Μα, αν δεν ανησυχήσει κανείς όταν υπάρχει πρόβλημα, τότε πότε θα ανησυχήσει;


Με την Μαλάμω πάντα είχαμε μια όμορφη, καθαρή σχέση αγάπης, ως αδελφοί. Της χρωστώ ότι με μεγάλωσε  σαν παιδί (αν και η ίδια ήταν παιδί… Δεκαπέντε χρόνια, έχουμε διαφορά…) Εκείνα τα χρόνια ο πατέρας μου, ως αγγειοπλάστης, έλλειπε από το χωριό, από τον Μάιο μέχρι και τον Σεπτέμβριο. Και η μάνα μου, ήταν άνδρας και μητέρα σε πέντε παιδιά, στο σπίτι.


Αυτό είναι το σπίτι στο χωριό Θραψανό, όπως το φωτογράφισε πρόσφατα η αδελφή μου Στασούλα. Θυμάστε, δείτε ΕΔΩ, πρόσφατα δημοσίευσα ένα άρθρο στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, όταν πήγε και άνοιξε για να τα αερίσει. Και το σπίτι μου και της Μαλάμως για τη Στασούλα, θα παραμείνουν πάντα το πατρικό μας σπίτι με ότι αναμνήσεις όμορφες κουβαλάει στη μνήμη της.


Το πατρικό μας το κληρονομήσαμε, εγώ και εκείνη με το σκεπτικό να έχουμε κάτι στο χωριό, εμείς που λείπουμε. Και έχουμε έτσι ένα ισχυρό λόγο για επιστροφή, κάποτε. Το σπίτι ήταν ενιαίο με τις αποθήκες του. Κι εμείς το φτιάξαμε, χωρίς μέχρι στιγμής να το χωρίσουμε για πρακτικούς λόγους. Θα το κάνουμε κάποια στιγμή, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.


Πάντα, όταν συζητούσαμε, η Μαλάμω ήθελα να μείνουμε εκεί… Υπάρχει καλή θέληση, αγάπη, σεβασμός από τον έναν στον άλλον, όλα τα προβλήματα (αν υπήρχαν…) θα λύνονταν. Και είναι βέβαιο ότι θα ήμασταν καλοί γείτονες. Μακάρι να τα καταφέρουμε, κάποτε. Δεν εξαρτάται από εμάς, γι’ αυτό προτιμούμε τις πιο προσγειωμένες δηλώσεις. Και μόνο που ξέρουμε ότι υπάρχει ένα απάγκιο εκεί, είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Να και η οικογένεια της Στασούλας ΕΔΩ.