Πώς είναι το σπίτι μας στο χωριό, τώρα που δεν είμαστε εκεί για να μένουμε μόνιμα…
Μένουμε ακόμα στην Αθήνα… Η προοπτική της συνταξιοδότησης έχει πάει πιο πίσω, μάλιστα με όλη αυτή την περίεργη ρευστότητα που υπάρχει στα κυβερνητικά επιτελεία και τις απαντήσεις των δανειστών, κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Ας πάμε λοιπόν να δούμε πώς είναι το σπίτι μας στο χωριό, τώρα. Εδώ, είναι το σαλόνι…
Κι εδώ μια άλλη πλευρά του σαλονιού με το τζάκι… Οξύμωρο που στο χώρο υπάρχει και ο ανεμιστήρας, αλλά είναι χρήσιμος το καλοκαίρι. Λίγη δροσιά χρειάζεται στις ζεστές μέρες του Ιουλίου που συνήθως πάμε εμείς… Και τότε, ο ανεμιστήρας είναι περισσότερο από ποτέ απαραίτητος. Όσο για το τζάκι, δεν το έχουμε χαρεί ακόμα…
Η κουζίνα μας. Λίγο θαμπή η φωτογραφία, ίσως γιατί έχει τραβηχτεί βιαστικά, αλλά μας υπενθυμίζει ότι όλα είναι στη θέση τους για να μας καλοδεχτούν, αν και όποτε μπορέσουμε να πάμε… Το σημαντικό και σπουδαίο είναι ότι σε καιρούς δύσκολους, οικονομικά και παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα ελλείψεις, μπορεί να κατοικηθεί.
Αριστερά, στην εξωτερική αυλή του σπιτιού, λίγο πριν μπούμε στην εσωτερική… Αυτή την εποχή δεν έχει βλάστηση. Τώρα με τις βροχές και με τη λίγη ζέστη που έρχεται προφανώς θα αλλάξουν τα πράγματα. Ακόμα και οι βουκαμβίλιες δεν έχουν φύλλα. Ο χειμώνας τις έχει διαλύσει. Αλλά θα φτιάξουν τα πράγματα μόλις η άνοιξη κάνει την εμφάνιση της.
Να και οι βουκαμβίλιες, δεξιά… Έχει συνέλθει από το περσινό καλοκαίρι και έχει μεγαλώσει καθώς έχει απλώσει τα κλαδιά της, αλλά χωρίς φύλλα. Μέχρι την άνοιξη αυτή η εικόνα, είναι βέβαιο ότι θα έχει αλλάξει. Σας το χρωστάμε να σας το δείξουμε. Μόνο η τριανταφυλλιά αντέχει ακόμα στο κρύο, την παγωνιά και τις δυσκολίες του χειμώνα…
Εσωτερική αυλή. Η πόρτα που οδηγεί στη μικρή αποθηκούλα και στο WC του σπιτιού. Η Στασούλα, συχνά – πυκνά, ανοίγει όλα τα δωμάτια να αεριστούν. Και πολύ καλά κάνει. Διότι, ένα σπίτι που δεν κατοικείται μόνιμα, έχει ανάγκη από κάτι τέτοιο. Ευχαριστούμε πολύ, Στασούλα, για τον κόπο που καταβάλεις…
Ένα γενικότερο πλάνο από την εσωτερική αυλή του πατρικού στο χωριό, όπως το βλέπεις αν σταθείς από την πόρτα του σπιτιού της Μαλάμως μας… Άδεια μοιάζει. Και είναι. Το καλοκαίρι ζωντανεύει, καθώς εδώ κάθομαι για τα γραφτά μου με το κομπιούτερ τα πρωινά, εδώ τρώμε το μεσημεριανό μας φαγητό και εδώ αποσπερίζουμε τα βράδια με τις παρέες μας.
«Ναι, ξέρω ότι δεν γιορτάζεις, αλλά εγώ θα σου πω τα χρόνια μου πολλά»… Συχνά ακούς να χτυπά το τηλέφωνο και φίλοι από τον κόσμο να παίρνουν για να σου ευχηθούν για το όνομα σου που γιορτάζει σήμερα… Εξηγείς, καταλαβαίνουν αλλά επιμένουν με… αγάπη. Τη δική τους αγάπη, που την εκφράζουν «αδιαφορώντας» για τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις σου…
Θα το προσέξατε, είμαι βέβαιος γι’ αυτό. Εδώ και μερικές μέρες «κουμπώθηκε» πάνω στο Site αυτό, μια νέα υπηρεσία, για ακόμα καλύτερη επικοινωνία… Ένας χώρος για ζωντανή συνομιλία. Με την προϋπόθεση, βεβαίως ότι είμαι κι εγώ εκείνη την ώρα μέσα στο internet, ώστε η συνομιλία μας να είναι ζωντανή, ατομικά, μέσω chat.
