Ο πρώτος μου δάσκαλος, Ανδρέας και η σύζυγος του Όλγα στην περσινή Συνέλευση Περιφερείας στο ΟΑΚΑ. Με δέχτηκε με αγάπη στο σπίτι του, στο Γαλάτσι και αρχίσαμε μαζί τη μελέτη…

Ο τωρινός δάσκαλος μου, Θοδωρής, που με τη βοήθεια και τη συμπαράσταση του έκανα το μεγάλο βήμα… Είμαστε κοντά ο ένας στον άλλον και τον αισθάνομαι πραγματικά φίλο μου…

Στη διάρκεια της "μεγάλης θλίψης", θα χρειαστεί να παραμείνουμε στενά συνδεδεμένοι με την τοπική μας εκκλησία. Εικονογράφηση από τη ΣΚΟΠΙΑ του Νοέμβρη 2014 σελ.26. Μια φωτογραφία με πολύ νόημα...

Χθες ήταν για μια ξεχωριστή μέρα για μένα… Ίσως δοθεί μια μέρα ο χρόνος να σας εξηγήσω, ίσως πάλι και να μη δοθεί ποτέ… Με την εμπιστοσύνη που έχουμε αναπτύξει χρόνια εδώ πέρα, παρακαλώ δεχτείτε το χωρίς ερωτήσεις… Σαν μια εξομολόγηση φίλου που έχει ανάγκη να την κάνει για να νιώσει πιο λεύτερη η ψυχή του…

Στη ζωή μας προσπαθούμε ή πρέπει να προσπαθούμε, επιβάλλεται να κάνουμε τις αναγκαίες εκείνες κινήσεις που θα μας βοηθήσουν να δούμε καλύτερα τα πράγματα, να ξεκαθαρίσουμε οριστικά ορισμένα ζητήματα και να κάνουμε το επόμενο καθοριστικό βήμα. Αυτό που σίγουρα θα μας δώσει τη δύναμη και το κουράγιο να βοηθήσουμε κι άλλους, στο βαθμό που μπορούμε.

Κι έρχεται εκείνη η ώρα… Συζητάς λογικά, καταλαβαίνεις, αντιλαμβάνεσαι και αισθάνεσαι την ανάγκη να ευχαριστήσεις τον Δημιουργό για τις διευθετήσεις του, τις τόσο όμορφες και μοναδικές.

Μιάμιση ώρα νομίζεις, αίφνης, ότι είναι λίγο, πολύ λίγο. Έτσι κι αλλιώς η αίσθηση του χρόνου μετριέται αλλιώς στον καθένα από μας και πάντως δεν βοηθούν πολύ τα… κλασικά ρολόγια, πιστέψτε με. Ας είναι, χρειαζόμαστε ένα κοινό μέτρο σύγκρισης προκειμένου να αντιλαμβανόμαστε πού πάμε και κυρίως, πού βρισκόμαστε.

Πάντα μου άρεσε η καλή κουβέντα… Αυτή που έχει περιεχόμενο και ουσία… Που μπορεί να σε πάρει και να σε μεταφέρει αλλού. Εκεί που πραγματικά επιθυμεί η καρδιά σου… Είχα προετοιμαστεί κατάλληλα. Έτσι νόμιζα… Στην πραγματικότητα δεν βοήθησαν όλα αυτά τα κείμενα που βρήκα στην έρευνα μου, παρά μόνο στο να ανοίξει καλύτερα η καρδιά μου και να δεχτεί τις ευλογίες που άκουσαν τα αυτιά μου…

Ξέρω, τα πράγματα στη συνέχεια θα είναι ίσως πιο δύσκολα καθώς θα πρέπει να προσαρμόσω ολόκληρη τη ζωή μου σ΄ αυτό. Δεν με πειράζει καθόλου. Το αντίθετο. Νιώθω όμορφα για τις επιλογές μου…

Δρόμοι είναι που θα περπατήσω… Σοβαροί, οπωσδήποτε με συντροφιά όποτε είναι απαραίτητες την ευθύνη, την επιμέλεια, τη σωφροσύνη… Όμως αυτά, δεν είναι στοιχεία ξένα σε μένα. ‘Ως ένα βαθμό τα είχα πάντα. Και τώρα που ξέρω το λόγο και την αιτία, όλα θα είναι ασφαλώς καλύτερα…

Ένα πράγμα που με έχει βοηθήσει πολύ στο παρελθόν και νομίζω πως είναι το καλύτερο μέτρο για να πορεύεται κανείς στη ζωή, είναι η ψυχραιμία… Ευτυχώς, το είχα πάντα αυτό το προνόμιο. Πολύ περισσότερο τώρα, που ανοίγονται νέοι δρόμοι μπροστά μου και μάλιστα τόσο γρήγορα…

Θα συνεχίσω να χαμογελώ με εμπιστοσύνη στα πιστεύω μου και θα φροντίζω καθημερινά, οι στόχοι μου να ορίζονται μέσα από τις αρχές που κινούμαι. Αυτό δεν είναι δύσκολο. Είναι ζήτημα εκπαιδευμένης συνείδησης. Κι όταν ξέρω ότι γύρω μου, δίπλα μου, υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που λειτουργούν έτσι, μάλλον καθόλου δεν ανησυχώ…

Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι κάνω το σωστό… Εξάλλου αυτή δεν είναι μια απόφαση που πάρθηκε μέσα σε μια στιγμή έξαρσης… Καθόλου. Καλλιεργήθηκε με πολύ προσοχή για χρόνια και τώρα ήρθε η στιγμή για το πρώτο σοβαρό και μεγάλο βήμα.

Είναι γνωστό ότι τα σταθερά βήματα είναι αυτά που δίνουν καρπούς ώριμους, γλυκούς, χρήσιμους, παραγωγικούς… Ευχαριστώ όλους τους δασκάλους μου που με βοήθησαν να δω καθαρά αυτό το φως και να περπατήσω με σιγουριά στο όμορφο μονοπάτι που οδηγεί στα καλύτερα που μπορεί να ονειρευτεί κανείς.

Ήταν τότε που μόλις είχα τελειώσει το στρατό και ψαχνόμουν για δουλειά προκειμένου να σταθώ επαγγελματικά στα πόδια μου. Δεκαετία του ’80. Πρώτη μου δουλειά να «στήσω» τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και τι χρειαζόμουν; Μια φωτογραφική μηχανή με ασπρόμαυρο φιλμ Kodak που ήθελε εμφάνιση σε φωτογραφείο. Εξάλλου σε τσίγκο αποτυπώνοντας το αρνητικό, η στοιχειοθεσία ήταν ακόμα με τη λινοτυπία, τότε… Και φυσικά στο λιγοστό ελεύθερο χρόνο μου «έπαιζα» με τη φωτογραφία…

Στην πρώτη φωτογραφία και τούτη εδώ, εμφανίζεται ο ανιψιός μου Λευτέρης, γιος της αδελφής μου Στασούλας εκείνη την περίοδο… Ήταν όπως βλέπετε κι εσείς μικρούλης και δεχόταν με ευχαρίστηση τα παιχνίδια από μένα… Τον έβαζα μέσα σε κοφίνια που μαζεύαμε τα σταφύλια στο τρύγο ή πάνω στο περίφημο τρακτέρ του Zetor του πατέρα του Αγησίλαου και τον φωτογράφιζα… Κι εκείνος με άκουγε υπομονετικά και δεν έφερνε αντιρρήσεις σε ότι του έλεγα…

Εδώ τα κορίτσια της Γεωργίας μας που δεν ζει πια ανάμεσα μας… Και οι τέσσερις χάριτες: Η Αργυρώ, η Μαρίνα, η Ελένη και η Στέλλα… Δεν τις έχω φωτογραφίσει εγώ, διότι και ο ίδιος ήμουν μικρός τότε. Είμαι άλλωστε μέσα στη φωτογραφία. Μόλις δυο χρόνια μικρότερη μου είναι η Αργυρώ και τη βλέπετε τι ηλικία έχει… Εξάλλου η φωτογραφία εκείνη την εποχή ήταν κάτι πολύ σημαντικό… Έπρεπε να συμβεί κάτι πολύ σπουδαίο ή να περάσει τυχαία φωτογράφος από το χωριό μας για να βγάλει μεροκάματο…

Άλλη μια ασπρόμαυρη φωτογραφία… Τα κορίτσια αριστερά στο πρόχειρο μοντάζ (κολλημένες με σελοτέιπ, φωτογραφίες…) είναι οι κόρες του Κωστή μας, Πόπη και Ελευθερία… Μικρούλες τότε… Ντυμένες μασκαράδες… Προφανώς από κάποιες απόκριες στο χωριό. Ένα από τα στοιχεία που μας ενδιέφερε τότε να έχει ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ ήταν η επαφή του με τον τόπο, τα ήθη και έθιμα και γενικότερα το να έχει επαφή με την καθημερινότητα, όσο αυτό ήταν δυνατόν με τα μέσα πού είχαμε στη διάθεση μας…

Αθήνα δεκαετία του ’80 στο σπίτι της αδελφής μου, Μαλάμως με τα παιδιά της Παναγιώτη και Λευτέρη πάνω στο κόκκινο ανοιχτό φορτηγό του πατέρα τους, Νίκου Μαράτση, με το οποίο πουλούσαμε λουλούδια στις λαϊκές αγορές. Έζησα μαζί τους και τα μεγάλωσα κατά κάποια έννοια. Ιδιαίτερα τον Παναγιώτη στον οποίο διέθεσα ατέλειωτες ώρες για παιχνίδι. Ήταν έξυπνος και υπάκουος κι εγώ ακόμα παιδί στην καρδιά… Όμορφες στιγμές αναπόλησης που τις χρειαζόμαστε πότε – πότε για να παίρνουμε ανάσες ζωής. Επειδή, με τις δυσκολίες, με τα προβλήματα της ζωής, έχουμε μερικές φορές ωραίες εκπλήξεις...

Σαν αυτή εδώ, όπου η καλή Εφορία, το κράτος δηλαδή, μου στέλνει σπίτι μου να πληρώσω αυτό τον εξαιρετικά μεγάλο λογαριασμό των 15,74 ευρώ… Χωρίς καμιά εξήγηση, καμιά ερμηνεία… Είπαμε αυτό το υπέροχο και σεβάσμιο για τις ενέργειες του κράτος, είναι σε τροχιά ανάπτυξης… Δεν έχει το χρόνο τώρα να ασχολείται δίνοντας λεπτομέρειες στους υπηκόους του... Ωστόσο δεν κάθισα έτσι… Σε ένα αφερέγγυο κράτος αξίζει να το ψάχνεις περισσότερο. Πήγα στην Α’ΔΟΥ Αθηνών, εκεί στην Αναξαγόρα, ρώτησα κι έμαθα: Μου έστειλαν με δικαστικό επιμελητή πριν πέντε μήνες, ένα δημόσιο έγγραφο. Ήταν, λέει, η πληρωμή του. Θαυμάστε τους!