Την όμορφη αυτή φωτογραφία μου την έστειλε ο Ηλίας Προβόπουλος μέσω Facebook για να μου ευχηθεί χρόνια πολλά. Τη δημοσιεύω με την άδεια του. Και τον ευχαριστώ γι' αυτό...

Σας το είχα πει καθώς καλωσορίζαμε τον Οκτώβρη... Ετούτος ο μήνας είναι μήνας γενεθλίων. Κάποιοι θα φανούν “συνεπέστατοι” στην “υποχρέωση" τους να στείλουν ευχές. Το Facebook θα τους ενημερώσει γι' αυτό.

Ναι, είναι μια όμορφη μέρα, για μένα σήμερα. Κλείνω τα 53 και μπαίνω από αύριο στα 54... Μεγαλώνουμε, ελπίζω και να ωριμάζουμε και χαιρόμαστε την κάθε στιγμή.

Κι αυτή η ηλικία έχει την ομορφιά της. Τα άσπρα μαλλιά στους κροτάφους πύκνωσαν και άπλωσαν σε όλα τα μαλλιά της κεφαλής, που αραιώνουν αισθητά πια. Απώλειες που πρέπει να τις συνηθίσουμε. Εξάλλου δεν είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά.

Σημασία έχει στα χρόνια που περνάνε να γινόμαστε πιο ώριμοι σε ότι κάνουμε καθώς γνωρίζουμε πια τις δυνατότητες μας και το λόγο για τον οποίο το κάνουμε...

Τα χρόνια που περνάνε μας δίνουν τη δυνατότητα να ξαναδούμε από την αρχή κάποια πράγματα. Και βεβαίως μια τέτοια μέρα τη γιορτάζουμε σαν κάτι πολύ σημαντικό, δίνοντας έτσι αξία στο πέρασμα μας από τη γη.

Ναι, δεν έχω πρόβλημα σήμερα επειδή έκλεισα τα 53. Δε νοιώθω καθόλου γέρος, ξεκομμένος από τη ζωή. Το αντίθετο: Νοιώθω πιο δημιουργικός από ποτέ και διαθέσιμος να κάνω πράγματα...

Βιώνουμε όμως μια δύσκολη συγκυρία. Όπου κάποιοι βρίσκουν την ευκαιρία να δείξουν τον χειρότερο εαυτό τους. Τι κρίμα! Λειτουργούν σαν να είναι στις θέσεις ευθύνης που κατέχουν, για πάντα, την ώρα που θα έπρεπε να γνωρίζουν πόσο περαστικοί και αναλώσιμοι είναι...

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον που ταλανίζεται από μια πρωτόγνωρη κρίση που δεν υπάρχει άνθρωπος και να μην τον έχει επηρεάσει, εγώ χαίρομαι που καβατζάρισα τα 53. Γνώρισα ανθρώπους, δημιούργησα μερικά πολύ σημαντικά πράγματα, κάνω μια δουλειά που αγαπώ και ζω απ' αυτήν με αξιοπρέπεια όσο κι αν κάποιοι “συνάδελφοι” λασπώνουν καθημερινά το επάγγελμα. Δεν μετανιώνω για τις επιλογές μου. Έκανα λάθη, τα πλήρωσα, μπορώ να ξανακοιτάξω τη ζωή με νέα, αισιόδοξη ματιά.

Αυτό που πρέπει να διαφυλάξω με νύχια και δόντια είναι να μην τους χαρίσω τα όνειρα που έκανα για τα στερνά μου. Ακόμα κι αν με καθυστερήσουν, με τα νομοθετικά τερτίπια τους και τα μέτρα που ετοιμάζουν σε βάρος μας, εγώ θα είμαι εκεί, όρθιος, ψύχραιμος και θα γελάω με όλους αυτούς τους καραγκιόζηδες που νομίζουν πως είναι σε θέση να επηρεάσουν τη ζωή μας...

Ενα υπέροχο τραγούδι που μου αφιέρωσε ο Αλέξανδρος Ασημακόπουλος, από το "Ιστόφωνο"... Ευχαριστώ... Είναι συγκινητικό πόσοι πολλοί και καλοί φίλοι μου έστειλαν τις ευχές τους...

Ο Αλέξανδρος μπροστά στα μηχανήματα του ραδιοφωνικού σταθμού του “Ιστόφωνο”, κάνει την εκπομπή του. Καμιά φορά τις Παρασκευές παίρνει κι αυτός τα... ρεπά του...

Η σελίδα του "Ιστόφωνου" στο Facebook. Εδώ την ώρα της εκπομπής γίνεται ζωντανή συζήτηση με τους ακροατές.Όλοι μέσα κι όποιος θέλει μιλάει, σχολιάζει, γκρινιάζει, γελάει... Διότι, αυτό είναι ραδιόφωνο... Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ.

Αυτή είναι η σελίδα του "Ιστόφωνου". Δεν παίζει όλες τις ώρες,με επιλογή του Αλέξανδρου.Καμιά φορά ξεκινάει το μεσημέρι και κλείνει με τη ζωντανή εκπομπή σχεδόν κάθε απόγευμα 7-9... Πατήστε ΕΔΩ να το ακούσετε...

Πάντα μου άρεσε το ραδιόφωνο. Έχει μια μαγεία η άγνωστη φωνή που ακούγεται κι αν έχει ζεστασιά και δένει με ότι αναζητούμε μέσα μας, τότε ο συνδυασμός δημιουργεί μια εσωτερική αναστάτωση και αγαλλίαση.

Η πρώτη μου εμπειρία και επαφή με το ραδιόφωνο ήταν από το 1989, τότε που έσπασε το μονοπώλιο του κρατικού ραδιοφώνου και στην μπάντα των FM εξέπεμψε η λεγόμενη ελεύθερη ραδιοφωνία. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται πόσο δυναμικά ξεκίνησε ο ραδιοφωνικός σταθμός του Δήμου Αθηναίων, ΑΘΗΝΑ 9,84, επί δημαρχίας Έβερτ...

Αργότερα δημιουργήθηκε το ΚΑΝΑΛΙ-1 από τον Δήμο Πειραιά και το ΡΑΔΙΟ-5 στη Β' Πειραιά. Στα δύο τελευταία δούλεψα ως παραγωγός εργατικών -συνδικαλιστικών εκπομπών, αφού εκείνη την εποχή είχα την ευθύνη του γραφείο Τύπου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά.

Στο ΡΑΔΙΟ-5 εκτός από τα εργατικά ξεκίνησα τα Σάββατα 8-9 μια κοινωνική εκπομπή με τον τίτλο “Σαββατόβραδο κι είμαι πλάι σου” με μουσικό επιμελητή τον Κώστα Λάζαρη. Ο Κώστας νομίζω ότι κάνει ακόμα μουσική εκπομπή στο 902.

Την ίδια εκπομπή, “Σαββατόβραδο κι είμαι πλάι σου”, κάναμε για μερικά χρόνια και στον 902 Αριστερά στα FM με μεγάλη επιτυχία... Αλλά επειδή όλα γίνονται πάνω σε εθελοντική βάση κάποια στιγμή κουράστηκα και σταμάτησα...

Μέχρι που άρχισα να το ξανασκέφτομαι τώρα που πλησιάζω στη σύνταξη... Σαν παρέα, σαν συντροφιά, στο internet πια, στο πλάι αυτού του Site. Είχα δει ήδη αξιόλογα ιντερνετικά ραδιόφωνα... Μέχρι που γνώρισα τον Αλέξανδρο Ασημακόπουλο με το “Ιστόφωνο” του. Η κουβέντα μας ξεκίνησε στο πάρκο, την περασμένη Κυριακή καθώς ολοκληρώνονταν οι εκδηλώσεις της ΕΚΑΠ για τα τέσσερα χρόνια αγώνων. Τον Αλέξανδρο τον γνώρισα από τον Μιχάλη, ήπιαμε τις ρακές μας και κουβεντιάσαμε, ως αργά το βράδυ...

Η κουβέντα μας συνεχίστηκε στο Facebook, άκουσα την εκπομπή του, πήγα από το στούντιο και στη συνέχεια οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες...

Ήρθε στο γραφείο μου και μου έβαλε το πρόγραμμα για το ραδιοφωνικό σταθμό. Π πειραματικός “Ράδιο-Θραψανιώτης” στήθηκε, αλλά δεν πρόκειται να εκπέμψει γρήγορα... Θέλει εξάσκηση και χρόνο για να βγει ένα καλό αποτέλεσμα. Αλλά μπήκε σε ένα δρόμο μια σκέψη μου. Κι αυτό είναι το σημαντικό.

Από τον Αλέξανδρο μαθαίνω... Τον ακούω, παρατηρώ τις κινήσεις του, τον τρόπο που δουλεύει, τον εξοπλισμό που διαθέτει... Όταν επιχειρήσω, θέλω να είμαι απολύτως έτοιμος. Γι 'αυτόκαιδεν βιάζομαι,,,

Θέλω, ωστόσο, να ευχαριστήσω τον Αλέξανδρο που μοιράστηκε μαζί μου τόσα “μυστικά” του ιντερνετικού ραδιοφώνου... Και που είναι δίπλα μου σε ότι του ζητήσω. Εξαιρετικός!

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που κάθε απόγευμα ή σχεδόν, όπως του αρέσει του ίδιου να λέει, 7 – 9 συντονίζονται μαζί του 50 με 100 άτομα που ακούνε, κουβεντιάζουν στα τσατ, σχολιάζουν τα τραγούδια που παίζει και γενικά συμμετέχουν. Ακούστε τον κι εσείς ΕΔΩ.

Άσχετο, αλλά επίκαιρο... Αύριο το μεσημέρι, ας πάμε μια βόλτα στα Εξάρχεια...

Σ' αυτή την κατάσταση βρήκα το γραφείο μου σήμερα το πρωί που ήρθα, πρώτη μέρα μετά την άδεια, στη δουλειά. Θα φτιάξω ένα καφέ και θα πιάσω να το τακτοποιήσω λιγάκι..

Οι δείκτες του ημερολογίου μου “κολλημένοι” στις 21 Ιουνίου... Εκεί που τους άφησα όταν έφυγα. Τα πράγματα αλλάζουν με αργούς ρυθμούς. Ούτε που το καταλαβαίνεις μερικές φορές...

Δευτέρα πρωί στο γραφείο μου... Η καλοκαιρινή άδεια έλαβε τέλος... Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του... Γύρισα σε μια ζεστή Αθήνα... Ακόμα και το πρωί της εδώ είναι ζεστό. Σκέψου να μεσημεριάσει...

Στο γραφείο μου είναι μια στοίβα, εφημερίδες παλιές. Πέρασα κι από το περίπτερο και πήρα τις καινούριες. Φρέσκο πράμα. Σημερινές. Θα μου πάρει χρόνο μέχρι να τα βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. Και να ξαναλειτουργήσει πάλι. Αλλά δεν με βιάζει τίποτα. Η ενσωμάτωση πρέπει να γίνει σιγά – σιγά, ομαλά και με τρόπο...

Έβαλα στο ραδιόφωνο να παίζει το Δεύτερο. Ένας γνωστός μου, ο Κώστας Θωμαϊδης με συντροφεύει με τις “πλανώδιες μουσικές” του... Είναι εδώ κι ο Θεόφιλο. Ο πρώτος που είδα στην ΠΕΤ ΟΤΕ. Κάποια στιγμή είδα και τον Γιώργο. Τα παιδιά της Γραμματείας λείπουν στην καλοκαιρινή τους άδεια...

Πέρασα λίγο νωρίτερα από το περίπτερο της Στουρνάρη για τις εφημερίδες. Η Ντίνα με είδε και βγήκε να με χαιρετίσει. Δε λέω “καλό χειμώνα”. Είναι νομίζω πολύ νωρίς ακόμα με τέτοιες ζέστες...

“Δε μαύρισες” μου λέει η Ντίνα. Δε με τρελαίνει η ηλιοθεραπεία. Αλλιώς αντιλαμβάνομαι εγώ τις διακοπές, αλλά άντε να εξηγήσεις τώρα...

Ο υπολογιστής μου χρειάζεται ενημερώσεις. Ένα μήνα δεν άνοιξε ο καημένος. Λογικό. Θα τα ξαναβρούμε στην πορεία. Να ησυχάσει λίγο κι ο μικρός που με συντρόφεψε στις διακοπές μου, αξιοπρεπέστατα...

Καλώς σας βρήκα λοιπόν από το γραφείο μου. Η ζωή συνεχίζεται... Ένα μικρό διάλειμμα ήταν, πάει και πέρασε. Κάποιες ανάσες Σαββατοκύριακα, από δω και πέρα θα μας φέρουν πιο κοντά στο χειμώνα...

Αλλά, είπαμε, δεν βιαζόμαστε... Καθόλου δεν βιαζόμαστε...

Καλώς σας βρήκα... Σας χαιρετώ μ'αυτό το όμορφο τραγούδι του Μαχαιρίτσα. Μαζί του ο Adamo. Απολαύστε το...

Αμέσως το σπίτι πήρε ένα άλλο χρώμα, καλύτερο, μόλις μπήκαν τα κουφώματα, όπως έπρεπε... Και είναι και πιο ασφαλές πια... Άσε που το έπαιξα κι εγώ... μπογιατζής μικρής κλίμακας κι έβαψα τα κάγκελα στην κουζίνα και το μπάνιο με μαύρο αντισκοριακό αστάρι...

Τοποθετούν τα κάγκελα στην κουζίνα... Παρακολουθώ την κάθε τους κίνηση. Είμαι από κοντά, να τους εξυπηρετήσω σε ότι χρειαστούν... Ένα φραπέ, ένα παγωμένο νερό... Η ζέστη κι ο ήλιος του Ιουλίου πρέπει να αντιμετωπιστούν, όπως και να το κάνουμε...

Τελευταίες πινελιές για το παντζούρι στο πόρτεγο... Μετράνε για να “κάτσει” σωστά και να παίζει τον ουσιαστικό προστατευτικό του ρόλο στο παράθυρο... Ο μάστορας είναι από τη μέσα πλευρά και ο βοηθός του απέξω...

Όλα πάνε καλά... Σε λίγο θα τελειώσουν... Φεύγω λίγο πιο ήσυχος αυτό το καλοκαίρι. Έγιναν μερικά επείγοντα βήματα... Μερικά ακόμα πρέπει να γίνουν, σταδιακά ώς του χρόνου, για να μπορεί να κατοικηθεί το σπίτι έστω και με ατέλειες...

Ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα είναι η υγρασία που βάζει ο τοίχος από αυτή τη μεριά του σπιτιού. Συζήτησα με τους κατόχους του οικοπέδου και βρήκα κατανόηση... Έτσι απευθύνθηκα στους μαστόρους που θα κάνουν τη δουλειά. Κι όλα αυτά γρήγορα πριν να πιάσουν οι βροχές...

Κάθομαι στη μέσα αυλή του ημιτελούς ακόμα σπιτιού μου και αναλογίζομαι πόσες όμορφες στιγμές έχω περάσει εδώ, στα παιδικά μου χρόνια...

Πάντα μου άρεσε αυτό το μέρος, το πατρικό μου σπίτι... Έχω την αίσθηση ότι έχει μια ενέργεια... Κι όταν υλοποιήθηκε η επιθυμία του πατέρα μου και το κληρονόμησα μαζί με την αδερφή μου Μαλάμω, έκανα τα πιο μεγάλα όνειρα που θα μπορούσα: Να το ανακαινίσω και να ζήσω εδώ, μετά τη σύνταξή μου, ώς το τέλος...

Όλα αυτά πριν από δυο χρόνια... Που δεν ήταν ακόμα η κρίση, έτσι όπως τη βιώνουμε σήμερα και που υπήρχαν ακόμα περιθώρια να κάνεις όνειρα και σχέδια για το αύριο....

Ήρθα σε επαφή με ανθρώπους ειδικούς και όντας καλόπιστος, τους εμπιστεύτηκα. Τα λόγια τους με ενθάρρυναν. Υπήρχε η δυνατότητα να γίνει σωστή και ολοκληρωμένη δουλειά...

Κι αφού το μόνο που κράτησα από το παλιό σπίτι, ήταν οι τοίχοι θα μπορούσε να οικοδομηθεί απ' αρχής ένα σύγχρονο σπίτι με όλες τις ανέσεις του. Το σπίτι που εγώ είχα αναμνήσεις θα μπορούσε να παραμείνει ως είχε, με όλες τις ευκολίες που απαιτεί μια σύγχρονη ζωή. Έτσι που θα μπορούσε να καλύψει όλες τις ανάγκες μου όταν αποφάσιζα να έρθω εδώ..

Δυο χρόνια μετά, ανακαλύπτω με θλίψη ότι τίποτα δεν είναι όπως μου παρουσιάζονταν... Δεκάδες κακοτεχνίες βγαίνουν μπροστά μου, απλά και μόνο γιατί οι άνθρωποι που ανέλαβαν να κάνουν το έργο δεν ήταν όσο έπρεπε συνειδητοί...

Κι άντε πάλι από την αρχή... Να βρεις νέους, χωριανούς αυτή τη φορά μαστόρους, να απολογείσαι για τις κακοτεχνίες των προηγουμένων που διαπιστώνουν, να αισθάνεσαι κάπως, απλά γιατί εμπιστεύτηκες ανθρώπους επαγγελματίες. Ε, κάπου λες, “δεν αξίζει το κόπο να συνεχίζω”, απογοητεύεσαι, κλείνεσαι στον εαυτό σου και σταματάς να ονειρεύεσαι...

Ύστερα πάλι, κάποιος αισιόδοξος βρίσκεται στο δρόμο σου και παίρνεις κουράγιο, να πας δυο βήματα πιο πέρα το έργο.

Του χρόνου, λες, να μπω, έστω και με κάποιες ατέλειες... Αλλά να έχει τα βασικά. Αυτά που χρειάζεται ένα σπίτι για να μπορείς να ζήσεις στοιχειωδώς...

Τέτοιες σκέψεις έκανα, ώσπου ήρθε ο αλουμινάς να ολοκληρώσει τις δουλειές του. Σα να αναθάρρησα πάλι λίγο. Λες να τα καταφέρω;