Στα 10 χρόνια πια και είμαστε καλά! Τι άλλο να θέλουμε σ' αυτόν τον παράξενο κόσμο;

gamos6Στις 4 Απριλίου 2025, κλείσαμε δέκα (10) χρόνια παντρεμένοι, με την σύντροφο της ζωής μου, Σούλα Αργυροπούλου. Και μπήκαμε στον 11ο!

Και επειδή εκτιμούμε ότι ο γάμος, ήταν και παραμένει ένα μεγάλο γεγονός που άλλαξε τις ζωές μας, θέλουμε να το θυμόμαστε, αφού εκτιμούμε ότι άξιζε το βήμα που κάναμε...

Όπως και τις όμορφες στιγμές στη ζωή μας...

Και είμαστε πολύ χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι στον κοινό δρόμο που χαράσσουμε στη ζωή μας...

Στο μεταξύ, κάθε μέρα για μέρα, είναι για μας ξεχωριστή και την τιμούμε όπως της πρέπει, επειδή ξέρουμε καλά πως είναι Θείο Δώρο...

Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, σε εποχές πολύ δύσκολες και έχουμε καταφέρει να είμαστε καλά, καθώς μοιραζόμαστε πράγματα...

Ακόμα και τώρα που περνάμε μια ιδιόμορφη περίοδο, στον απόηχο της πανδημίας του κορονοϊού Covid-19 που μας κράτησε δυο χρόνια σε καραντίνα σπίτι μας, ή σε μια ιδιότυπη κοινωνική αποστασιωποίηση, εμείς προσπαθήσαμε να είμαστε καλά και να κάνουμε πράγματα, μαζί...

Τα σχέδια, έτσι κι αλλιώς τα αφήνουμε για αργότερα, όταν φτιάξουν τα πράγματα... Μέχρι τότε μπορούμε να ζούμε με ευχάριστες αναμνήσεις από ταξίδια που προλάβαμε να κάνουμε...

Και αν το θέλει ο Ιεχωβά, τώρα που περασε το κακό, σχεδιάζουμε κι άλλα. Όσο αντέχουμε και μπορούμε!

Θέλουμε να το γιορτάσουμε λίγο διαφορετικά και... λίγο αργότερα. 2-7 Μαϊου θα πάμε εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Το ήθελε πάντα η Σούλα. Κι εγώ που την έζω ζήσει την Πόλη, πολλά χρίνια πριν, είναι όντως, ένα σταυροδρόμι πολιτισμού ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή.

Αξίζει λοιπόν και θα το τολμήσουμε! Έτσι κι αλλιώς μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, ανθρώπους, πολιτσμούς.

Επειδή αυτό είναι κάτι που μας αρέσει και το θέλουμε, ενώ παράλληλα θα συνεχίσουμε να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και μας ευχαριστούν, μαζί!

Σ' αυτό το πλαίσο εντάξαμε και το ταξίδι μας στο Πήλιοβπριν μερικά χρόνια... Μια όμορφη ανάσα σε ένα μέρος που αγαπούμε πολύ και θέλαμε να το γνωρίσουμε καλύτερα... 

Είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τον Στηβ, την Έστερ και τα κορίτσια τους, Βικτώρια και Χλόη τον Ιούνιο του 2023, όταν περάσαμε μαζί στην Πάρο ένα δεκαήμερο φανταστικών διακοπών... Και συνεχίζουμε!

kanoni1.060416

Ας γυρίσουμε λιγάκι πίσω το χρόνο... Το 2016 πήγαμε για έξι μέρες στην Κέρκυρα. Και περάσαμε υπέροχα, όπως μπορείτε να δείτε και στις δημοσιεύσεις που κάναμε γι' αυτό το ταξίδι μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Μας αρέσει να το κάνουμε αυτό ως άνθρωποι. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε ένα σοβαρό, μεγάλο γεγονός, να γιορτάσουμε στη ζωή μας...

Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ ταξιδεύει, γνωρίζει νέους τόπους, ανθρώπους, συνήθειες, ήθη και έθιμα, πολιτισμούς και τα ζει. Από εδώ τα λέγαμε καθημερινά, κι εκείνες τις μέρες των ταξιδιών μας, όπως κάνουμε χρόνια τώρα, με τα μέρη που επισκεπτόμαστε… 

Και το 2017 πήγαμε στο Αβινιόν της Γαλλίας κοντά στους πνευματικούς και σαρκικούς αδελφούς μας Γιώργο και Αστρίντ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αλλά, επειδή δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε την αρχή, στα λίγκ που ακολουθούν μπορείτε επίσης να δείτε μαζεμένες όλες τις αναρτήσεις που έκανα από το Βανκούβερ του Καναδά, τότε που μείναμε κοντά στον Στήβ και την Έστερ, την κόρη και τον γαμπρό της Σούλας, για δεκαπέντε ολόκληρες μέρες..

Εκεί, το 2015, στις 4 Απρίλη, έγινε ο γάμος μας με τη Σούλα... Αξίζει να τα θυμηθούμε όλα αυτά, γιατί άλλαξαν τον ρου της δικής μας ιστορίας...

Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

psarakia

Ο γάμος όπως είπαμε, είναι θεϊκός θεσμός, τον οποίο καθιέρωσε και εδραίωσε ο Ιεχωβά στην Εδέμ, φέρνει σε ύπαρξη την οικογενειακή μονάδα, τον οικογενειακό κύκλο. 

Ο Ιεχωβά, ο Δημιουργός, έπλασε τον άνθρωπο, αρσενικό και θηλυκό και θέσπισε το γάμο ως την κατάλληλη διευθέτηση για τον πολλαπλασιασμό της ανθρώπινης φυλής. (Γε 1:27, 28)

Ο πρώτος ανθρώπινος γάμος τελέστηκε από τον Ιεχωβά, σύμφωνα με την περιγραφή των εδαφίων Γένεση 2:22-24. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της ζωής μας. Τα σεβόμαστε και τα τιμούμε, όπως τους πρέπει...

akrovatis

Τι κάναμε και πώς το γιορτάσαμε το 2020; Δείτε ΕΔΩ. Και τα καλύτερα είναι μπροστά μας... Όπως το ταξίδι μας στο Πήλιο... Δείτε ΕΔΩ το 2021, Το 2022 το ψάχνουμε. Ήταν δύσκολα χρόνια λόγω της πανδημίας. Αλλά μετά το 2023, όλα έδειχναν να παίρνουν ένα άλλο ρυθμό... Πιο φυσιολογικό! Κάτι έχουμε στο νου μας και για φέτος...

avgo.tukokora

Κρήτη

Η Κρήτη μέσα από την ιστοσελίδα της Huffigton Post που σε λίγο θα τη δούμε στα ελληνικά-1

kriti1
Μια συλλογή από πανέμορφες εικόνες από την Κρήτη παρουσίασε η Huffigton Post στους αναγνώστες της και εντυπωσίασε. Η θάλασσα, τα τοπία, οι πόλεις, τα χωριά, οι γωνιές του τόπου αυτού προκαλούν το ενδιαφέρον ντόπιων και ξένων. Φωτογραφίες που εντυπωσιάζουν από το ελληνικό αυτό νησί και παρακινούν τους ταξιδιώτες να γνωρίσουν από κοντά αυτό τον ευλογημένο τόπο…

kriti2
Η Κρήτη είναι το μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας και το 5ο μεγαλύτερο στη Μεσόγειο. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της είναι το Ηράκλειο. Η Κρήτη βρίσκεται περίπου 160 χλμ νότια της ελληνικής ηπειρωτικής χώρας εκτεινόμενη κατά διεύθυνση Ανατολή - Δύση, νότια του Αιγαίου πελάγους, του οποίου και αποτελεί το νότιο φυσικό όριο και βόρεια του Λιβυκού. Αποτελεί τμήμα της περιφερειακής διοίκησης της Ελλάδας και χωρίζεται σε τέσσερις περιφερειακές ενότητες: Ηρακλείου, Χανίων, Λασιθίου και Ρεθύμνης.

kriti3
Η έδρα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης είναι στο Ηράκλειο, όπως επίσης στο Ηράκλειο είναι και η έδρα της Περιφέρειας Κρήτης. Η Κρήτη είναι το μεγαλύτερο νησί στην Ελλάδα και το δεύτερο μεγαλύτερο (μετά την Κύπρο) της ανατολικής Μεσογείου. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του Αιγαίου πελάγους και καλύπτει μια περιοχή 8.336 km².

kriti4
Ο πληθυσμός της είναι 622.913 άνθρωποι (απογραφή 2011). Έχει μήκος 260 χλμ και ποικίλλει στο πλάτος με ένα μέγιστο 60 χλμ (από το ακρωτήριο Δίον έως το ακρωτήριο Λίθινο), σε ένα ελάχιστο 12 χλμ στον ισθμό Ιεράπετρας στην ανατολική Κρήτη. Η ακτογραμμή της παρουσιάζει βαθύ γεωγραφικό διαμελισμό, ο οποίος παρουσιάζει στην Κρήτη πάνω από 1.000 χλμ ακτών.

kriti5
Το νησί είναι εξαιρετικά ορεινό και καθορίζεται από μια υψηλή σειρά βουνών που το διασχίζει από τη δύση ως την ανατολή, διαμορφωμένη από τρεις διαφορετικές ομάδες βουνών. Αυτές είναι: τα Λευκά Όρη (2.452 μ), η οροσειρά Ίδη (Ψηλορείτης, το όρος Δίκτη (2.148 μ). Σ' αυτά τα βουνά οφείλεται η ύπαρξη στο νησί εύφορων οροπεδίων ο Ομαλός, η Νίδα και το οροπέδιο Λασιθίου, σπηλαίων όπως το Δικταίο και το Ιδαίο άντρο και φαράγγια όπως το διάσημο φαράγγι της Σαμαριάς, το φαράγγι Ίμπρου, το Κουρταλιώτικο φαράγγι, το Φαράγγι των Νεκρών στην Κάτω Ζάκρο Λασιθίου κ.α.

kriti6
Η Κρήτη είναι απομονωμένη από τις υπόλοιπες ηπειρωτικές περιοχές της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, γεγονός που αποτυπώνεται έντονα στη γενετική διαφορετικότητα της πανίδας και της χλωρίδας του νησιού. Από τον κρητικό αίγαγρο (κρι κρι), τον κρητικό αγριόγατο και την Κρητική μυγαλή, ως τα στενοενδημικά αρθρόποδα και τις νυχτερίδες της Κρήτης, η πανίδα της Κρήτης κρύβει πολλά μυστικά για την εξέλιξη των ειδών.

  • Οι πληροφορίες για την Κρήτη είναι παρμένες από την Wikipedia.

Μια τριμηνιαία έκδοση για τους Μεσελεριανούς Κρήτης, «Η Ωλερός», που μου άρεσε…

meseleri1.151014
Για τους «Μεσελέρους» έχουμε ξαναγράψει εδώ, στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ… Ας το ξαναδούμε λίγο, πατώντας σ’ αυτόν ΕΔΩ τον σύνδεσμο με την ευκαιρία ότι μου έστειλαν το νέο φύλλο τους, αρ. 58 που καλύπτει τους μήνες Οκτώβριο – Νοέμβριο – Δεκέμβριο. Είναι κιόλας στον 15ο χρόνο έκδοσης τους. Γεγονός πολύ σπουδαίο στην εποχή μας…

meseleri2.151014
Αυτό που μου αρέσει στις μικρές τοπικές εφημερίδες είναι ότι διαθέτουν στις σελίδες τους μικρούς θησαυρούς, όπως αυτός εδώ στη σελίδα 4 με τον τίτλο «Ζητείται Ελπίς – Σήμα Κινδύνου» γραμμένο από τον Μάρτη του 1963, εγώ ήμουν τότε 4 χρόνων και πολλοί από σας που το διαβάζετε τώρα, αγέννητοι, στην εφημερίδα «Ελληνικός Νότος». Κάποιοι δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξη αυτής της εφημερίδας.

meseleri3.151014
Δεν υπάρχει τοπικό έντυπο που σέβεται τον εαυτό του και να μη βάζει μέσα στη λογική του, ένα αντάμωμα… Μια αφορμή δηλαδή για να βρίσκονται μεταξύ τους οι συντοπίτες… Εδώ οι Μεσελεριανοί περιγράφουν το δικό τους αντάμωμα, το καλοκαίρι που μας πέρασε στο προαύλιο του πρώην δημοτικού σχολείου του χωριού τους που οργάνωσε για δεύτερη χρονιά ο Πολιτιστικός Φιλοδασικός Σύλλογος Μεσελέρων. Μπράβο τους!

meseleri4.151014
Ένα επίσης ανάγνωσμα που αρέσει στους αναγνώστες των μικρών τοπικών εφημερίδων είναι οι παλιές ιστορίες. Γραμμένες στην ιδιαίτερη ντοπιολαλιά τους, προσωπικά μ’ αρέσει να τις διαβάζω. Για την ακρίβεια τις ρουφώ και γελώ… Αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός του συγγραφέα, να πούνε μερικές ευχάριστες ιστορίες και να θυμηθούν τα παλιά… Δείτε αυτή τη χαριτωμένη…

meseleri5.151014
Άλλη μια ιστορία γραμμένη από τον ίδιο συγγραφέα… Στη γλώσσα του τόπου τους φυσικά κι αυτό είναι το ωραίο, γιατί κανείς δε μιλά πια έτσι… Ίσως κάποιοι παλιοί μόνο, μα κι αυτοί φεύγουν σιγά – σιγά κι αφήνουν πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό… Αν δεν σας είναι οικεία η κρητική γλώσσα, ίσως μπορείτε να αντιληφθείτε τι λέει η ιστορία, από τα συμφραζόμενα…

meseleri6.151014
Τελευταία ιστορία γι’ αυτό το σημείωμα οι «Κατωχωρίτικες ιστορίες», στη σελίδα 28, το οπισθόφυλλο του εντύπου «Οι Μεσελέροι». Και επιμένω πως τέτοιες όμορφες προσπάθειες που ενώνουν τους ανθρώπους με τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου τους, αξίζουν να υπάρχουν. Ευχή μου, να συνεχίζουν να έχουν οι άνθρωποι που τη βγάζουν, το κουράγιο και τη δύναμη, ώστε να μη σταματήσουν ποτέ…

Η ομορφιά του να δίνεις, κάνει την καρδιά να χαίρεται… Σπουδαίο προνόμιο!

giannis1.290714
Με είχε, μέρες τώρα, ο ξάδελφος μου, ο Γιάννης, «πολιορκήσει» να μου κάνει το τραπέζι. Συνηθίζεται αυτό στην Κρήτη για τους ξενιτεμένους… Κι εγώ, ύστερα από 39 και πλέον χρόνια απουσίας από το χωριό μου, έχω πολιτογραφηθεί «ξένος» και προσωρινός κάτοικος στον τόπο μου… Και πραγματικά το απολαύσαμε χθες το απόγευμα. Το σπίτι του ήταν πολύ φιλόξενο, σαν την καρδιά του…

giannis2.290714
Έτσι όμως και αισθάνομαι… Κι αυτό με κάνει να τον αγαπώ περισσότερο, να εκτιμώ το καθετί που μου προσφέρεται και να νοσταλγώ τη στιγμή που θα επιστρέψω για πάντα… Ας είναι… Μάλλον είναι κουραστικό να αναφέρομαι συχνά σ’ αυτό το πράγμα. Απλά μου καίει την ψυχή και προσπαθώ να το «βγάζω» στην πρώτη ευκαιρία… Καλό μου κάνει…

giannis3.290714
Χθες λοιπόν έγινε αυτό, το περίφημο τραπέζι… Δεν είχε επισημότητες, ιδιαίτερα ενδύματα, τυπωμένες προσκλήσεις κ.λπ. Και δεν ήταν πολλοί οι καλεσμένοι. Εκείνος (ο Γιάννης), η μητέρα του (θεία Άννα) κι εγώ… Αλλά είχε πολύ αγάπη και πλούσια διάθεση προσφοράς… Κι αυτό είναι που λείπει στις μέρες μας. Αντί να βγούμε από τα καλούπια που μας βάζουν, καμωνόμαστε πως δεν θέλουμε, αλλά μπαίνουμε με τη θέληση μας, όλο και πιο βαθιά…

giannis4.290714
Απογευματάκι πήγα στο σπίτι του Γιάννη. Και είχε κάνει όλες τις προετοιμασίες του. Άναψε φωτιά για να ψήσει το κρέας και να τηγανίσει τις πατάτες με το δικό τους παραδοσιακό τρόπο… Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα στην παρέα είναι ότι δεν προσπάθησε να βάλει κάτι ψεύτικο πάνω του για να προσθέσει σε ευγένεια. Ήταν απλός και αληθινός…

giannis5.290714
Αυτό είναι που λείπει από τους ανθρώπους σήμερα… Ξέχασαν να είναι ο εαυτός τους… Χάθηκαν κάπου ανάμεσα στα «πρέπει» και τα «μη» και έπαψαν να χαμογελούν, να κουβεντιάζουν, να μοιράζονται χαρές και λύπες, εμπειρίες ζωής… Ο Γιάννης Θεοδωράκης τα κρατά όλα αυτά. Τα διδάχτηκε από τους γονείς του και δείχνει να μην έχει καμιά διάθεση να τα αφήσει να χαθούν…

giannis6.290714
Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά όλη τη διαδικασία στο ψήσιμο την οποία κράτησε αποκλειστικά για τον εαυτό του, ο Γιάννης… Έκανε τα πράγματα, όπως τότε, την εποχή που ήμασταν παιδιά και μας άρεσε να ζούμε. Μου έδωσε μια μοναδική ευκαιρία και τον ευχαριστώ γι’ αυτό: Να γυρίσω το χρόνο, μερικές δεκαετίες πίσω… Τότε που η αγνότητα είχε μια αξία ξεχωριστή, τότε που ήμασταν Άνθρωποι…

giannis7.290714
Πλούσιο το φαγητό στο τραπέζι μας. Συγνώμη αν μοιάζει προκλητικό στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Δεν την έβαλα μ’ αυτό το σκοπό, τη φωτογραφία. Ήθελα απλά να σας δείξω πως η ομορφιά και η απόλαυση βρίσκεται στην αγάπη που πάει παρέα με την άδολη προσφορά. Μακάρι να είναι πάντα έτσι πλούσιο το τραπέζι τους, τόσο για τον ίδιο, όσο και για την οικογένεια του. Θέλω κι από δω να τον ευχαριστήσω για την όμορφη βραδιά που μου πρόσφερε…

Μια έκθεση ανθοκομίας στο πάρκο Γεωργιάδη, στο κέντρο του Ηρακλείου Κρήτης…

luludia1.2014
Τα λουλούδια πάντα μου άρεσαν… Απλά είχα κάνει περίπλοκη τη ζωή μου και δεν κατάφερνα να απολαμβάνω αυτή την απόλυτη ομορφιά της φύσης. Τώρα που τα βάζω σε μια σειρά, επιχειρώ να αλλάξω κι αυτόν το τομέα… Το παρατήρησα φέτος, στον εαυτό μου…

luludia2.2014
Υποθέτω το έχετε κι εσείς αντιληφθεί με τις τόσες αναρτήσεις στο Facebook, αλλά και σ’ αυτό το Site από λουλούδια που φέτος, για κάποιο λόγο, έχω προσέξει περισσότερο… Στην ουσία δηλαδή, δεν έκανα και τίποτα σπουδαίο. Απλά άνοιξα τα φύλλα της καρδιάς μου και της έδωσα τη δυνατότητα να απολαύσει μικρές στιγμές, στη σωστή τους διάσταση.

luludia3.2014
Αυτές τις φωτογραφίες που βλέπετε, τις τράβηξα πριν δύο, ίσως και περισσότερες εβδομάδες… Και περίμεναν υπομονετικά να έρθει ο χρόνος τους για να δημοσιευθούν εδώ… Αφορούν τη «2η Έκθεση Ανθοκομίας και Βοτάνων» που διοργάνωσε η περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου Κρήτης, στο πάρκο Γεωργιάδη του Ηρακλείου.

luludia4.2014
Πρόκειται, λένε οι γνωρίζοντες, για μια έκθεση θεσμό στην οποία συμμετέχουν ανθοκόμοι και δενδροκόμοι με λουλούδια – δέντρα – κηπευτικά – φάρμακα – λιπάσματα για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και αποτελεί μια αφορμή για περισσότερο πράσινο σε μια πόλη, σαν το Ηράκλειο, που το χρειάζεται…

luludia5.2014
Είχα λοιπόν την ευκαιρία να περπατήσω ανάμεσα στους όμορφα στημένους πάγκους και να φωτογραφίσω αυτά τα απίθανα φυτά που προορίζονταν, είτε για ομορφιά, καλλωπισμό, είτε για φυτά που θα έδιναν καρπούς στον κήπο μας. Πόσο μ’ αρέσει ένας τέτοιος κήπος που θα μου δίνει τη δυνατότητα να απολαμβάνω τους καρπούς τους πάνω από τα δέντρα…

luludia6.2014
Είναι κι αυτό, ένα από τα μικρά όνειρά μου, αν τα καταφέρω, έχοντας τις προϋποθέσεις να ζήσω αξιοπρεπώς στο χωριό μου, να μπορέσω να το υλοποιήσω… Οι ρίζες υπάρχουν. Λογαριάζω πολλά χρόνια πίσω, τότε που ως παιδί είχαμε κήπο κι εμένα μου άρεσε πολύ να συμμετέχω στο φτιάξιμο του και στην κήπευση των λαχανικών…

luludia7.2014
Αλλά τούτα εδώ δεν είναι ακριβώς κηπευτικά… Είναι λουλούδια που ομορφαίνουν τη ζωή μας, είτε με τα ροδοπέταλα τους, είτε με τα αρώματα τους… Διόλου ευκαταφρόνητα. Το αντίθετο μάλιστα. Σκέψου να ζεις σ’ ένα σπίτι που περισσεύει αυτή η ομορφιά με πολύ – πολύ αγάπη… Ένας μικρός παράδεισος, μπροστά σου..

Η φύση μ’ αρέσει κι όταν μπορώ το εκμεταλλεύομαι να είμαι και να περπατώ κοντά της…

garnias1.220714
Συχνά, όταν είμαι στο χωριό, μου αρέσει να παίρνω τη μηχανή μου και να πηγαίνω μια βόλτα έξω στα χωράφια… Ανάμεσα στις ελιές, τα αμπέλια και τα περβόλια, εκεί που οι καρποί περισσεύουν αυτή την περίοδο, καθώς πλησιάζουμε τον Αύγουστο… Έτσι τις προηγούμενες μέρες έφαγα τα πρώτα φετινά σύκα…

garnias2.220714
Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το να τρυγάς τον καρπό πάνω από τα δέντρα… Αλλά και γενικότερα η επαφή με τη φύση είναι κάτι που με συναρπάζει… Είναι, ίσως, οι μνήμες που κουβαλά το DNA μας… Δεν αποκλείεται… Από μικρός μου άρεσε να την πλησιάζω και να περνώ ώρες κοντά της…

garnias3.220714
Εδώ η μοναξιά είναι διαφορετική… Άσε που έχεις παρέα και τα τζιτζίκια που αυτή την εποχή έχουν ανοίξει σε πλήρη ένταση το τραγούδι τους και ο ήχος τους μ’ αρέσει… Πέρσι είχα μπει στη διαδικασία και κατέγραψα στην κάμερα μου μια τέτοια απίθανη δημιουργία. Το YouTube το φυλάει κι έτσι μπορείτε να το δείτε στο τέλος της ανάρτησης.

garnias4.220714
Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, περπατώντας ανάμεσα στη χέρσα ή οργωμένη γη, όπου το σταφύλι, άγουρο ακόμα, αλλά με υπέροχη γεύση, έχει κάνει την εμφάνιση του και ευφραίνει τον ουρανίσκο μας, αισθάνομαι προνομιακά να περπατώ… Εξάλλου ο καιρός των διακοπών μου λιγοστεύει…

garnias5.220714
Αυτή τη φορά διάλεξα τον Γκαρνιά να περπατήσω… Είναι μια περιοχή κοντά στο Θραψανό, φορτωμένη με μνήμες… Είδα τα μελίσσια του Αγησίλαου, έφαγα από τις τελευταίες κοντούλες αχλαδιές που υπήρχαν εκεί κι άφησα την καρδιά μου να ταξιδέψει πίσω, ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς…

garnias6.220714
Μικρές περιπλανήσεις με νόημα στη θραψανιώτικη γη που με γέννησε και με μεγάλωσε κρατώντας με κοντά της μέχρι να ανοίξω τα φτερά μου για να φύγω μακριά, στην αφιλόξενη Αθήνα όπου πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ζωή μου… Να, γιατί νιώθω τόσο όμορφα κοντά στη φύση και το κάνω σε κάθε ευκαιρία…

garnias7.220714
Καταγράφω στιγμές με την κάμερα μου… Τέτοια ρεπορτάζ είναι κάπως ανορθόδοξα για έναν επαγγελματία σαν κι εμένα… Κι ωστόσο, αυτό ακριβώς είναι που μ’ αρέσει: Η ανατροπή! Να βιώνω αυτό που πεθυμά η ψυχή μου χωρίς «μη» και «όχι». Και όποτε μου δίνεται η ευκαιρία το κάνω με όλη μου την καρδιά…

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA