Όμορφες εικόνες εποχής... Δείτε τα ζουμπούλια ή μανουσάκια, όπως τα λένε στην Κρήτη

manusakia3.310122
Μερικά από τα λουλούδια αυτής της εποχής που μας αρέσουν πολύ, είναι τα μανουσάκια... Για αυτά έχουμε γράψει στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, πολλές φορές. Δείτε μια από αυτές, ΕΔΩ. Αρέσουν και στη Στασούλα μας και όποτε έχει χρόνο και μπορεί, ξέρει πού θα πάει για να τα βρει... Η φωτογραφία αυτή είναι της φίλης μας Frideriki Fotinou.



manusakia1.1310122
Τα μανουσάκια πάντα μας άρεσαν και μας αρέσουν. Το "κλικ" γι' αυτό το δημοσίευμα το πήραμε από μια ανάρτηση της Spyridoyla Geraniotaki στην ομάδα "ΜΕΤΕΩΚΡΗΤΕΣ". Για να ευχηθεί «Καλή βδομάδα στην ομάδα μας με υγεία, ομορφιές και αρώματα». Έτσι είναι. Στο διαδίκτυο υπάρχει αλληλεπίδραση...

manusakia2.310122
Δεν λέει σε ποια περιοχή της Κρήτης τα βρήκε, κάτι που κάνουν οι περισσότεροι στο διαδίκτυο. Έχουν την αίσθηση ότι  αφού ξ΄λερουν εκείνοι, "όλοι ξέρουν". Αλλά δεν ξέρουν. Και μερικοί, όπως εμείς, θα θέλαμε να ξέρουμε, επειδή ως παιδιά, τα ψάχναμε κάποτε... Και γνωρίζαμε πού θα τα βρούμε....

manusakia2018.1
Τις πρώτες τρεις φωτογραφίες τις πήραμε από το διαδίκτυο. Αλλά αυτή και η επόμενη είναι από παλιότερες δημοσιεύσεις εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε ΕΔΩ, άλλο ένα δημοσιεύουμα που κάναμε για τα μανουσάκια. Είναι από την Άνδρο και η φίλη μας, Δήμητρα, είναι που τα μαζεύει. Αρέσουν και σε εκείνη...

manusakia2018.4

Αχ αυτά τα μανουσάκια! Τελικά τα βρήκε και φέτος η Στασούλα. Αψήφησε τη βροχή και την κακοκαιρία και πήγε εκεί, που ξέρει πως βγαίνουν. Και γέμισε το ανθοδοχείο της. Και γέμισε ο τόπος ευωδιές…

manusakia.stasulas
Έτσι για να αλλάξει λίγο η διάθεση μας καθώς συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία ύστερα από την εισβολή της Ρωσίας πριν τρία χρόνια και εδώ μας ταλανίζει η ακρίβεια και ο πληθωρισμός που ροκανίζουν το εισόδημα μας... Ναι, ζούμε σε πολύ δύσκολες εποχές. Αλλά το να είμαστε ψύχραιμοι, θα μας βοηθήσει να βλέπουμε πιο καθαρά τα πράγματα... Κάτι που το έχουμε πολύ ανάγκη... 

Τα δικά μου

Από τις δημιουργίες της Στασούλας μας... Κρατώ επαφή με το χωριό, παρακολουθώντας τη...

stasula1.2021
Τη Στασούλα μας, την αδελφή που είναι γεννημένη αμέσως πριν από μένα 10 χρόνια, την ξέρετε... Σας την έχω γνωρίσει. Έχω γράψει γι' αυτήν πολλά πράγματα σ' αυτό τον ιστότοπο. Δείτε μερικά παρακαλώ ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Επειδή είναι για μας μεγάλη δύναμη κι ελπίδα στο χωρίο.

ntolmades
Συχνά πυκνά μου στέλνει φωτογραφίες από το χωριό. Δικές της, από τις ασχολείες της ή γενικά το χωριό. Συνεχίζει λοιπόν να συντηρεί την αγάπη για τον τόπο που γεννήθηκα. Ζώντας μισό σχεδόν αιώνα μακριά του, θα μπορούσε να είχε εξασθενήσει. Αλλά δείτε παρακαλώ αυτούς τους ντολμάδες στο τραπέζι της.

psomi.sto.trapezi
Στο σπίτι της θα βρεις όλα τα καλά του Θεού! Δεν είναι θεωρητικό αυτό που λέω. Αποτυπώνει πέρα για πέρα την πραγματικότητα, καθώς, όταν έφτιαχνα το πατρικό μου με φιλοξένησε πολλά καλοκαίρια και μόνο μου και με τον Λάμπρο. Και η φιλοξενία της δεν είχε όρια!

tiri
Έμαθε να φτιάχνει το καλύτερο τυρί! Πήγε στους βοσκούς και ρώτησε πώς το κάνουν και έχει τόσο νοστιμιά το τυρί τους. Και παρά το γεγονός ότι αυτοί το κρατούν φυλαχτό (μυστική τη συνταγή), έμαθε, με αποτέλεσμα να χαίρεται κανείς, όταν τρώει από το τυρί του σπιτιού της.

skiufixta1
Κάτι που συνεχίζει να κάνει με πολύ αγάπη είναι να διατηρεί την παράδοση και όσα έμαθε από τη μάνα μας, κοντά της. Αυτά είναι τα περίφημα σκιουφιχτά μακαρόνια. Τα έφτιαχναν παλιά οι νοικοκυρές του σπιτιού. Συνεχίζει ακόμα και σήμερα, όταν έχει χρόνο, να τα φτιάχνει, η Στασούλα.

luludi.stasula
Και φυσικά αγαπά τα λουλούδια. Η αυλή της έχει τις πιο όμορφες γλάστρες (εντάξει, δεν είμαι απόλυτα αντικειμενικός, αλλά μην μου ζητάτε να πω διαφορετικά πράγματα). Κι εκτός από την αυλή της, γλάστρες με φυτά θα βρείτε κι απέναντι στην παλιά δεξαμενή να ομορφαίνουν τον τόπο.

Μετά τη δεύτερη δόση του εμβολίου AstraZeneka… Αισθάνομαι καλά, μέσα και έξω...

luludi.dasus2.090521
Επειδή πολλά ακούγονται τον τελευταίο καιρό για τα εμβόλια, θα ήθελα να καταθέσω μερικές προσωπικές σκέψεις. Ένοιωσα την ανάγκη να το κάνω, επειδή κάποιοι αναγνώστες μου, ίσως να έχουν διακρίνει (κατά την εκτίμηση τους…) στοιχεία παραλογισμού. «Να κάνεις το AstraZeneka και να είσαι καλά; Αφού, ακούμε και διαβάζουμε τόσα, γι’ αυτό εμβόλιο!»

luludi.dasus3.090521
Επέλεξα συνειδητά να συνοδέψω αυτές τις σκέψεις με ένα από τα άγρια λουλούδια του δάσους που βρίσκει καθημερινά στο δάσος που κινείται, ο καλός μας φίλος Πέτρος, εκτιμώντας ότι αυτό το καθαρό περιβάλλον θα βοηθήσει το μυαλό μας, ώστε να τις τοποθετήσει λογικά και να βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα.

luludi.dasus1.090521
Λοιπόν, ας υποθέσουμε ότι το σενάριο ότι όλο αυτό με τον Covid-19 είναι φτιαγμένο για να μας ελέγξουν και να μας χειραγωγήσουν οι ισχυροί της γης, δεν έχει καμιά απολύτως βάση. Ήδη, σ’ αυτό το σύστημα πραγμάτων, το κάνουν ανενόχλητοι. Δεν χρειάζονται κανένα εμβόλιο λοιπόν! Επομένως μάταιος κόπος! Κι από την άλλη, βλέπουμε συνεχώς από ανθρώπους που γνωρίζουμε, τι καταστρεπτικές συνέπειες μπορεί να έχει.

luludi.dasus4.090521
Το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις κάνουν παλινωδίες και λάθος εκτιμήσεις, έχει να κάνει με το ότι πιέζονται πολύ, από πολλά ζητήματα. Οι τεράστιες επιπτώσεις και στην οικονομία, επιβάλλουν βήματα σημειωτόν και μπρος – πίσω ή αφερεγγυότητα σε πολλά σημεία. Να, η ανάγκη ας πούμε, να ανοίξει ο τουρισμός, ενέχει μεγάλα φορτία ρίσκου και πισωγυρίσματα. Αλλά, μπορούν να κάνουν κι αλλιώς;

luludi.dasus5.090521
Το επιχείρημα ότι δεν υπήρξε επαρκής χρόνος για να δοκιμαστούν τα εμβόλια έχει ασφαλώς μια βάση. Αλλά όταν η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη και περίπλοκη σε παγκόσμιο επίπεδο, προσαρμόζεσαι. Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι είναι πολλά τα χρήματα που έχουν επενδύσει οι φαρμακοβιομηχανίες και ο ανταγωνισμός πολύ σκληρός. Με τους όρους της ελεύθερης οικονομίας, το «ο θάνατος σου, η ζωή μου» τους πάει γάντι.

luludi.dasus6.090521
Η κατάσταση, προφανώς είναι πολύ πιεστική… Μέτρησα λοιπόν τα πράγματα και ένα, το καλύτερο που μπορούσα για μένα, την οικογένεια μου, τους φίλους μου. Αισθάνομαι την ευθύνη μου απέναντι στην κοινωνία και προσπαθώ να είμαι χρήσιμος, όχι εγωιστής. Τουλάχιστον έχω ήσυχη τη συνείδηση μου ότι έκανα αυτό που έπρεπε, ότι δεν σκέφτηκα μόνο τον εαυτό μου και προσπάθησα να προστατεύσω τη ζωή που είναι δώρο.

Μια ματιά στο σπίτι μας στο Θραψανό... Μας έλλειψε πολύ! Για να δούμε πότε θα πάμε

spiti.thrapsano1.070421
Από καιρό σε καιρό θέλουμε να βλέπουμε σε τι κατάσταση είναι το σπίτι μας στο χωριό. Και προχθές πήραμε μερικές φωτογραφίες από εκεί. Είναι φανερή η εγκατάλειψη. Δυο χρόνια έχουμε να κατέβουμε, να κάνουμε κάποιες δουλειές συντήρηση, να το συνεφέρουμε.

spiti.thrapsano2.070421
Πονάει η καρδιά μας, παρόλο που οι άνθρωποι μας κάνουν το καλύτερο που μπορούν, για να "βλέπετε". Κοίτα τι όμορφη είναι είναι αροδαρά της μητέρας μου! Σε αντίθεση με τις βουκαμβίλιες που δείχνουν μάλλον καχιεκτικές. Μόλις καταφέρουμε να πάμε θα τα προσέξουμε όλα αυτά.

spiti.thrapsano3.070421
Η εσωτερική αυλή έχει "καταληφθεί" από τα ανίψια μου που μένουν στο σπίτι της Μαλάμως... Λογικό είναι. Έχουν πρόσβαση και δεν υπάρχει κανείς εκεί για να ενοχλήσουν. Αχ να μπορούσαμε να βάζαμε τα πλακάκια αυτή τη φορά! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο το θέλουμε.

spiti.thrapsano4.070421
Τα λουλούδια, που δεν ποτίζονται τακτικά δεν αναπτύσσονται... Λέω πως κι αυτό θα το φροντίσουμε όταν πάμε, με το καλό αυτό το καλοκαίρι. Όπως και τα παρτέρια. Χρειάζονται χώμα, φροντίδα και... μερικά λουλούδια ακόμα. Ελπίζω να τα καταφέρουμε.

spiti.thrapsano5.070421
Και η μανταρινιά κάτι κάνει... Μικρά βήματα, αλλά κάτι κάνει. Αρκεί να ζήσει. Για τη λεμονιά δεν έχουμε νέα, αλλά φαντάζομαι στην ίδια κατάσταση θα είναι. Τα χόρτα σε ένα σπίτι που δεν κατοικείται κοντεύουν να τα πνίξουν. Είδα, πόσα μάζεψε, τη μέρα που πήγε η Στασούλα.

spiti.thrapsano6.070421
Ένα σπίτι χρειάζεται φροντίδα κι αγάπη... Και πώς να τα κάνεις όλα αυτά σε καιρούς πανδημίας και εγκλεισμού σε καραντίνα. Μόλις βγαίνουμε δειλά από ένα 6μηνο αποκλεισμό. Αλλά σίγουρα θα πρέπει να το δούμε ξανά και θα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε.

Νοστάλγησα μια βόλτα στο χωριό… Ας είναι καλά, όσοι μας βοηθούν σ’ αυτό το όνειρο

thrapsano1.280421
Το κλείσιμο τόσους μήνες μέσα, λόγω της πανδημίας, έχει δημιουργήσει σε όλους, μια νοσταλγία για μέρη που αγαπούμε, αλλά χωρίς τη θέληση μας, έχουμε απομακρυνθεί. Ένα από τα δικά μας πράγματα, είναι ότι κοντά δυο χρόνια τώρα, έχουμε να κατεβούμε στο χωριό… Κι αυτή τη νοσταλγία μου, την κάλυψε κάπως αυτή η περιήγηση μέσα από φωτογραφίες.

thrapsano2.280421
Το να πάρει κάποιος το αυτοκίνητο του και να βγει επί τούτου, για να σου στείλει μερικές φωτογραφίες από καθημερινές στιγμές, είναι όντως συγκινητικό. Δεν το κάνει πια κανείς, είτε στις προσωπικές αναρτήσεις, είτε στις ομάδες που έχουν να κάνουν με το χωριό. Και είναι κρίμα, γιατί αυτός θα ήταν ένας ουσιαστικός λόγος της ύπαρξης τους.

thrapsano3.280421
Οι άνθρωποι έχουν αγκιστρωθεί πάνω στα ήθη και τα έθιμα, τις παραδόσεις και ξέχασαν να απολαμβάνουν την κάθε στιγμή, χωρίς να υπάρχει απαραίτητα κάποια αιτία… Κι όμως δε έχετε άραγε αισθανθεί την ανάγκη να βγείτε έξω να περπατήσετε λίγο, απλά για να αποφορτιστείτε από κάτι που σας απασχολεί; Έτσι, χωρίς χωρίς ιδιαίτερο λόγο…

thrapsano4.280421
Μια ματιά στη φύση, πάντα γαληνεύει και κρατάει σε μια ισορροπία την ψυχή που το έχει τόσο ανάγκη… Θαρρείς πως «περπατάς» ήδη στους χωματόδρομους που έχεις ζήσει από παιδί… Και το χαίρεσαι. Επειδή πραγματικά είναι ωραίο! Και επειδή ξεφεύγεις από όλα όσα σε καταβαρύνουν και σε απασχολούν.

thrapsano5.280421
Και μετά επιστροφή στο χωριό. Στη γειτονιά που έχεις μεγαλώσει, εκεί που έχεις παίξει σαν παιδί, που έχεις περάσει μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής σου και έχουν χαραχτεί στην καρδιά σου και το μυαλό σου. Όλα αυτά τα θυμάμαι ακόμα... Αλλά επίσης με πολύ αγάπη, αφού εδώ βρισκόμασταν με τους φίλους μου και συμμαθητές στην ίδια τάξη, για τα παιχνίδια μας.

thrapsano6.280421
Θυμάμαι τους δυο Γιώργηδες και τον Γιάννη, να παίζουμε «ντελή» ή κρυφτό ή να μαζεύουμε εκείνες τις περίφημες σημαίες κρατών σε αυτοκόλλητα από τις γκοφρέτες Bingo που αγοράζαμε από του Παναγή στην πλατεία. Μόνο τον ένα Γιώργο, τον ξάδελφο μου, είδα τελευταία και τον ευχαριστώ που το κάναμε αυτό, με αφορμή μια εξυπηρέτηση που μου έκανε, φέρνοντας μου πράγματα από το χωριό.

Ένα μικρό ρεκόρ για ένα site σαν τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ: Ξεπεράσαμε τις 6.000 αναρτήσεις!

triantafilo1.230421
Θα μπορούσες να το πεις κι έτσι, ένα μικρό ρεκόρ για τα δεδομένα ενός ιστότοπου σαν τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ… Με συνέπεια και σταθερότητα, συνεχίζουμε να τον ενημερώνουμε καθημερινά, αποφεύγοντας σκόπιμα την πολύ άμεση επικαιρότητα που σχολιασμένη με τέχνη θα μας έδινε αναγνωσιμότητα. Αλλά δεν είναι αυτό που μας ενδιαφέρει.

triantafilo2.230421
Πιο πολύ στεκόμαστε στα απλά καθημερινά πράγματα. Συνήθειες της ζωής, εικονογραφημένες με εικόνες που, είτε έχουμε τραβήξει εμείς με το κινητό μας τηλέφωνο, είτε μας έχουν στείλει φίλοι αναγνώστες μας που θέλουν να μοιραστούν μαζί μας και τους ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτή την όμορφη κίνηση τους.

triantafilo3.230421
Περάσαμε λοιπόν τις 6.000 αναρτήσεις! Πρακτικά αυτό σημαίνει πώς αν προσπαθούσατε να διαβάσετε όλα όσα έχουμε προσθέσει στα 15 χρόνια παρουσίας μας στο διαδίκτυο, θα χρειαζόσασταν περισσότερο από μια εβδομάδα συνεχούς ανάγνωσης χωρίς διάλειμμα για φαγητό. Φυσικά το υλικό είναι κατανεμημένο κατά θέματα για να βρίσκει κανείς πιο εύκολα ότι αναζητά.

triantafilo4.230421
Ότι διαβάζετε, είναι η υπ. αριθμόν 6.003 ανάρτηση, σύμφωνα με την αρίθμηση που κάνει το ίδιο το site. Κι αυτό άραγε, σημαίνει κάτι; Ασφαλώς και σημαίνει! Μέσα σ’ αυτό αποτυπώνεται ο κόσμος, όπως τον βλέπω μέσα από τα μάτια μου κι όπως τον έζησα τα τελευταία 15 χρόνια. Και δεν ήταν και τα πιο εύκολα, αν τα δει κανείς ρεαλιστικά.

triantafilo5.230421
Μαζί μου ωρίμασε κι αυτό, περνώντας από διάφορα στάδια… Για ένα όμως είμαι περήφανος. Δεν είπα συνειδητά ψέματα, δεν κορόιδεψα, επιδιώκοντας αναγνωσιμότητα, έλεγα πάντα την αλήθεια κι αυτό που είχα στην καρδιά μου και οι τακτικοί αναγνώστες μου, μπορούν να σας το βεβαιώσουν αυτό. Συνέχισα να διατηρώ το χώρο ως πεδίο άσκησης των δημοσιογραφικών ανησυχιών μου, βοηθώντας κι άλλους.

triantafilo6.230421
Κι έτσι θα συνεχίσω να κάνω όσο αντέχω και μπορώ. Επειδή σαφώς, οι προτεραιότητες μου έχουν αλλάξει. Αλλά δεν θα πάψω ποτέ να εκφράζω και να διατυπώνω ανοιχτά τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου. Και σας ευχαριστώ που σ’ αυτό το ωραίο ταξίδι είστε συνοδοιπόροι μου. Αυτό μου δίνει κουράγιο και δύναμη.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην οικονομική κρίση του 2011. Σε δύσκολες εποχές, δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA