Στα 10 χρόνια πια και είμαστε καλά! Τι άλλο να θέλουμε σ' αυτόν τον παράξενο κόσμο;

gamos6Στις 4 Απριλίου 2025, κλείσαμε δέκα (10) χρόνια παντρεμένοι, με την σύντροφο της ζωής μου, Σούλα Αργυροπούλου. Και μπήκαμε στον 11ο!

Και επειδή εκτιμούμε ότι ο γάμος, ήταν και παραμένει ένα μεγάλο γεγονός που άλλαξε τις ζωές μας, θέλουμε να το θυμόμαστε, αφού εκτιμούμε ότι άξιζε το βήμα που κάναμε...

Όπως και τις όμορφες στιγμές στη ζωή μας...

Και είμαστε πολύ χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι στον κοινό δρόμο που χαράσσουμε στη ζωή μας...

Στο μεταξύ, κάθε μέρα για μέρα, είναι για μας ξεχωριστή και την τιμούμε όπως της πρέπει, επειδή ξέρουμε καλά πως είναι Θείο Δώρο...

Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, σε εποχές πολύ δύσκολες και έχουμε καταφέρει να είμαστε καλά, καθώς μοιραζόμαστε πράγματα...

Ακόμα και τώρα που περνάμε μια ιδιόμορφη περίοδο, στον απόηχο της πανδημίας του κορονοϊού Covid-19 που μας κράτησε δυο χρόνια σε καραντίνα σπίτι μας, ή σε μια ιδιότυπη κοινωνική αποστασιωποίηση, εμείς προσπαθήσαμε να είμαστε καλά και να κάνουμε πράγματα, μαζί...

Τα σχέδια, έτσι κι αλλιώς τα αφήνουμε για αργότερα, όταν φτιάξουν τα πράγματα... Μέχρι τότε μπορούμε να ζούμε με ευχάριστες αναμνήσεις από ταξίδια που προλάβαμε να κάνουμε...

Και αν το θέλει ο Ιεχωβά, τώρα που περασε το κακό, σχεδιάζουμε κι άλλα. Όσο αντέχουμε και μπορούμε!

Θέλουμε να το γιορτάσουμε λίγο διαφορετικά και... λίγο αργότερα. 2-7 Μαϊου θα πάμε εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Το ήθελε πάντα η Σούλα. Κι εγώ που την έζω ζήσει την Πόλη, πολλά χρίνια πριν, είναι όντως, ένα σταυροδρόμι πολιτισμού ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή.

Αξίζει λοιπόν και θα το τολμήσουμε! Έτσι κι αλλιώς μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, ανθρώπους, πολιτσμούς.

Επειδή αυτό είναι κάτι που μας αρέσει και το θέλουμε, ενώ παράλληλα θα συνεχίσουμε να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και μας ευχαριστούν, μαζί!

Σ' αυτό το πλαίσο εντάξαμε και το ταξίδι μας στο Πήλιοβπριν μερικά χρόνια... Μια όμορφη ανάσα σε ένα μέρος που αγαπούμε πολύ και θέλαμε να το γνωρίσουμε καλύτερα... 

Είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τον Στηβ, την Έστερ και τα κορίτσια τους, Βικτώρια και Χλόη τον Ιούνιο του 2023, όταν περάσαμε μαζί στην Πάρο ένα δεκαήμερο φανταστικών διακοπών... Και συνεχίζουμε!

kanoni1.060416

Ας γυρίσουμε λιγάκι πίσω το χρόνο... Το 2016 πήγαμε για έξι μέρες στην Κέρκυρα. Και περάσαμε υπέροχα, όπως μπορείτε να δείτε και στις δημοσιεύσεις που κάναμε γι' αυτό το ταξίδι μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Μας αρέσει να το κάνουμε αυτό ως άνθρωποι. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε ένα σοβαρό, μεγάλο γεγονός, να γιορτάσουμε στη ζωή μας...

Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ ταξιδεύει, γνωρίζει νέους τόπους, ανθρώπους, συνήθειες, ήθη και έθιμα, πολιτισμούς και τα ζει. Από εδώ τα λέγαμε καθημερινά, κι εκείνες τις μέρες των ταξιδιών μας, όπως κάνουμε χρόνια τώρα, με τα μέρη που επισκεπτόμαστε… 

Και το 2017 πήγαμε στο Αβινιόν της Γαλλίας κοντά στους πνευματικούς και σαρκικούς αδελφούς μας Γιώργο και Αστρίντ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αλλά, επειδή δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε την αρχή, στα λίγκ που ακολουθούν μπορείτε επίσης να δείτε μαζεμένες όλες τις αναρτήσεις που έκανα από το Βανκούβερ του Καναδά, τότε που μείναμε κοντά στον Στήβ και την Έστερ, την κόρη και τον γαμπρό της Σούλας, για δεκαπέντε ολόκληρες μέρες..

Εκεί, το 2015, στις 4 Απρίλη, έγινε ο γάμος μας με τη Σούλα... Αξίζει να τα θυμηθούμε όλα αυτά, γιατί άλλαξαν τον ρου της δικής μας ιστορίας...

Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

psarakia

Ο γάμος όπως είπαμε, είναι θεϊκός θεσμός, τον οποίο καθιέρωσε και εδραίωσε ο Ιεχωβά στην Εδέμ, φέρνει σε ύπαρξη την οικογενειακή μονάδα, τον οικογενειακό κύκλο. 

Ο Ιεχωβά, ο Δημιουργός, έπλασε τον άνθρωπο, αρσενικό και θηλυκό και θέσπισε το γάμο ως την κατάλληλη διευθέτηση για τον πολλαπλασιασμό της ανθρώπινης φυλής. (Γε 1:27, 28)

Ο πρώτος ανθρώπινος γάμος τελέστηκε από τον Ιεχωβά, σύμφωνα με την περιγραφή των εδαφίων Γένεση 2:22-24. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της ζωής μας. Τα σεβόμαστε και τα τιμούμε, όπως τους πρέπει...

akrovatis

Τι κάναμε και πώς το γιορτάσαμε το 2020; Δείτε ΕΔΩ. Και τα καλύτερα είναι μπροστά μας... Όπως το ταξίδι μας στο Πήλιο... Δείτε ΕΔΩ το 2021, Το 2022 το ψάχνουμε. Ήταν δύσκολα χρόνια λόγω της πανδημίας. Αλλά μετά το 2023, όλα έδειχναν να παίρνουν ένα άλλο ρυθμό... Πιο φυσιολογικό! Κάτι έχουμε στο νου μας και για φέτος...

avgo.tukokora

Κρήτη

Έκθεση νέων καλλιτεχνών στο σχολείο

Παρασκευή 24/6, βράδυ, στην παλιά πρώτη τάξη του δημοτικού έχουν στήσει οι νέοι καλλιτέχνες του χωριού την έκθεσή τους. Πήγα και την είδα. Ήταν πολύ αρμονικά δεμένη και όμορφη. Μπράβο στους εμπνευστές της ιδέας...

Τράβηξα μερικές φωτογραφίες με φλας για να φανούν τα έργα των νέων καλλιτεχνών στον εσωτερικό χώρο που εκτίθενται. Κάποιοι από αυτούς που συμμετέχουν είναι εκεί για να υπερασπιστούν τα έργα τους.

Τοποθετημένα με προσοχή και τάξη, περνά ο κόσμος και τα θαυμάζει. Όσοι ενδιαφέρονται για την τέχνη. Γιατί έξω, στον προαύλιο χώρο του δημοτικού σχολείου Θραψανού έχουν στήσει τραπέζια και οι λυράρηδες στις 9.30 δοκιμάζουν τα όργανα και τις μικροφωνικές για τον Κλήδονα που θα ακολουθήσει.

Μικρές γωνιές ομορφιάς... Προσπάθησα να τραβήξω όσες περισσότερες φωτογραφίες μπορούσα. Είναι απίστευτες οι δημιουργίες των παιδιών...

Μόνο θαυμασμό μπορείς να έχεις για το κουράγιο, τη δύναμη και τη θέληση αυτών των νέων παιδιών που αποφάσισαν να εκθέσουν τα έργα τους εδώ, στο χωριό Θραψανό, καλοκαιριάτικα, για τρεις μέρες...

Να ποιοι είναι οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν: ΚΕΛΑΡΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΜΑΤΘΑΙΑΚΗ ΚΑΛΛΙΑ, ΟΥΣΤΑΜΑΝΩΛΑΚΗ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ, ΜΑΥΡΑΝΤΩΝΑΚΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΦΟΥΡΝΑΡΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ. Πέντε ερασιτέχνες καλλιτέχνες με διαφορετικές εμπειρίες και έργα, θα παρουσιάσουν εμπνεύσεις και δημιουργίες τους.

Μπάνιο στον Τσούτσουρα...

Κάτω Καστελλιανά. Στο δρόμο μας για τον Τσούτσουρα... Πόσες αναμνήσεις παιδικές έχω από αυτό το χωριό, δε λέγεται... Εδώ έκανε πολλά καλοκαίρια πιθάρια ο πατέρας μου. Κι εγώ μετά το σχολείο ερχόμουν εδώ και ξακαλοκαίριαζα. Μια φορά μάλιστα, ανέβηκα με τα πόδια στο βουνό για να πάω στον Τσούτσουρα. Ζορίστηκα όμως κι ευτυχώς που ένα αυτοκίνητο με... μάζεψε στην επιστροφή...

Έχουμε φτάσει πια στον Τσούτσουρα, έχουμε πιάσει τις ομπρέλες ηλίου κι ετοιμαζόμαστε να βουτήξουμε στη θάλασσα. Εγώ έχω κάνει ήδη ένα μπάνιο στον Κάλαμο Αττικής, αλλά του Λάμπρου είναι το πρώτο. Και μπορεί να έχει ήλιο, αλλά φυσάει ένα βοριάw δυνατός, άλλο πράγμα...

Οι ομπρέλες περιμένουν τους κολυμβητές να πάρουν θέση. Μου φαίνεται είναι νωρίς ακόμα και σ' ολόκληρη την παραλία του πέρα Τσούτσουρου, είναι δυο -τρία αγόρια και κορίτσια σε παρέες, που κάνουν τις βουτιές τους και μετά ξαπλώνουν για ηλιοθεραπεία. Το μαυρισμένο δέρμα τους δείχνει ότι δεν μπήκαν τώρα, πρώτη φορά στη θάλασσα...

Τρίτη μέρα στο χωριό, ο καιρός καλός και είπαμε να πάμε μια βόλτα στον Τσούτσουρα για μπάνιο. Η πρόσβαση είναι εύκολη πια από το χωριό. Με την Beverly είμαστε εκεί σε μισή ώρα. Κάναμε το λάθος να φύγουμε μεσημεριάτικα, μετά τις 11 και ο ήλιος κοκκίνισε λίγο τα μπράτσα μου καθώς οδηγούσα τη μηχανή και τα... έβλεπε.

Όταν πάμε στον Τσούτσουρα μου αρέσει στον μέσα ή πέρα Τσούτσουρα, εκεί δίπλα στο μπαράκι με τις ξαπλώστρες... Ο Λάμπρος όμως έκανε το πρώτο του μπάνιο το φετινό καλοκαίρι και καθώς φύσαγε δυνατός βοριάς, καταβασάρης από τον Κόφινα, δεν ήταν να κάτσεις για πολύ...

Προτιμήσαμε το κιόσκι στο μπαράκι, από τις ομπρέλες του μαγαζιού. Ήπιαμε τις μπυρίτσες μας, έφαγε το τοστ και την πίτσα του ο Λάμπρος κι ύστερα πήγαμε κάτω από τον παχύ ίσκιο που έκαναν δυο αρμυρίκια και ξαπλώσουμε.

Ο Λάμπρος έπαιζε με το κινητό του, αλλά εγώ πρέπει να... πήρα λίγο έναν υπνάκο, μέχρι τις 5 το απόγευμα που τα μαζέψαμε για την επιστροφή.

Δεν είχε πολύ κόσμο, καθημερινή μέρα του Ιουνίου ήταν, η θάλασσα πεντακάθαρη, παρθένα και σε ξαμυάλιζε να καθίσεις κι άλλο...

Έπρεπε όμως να γυρίσουμε στη βάση μας. Να κάνουμε ένα μπάνιο, να βγάλουμε την αρμύρα από πάνω μας. Άσε που τον Λάμπρο άρχισαν να τον ζητούν οι φίλοι που τον έχασαν όλη μέρα σήμερα...

Θα ξανάρθουμε σύντομα. Ο Τσούτσουρας μ' αρέσει. Πάντα μου άρεσε. Η νότια Κρήτη είναι, κατά τη γνώμη μου, πιο όμορφη, λιγότερο τουριστικά αναπτυγμένη και περισσότερο ελκυστική και ξαμυαλίστρα...

Έχουμε ξαπλώσει κάτω από τον πυκνό ίσκιο που κάνουν δυο μεγάλα αρμυρίκια. Απ' αυτό το σημείο τράβηξα τη φωτογραφία. Στο πλάνο, άλλο ένα αρμυρίκι πιο μικρό και στο βάθος η βαθιά γαλάζια θάλασσα του Λιβυκού Πελάγους. Δεν υπάρχει ψυχή στην παραλία. Είναι και 4 το απόγευμα, ποιος “τολμά” να κυκλοφορεί τέτοια ώρα;

Φεύγουμε τελικά Δευτέρα, 10 μ.μ.

Το καράβι που θα μας ξαναφέρει στην Αθήνα. Κάτω ένα λουλούδι από τις γλάστρες της Στασούλας. Νέο κόσμο το λένε... Το φαντάζεστε;

Ο καιρός άλλαξε. Ο αέρας έπεσε, η βροχή σταμάτησε, τα τηλεφωνήματα έδωσαν αποτέλεσμα. Έτσι αργά το απόγευμα κατά τις 8 ήμασταν έτοιμοι για το Ηράκλειο και το λιμάνι.

Προηγουμένως, φάγαμε μεσημέρι στης Ελένης. Στο ίδιο σπίτι από το οποίο, δυο μέρες πριν ξεπροβοδίσουμε τη μάνα της. Ήμασταν όλοι όλοι εκεί. Το τραπέζι ήταν πολύ πλούσιο, είχε όλα του Θεού τα καλά. Και η παρέα καλή.

Μετά το φαΐ, όπως συμβαίνει στα τραπέζια της Κρήτης άρχισε την κουβέντα. Ιστορίες από το στρατό. Ο Λάμπρος πρωταγωνιστεί. Ακούμε... Και συμμετέχουμε.

Ωραία ήταν... Μια μέρα έστω παραπάνο και μάλιστα απρόβλεπτη. Πολύ σπουδαίο για μας. Φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε... Έτσι είναι στην Κρήτη. Έτσι είναι στο χωριό μου.

Τώρα μαζεύουμε τα πράγματά και ετοιμαζόμαστε. Στο τηλέφωνο η κοπέλα των Μινωικών ήταν σαφής. Στις 10 φεύγουμε. Το ριλάξ τελείωσε. Ώρα να τακτοποιηθούμε για την επιστροφή.

Απαγορευτικό απόπλου – μείναμε Ηράκλειο

Κακοκαιρία. Ρίχνει βροχή ο Θεός με το Θεό. Σε λίγο άρχισε και ο αέρας. Το απαγορευτικό ήταν πια θέμα ωρών...

Κανονικά τέτοια ώρα έπρεπε να είμαστε στο καράβι να ταξιδεύουμε στην επιστροφή στον Πειραιά. Αλλά δεν μπορέσαμε να φύγουμε. Υπάρχει απαγορευτικό”επ' αόριστο”. Έτσι μείναμε αμανάτι στην Κρήτη. Στο χωριό, ευτυχώς ανάμεσα στους δικούς μας ανθρώπους.

Ο Παναγιώτης της Μαλάμως πετάχτηκε στο πρακτορείο των Μινωικών Γραμμών, στο Αρκαλοχώρι και άλλαξε τα εισιτήρια μας. Τα έκανε “ανοιχτά”. Για αύριο, αν είναι καλύτερα, ο καιρός.

Προσωπικά δεν με ενοχλεί η ανατροπή του προγράμματος αν και έχω συναίσθηση της ευθύνης που θα προκύψει από το πρόβλημα του Λαμπρούκου να πάει το πρωί στο σχολείο, στην ΠΕΤ ΟΤΕ και ιδιαίτερα στην εφημερίδα όπου τη δουλειά μου πρέπει να μοιραστούν συνάδελφοι...

Θα χρειαστεί αύριο να δώσω τηλεφωνικές εξηγήσεις. Σίγουρα δεν έχω καμιά προσωπική ευθύνη... Αλλά η δουλειά δεν είναι στρατός να μην έχω πρόβλημα...

Θυμάμαι όταν ήμουν φαντάρος κι ερχόμουν με άδεια στο χωριό, δυο φορές με είχε “πιάσει” παρόμοια κακοκαιρία. Αλλά τότε το διασκέδαζα. Ένα χαρτί από το λιμεναρχείο ήταν αρκετό για να δικαιολογήσει την απουσία.

Τώρα βέβαια τα πράγματα είναι διαφορετικά. Καλή συνεννόηση χρειάζεται και τίποτα άλλο.

Τι άλλο μπορείς να κάνεις; Τίποτα. Μόνο να... χαλαρώσεις λίγο και να το απολαύσεις. Κι αυτό κάνουμε. Ο καιρός είναι κακός, αλλά η παρέα καλή κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Οι ώρες της αναμονής θα περάσουν γρήγορα...Αν είναι δυνατόν, απρόσμενο δώρο σε μια άσχημη στιγμή... Ευχαριστούμε...

Η παρεξήγηση λύθηκε...

Bach - Brandenburg Concertos No.1 - i: Allegro Moderato Bwv1046, Freiburg Baroque Orchestr.

Χάρηκα όταν είδα την απάντηση του κ. Τζερμιά. Είδε τις διορθώσεις μου, κατάλαβε ότι δεν είχα καμιά κακή πρόθεση στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου και έδωσε τέλος στην παρεξήγηση.

Ναι, μέρες γιορτών σε μια δύσκολη χρονιά, στο άνοιγμα μιας ακόμα πιο δύσκολης, είναι καλό να βλέπεις λίγο φως στον ορίζοντα.

Ο άνθρωπος έχει πέσει πολλαπλά θύμα κλοπής ακόμα και από τους... αστυνομικούς, αν είναι δυνατόν.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA