Εικόνες από το ταξίδι μας στο Θραψανό, τέλος Νοέμβρη με αρχές Δεκέμβρη του 2023

thrapsano22.201123

Μια εικόνα από το πρώτο ξημέρωμα στο χωριό μου Θραψανο, ένα χειμωνιάτικο πρωί του Νοέμβρη 2023. Έβρεχε, κατά διαστήματα, όλη τη νύχτα και μας άρεσε πολύ αυτό το τοπίο, οπότε ντυθήκαμε και βγήκαμε έξω, να καταγράψουμε όλη αυτή την ομορφιά πριν τις 8 το πρωί.

thrapsano2.20123
Μου αρέσει το πρωινό περπάτημα... Πήγα μέχρι το παλιό δημαρχείο και τράβηξα αρκετές φωτογραφίες από τη βόλτα μου. Δείτε ο δρόμος είναι ακόμα γεμάτος από τα νερά της βραδινής βροχής. Και τα φώτα στους φανοστάτες είναι ακόμα αναμμένα. Είναι και αυτός ο βαρύς συννεφιασμένος καιρός.

patriko.noemvris23
Ξημέρωμα έξω από την αυλή του πατρικού μου, όπως το βρήκαμε όταν κατεβήκαμε τον Νοέμβρη του 2023. Υπάρχουν δουλειές που πρέπει να γίνουν ακόμα, αλλά χρειάζεται υπομονή, γιατί αυτή την περίοδο, έχουμε άλλες προτεραιότητες. Πάντως από την πρώτη μέρα που φτάσαμε, ανασκουμπωθήκαμε να κάνουμε πράγματα που χρειάζονταν... Και ξεκινήσαμε βάφοντας άλλο χρώμα τις αυλές μας... 

thrapsano4.201123
Ανάψαμε και το τζάκι και ήρθαν και οι αδελφές μου Στασούλα και Μαλάμω. Και περάσαμε πολύ όμορφα εκείνο το βράδυ, καθώς προσθέσαμε στις ρακές μας και μια πίτσα που έψησε το πι και φι η Στασούλα. Και τι είναι χειμώνας; Μια παρεά με ανθρώπους που αγαπάς και ιστορίες.

thrapsano5.201123
Αυτός είναι ο φούρνος του χωριού μας, δίπλα μας. Από δω προμηθευόμαστε, σχεδόν καθημερινά ή μέρα παρά μέρα, φρέσκο ψωμί. Έχει τα πάντα και βλέπεις τους ανθρώπους που τον διαχειρίζονται να ζημώνουν το ψωμί και τα άλλα πράγματα που πουλάνε, μπροστά σου. Άσε που μπορείς να ανταλλάξεις και δυο κουβέντες ανθρώπινες...

thrapsano6.191123
Κι αυτό είναι το σπίτι του αδελφού μου Κωστή. Ο ίδιος δεν είναι πια κοντά μας, αλλά μένει εκεί η γυναίκα του, η Μαρία.. Στην πρωτη ευκαιρία την επισκεφτήκαμε και μιλήσαμει. Έκανε σε όλους μας καλό αυτή η επικοινωνία. Εικόνες από το Θραψανό, λίγο πριν μπούμε στο δεύτερο δεκαήμερο του Νοέμβρη 2023. Αλλά οι 15 μέρες, έφυγαν σαν αέρας και την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2023, επιστρέψαμε... Καιρός, να ξαναβάλουμε τα πράγματα στη δική μας "ρουτίνα"... 

Ιστορίες για να μαθαίνουμε πράγματα από τη ζωή. Απλές, αλλά με μεγάλα διδάγματα…

Posted in Μαρτυρίες

malakasa.9.280216
Κρατάει από προχθές αυτή η… κολόνια. Δώδεκα μόλις φωτογραφίες τράβηξα. Τις μισές μέσα στην αίθουσα και τις άλλες μισές έξω από αυτήν. Εκατοντάδες ήταν τα «χτυπήματα» στα κοινωνικά δίκτυα, στις ομάδες των αδελφών…

malakasa.11.280216
Αλλά το πιο σημαντικό δεν ήταν αυτό, αφορούσε τα σχόλια που έγιναν και είχαν σχέση με το περιεχόμενο της Συνέλευσης Περιοχής. Συμφωνούσαν όσοι την είχαν κάνει ότι ήταν κάτι υπέροχο και λαχταρούν την ώρα όσοι περίμεναν, επειδή την έχουν μπροστά τους.

malakasa.12.280216
Μου έκανε θετική εντύπωση ο αδελφός Κρίστιαν Μουντέν, Γερμανός στην καταγωγή, οποίος ήταν εκεί ως επισκέπτης ομιλητής από το Μπέθελ Ελλάδας και Κύπρου. Το «πάλευε» με τα ελληνικά του, αλλά είχε χιούμορ, αυτοσαρκαζόταν δημόσια, πράγμα που για να το κάνεις αυτό, χρειάζεται πολύ δύναμη.

malakasa.13.280216
Τελευταία φωτογραφία από τον εξωτερικό χώρο των εγκαταστάσεων της Μαλακάσας. Εδώ που καθίσαμε στο διάλειμμα για το φαγητό μας και κάναμε τις κοινωνικές συναναστροφές μας. Είδαμε φίλους, γνώρισα όπως πάντα κι άλλους αναγνώστες του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, κουβεντιάσαμε…

malakasa.14.280216
Ιδού μερικές από τις σημειώσεις μου στο πρόγραμμα των εργασιών της Συνέλευσης Περιοχής… Ήταν έξτρα, πέρα από τις 36 σελίδες στις οποίες κατέγραψα όλα τα εδάφια που χρησιμοποίησαν οι ομιλητές. Αλλά και χαρακτηριστικά σημεία από τις παρουσιάσεις τους…

oreaΔεύτερη μέρα στον απόηχο της Συνέλευση περιοχής μας που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή που μας πέρασε, στη Μαλακάσα… Έτσι συνηθίζεται στη δημοσιογραφία όταν ένα γεγονός παραμένει μεγάλο και θέλει λίγη παραπάνω προβολή.

Έγινε αφορμή για συζήτηση με φίλους, αναπτύξαμε επιμέρους ζητήματα, ξαναείδαμε με προσοχή κάποια σημεία για να τα στοχαστούμε καλύτερα και να τα βάλουμε στην καρδιά μας. Είναι βέβαιο ότι θα μας φανούν χρήσιμα.

Μένουμε λοιπόν και σήμερα σε όλα αυτά. Και μαζί σας δίνουμε μια ιστορία που κυκλοφορεί αυτόν τον καιρό ανάμεσα στους αδελφούς… Σε εμένα έφτασε από καλό φίλο με e-mail, αλλά το είδα να φτάνει και στη σύζυγό με το VIBER από αγαπημένη φίλη στο Ηράκλειο Κρήτης. Έτσι είναι αυτά. Είναι υπέροχο να μοιραζόμαστε τα όμορφα πράγματα. Γινόμαστε καλύτεροι…

Ιδού η ιστορία μας:

Ένας άνθρωπος ναυάγησε σε ένα νησί μόνος του. Καθώς πέρασαν αρκετές μέρες έφτιαξε μια καλύβα για να τον προστατεύει από την βροχή και το κρύο. Μια μέρα βγήκε από την καλύβα του για να μαζέψει τροφή.

Όταν γύρισε είδε ότι η καλύβα του είχε αρπάξει φωτιά. Καταλαβαίνουμε πώς αισθάνθηκε, πόσο πικραμένος και στενοχωρημένος ήταν. Τα έβαλε με τον Θεό, και σκεφτόταν γιατί του το έκανε αυτό. Την άλλη μέρα έρχεται ένα καράβι για να τον σώσει.

Κατεβαίνουν οι άνθρωποι από το καράβι, και τους λέει: "Πώς με βρήκατε;"

Αυτοί του είπαν: "Από τα σύννεφα καπνού που μας έκανες".

Ηθικό Δίδαγμα: Είναι εύκολο να αποθαρρυνόμαστε όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, αλλά δεν πρέπει να χάνουμε το κουράγιο μας, επειδή ο Ιεχωβά είναι ενεργός και αληθινός στη ζωή μας.

Ας το σκεφτούμε απλά, την επόμενη φορά που θα έχουμε την εντύπωση ότι η δική μας καλύβα έγινε στάχτη. Μπορεί να είναι απλώς το σήμα καπνού που θα φέρει βοήθεια από τον Ιεχωβά.

Έτσι λοιπόν, πρέπει να θυμόμαστε πως όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα, όλες οι αισθήσεις του Ιεχωβά είναι στραμμένες πάνω μας.

Ευγνώμονες, εποικοδομηθήκαμε πνευματικά από τη Συνέλευση Περιοχής μας...

Posted in Μαρτυρίες

malakasa1.280216
Παρακολουθήσαμε χθες τη Συνέλευση της 16ης Περιοχής, της δικής μας, στην οποία ανήκει η εκκλησία μας Αθήνα Αττική… Ήταν πολύ όμορφα. Μαζί με άλλους 1.371 που παρακολούθησαν το ελληνικό πρόγραμμα, 34 στο γαλλικό και 26 στην πολωνικό. Ένα σύνολο 1.431 στο απογευματινό κλείσιμο των εργασιών…

malakasa2.280216
Το μεσημέρι ήταν λίγο περισσότεροι... Το πρωινό πρόγραμμα το παρακολούθησαν ένα σύνολο 1.464 ανθρώπων… Μια νέα αδελφή μας, η Στέλλα, προστέθηκε στους Μάρτυρες του Ιεχωβά, καθώς αφιερώθηκε στον Ιεχωβά, συμβολίζοντας το με τη βάφτιση της… Ήταν μια μεγάλη χαρά για όλους μας…

malakasa3.280216
Έτσι περιέγραψε στον τοίχο του στο Facebookο αδελφός Σπύρος Νταβράζος τη Συνέλευση Περιοχής, στον χώρο της Μαλακάσας με ένα πολύ ωραίο θέμα που στηριζόταν στην Αγία Γραφή, Εβραίους 13: 7. «Να Μιμείστε Την Πίστη τους». Παρουσιάστηκαν περίπου δέκα ομιλίες που έλεγαν πώς να μιμούμαστε την Ζωή, και το παράδειγμα πίστης αρχαίων δούλων του Θεού, Ανδρών, και Γυναικών,

malakasa4.280216
Όπως αναφέρει και το 11ο Κεφάλαιο στην προς Εβραίους επιστολής. Αναφέρθηκαν επίσης και σύγχρονα παραδείγματα πιστών ατόμων που ανάλωσαν την ζωή τους για το θέλημα του Ιεχωβά. Κι αυτό μας ενθάρρυνε όλους. Αν εκείνοι, ως ατελείς άνθρωποι τα κατάφεραν, μπορούμε κι εμείς…

malakasa5.280216
Το πρόγραμμα ήταν υπέροχο και άγγιξε την καρδιά μας, για να συνεχίσουμε να υπηρετούμε τον Ιεχωβά, κάτω από εύκολες και δύσκολες συνθήκες. Είναι βέβαιο ότι ωφελούμαστε όλοι μας Άντρες, Γυναίκες, Νεαροί, οικογένειες, και γενικά όλοι μας για να βγούμε νικητές μέσα από αυτόν τον κόσμο. Ευχαριστούμε τον Ιεχωβά και την Οργάνωση του για όλο το πνευματικό πρόγραμμα!!!

malakasa6.280216
Ναι, έτσι ήταν πράγματι, όπως ακριβώς τα περιγράφει ο αδελφός Σπύρος… Είχα την ευκαιρία να τραβήξω μερικές φωτογραφίες τόσο μέσα από τη Συνέλευση όσο και από τους εξωτερικούς χώρους της Μαλακάσας, που αυτή την περίοδο, δεδομένης της ζέστης είναι σαν να βρίσκεσαι στην αρχή της άνοιξης.

malakasa7.280216
Τις φωτογραφίες τις ανέβασα την ίδια ημέρα στις διάφορες ομάδες των αδελφών. Και είδα μια πολύ όμορφη αντίδραση… Την ίδια ώρα ανέβαιναν και φωτογραφίες από τη Συνέλευση της 3ης περιοχής στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Τι ομορφιά! Σε δυο διαφορετικά μέρη της Ελλάδα χθες απόλαυσαν το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα…

malakasa8.280216
Άφησα τελευταία αυτή τη φωτογραφία… Οι μισοί από όσους εμφανίζονται εδώ, είναι από την εκκλησία μας Αθήνα Αττική. Αριστερά ο Άρης και δεξιά η Ζωή, ολοχρόνιοι σκαπανείς και οι δύο. Ήταν ενταγμένες μέσα στην ομιλία για το βάφτισμα… Παρόλο που τους γνωρίζαμε και τους δυο καλά, εντούτοις μάθαμε καινούρια πράγματα μέσα από τις εμπειρίες τους…

Σας προσκαλούμε στην Ανάμνηση του θανάτου του Ιησού Χριστού, στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ

Posted in Μαρτυρίες

anamnisi1.2016
Αυτή είναι η πρόσκληση για την φετινή Ανάμνηση του θανάτου του Ιησού Χριστού. Από χθες ξεκίνησε μια παγκόσμια εκστρατεία πρόσκλησης των ανθρώπων σ’ αυτή την κορυφαία στιγμή.

anamnisi2.2016
Αυτή η πλευρά της πρόσκλησης αφορά τη δική μας εκκλησία Αθήνα Αττική. Και φέτος η δική μας Ανάμνηση θα γίνει την Τετάρτη 24 Μαρτίου 2016, ώρα 8:30 στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ, στον ημιόροφο, Πανεπιστημίου 52 – στο κέντρο της Αθήνας.
anamnisi2016

agia.grafiΈνα κατά γράμμα δείπνο που χρησιμεύει ως ενθύμηση του θανάτου του Κυρίου Ιησού Χριστού. Εφόσον πρόκειται για το μοναδικό αναμνηστικό γεγονός που οι Γραφές προστάζουν τους Χριστιανούς να τηρούν, κατάλληλα αποκαλείται επίσης Ανάμνηση.—1Κο 11:20.

Η θέσπιση του Δείπνου του Κυρίου εξιστορείται από δύο αποστόλους που ήταν αυτόπτες μάρτυρες και συμμετείχαν σε αυτό—τον Ματθαίο και τον Ιωάννη. Ο Μάρκος και ο Λουκάς, αν και δεν ήταν παρόντες τότε, συμπληρώνουν ορισμένες λεπτομέρειες. Ο Παύλος, δίνοντας οδηγίες στην εκκλησία της Κορίνθου, ρίχνει φως σε ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του δείπνου. Αυτές οι πηγές μάς πληροφορούν ότι, το βράδυ πριν από το θάνατο του Ιησού, εκείνος και οι μαθητές του συγκεντρώθηκαν σε ένα μεγάλο ανώγειο για να τηρήσουν το Πάσχα. (Μαρ 14:14-16) Ο Ματθαίος αφηγείται: «Καθώς συνέχιζαν να τρώνε, ο Ιησούς πήρε ένα ψωμί και, αφού είπε μια ευλογία, το έσπασε και, δίνοντάς το στους μαθητές, είπε: “Πάρτε, φάτε. Αυτό σημαίνει το σώμα μου”. Επίσης, πήρε ένα ποτήρι και, αφού είπε μια ευχαριστήρια προσευχή, τους το έδωσε λέγοντας: “Πιείτε από αυτό, όλοι σας· διότι αυτό σημαίνει το «αίμα μου της διαθήκης», το οποίο θα χυθεί χάρη πολλών για συγχώρηση αμαρτιών. Αλλά σας λέω: Δεν πρόκειται να πιω στο εξής από αυτό το γέννημα του κλήματος μέχρι εκείνη την ημέρα που θα το πίνω καινούριο μαζί σας στη βασιλεία του Πατέρα μου”. Τελικά, αφού έψαλαν αίνους, βγήκαν έξω στο Όρος των Ελαιών».—Ματ 26:17-30· Μαρ 14:17-26· Λου 22:7-39· Ιωα 13:1-38· 1Κο 10:16-22· 11:20-34.

Πότε Θεσπίστηκε. Ανέκαθεν το Πάσχα τηρούνταν στις 14 του μήνα Νισάν (Αβίβ), την ημέρα ή κοντά στην ημέρα της πανσελήνου, δεδομένου ότι η πρώτη ημέρα του κάθε μήνα (σεληνιακού μήνα) στο Ιουδαϊκό ημερολόγιο ήταν η ημέρα της νέας σελήνης, όπως καθοριζόταν με οπτική παρατήρηση. Συνεπώς, η 14ηημέρα του μήνα έπεφτε περίπου στα μέσα του σεληνιακού κύκλου. Η ημερομηνία του θανάτου του Ιησού αποδεικνύεται στο λήμμα ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ (Πότε πέθανε) ότι ήταν η 14ηΝισάν του 33Κ.Χ. Όσον αφορά το ποια ήταν η ημερομηνία του θανάτου του στο Γρηγοριανό ημερολόγιο, αστρονομικοί υπολογισμοί δείχνουν ότι υπήρξε έκλειψη σελήνης την Παρασκευή 3Απριλίου 33Κ.Χ. (Ιουλιανό ημερολόγιο), που στο Γρηγοριανό ημερολόγιο θα ήταν Παρασκευή 1Απριλίου. (Κανόνας των Εκλείψεων [CanonderFinsternisse], Τ. Οπόλτσερ, 1887, σ.344) Οι εκλείψεις σελήνης συμβαίνουν πάντοτε όταν είναι πανσέληνος. Αυτό το στοιχείο μαρτυρεί έντονα ότι η 14ηΝισάν του 33Κ.Χ. συνέπιπτε με το χρονικό διάστημα ανάμεσα στην Πέμπτη 31Μαρτίου και στην Παρασκευή 1Απριλίου 33Κ.Χ., στο Γρηγοριανό ημερολόγιο.

Το βράδυ πριν από το θάνατό του ήταν που ο Ιησούς, τηρώντας το Πάσχα, έφαγε το τελευταίο του πασχαλινό γεύμα και κατόπιν θέσπισε το Δείπνο του Κυρίου. Προτού ακόμη αρχίσει το δείπνο της Ανάμνησης, αποπέμφθηκε ο προδότης Ιούδας ενώ, σύμφωνα με το υπόμνημα, «ήταν νύχτα». (Ιωα 13:30) Εφόσον οι ημέρες του Ιουδαϊκού ημερολογίου διαρκούσαν από το βράδυ της μιας ημέρας ως το βράδυ της επομένης, το Δείπνο του Κυρίου γιορτάστηκε και αυτό τη 14ηΝισάν, το βράδυ της Πέμπτης 31Μαρτίου.—Βλέπε ΗΜΕΡΑ.

Πόσο Συχνά Τηρούνταν. Σύμφωνα με τον Λουκά και τον Παύλο, όταν θέσπισε την Ανάμνηση του θανάτου του ο Ιησούς είπε: «Εξακολουθήστε να το κάνετε αυτό σε ανάμνησή μου». (Λου 22:19· 1Κο 11:24) Από αυτό εξάγεται λογικά ότι ο Ιησούς εννοούσε πως οι ακόλουθοί του έπρεπε να γιορτάζουν το Δείπνο του Κυρίου μία φορά το χρόνο, όχι συχνότερα. Το Πάσχα, το οποίο τηρούνταν σε ανάμνηση της απελευθέρωσης που χάρισε ο Ιεχωβά στον Ισραήλ από τα δεσμά της Αιγύπτου το 1513Π.Κ.Χ., γιορταζόταν μόνο μία φορά το χρόνο, κατά την επέτειο της 14ηςΝισάν. Η Ανάμνηση, που και αυτή είναι επέτειος, θα ήταν κατάλληλο να τηρείται μόνο στις 14 Νισάν.

Ο Παύλος παρέθεσε τα εξής λόγια του Ιησού σχετικά με το ποτήρι: «Εξακολουθήστε να το κάνετε αυτό, όποτε το πίνετε, σε ανάμνησή μου», και πρόσθεσε: «Διότι όποτε [σάκις, Κείμενο] τρώτε αυτό το ψωμί και πίνετε αυτό το ποτήρι, εξακολουθείτε να εξαγγέλλετε το θάνατο του Κυρίου, ωσότου αυτός έρθει». (1Κο 11:25, 26) Η λέξη σάκις είναι δυνατόν να αναφέρεται σε κάτι που γίνεται μόνο μία φορά το χρόνο, ιδιαίτερα όταν αυτό γίνεται επί πολλά χρόνια. (Παράβαλε με τη χρήση της λέξης πολλάκις του πρωτότυπου κειμένου στα εδ. Εβρ 9:25, 26.) Η 14ηΝισάν ήταν η ημέρα κατά την οποία ο Χριστός έδωσε το κατά γράμμα σώμα του ως θυσία πάνω στο ξύλο του βασανισμού και έχυσε το ζωογόνο αίμα του για τη συγχώρηση αμαρτιών. Άρα, αυτή ήταν η ημέρα “του θανάτου του Κυρίου” και, επομένως, η ημερομηνία κατά την οποία έπρεπε έκτοτε να τηρείται η ανάμνηση του θανάτου του.

Οι συμμετέχοντες σε αυτό το δείπνο θα “απουσίαζαν από τον Κύριο” και θα γιόρταζαν το Δείπνο του Κυρίου αρκετές φορές προτού πεθάνουν πιστοί. Έπειτα, αφού θα ανασταίνονταν σε ουράνια ζωή, θα ήταν μαζί με τον Χριστό και δεν θα χρειάζονταν πια κάτι να τους τον θυμίζει. Όσον αφορά το μέχρι πότε θα τηρούνταν αυτή η γιορτή —«ωσότου αυτός έρθει»— ο απόστολος Παύλος αναφερόταν προφανώς στον καιρό κατά τον οποίο ο Χριστός θα επανερχόταν και θα τους έπαιρνε στον ουρανό μέσω ανάστασης, κατά τη διάρκεια της παρουσίας του. Αυτή η εξήγηση αποσαφηνίζεται από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στους 11 αποστόλους αργότερα εκείνο το βράδυ: «Αν πάω και σας ετοιμάσω τόπο, έρχομαι ξανά και θα σας πάρω κοντά μου, ώστε εκεί που είμαι εγώ να είστε και εσείς».—Ιωα 14:3, 4· 2Κο 5:1-3, 6-9.

Ο Ιησούς ενημέρωσε τους μαθητές ότι το κρασί που είχε πιει (εκείνο το Πάσχα πριν από την Ανάμνηση) ήταν το τελευταίο που θα έπινε από το γέννημα του κλήματος «μέχρι εκείνη την ημέρα που θα το πίνω καινούριο μαζί σας στη βασιλεία του Πατέρα μου». (Ματ 26:29) Εφόσον δεν επρόκειτο να πίνει κατά γράμμα κρασί στον ουρανό, προφανώς αναφερόταν σε ό,τι συμβολίζει μερικές φορές το κρασί στις Γραφές, δηλαδή τη χαρά. Αυτό που ανέμεναν με αδημονία ήταν το να βρεθούν μαζί στη Βασιλεία. (Ρω 8:23· 2Κο 5:2) Ο Βασιλιάς Δαβίδ έγραψε σε έναν ψαλμό ότι ο Ιεχωβά προμηθεύει «κρασί που ευφραίνει την καρδιά του θνητού ανθρώπου», και ο γιος του ο Σολομών είπε: «Το κρασί ευφραίνει τη ζωή».—Ψλ 104:15· Εκ 10:19.

Τα Εμβλήματα. Ο Μάρκος αφηγείται τα εξής αναφορικά με το ψωμί που χρησιμοποίησε ο Ιησούς όταν θέσπισε το Δείπνο του Κυρίου: «Καθώς συνέχιζαν να τρώνε, πήρε ένα ψωμί, είπε μια ευλογία, το έσπασε και τους το έδωσε και είπε: “Πάρτε το, αυτό σημαίνει το σώμα μου”». (Μαρ 14:22) Το ψωμί ήταν αυτό που είχαν για το πασχαλινό γεύμα το οποίο ο Ιησούς και οι μαθητές του είχαν μόλις ολοκληρώσει. Επρόκειτο για άζυμο ψωμί, δεδομένου ότι δεν επιτρεπόταν να υπάρχει προζύμι στα σπίτια των Ιουδαίων κατά τη διάρκεια του Πάσχα και της σχετιζόμενης με αυτό Γιορτής των Άζυμων Άρτων. (Εξ 13:6-10) Στις Γραφές το προζύμι χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει την αμαρτωλότητα. Το άζυμο ψωμί ταιριάζει στην περίσταση αυτή επειδή εξεικονίζει το αναμάρτητο σάρκινο σώμα του Ιησού. (Εβρ 7:26· 9:14· 1Πε 2:22, 24) Το άζυμο ψωμί ήταν επίπεδο και τεμαχιζόταν εύκολα, γι’ αυτό και ο Ιησούς το έσπασε, όπως συνηθιζόταν στα γεύματα εκείνη την εποχή. (Λου 24:30· Πρ 27:35) Σε προηγούμενες περιπτώσεις, όταν ο Ιησούς πολλαπλασίασε με θαυματουργικό τρόπο μερικά ψωμιά για να θρέψει χιλιάδες ανθρώπους, έσπασε τα ψωμιά για να τους τα μοιράσει. (Ματ 14:19· 15:36) Κατά συνέπεια, το σπάσιμο του ψωμιού της Ανάμνησης δεν είχε, καθώς φαίνεται, κάποια πνευματική σημασία.

Αφού ο Ιησούς έδωσε το ψωμί, πήρε ένα ποτήρι και «έκανε μια ευχαριστήρια προσευχή και τους το έδωσε και ήπιαν όλοι από αυτό. Και τους είπε: “Αυτό σημαίνει το «αίμα μου της διαθήκης», το οποίο θα χυθεί για χάρη πολλών”». (Μαρ 14:23, 24) Χρησιμοποίησε κρασί που είχε υποστεί ζύμωση, όχι απλό χυμό σταφυλιών. Όταν η Αγία Γραφή κάνει λόγο για κρασί εννοεί κατά γράμμα κρασί, όχι χυμό σταφυλιών που δεν έχει υποστεί ζύμωση. (Βλέπε ΚΡΑΣΙ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΑ ΠΟΤΑ.) Το κρασί που έχει υποστεί ζύμωση, όχι ο χυμός των σταφυλιών, κάνει τα «παλιά ασκιά» να σκιστούν, όπως είπε ο Ιησούς. Οι εχθροί του Ιησού τον κατηγόρησαν ότι ήταν «οινοπότης», κατηγορία που δεν θα είχε νόημα αν ο “οίνος” δεν ήταν παρά χυμός σταφυλιών. (Ματ 9:17· 11:19) Στη γιορτή του Πάσχα η οποία είχε μόλις ολοκληρωθεί υπήρχε πραγματικό κρασί, και αυτό μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κατάλληλα από τον Χριστό για τη θέσπιση της Ανάμνησης του θανάτου του. Αναμφίβολα το κρασί ήταν κόκκινο, διότι μόνο το κόκκινο κρασί θα ήταν κατάλληλο σύμβολο του αίματος.—1Πε 1:19.

Γεύμα Συμμετοχής. Στον αρχαίο Ισραήλ μπορούσε κάποιος να κάνει προμήθειες για ένα γεύμα συμμετοχής. Έφερνε κάποιο ζώο στο αγιαστήριο, όπου το έσφαζαν. Ένα μέρος του προσφερόμενου ζώου πήγαινε στο θυσιαστήριο ως “κατευναστική οσμή στον Ιεχωβά”. Ένα μέρος πήγαινε στον ιερέα που εκτελούσε την υπηρεσία και ένα άλλο μέρος στους ιερείς γιους του Ααρών, ενώ συμμετείχε στο γεύμα και ο προσφέρων μαζί με το σπιτικό του. (Λευ 3:1-16· 7:28-36) Όποιος ήταν “ακάθαρτος” σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου δεν επιτρεπόταν να φάει από τη θυσία συμμετοχής για να μην «εκκοπεί από το λαό» του.—Λευ 7:20, 21.

Παρόμοια, το Δείπνο του Κυρίου είναι γεύμα συμμετοχής επειδή υπάρχουν διάφοροι συμμετέχοντες. Ο Ιεχωβά Θεός περιλαμβάνεται ως ο Εμπνευστής της διευθέτησης, ο Ιησούς Χριστός είναι η λυτρωτική θυσία και οι πνευματικοί αδελφοί του τρώνε τα εμβλήματα ως συμμετέχοντες. Το ότι τρώνε από «το τραπέζι του Ιεχωβά» δηλώνει ότι βρίσκονται σε ειρήνη με τον Ιεχωβά. (1Κο 10:21) Μάλιστα οι προσφορές συμμετοχής αποκαλούνταν μερικές φορές «προσφορές ειρήνης».—Λευ 3:1, υποσ.

Όσοι συμμετέχουν στο δείπνο, τρώγοντας το ψωμί και πίνοντας το κρασί, αναγνωρίζουν ότι έχουν συμμετοχή όλοι μαζί στον Χριστό, με πλήρη ενότητα. Ο απόστολος Παύλος λέει: «Το ποτήρι της ευλογίας το οποίο ευλογούμε, δεν είναι συμμετοχή στο αίμα του Χριστού; Το ψωμί το οποίο σπάζουμε, δεν είναι συμμετοχή στο σώμα του Χριστού; Επειδή υπάρχει ένα ψωμί, εμείς, αν και πολλοί, είμαστε ένα σώμα, γιατί όλοι τρώμε από αυτό το ένα ψωμί».—1Κο 10:16, 17.

Με τη συμμετοχή τους δείχνουν ότι υπάγονται στη νέα διαθήκη και λαβαίνουν τα οφέλη της, δηλαδή τη συγχώρηση του Θεού για τις αμαρτίες τους μέσω του αίματος του Χριστού. Έχουν την κατάλληλη εκτίμηση για την αξία “του αίματος της διαθήκης” μέσω του οποίου αγιάζονται. (Εβρ 10:29) Οι Γραφές τούς αποκαλούν “διακόνους μιας νέας διαθήκης” οι οποίοι εργάζονται για τους σκοπούς της. (2Κο 3:5, 6) Είναι δε κατάλληλο το ότι τρώνε από το έμβλημα του ψωμιού, επειδή μπορούν να λένε: «Με το προαναφερμένο “θέλημα” έχουμε αγιαστεί μέσω της προσφοράς του σώματος του Ιησού Χριστού μία φορά για πάντα». (Εβρ 10:10) Συμμετέχουν στα παθήματα του Χριστού και σε θάνατο παρόμοιο με το δικό του, έναν θάνατο ακεραιότητας. Ελπίζουν δε να συμμετάσχουν στην «ομοιότητα της ανάστασής του», μιας ανάστασης σε αθάνατη ζωή με πνευματικό σώμα.—Ρω 6:3-5.

Για τον καθένα που συμμετέχει στο δείπνο, ο απόστολος Παύλος γράφει: «Όποιος τρώει το ψωμί ή πίνει το ποτήρι του Κυρίου ανάξια θα είναι ένοχος όσον αφορά το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Πρώτα ας επιδοκιμάζει ο άνθρωπος τον εαυτό του ύστερα από λεπτομερή εξέταση, και έτσι ας τρώει από το ψωμί και ας πίνει από το ποτήρι. Διότι αυτός που τρώει και πίνει, τρώει και πίνει κρίση εναντίον του εαυτού του, αν δεν διακρίνει το σώμα». (1Κο 11:27-29) Οι ακάθαρτες, αντιγραφικές ή υποκριτικές πράξεις καθιστούν κάποιον ακατάλληλο να φάει από τα εμβλήματα. Αν συμμετέχει ευρισκόμενος σε τέτοια κατάσταση, θα τρώει και θα πίνει κρίση εναντίον του εαυτού του. Δεν θα εκτιμάει τη θυσία του Χριστού, το σκοπό της και το νόημά της. Θα δείχνει ασέβεια και περιφρόνηση για αυτήν. (Παράβαλε Εβρ 10:28-31.) Ένα τέτοιο άτομο κινδυνεύει να “εκκοπεί από το λαό του Θεού”, όπως ο Ισραηλίτης ο οποίος θα έτρωγε ένα γεύμα συμμετοχής ευρισκόμενος σε ακάθαρτη κατάσταση.—Λευ 7:20.

Μάλιστα ο Παύλος παραλληλίζει το Δείπνο του Κυρίου με ένα γεύμα συμμετοχής στο λαό του Ισραήλ όταν κάνει πρώτα λόγο για αυτούς που συμμετέχουν όλοι μαζί στον Χριστό και κατόπιν λέει: «Κοιτάξτε τον κατά σάρκα Ισραήλ: Αυτοί που τρώνε τις θυσίες δεν είναι συμμέτοχοι με το θυσιαστήριο; Δεν μπορείτε να πίνετε το ποτήρι του Ιεχωβά και το ποτήρι των δαιμόνων· δεν μπορείτε να τρώτε από “το τραπέζι του Ιεχωβά” και από το τραπέζι των δαιμόνων».—1Κο 10:18-21.

Οι Συμμετέχοντες στο Δείπνο και οι Άλλοι Παρευρισκόμενοι. Ο Ιησούς είχε συγκεντρώσει τους 12 αποστόλους του, λέγοντάς τους: «Πολύ επιθύμησα να φάω αυτό το πάσχα μαζί σας προτού υποφέρω». (Λου 22:15) Αλλά η αφήγηση του αυτόπτη μάρτυρα Ιωάννη δείχνει ότι ο Ιησούς απέπεμψε τον προδότη Ιούδα προτού θεσπίσει το Αναμνηστικό δείπνο. Κατά τη διάρκεια του Πάσχα, ο Ιησούς, ο οποίος γνώριζε ότι ο Ιούδας ήταν ο προδότης του, βούτηξε μια μπουκιά στο σκεύος του πασχαλινού γεύματος και την έδωσε στον Ιούδα, ζητώντας του να φύγει. (Ιωα 13:21-30) Και η αφήγηση του Μάρκου επίσης αφήνει να εννοηθεί αυτή η σειρά των γεγονότων. (Μαρ 14:12-25) Κατά τη διάρκεια του Δείπνου του Κυρίου το οποίο ακολούθησε, ο Ιησούς έδωσε το ψωμί και το κρασί στους 11 υπόλοιπους αποστόλους, λέγοντάς τους να φάνε και να πιουν. (Λου 22:19, 20) Στη συνέχεια τους αποκάλεσε «εσείς που έχετε παραμείνει προσκολλημένοι σε εμένα κατά τις δοκιμασίες μου», παρέχοντας μια ακόμη ένδειξη για το ότι ο Ιούδας είχε αποπεμφθεί. —Λου 22:28.

Δεν υπάρχει κάτι που να αποδεικνύει ότι ο ίδιος ο Ιησούς έφαγε από το προσφερόμενο ψωμί ή ήπιε από το ποτήρι κατά τη διάρκεια του Αναμνηστικού δείπνου. Το σώμα και το αίμα που παρέδωσε αυτός ήταν για χάρη εκείνων και για να επικυρώσει τη νέα διαθήκη, μέσω της οποίας αφαιρούνταν οι αμαρτίες τους. (Ιερ 31:31-34· Εβρ 8:10-12· 12:24) Ο Ιησούς δεν είχε αμαρτίες. (Εβρ 7:26) Είναι ο Μεσίτης της νέας διαθήκης μεταξύ του Ιεχωβά Θεού και όσων είναι εκλεγμένοι ως σύντροφοι του Χριστού. (Εβρ 9:15· βλέπε ΔΙΑΘΗΚΗ.) Εκτός από τους αποστόλους που ήταν παρόντες σε εκείνο το δείπνο, επρόκειτο να υπάρχουν και άλλοι που θα απάρτιζαν τον πνευματικό «Ισραήλ του Θεού»—ένα «μικρό ποίμνιο» τα μέλη του οποίου θα γίνονταν τελικά βασιλιάδες και ιερείς μαζί με τον Χριστό. (Γα 6:16· Λου 12:32· Απ 1:5, 6· 5:9, 10) Όλοι, λοιπόν, οι πνευματικοί αδελφοί του Χριστού στη γη θα συμμετείχαν σε αυτό το δείπνο κάθε φορά που θα γιορταζόταν. Αυτοί αναφέρονται ως «μερικοί πρώτοι καρποί από τα πλάσματά του» (Ιακ 1:18), αγορασμένοι από την ανθρωπότητα ως «πρώτοι καρποί για τον Θεό και το Αρνί», και στο όραμα του Ιωάννη αποκαλύπτεται ότι αριθμούν 144.000. —Απ 14:1-5.

Οι παρατηρητές δεν συμμετέχουν. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός αποκάλυψε ότι, κατά τη διάρκεια της παρουσίας του, θα υπήρχαν άτομα που θα έκαναν το καλό στους πνευματικούς αδελφούς του, δεδομένου ότι θα τους επισκέπτονταν σε καιρούς ανάγκης και θα τους παρείχαν βοήθεια. (Ματ 25:31-46) Θα είχαν άραγε αυτοί, που ίσως παρευρίσκονταν στον εορτασμό του Δείπνου του Κυρίου, τα προσόντα να λαβαίνουν από τα εμβλήματα; Οι Γραφές λένε ότι ο Θεός θα παρείχε, μέσω του αγίου του πνεύματος, την απόδειξη και την επιβεβαίωση σε εκείνους που έχουν τα προσόντα να λαβαίνουν από τα εμβλήματα, ως «κληρονόμοι μεν του Θεού, συγκληρονόμοι όμως με τον Χριστό», για το ότι είναι γιοι του Θεού. Ο απόστολος Παύλος γράφει: «Το ίδιο το πνεύμα δίνει μαρτυρία μαζί με το πνεύμα μας ότι είμαστε παιδιά του Θεού». Κατόπιν εξηγεί ότι υπάρχουν και άλλοι που ωφελούνται από τη διευθέτηση την οποία έχει κάνει ο Θεός για αυτούς τους γιους: «Διότι με έντονη λαχτάρα η δημιουργία περιμένει την αποκάλυψη των γιων του Θεού». (Ρω 8:14-21) Εφόσον οι συγκληρονόμοι με τον Χριστό πρόκειται να “κυβερνήσουν τη γη ως βασιλιάδες και ιερείς”, η Βασιλεία θα ωφελήσει όσους θα είναι υπήκοοί της. (Απ 5:10· 20:4, 6· 21:3, 4) Αυτοί που θα ωφεληθούν είναι φυσικό να ενδιαφέρονται για τη Βασιλεία και την εξέλιξή της. Κατά συνέπεια, αυτά τα άτομα παρευρίσκονται στον εορτασμό του Δείπνου του Κυρίου και παρατηρούν, αλλά εφόσον δεν είναι συγκληρονόμοι με τον Χριστό και πνευματικοί γιοι του Θεού, δεν λαβαίνουν από τα εμβλήματα ως συμμετέχοντες στο θάνατο του Χριστού, με την ελπίδα της ανάστασης σε ουράνια ζωή μαζί με αυτόν. —Ρω 6:3-5.

Δεν Λαβαίνει Χώρα Μετουσίωση ή Ομοουσίωση. Ο Ιησούς εξακολουθούσε να έχει το σάρκινο σώμα του όταν πρόσφερε το ψωμί. Αυτό το σώμα, ολόκληρο και αρτιμελές, επρόκειτο να προσφερθεί ως τέλεια, άψογη θυσία για αμαρτίες το επόμενο απόγευμα (την ίδια ημέρα του εβραϊκού ημερολογίου, 14 Νισάν). Διατήρησε επίσης όλο του το αίμα για εκείνη την τέλεια θυσία. «Έχυσε την ψυχή του [η οποία είναι στο αίμα] στο θάνατο». (Ησ 53:12· Λευ 17:11) Επομένως, κατά τη διάρκεια του δείπνου δεν εκτέλεσε κάποιο θαύμα μετουσίωσης, μεταβάλλοντας το ψωμί ώστε να αποτελέσει την κατά γράμμα σάρκα του και το κρασί για να γίνει το κατά γράμμα αίμα του. Για τους ίδιους λόγους, δεν είναι ορθό να ειπωθεί ότι έκανε θαυματουργικά τη σάρκα του και το αίμα του να συνυπάρχουν με το ψωμί και το κρασί ή να ενωθούν με αυτά, όπως ισχυρίζονται εκείνοι που υποστηρίζουν το δόγμα της ομοουσίωσης.

Αυτό δεν αντιφάσκει με τα λόγια του Ιησού στα εδάφια Ιωάννης 6:51-57. Ο Ιησούς δεν εξέταζε εκεί το ζήτημα του Δείπνου του Κυρίου, εφόσον η εν λόγω διευθέτηση θεσπίστηκε έναν ολόκληρο χρόνο αργότερα. Η “βρώση” και η “πόση” που αναφέρονται σε αυτή την αφήγηση γίνονται με μεταφορικό τρόπο, μέσω άσκησης πίστης στον Ιησού Χριστό, όπως υποδεικνύουν τα εδάφια35 και 40.

Επιπλέον, η βρώση κατά γράμμα ανθρώπινης σάρκας και αίματος θα συνιστούσε κανιβαλισμό. Γι’ αυτό και οι Ιουδαίοι που δεν ασκούσαν πίστη και δεν κατάλαβαν σωστά τη δήλωση του Ιησού για τη βρώση της σάρκας του και την πόση του αίματός του συνταράχτηκαν. Αυτή η αντίδραση υποδήλωνε την Ιουδαϊκή άποψη για τη βρώση ανθρώπινης σάρκας και αίματος, όπως είχε ενσταλαχτεί από το Νόμο. —Ιωα 6:60.

Επιπρόσθετα, η πόση αίματος αποτελούσε παραβίαση του νόμου που είχε δώσει ο Θεός στον Νώε, πριν από τη διαθήκη του Νόμου. (Γε 9:4· Λευ 17:10) Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ποτέ δεν θα συμβούλευε άλλους να παραβιάσουν το νόμο του Θεού. (Παράβαλε Ματ 5:19.) Εξάλλου, ο Ιησούς πρόσταξε: «Εξακολουθήστε να το κάνετε αυτό σε ανάμνησή μου», όχι ως θυσία μου.—1Κο 11:23-25.

Άρα λοιπόν, το ψωμί και το κρασί είναι εμβλήματα που αντιπροσωπεύουν τη σάρκα και το αίμα του Χριστού με συμβολικό τρόπο, όπως ήταν συμβολικά και τα λόγια του για τη βρώση της σάρκας του και την πόση του αίματός του. Ο Ιησούς είχε πει σε εκείνους που σκανδαλίστηκαν από τα λόγια του: «Το ψωμί που θα δώσω εγώ είναι η σάρκα μου για χάρη της ζωής του κόσμου». (Ιωα 6:51) Αυτή δόθηκε κατά το θάνατό του ως θυσία στο ξύλο του βασανισμού. Το σώμα του θάφτηκε και ο Πατέρας του το εξαφάνισε προτού μπορέσει να δει φθορά. (Πρ 2:31) Κανείς δεν έφαγε ποτέ κατά γράμμα από τη σάρκα ή το αίμα του.

Κατάλληλος, Εύτακτος Εορτασμός. Η Χριστιανική εκκλησία στην Κόρινθο είχε περιέλθει σε κακή πνευματική κατάσταση από μερικές απόψεις, και ως αποτέλεσμα, όπως είπε ο απόστολος Παύλος: «Πολλοί ανάμεσά σας είναι αδύναμοι και άρρωστοι, και αρκετοί κοιμούνται τον ύπνο του θανάτου». Αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο ότι είχαν παρανοήσει το Δείπνο του Κυρίου και τη σημασία του. Δεν σέβονταν την ιερότητα της περίστασης. Μερικοί έφερναν μαζί τους το φαγητό τους για να το φάνε πριν ή στη διάρκεια της συνάθροισης. Μεταξύ αυτών υπήρχαν κάποιοι που έτρωγαν υπερβολικά και μεθούσαν, ενώ άλλοι στην εκκλησία που δεν είχαν φάει πεινούσαν και ένιωθαν ντροπή μπροστά σε εκείνους που είχαν φάει και πιει πολύ. Με το μυαλό τους νυσταγμένο ή να περιπλανιέται σε άλλα ζητήματα, δεν ήταν σε θέση να λάβουν από τα εμβλήματα με εκτίμηση. Επιπλέον, υπήρχαν διαιρέσεις στην εκκλησία λόγω του ότι ορισμένοι ανάμεσά τους προτιμούσαν τον Πέτρο, άλλοι τον Απολλώ και κάποιοι άλλοι απέβλεπαν στον Παύλο για ηγεσία. (1Κο 1:11-13· 11:18) Δεν κατανοούσαν ότι αυτή η περίσταση θα έπρεπε να προάγει την ενότητα. Δεν συνειδητοποιούσαν πλήρως τη σοβαρότητα του ζητήματος, ότι τα εμβλήματα εξεικόνιζαν το σώμα και το αίμα του Κυρίου και ότι το δείπνο γινόταν σε ανάμνηση του θανάτου του. Ο Παύλος τόνισε το μεγάλο κίνδυνο που υπήρχε για όσους συμμετείχαν χωρίς να διακρίνουν αυτά τα γεγονότα.—1Κο 11:20-34.

  • Αναδημοσίευση από το Ενόραση τ.1ος σ. 707-710, Δείπνο του Κυρίου

Ξεπεράσαμε και τους 1.130.000 επισκέπτες σ’ αυτό το Site από διαφορετικές Ι.Ρ.

Posted in Επικαιρότητα

ilias.gitonas1
Ο αδερφός, γείτονας, ονομάζεται Γουμαγιάς Θεόδωρος του Γιαννακούση ή Ιωάννη 97 ετών που απεβίωσε πριν δυο χρόνια. Από το '48 στην αλήθεια, 65 χρόνια στην υπηρεσία του Θεού. Κολλητά ήταν τα σπίτια τους με του Ηλία Θεολόγου στην Αναστασιά των Σερρών. 65 χρόνια ειρήνης με τον πατέρα του... Το κύριο χαρακτηριστικό του ήταν η ταπεινότητα, η ειρήνη, η πραότητα...

ilias.gitonas2
Ο Ηλίας έχει ένα πολύ καλό βίντεο του που ο Γουμαγιάς μιλάει για την ζωή του στην υπηρεσία και τα θαύματα του Ιεχωβά, την δημιουργία. Αυθόρμητα, χωρίς να γνωρίζει όταν του είπε ότι θα τον πάρει βίντεο ρώτησε "τι είναι αυτό;" Όταν του έδειξα μέσω ίντερνετ τα κεντρικά γραφεία της Οργάνωσης, κοιτούσε μέσα στον υπολογιστή και νόμιζε ότι είναι στην Βασιλεία.

ilias.ralf
Αυτό είναι το διαδίκτυο... Έχει τη δυνατότητα να σε μεταφέρει αλλού κάθε στιγμή. Όπως εδώ, ας πούμε: Ο Ηλίας είναι με τον φίλο του, Γερμανό Ralf και την οικογένεια του στον πύργο για τον ποίο έχουμε γράψει ήδη στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, το 2014. Δείτε ΕΔΩ πιο αναλυτικά για μα θυμηθείτε και προσπαθήστε να βάλετε τον εαυτό σας σ’ αυτή ιστορία, αν βέβαια δεν έχετε υψοφοβία…

ilias.pirgos
Από την ίδια εκείνη μέρα είναι κι αυτή η φωτογραφία του φίλου Ηλία με τη σύζυγο του Κατερίνα. Αν προσέξετε λίγο θα αντιληφθείτε το ύψος που είναι κοντά 200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του εδάφους και χρειάζεται ασανσέρ για να ανέβεις. Προφανώς από εδώ μπορείς να θαυμάσεις όλη τη γύρω περιοχή, πίνοντας τον καφέ σου με φίλους και συζητώντας μαζί τους…

diamantiΗ… επέκταση του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ σε ότι αφορά την αναγνωσιμότητα του συνεχίζεται με πιο δυνατούς ρυθμούς. Αποφύγαμε ωστόσο το τελευταίο χρονικό διάστημα να κρατάμε σταθερή γι’ αυτό το θέμα κάθε φορά που καταγράφουμε 10.000 νέες επισκέψεις.

Κι αυτό γιατί καθημερινά καταγράφονται πάνω από 1.000 νέες επισκέψεις από διαφορετικές Ι.Ρ., οπότε έπρεπε να βάλουμε κι άλλα θέματα, συνεπείς στη δέσμευσή μας να συνεχίσουμε να είμαστε ένα Site που θα ενθαρρύνει και θα εποικοδομεί, όλους όσους το χρειάζονται.

Ένα «ευχαριστώ» όμως τεράστιο οφείλω να το πω δημοσίως, διότι αυτή η επικοινωνία και επαφή εποικοδομεί κι εμένα που το επιμελούμαι καθημερινά. Χρησιμοποιείτε όλες τις μορφές επικοινωνίας για να μιλήσουμε, να μου εμπιστευτείτε κάτι ή και να μου ζητήσετε. Κι αυτό μ’ αρέσει…

Διότι ποτέ, ακόμα και πριν γνωρίσω την αλήθεια, δεν με διακατείχε το σύνδρομο του «ξερόλα». Αντιθέτως, αντιλαμβάνομαι τα όρια μου και καταβάλω καθημερινά προσπάθειες σε όλα τα επίπεδα ώστε να συνεχίζω να απολαμβάνω την εμπιστοσύνη σας.

Χαίρομαι ειλικρινά όταν σας ακούω στο τηλέφωνο να μου λέτε και να μου επισημαίνετε πράγματα. Ακόμα κι όταν μου ζητάτε να σας στείλω ένα δημοσίευμα του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ που ακούσατε ότι δημοσίευσα, αλλά για κάποιον λόγο δεν μπορέσατε να το δείτε και να το τυπώσετε για να το δώσετε και σε άλλους να το διαβάσουν.

Να ξέρετε ότι τίποτα δεν χάνεται εδώ… Αν διαθέτετε χρόνο και υπομονή μπορείτε να δείτε περισσότερα από 4.000 δημοσιεύματα, όλα αυτά τα εννιά χρόνια περίπου χρόνια που είναι σε λειτουργία, στο διαδίκτυο ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ. Όμως, επειδή ακολουθεί σκόπιμα το σχεδιασμό ενός Blog όπου κάθε καινούριο δημοσίευμα καταλαμβάνει την πρώτη θέση ψηλά στην πρώτη σελίδα, τα άλλα «σπρώχνονται» κατά κάποιο τρόπο, σα να λέγαμε προς τα πίσω…

Τα παλιά δημοσιεύματα μπορείτε να τα δείτε, είτε πηγαίνοντας προς τα πίσω με τον κένσορα, είτε αναζητώντας στο ειδικό πλαίσιο επάνω δεξιά στην «αναζήτηση» με λέξεις - κλειδιά… Ενδιαφέροντα δημοσιεύματα μπορείτε να βρείτε και στη μπάρα δεξιά, όπως βλέπετε την ιστοσελίδα από σταθερό υπολογιστή, είτε από ταμπλέτες, αλλά κρατώντας τες πλάγια…

Διότι ο σχεδιασμός του, δίνει τη δυνατότητα σε συσκευές όπως στα κινητά τηλέφωνα να μπαίνουν αυτόματα σε μια στήλη, ώστε να διαβάζονται καλύτερα για κάποιον που βρίσκεται στο δρόμο.

Όπως επίσης διατηρούμε τις αυτόνομες δημοσιεύσεις στην κορυφή του Site, πάνω από την κεντρική σελίδα, που θα έχετε παρατηρήσει ότι αλλάζουν πολύ συχνά και ακολουθούν την επικαιρότητα… Καμιά φορά μάλιστα γίνονται και… διπλά! Στόχος να υπενθυμίζει πολύ σοβαρά πράγματα που έχουμε όλοι ανάγκη προκειμένου να συμβαδίζουμε με την εποχή.

Από τον αριθμό των επισκέψεων που συνεχώς αυξάνει συνάγω το συμπέρασμα ότι όλα αυτά σας αρέσουν… Αλλιώς μάλλον θα βρίσκατε κάτι καλύτερο να κάνετε από το να είσαστε εδώ, στην παρέα μας και να συστήνατε ανεπιφύλακτα τον ιστότοπο, δίνοντας του τη δυνατότητα να κάνει το ρόλο του πιο παρεμβατικό.

Σας βεβαιώνω ότι έτσι και θα συνεχίσουμε να κινούμαστε. Το να δίνετε η δυνατότητα σε ένα ευρύτερο κοινό να γνωρίζει πράγματα ή να τους υπενθυμίζει βασικές αλήθειες, είναι κάτι που θα συνεχίσουμε να κάνουμε, ώστε αυτό το καθημερινό ραντεβού μας μέσα από την ιστοσελίδα του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ να προσφέρει κάτι ουσιαστικό…

Χάθηκε ολοκληρωτικά η εμπιστοσύνη στον Τύπο. Ο Τύπος στο απόσπασμα, απολογείται…

Posted in Δημοσιογραφικά

akropoli230216
Μερικά πρωτοσέλιδα της εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ των τελευταίων ημερών. Γιατί η συγκεκριμένη εφημερίδα; Διότι ο εκδότης της κ. Παν. Μαυρίκος, διώκεται ως εκβιαστής…

akropoli230216
Και γιατί τα βάζουμε όλα αυτά τα πρωτοσέλιδα; Το κάνουμε για να δείτε πως αντιδρούν όλοι αυτοί που ενορχηστρώνουν τα οι ξύλινοι τίτλοι τους στην πρώτη σελίδα…

akropoli250216
Με τον ίδιο τρόπο που μέχρι χθες εκβίαζαν με… δήθεν αποκαλύψεις εναντίον όσων αρνούνταν να συνεργαστούν μαζί του, με τον ίδιο τρόπο προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του…

espresso240216
Η εφημερίδα ESPRESSOδεν είναι και υπόδειγμα σοβαρής δημοσιογραφίας. Μάλλον για το αντίθετο πρόκειται. Δείτε όμως πως προβάλλει το θέμα με τους αργυρώνητους «δημοσιογράφους».

tanea240216
Στην ίδια γραμμή και η ναυαρχίδα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ) ΤΑ ΝΕΑ. Αυτό ήταν το πρωτοσέλιδο της την ημέρα που ασκήθηκε δίωξη στον ιδιοκτήτη του κ. Ψυχάρη για άρνηση να κάνει Πόθεν Έσχες ενώ υποχρεούνταν.

efimeridesΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 27/2/2016

Τις τελευταίες μέρες άνοιξε ο ασκός του Αιόλου σε σχέση με τους ανθρώπους του Τύπου και πώς με το ήθος τους διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία για το θέμα δεδομένου ότι από αυτή τη δουλειά βιοπορίζομαι 32 τόσα χρόνια, προσπαθώντας να κάνω το καλύτερο που μπορώ και να διαχειρίζομαι τις πληροφορίες που έχω στη διάθεση μου με τη μεγαλύτερη υπευθυνότητα, ώστε οι αποδέκτες να γνωρίζουν την αλήθεια/

Αναφέρομαι στη σύλληψη του εκδότη της ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ, μια ψευδεπίγραφης εφημερίδας (δεν πρόκειται για τον ιστορικό τίτλο) του κ. Μαυρίκου Παν. Και δύο ακόμα δημοσιογράφους, τους Παναγιώτη Μουσά και Χρήστο Φράγκου για σύσταση εγκληματικής ομάδας που διέπραττε εκβιάσεις σε βάρος ΔΕΚΟ, πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων.

Και από την άλλη, ο οικονομικός εισαγγελέας που εξετάζει την υπόθεση που αφορά τον εκδότη του Δημοσιογραφικού συγκροτήματος Λαμπράκη. Είχε ζητήσει από την επιτροπή Πόθεν Έσχες να διαβιβάσει τις δηλώσεις, αλλά μετά από έρευνα που έγινε διαπιστώθηκε πως ο Σταύρος Ψυχάρης δεν είχε καταθέσει δηλώσεις πόθεν έσχες για τα έτη 1997-2001, 2003-2007. Κατόπιν η επιτροπή έδωσε εντολή στους ορκωτούς λογιστές να ελέγξουν και τις δηλώσεις που έχει καταθέσει ο ιδιοκτήτης του ΔΟΛ από το 2008 έως σήμερα.episimansis

Αναρωτιέμαι αν οικοδομείται έτσι εμπιστοσύνη στο κοινό το οποίο και ενημερώνεται από τέτοιους ανθρώπους για το τι συμβαίνει στην επικαιρότητα;

Αξίζει ίσως τον κόπο σ’ αυτό το σημείο να δούμε τι είναι εμπιστοσύνη. Σύμφωνα με κάποιον ορισμό, το να εμπιστευόμαστε τους άλλους σημαίνει να “πιστεύουμε ότι είναι τίμιοι και ειλικρινείς και ότι δεν θα κάνουν εσκεμμένα κάτι το οποίο θα μας πληγώσει”.

Η εμπιστοσύνη αναπτύσσεται αργά, αλλά μπορεί να καταστραφεί μέσα σε μια στιγμή. Εφόσον τόσα άτομα βλέπουν να γίνεται κατάχρηση της εμπιστοσύνης τους, είναι άραγε άξιο απορίας το ότι οι άνθρωποι διστάζουν να εμπιστεύονται τους άλλους; Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στη Γερμανία το 2002, «λιγότεροι από 1 στους 3 νεαρούς έχουν έστω και τη στοιχειώδη εμπιστοσύνη στους άλλους ανθρώπους».

Ίσως αναρωτιόμαστε: “Υπάρχει κανείς που θα μπορούσαμε πράγματι να εμπιστευτούμε; Αξίζει να θέσουμε την εμπιστοσύνη μας σε κάποιον με κίνδυνο να απογοητευτούμε;”

Ακόμη και εκείνοι που χαίρουν υψηλής εκτίμησης ως οι «ευγενείς» αυτού του κόσμου, όπως διάφοροι ειδήμονες σε εξειδικευμένους τομείς γνώσης ή δραστηριοτήτων, δεν αξίζουν αυτομάτως την εμπιστοσύνη μας. Η καθοδήγησή τους υπόκειται συχνά σε λάθη, και η εμπιστοσύνη που τίθεται σε τέτοιους «ευγενείς» μπορεί γρήγορα να οδηγήσει σε απογοήτευση.

Δεν θα ήταν σοφό να χρησιμοποιούμε και εμείς παρόμοια κριτήρια σήμερα όταν επιλέγουμε εκείνους στους οποίους θέτουμε την εμπιστοσύνη μας; Γνωρίζουμε άτομα των οποίων η συμπεριφορά είναι φαινομενικά τουλάχιστον, άψογη; Είναι αποφασισμένοι να παραμένουν προσκολλημένοι στους δικούς τους κανόνες διαγωγής; Είναι ακέραιοι ώστε να αποφεύγουν να κάνουν πράγματα που δεν είναι ορθά; Έχουν την εντιμότητα να μην επηρεάζουν έντεχνα μια κατάσταση για δικό τους όφελος ή προκειμένου να γίνει το δικό τους; Ασφαλώς οι άντρες και οι γυναίκες που εκδηλώνουν τέτοιες ιδιότητες αξίζουν την εμπιστοσύνη μας. Και είναι μεγάλο για έναν δημοσιογράφο να διαθέτει τέτοια προσόντα. Ο κόσμος τον εμπιστεύεται πιο εύκολα.

Πόσο όμως είναι έτσι τα πράγματα στον Τύπο στις μέρες μας; Οι τελευταίες αποκαλύψεις είναι σαν να άνοιξε ο υπόνομος και οι ακαθαρσίες να βγήκαν στους δρόμους. Η βρώμα κοντεύει να μας πνίξει κι αυτοί με όση δύναμη τους απομένει, επιχειρούν να μας πείσουν πως δεν είναι τίποτα. Πρόκειται για ένα άλλου είδους αποσμητικό και αν προσέξουμε μπορεί να διακρίνουμε το «άρωμα» του. Απατεώνες ολκής!

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί αύριο στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου «Επισημάνσεις».

Να Καλλιεργείτε το Πνεύμα του “Μικρότερου”, αξίζει τον κόπο. Δοκιμάστε το και θα δείτε…

Posted in Μαρτυρίες

ximonas
Όμορφο χειμωνιάτικο τοπίο, όπως το φωτογράφισε ο φίλος μου Ηλίας Θεολόγου… Είναι η εσωτερική πλευρά του κήπου του σπιτιού του στην Αναστασιά των Σερρών. Κιτρινισμένα φύλλα… Όλες οι εποχές έχουν την ομορφιά τους. Κι ο χειμώνας τις δικές του.

kafes.me.filus
Στο χωράφι με την γυναίκα του και δίπλα του αδερφός στην αλήθεια από το ‘50… Τώρα είναι περίπου 65 ετών. Και η πεθερά του απέναντι. Και αυτή από το ’48, αδερφή. Και ένας γείτονας στο χωράφι κοσμικός που ενδιαφέρετε, ακούει για την αλήθεια. Σήμερα είχαν κλάδεμα στα ελαιόδεντρα.

ilias.kefes
Ο Ηλίας απολαμβάνει τον καφέ του… Αχ πώς τον ζηλεύουμε όλοι εμείς που περνάμε τις περισσότερες ώρες της ζωής μας μέσα σε ένα γραφείο στο κέντρο της Αθήνας. Χαλαρά, μέσα στη φύση… Μ’ αρέσει το… τραπεζάκι του και τα… καθίσματα που χρησιμοποιεί. Απλά, φυσικά πράγματα, οι κορμοί δέντρων. Έτσι η ζωή γίνεται πιο όμορφη…

sosivioΉταν το 32 Κ.Χ. Ενώ ο Ιησούς βρισκόταν στην περιφέρεια της Γαλιλαίας, ανέκυψαν προβλήματα. Κάποιοι από τους αποστόλους του λογομαχούσαν για το ποιος ήταν ο μεγαλύτερος ανάμεσά τους. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει: «Μπήκε ανάμεσά τους ένας διαλογισμός ως προς το ποιος από αυτούς θα ήταν ο μεγαλύτερος. Ο Ιησούς, γνωρίζοντας το διαλογισμό της καρδιάς τους, πήρε ένα μικρό παιδί, το έβαλε δίπλα του και τους είπε: “Όποιος δεχτεί αυτό το μικρό παιδί με βάση το όνομά μου δέχεται και εμένα, και όποιος δεχτεί εμένα δέχεται και αυτόν που με απέστειλε. Διότι αυτός που συμπεριφέρεται ως μικρότερος μεταξύ όλων σας, αυτός είναι μεγάλος”». (Λουκ. 9:46-48) Με υπομονή αλλά και σταθερότητα, ο Ιησούς βοήθησε τους αποστόλους να αντιληφθούν ότι έπρεπε να είναι ταπεινοί.

Εναρμονιζόταν άραγε με τις αξίες των Ιουδαίων του πρώτου αιώνα η νουθεσία που έδωσε ο Ιησούς στους αποστόλους να συμπεριφέρονται ως μικρότεροι; Ή ήταν αντίθετη από το γενικό πνεύμα; Σχολιάζοντας τις κοινωνικές συνθήκες εκείνης της εποχής, το Θεολογικό Λεξικό της Καινής Διαθήκης (Theological Dictionary of the New Testament) εξηγεί: «Σε όλες τις υποθέσεις, το επίμαχο ερώτημα ήταν ποιος είναι ο μεγαλύτερος, και ένα σημαντικό ζήτημα που απασχολούσε τον καθένα ήταν το αν θα λάβαινε την τιμή που του άρμοζε». Ο Ιησούς νουθέτησε τους αποστόλους του να διαφέρουν από τους ανθρώπους γενικά.

Η λέξη μικρότερος του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου μεταδίδει την έννοια του μετριόφρονα, του ταπεινού, του ασήμαντου ή αυτού που δεν χαίρει μεγάλης εκτίμησης και δεν έχει κύρος. Ο Ιησούς χρησιμοποίησε ένα μικρό παιδί για να δείξει καθαρά στους αποστόλους του ότι έπρεπε να είναι ταπεινοί και μετριόφρονες. Αυτή η νουθεσία έχει για τους αληθινούς Χριστιανούς σήμερα την ίδια ισχύ που είχε και τον πρώτο αιώνα. Ίσως δυσκολευόμαστε να συμπεριφερόμαστε ως μικρότεροι—τουλάχιστον σε κάποιες περιπτώσεις. Η ανθρώπινη τάση προς την υπερηφάνεια ίσως μας υποκινεί να επιδιώκουμε εξοχότητα. Το ανταγωνιστικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε και το πνεύμα του κόσμου θα μπορούσαν να μας επηρεάσουν ώστε να είμαστε εγωιστές, επιθετικοί ή να προσπαθούμε να χειραγωγούμε τους άλλους. Τι μπορεί να μας βοηθήσει να καλλιεργούμε το πνεύμα του “μικρότερου”; Με ποια έννοια “είναι μεγάλος ο μικρότερος μεταξύ μας”; Σε ποιους τομείς της ζωής πρέπει να καταβάλλουμε προσπάθειες για να εκδηλώνουμε το πνεύμα της ταπεινοφροσύνης;

«Ω! Βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσης του Θεού!»

Ένας τρόπος για να καλλιεργούμε ταπεινοφροσύνη είναι το να αναλογιζόμαστε τη μεγαλοσύνη του Ιεχωβά σε σύγκριση με τη δική μας θέση. Στην ουσία, η δική του κατανόηση «δεν εξιχνιάζεται». (Ησ. 40:28) Ο απόστολος Παύλος σχολίασε ορισμένες πτυχές του μεγαλείου του Ιεχωβά ως εξής: «Ω! βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσης του Θεού! Πόσο ανεξερεύνητες είναι οι κρίσεις του και ανεξιχνίαστες οι οδοί του!» (Ρωμ. 11:33) Αν και η ανθρώπινη γνώση έχει αυξηθεί σημαντικά σε πολλούς τομείς αφότου έγραψε ο Παύλος αυτά τα λόγια πριν από 2.000 χρόνια περίπου, η δήλωσή του εξακολουθεί να ισχύει. Όσα και αν γνωρίζουμε, η συναίσθηση του γεγονότος ότι δεν υπάρχουν όρια σε αυτά που μπορούμε να μάθουμε για τον Ιεχωβά, τα έργα του και τις οδούς του πρέπει να μας κρατάει ταπεινούς.

Αυτή η συνειδητοποίηση, ότι δηλαδή η εξιχνίαση των οδών του Θεού υπερβαίνει τις ικανότητές μας, βοήθησε τον Λέο να δει τον εαυτό του ως μικρότερο. Όταν ήταν νεαρός, τον συνάρπαζε η επιστήμη. Επειδή ήθελε να κατανοήσει όσο το δυνατόν καλύτερα το υλικό σύμπαν, άρχισε να σπουδάζει αστροφυσική και κατέληξε σε ένα σημαντικό συμπέρασμα. Ο ίδιος λέει: «Οι σπουδές μου με βοήθησαν να συνειδητοποιήσω ότι οι υπάρχουσες επιστημονικές θεωρίες δεν αρκούν για να μπορέσει η ανθρωπότητα να κατανοήσει πλήρως το σύμπαν. Γι’ αυτό, άλλαξα κλάδο σπουδών και στράφηκα στη νομική». Αργότερα, ο Λέο έγινε εισαγγελέας και κατόπιν δικαστής. Τελικά, αυτός και η σύζυγός του έκαναν Γραφική μελέτη με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, δέχτηκαν την αλήθεια και έγιναν αφιερωμένοι υπηρέτες του Θεού. Παρά το υπόβαθρό του, τι βοήθησε τον Λέο να συμπεριφέρεται ως μικρότερος; Ο ίδιος απαντάει χωρίς ενδοιασμούς: «Η διαπίστωση πως, όσα και αν μάθουμε για τον Ιεχωβά και το σύμπαν, δεν μπορούμε ποτέ να θεωρήσουμε ότι τα έχουμε ανακαλύψει όλα».

Κάτι άλλο που μας βοηθάει να είμαστε ταπεινοί είναι το ότι ο ίδιος ο Ιεχωβά εκδηλώνει ταπεινοφροσύνη. Σκεφτείτε το εξής: «Είμαστε συνεργάτες του Θεού». (1 Κορ. 3:9) Για φανταστείτε! Ο Ιεχωβά, που είναι Θεός απαράμιλλης μεγαλοσύνης, μας τιμάει με αυτόν τον τρόπο, καθώς μας δίνει την ευκαιρία να επιτελούμε τη διακονία μας χρησιμοποιώντας το Λόγο του, την Αγία Γραφή. Αν και ο Ιεχωβά είναι αυτός που κάνει να αυξάνουν οι σπόροι τους οποίους φυτεύουμε και ποτίζουμε, μας προσφέρει το τιμητικό προνόμιο να συνεργαζόμαστε μαζί του. (1 Κορ. 3:6, 7) Δεν είναι αυτό εκπληκτική εκδήλωση ταπεινοφροσύνης από μέρους του Θεού; Αναμφίβολα, το δικό του παράδειγμα πρέπει να ωθεί όλους μας να συμπεριφερόμαστε ως μικρότεροι.

Το παράδειγμα ταπεινοφροσύνης του Θεού άσκησε τεράστια επίδραση στον ψαλμωδό Δαβίδ, ο οποίος έψαλε στον Ιεχωβά: «Θα μου δώσεις την ασπίδα της σωτηρίας σου, και η ταπεινοφροσύνη σου είναι αυτή που με μεγαλύνει». (2 Σαμ. 22:36) Οποιαδήποτε μεγαλοσύνη απολάμβανε ο Δαβίδ στον Ισραήλ, την απέδιδε στην ταπεινοφροσύνη του Ιεχωβά—στο γεγονός ότι ο Θεός καταδεχόταν να του δίνει προσοχή, ταπεινώνοντας τον εαυτό του. (Ψαλμ. 113:5-7) Δεν συμβαίνει το ίδιο και με οποιονδήποτε από εμάς; Ποιες ιδιότητες, ικανότητες και προνόμια έχουμε που “δεν λάβαμε” από τον Ιεχωβά; (1 Κορ. 4:7) Αυτός που συμπεριφέρεται ως μικρότερος είναι «μεγάλος» από την άποψη ότι γίνεται πιο πολύτιμος ως υπηρέτης του Ιεχωβά. (Λουκ. 9:48, υποσ. στη ΜΝΚ) Ας δούμε πώς συμβαίνει αυτό.

“Ο μικρότερος μεταξύ σας είναι μεγάλος”

Η ταπεινοφροσύνη είναι ουσιώδης για να παραμένουμε ικανοποιημένοι στη θεοκρατική οργάνωση του Ιεχωβά και να υποστηρίζουμε τις εκκλησιαστικές διευθετήσεις. Εξετάστε το παράδειγμα της Πέτρα, μιας κοπέλας που μεγάλωσε σε οικογένεια Μαρτύρων. Επειδή ήθελε να ενεργεί ανεξάρτητα, απομακρύνθηκε από την εκκλησία. Χρόνια αργότερα, άρχισε να συναναστρέφεται ξανά με την εκκλησία. Τώρα είναι ευτυχισμένη που ανήκει στην οργάνωση του Ιεχωβά και υποστηρίζει πρόθυμα τις εκκλησιαστικές διευθετήσεις. Τι άλλαξε αυτή τη φορά; «Για να νιώθω άνετα στην οργάνωση του Θεού», γράφει, «έπρεπε να κατανοήσω και να καλλιεργήσω δύο πολύ σημαντικές ιδιότητες—την ταπεινοφροσύνη και τη μετριοφροσύνη».

Το ταπεινό άτομο νιώθει εγκάρδια ευγνωμοσύνη για τις προμήθειες του Ιεχωβά, μεταξύ των οποίων είναι και η πνευματική τροφή. Γι’ αυτό, μελετάει με επιμέλεια τη Γραφή και διαβάζει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα περιοδικά ΣΚΟΠΙΑ και ΞΥΠΝΑ! Όπως και πολλοί άλλοι πιστοί υπηρέτες του Ιεχωβά, ίσως έχει τη συνήθεια να διαβάζει κάθε καινούριο έντυπο προτού το βάλει στη βιβλιοθήκη του. Όταν εκδηλώνουμε τέτοια ταπεινή εκτίμηση διαβάζοντας και μελετώντας τα Γραφικά μας έντυπα, θα προοδεύουμε πνευματικά και ο Ιεχωβά θα μπορεί να μας χρησιμοποιεί πληρέστερα στην υπηρεσία του.—Εβρ. 5:13, 14.

Αυτός που συμπεριφέρεται ως μικρότερος είναι «μεγάλος» και από μια άλλη άποψη. Σε κάθε εκκλησία υπάρχουν άντρες με κατάλληλα προσόντα οι οποίοι έχουν διοριστεί υπό την κατεύθυνση του αγίου πνεύματος του Ιεχωβά για να υπηρετούν ως πρεσβύτεροι. Αυτοί κάνουν διευθετήσεις για διάφορα πνευματικά ζητήματα όπως είναι οι συναθροίσεις, η υπηρεσία αγρού και η ποίμανση. Όταν εκδηλώνουμε τη νοοτροπία του “μικρότερου” υποστηρίζοντας πρόθυμα αυτές τις διευθετήσεις, συμβάλλουμε στη χαρά, στην ειρήνη και στην ενότητα της εκκλησίας. (Διαβάστε Εβραίους 13:7, 17) Αν υπηρετείτε ως πρεσβύτερος ή διακονικός υπηρέτης, δεν είστε ταπεινά ευγνώμων στον Ιεχωβά για το προνόμιο υπηρεσίας που σας έχει εμπιστευτεί;

Όποιος συμπεριφέρεται ως μικρότερος είναι «μεγάλος», δηλαδή πιο πολύτιμος στην οργάνωση του Ιεχωβά, επειδή η ταπεινοφροσύνη του τον καθιστά καλό και χρήσιμο υπηρέτη του Θεού. Ο Ιησούς χρειάστηκε να νουθετήσει τους μαθητές του να συμπεριφέρονται ως μικρότεροι επειδή κάποιοι από αυτούς επηρεάζονταν από το γενικό πνεύμα της εποχής τους. «Μπήκε ανάμεσά τους ένας διαλογισμός ως προς το ποιος από αυτούς θα ήταν ο μεγαλύτερος», λέει το εδάφιο Λουκάς 9:46. Μήπως αρχίζουμε και εμείς να σκεφτόμαστε ότι είμαστε κατά κάποιον τρόπο καλύτεροι από τους ομοπίστους μας ή ανώτεροι από τους ανθρώπους γενικά; Στον κόσμο που μας περιβάλλει, πολλοί ενεργούν από υπερηφάνεια και ιδιοτέλεια. Εμείς πρέπει να διαφέρουμε από τέτοια υπερήφανα άτομα ενεργώντας με ταπεινοφροσύνη. Όταν το κάνουμε αυτό και βάζουμε σε πρώτη θέση το θέλημα του Ιεχωβά, γινόμαστε πιο αναζωογονητικοί φίλοι για τους αδελφούς και τις αδελφές μας.

Η νουθεσία που έδωσε ο Ιησούς να συμπεριφερόμαστε ως μικρότεροι μας δίνει πράγματι ισχυρή ώθηση. Δεν πρέπει λοιπόν να καταβάλλουμε προσπάθειες για να εκδηλώνουμε αυτό το πνεύμα σε όλους τους τομείς της ζωής μας; Ας προσέξουμε ιδιαίτερα τρεις από αυτούς.

Να καταβάλλετε προσπάθειες για να είστε μικρότεροι

Στο γάμο. Πολλοί άνθρωποι σήμερα νοιάζονται τόσο πολύ για τα προσωπικά τους δικαιώματα ώστε τα διεκδικούν ακόμη και εις βάρος των δικαιωμάτων των άλλων. Αλλά όποιος είναι μικρότερος καθοδηγείται από τη νοοτροπία που μας παροτρύνει ο Παύλος να έχουμε. Στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους, γράφει: «Ας επιδιώκουμε τα πράγματα που συμβάλλουν στην ειρήνη και τα πράγματα που είναι για την εποικοδόμηση του ενός από τον άλλον». (Ρωμ. 14:19) Αυτός που συμπεριφέρεται ως μικρότερος θέλει να έχει ειρηνικές σχέσεις με όλους, πόσο μάλλον δε με τον αγαπημένο του γαμήλιο σύντροφο.

Εξετάστε τον τομέα της αναψυχής. Οι προτιμήσεις ενός ζευγαριού όσον αφορά τη διασκέδαση μπορεί να διαφέρουν. Ο σύζυγος ίσως θέλει να περνάει τον ελεύθερο χρόνο του στην ησυχία του σπιτιού του διαβάζοντας κάποιο βιβλίο. Απεναντίας, η σύζυγος ίσως προτιμάει να πάνε σε κάποιο εστιατόριο ή να επισκεφτούν φίλους. Δεν θα ήταν ευκολότερο για μια γυναίκα να σέβεται το σύζυγό της όταν βλέπει ότι εκδηλώνει ταπεινοφροσύνη και λαβαίνει ειλικρινά υπόψη του τις αρέσκειες και τις απαρέσκειές της αντί να νοιάζεται μόνο για τις δικές του προτιμήσεις; Και πόσο αγαπάει και εκτιμάει ένας άντρας τη σύζυγό του όταν βλέπει ότι δεν επιδιώκει να γίνεται το δικό της αλλά λαβαίνει υπόψη της τις επιθυμίες του! Ο γαμήλιος δεσμός ενισχύεται όταν και οι δύο σύζυγοι συμπεριφέρονται ως μικρότεροι.—Διαβάστε Φιλιππησίους 2:1-4.

Στην εκκλησία. Στον κόσμο, πολλοί άνθρωποι ζουν με σκοπό την άμεση ικανοποίηση των επιθυμιών τους. Τέτοια άτομα στερούνται υπομονής, και η αναμονή είναι για αυτούς δοκιμασία. Αλλά αν εμείς καλλιεργούμε το πνεύμα του “μικρότερου”, αυτό θα μας βοηθάει να προσμένουμε τον Ιεχωβά. (Διαβάστε Ψαλμός 131:1-3) Όταν είμαστε ταπεινοί και προσμένουμε τον Ιεχωβά, απολαμβάνουμε ασφάλεια και ευλογίες, ανακούφιση και ικανοποίηση. Να γιατί παρότρυνε ο Δαβίδ τους Ισραηλίτες να προσμένουν υπομονετικά τον Θεό τους!

Μπορείτε και εσείς να νιώσετε τέτοια παρηγοριά όταν προσμένετε ταπεινά τον Ιεχωβά. (Ψαλμ. 42:5) Ίσως να “επιθυμείτε καλό έργο” και, ως εκ τούτου, να “επιδιώκετε θέση επισκόπου”. (1 Τιμ. 3:1-7) Ασφαλώς, πρέπει να κάνετε ό,τι περνάει λογικά από το χέρι σας για να επιτρέψετε στο άγιο πνεύμα να αναπτύξει μέσα σας τις ιδιότητες που χρειάζεται να έχουν οι επίσκοποι. Τι θα λεχθεί, όμως, αν αυτή η διαδικασία φαίνεται να είναι για εσάς πιο χρονοβόρα από ό,τι για άλλους; Αυτός που είναι μικρότερος και περιμένει υπομονετικά κάποιο προνόμιο υπηρεσίας θα συνεχίσει να υπηρετεί χαρούμενα τον Ιεχωβά και θα απολαμβάνει οποιονδήποτε διορισμό τού ανατίθεται.

Στις σχέσεις μας με τους άλλους. Οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να ζητούν συγνώμη. Ωστόσο, οι υπηρέτες του Θεού καλλιεργούν το πνεύμα του “μικρότερου” αναγνωρίζοντας τα λάθη τους και ζητώντας συγνώμη. Είναι επίσης πρόθυμοι να συγχωρούν τα σφάλματα των άλλων. Ενώ η υπερηφάνεια υποθάλπει τις διαιρέσεις και τις διαμάχες, η συγχωρητικότητα προάγει την ειρήνη μέσα στην εκκλησία.

Ίσως χρειαστεί να “ταπεινωθούμε” λέγοντας ειλικρινά συγνώμη σε κάποιο άλλο άτομο όταν αδυνατούμε να τηρήσουμε μια συμφωνία εξαιτίας παραγόντων που είναι πέρα από τον έλεγχό μας. Ο ταπεινός Χριστιανός, ακόμη και αν υπάρχει μερίδιο ευθύνης στο άλλο άτομο, νοιάζεται για τις δικές του αστοχίες και είναι πρόθυμος να τις παραδεχτεί.—Διαβάστε Παροιμίες 6:1-5.

Πόσο ευγνώμονες είμαστε για την προτροπή που μας δίνει η Γραφή να καλλιεργούμε το πνεύμα του “μικρότερου”! Αν και μερικές φορές ίσως δυσκολευόμαστε να εκδηλώνουμε τέτοιο πνεύμα, όταν έχουμε την ορθή άποψη για τη δική μας θέση σε σχέση με τον Δημιουργό μας και εκτιμούμε την ταπεινοφροσύνη του, θα υποκινούμαστε να καλλιεργούμε αυτή την έξοχη ιδιότητα. Ενεργώντας έτσι, θα αποδεικνυόμαστε πιο πολύτιμοι ως υπηρέτες του Ιεχωβά. Είθε λοιπόν να συμπεριφέρεται ο καθένας μας ως μικρότερος.

  • Αναδημοσίευση από τη ΣΚΟΠΙΑ 2012, 15/11 σ. 15-19

Πώς Ικανοποιήθηκε η Πνευματική μου Δίψα. Αλήθειες από μια γυναίκα που τις βίωσε…

Posted in Μαρτυρίες

fotia.thalassa

Μια όμορφη ιστορία που αξίζει να τη διαβάσετε. Γραμμένη με απλό τρόπο, έτσι ακριβώς όπως την έζησε η Ιταλίδα, Λουτσία Μουσανέτ.

ΑΦΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΥΤΣΙΑ ΜΟΥΣΑΝΕΤ

subscribeΑνάμεσα στα βουνά της βορειοδυτικής Ιταλίας, κοντά στις Ελβετικές Άλπεις και δίπλα στο περίφημο Λευκό Όρος της Γαλλίας, βρίσκεται η διοικητική περιοχή Βάλε ντ’ Αόστα. Γεννήθηκα εκεί το 1941 στη μικρή κοινότητα Σαλάντ Σεντ Ανσέλμ.

Ήμουν το μεγαλύτερο από τα πέντε παιδιά στην οικογένεια. Τα τέσσερα αδέλφια μου ήταν αγόρια. Η μητέρα μου εργαζόταν σκληρά και ήταν πιστή Καθολική. Και ο πατέρας μου προερχόταν από θρησκευόμενη οικογένεια. Δύο αδελφές του ήταν καλόγριες. Οι γονείς μου έκαναν πολλές υλικές θυσίες για εμένα, μία από τις οποίες ήταν το ότι φρόντισαν για τη σχολική μου εκπαίδευση. Δεν υπήρχαν σχολεία στη μικρή μας κοινότητα, γι’ αυτό, όταν έγινα 11 χρονών, οι γονείς μου με έστειλαν σε οικοτροφείο που διηύθυναν καλόγριες.

Εκεί διδάχτηκα τη λατινική και τη γαλλική γλώσσα, καθώς και άλλα μαθήματα. Έπειτα, όταν έγινα 15 χρονών, άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά το πώς θα υπηρετούσα τον Θεό. Πίστευα ότι ο καλύτερος τρόπος για να το κάνω αυτό ήταν να μπω σε κάποια μονή. Στους γονείς μου, όμως, δεν άρεσε αυτή η ιδέα, εφόσον η μητέρα μου θα έμενε μόνη της να φροντίζει τα αδέλφια μου. Οι γονείς μου έλπιζαν ότι με την εκπαίδευσή μου θα εξασφάλιζα μια καλή εργασία και έτσι θα βοηθούσα την οικογένεια από οικονομική άποψη.

Αν και λυπήθηκα για την αντίδραση των γονέων μου, ήθελα να έχει η ζωή μου πραγματικό σκοπό και πίστευα ότι ο Θεός θα έπρεπε να κατέχει την πρώτη θέση. Έτσι λοιπόν, το 1961, μπήκα σε μια Ρωμαιοκαθολική μονή.

Η Ζωή μου ως Καλόγρια

Τους πρώτους μήνες μελέτησα τα πρότυπα και τους κανόνες της εκκλησίας και έκανα χειρωνακτικές εργασίες στη μονή. Τον Αύγουστο του 1961, ξεκίνησε η μαθητεία, ή αλλιώς η δοκιμασία μου, και άρχισα να φοράω το καθιερωμένο ένδυμα που φορούν οι καλόγριες. Επίσης ζήτησα να έχω ένα νέο όνομα—Ίνες—το όνομα της μητέρας μου. Οι υπεύθυνοι της μονής δέχτηκαν, και έτσι έγινα γνωστή ως η Αδελφή Ίνες.

Αν και οι περισσότερες μαθητευόμενες εργάζονταν στη μονή, οι σπουδές μου μού έδωσαν την ευκαιρία να εργαστώ ως δασκάλα σε δημοτικό σχολείο. Δύο χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 1963, ορκίστηκα καλόγρια στο τάγμα των Αδελφών του Σαν Τζουζέπε στην Αόστα της Ιταλίας. Αργότερα, με έξοδα της μονής έλαβα περαιτέρω εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Μαρία Σαντίσιμα Ασούντα στη Ρώμη.

Επιστρέφοντας στην Αόστα το 1967, και ενώ είχα τελειώσει τις σπουδές μου στη Ρώμη, άρχισα να διδάσκω σε ένα γυμνάσιο. Το 1976 μου προσφέρθηκε διευθυντική θέση στο σχολείο. Αν και συνέχισα να διδάσκω σε κάποιες τάξεις, ανέλαβα τη διαχείριση του σχολείου και έγινα μέλος του περιφερειακού σχολικού συμβουλίου της Βάλε ντ’ Αόστα.

Είχα την ειλικρινή επιθυμία να βοηθάω τους φτωχούς. Τους συμπονούσα πολύ. Οργάνωσα, λοιπόν, διάφορα κοινωνικά προγράμματα, μεταξύ των οποίων και ένα πρόγραμμα υποστήριξης ετοιμοθάνατων ασθενών που δεν είχαν οικογένεια. Επίσης ξεκίνησα ένα πρόγραμμα για την εκπαίδευση παιδιών από οικογένειες μεταναστών. Επιπρόσθετα, έβρισκα εργασία και στέγη σε φτωχούς και συμμετείχα στην παροχή ιατρικής βοήθειας σε όσους τη χρειάζονταν. Προσπαθούσα να ζω σε αρμονία με τις θρησκευτικές αρχές της εκκλησίας.

Τότε αποδεχόμουν την Καθολική θεολογία, που περιλάμβανε εκκλησιαστικές διδασκαλίες όπως η Τριάδα, η αθανασία της ψυχής και οι Καθολικές απόψεις αναφορικά με το αιώνιο μέλλον του ανθρώπου. Εκείνη την εποχή, η Καθολική θεολογία επέτρεπε επίσης απόψεις όπως ο πλουραλισμός των θρησκευτικών ιδεών, πράγμα που σήμαινε αποδοχή και συνύπαρξη με άλλες θρησκείες.

Ζητήματα που Άρχισαν να με Ενοχλούν

Εντούτοις, μερικές ενέργειες μέσα στην Καθολική Εκκλησία με ενοχλούσαν. Για παράδειγμα, πριν από το βάφτισμα και το χρίσμα, οι γονείς και τα παιδιά θα έπρεπε να μελετήσουν τι σημαίνουν αυτά τα βήματα. Ωστόσο, οι περισσότεροι δεν έρχονταν ποτέ στα μαθήματα και άλλοι δεν έκαναν ούτε μία προσπάθεια να μελετήσουν. Επιπλέον, μερικοί οι οποίοι δεν γίνονταν δεκτοί από κάποια ενορία για βάφτισμα και χρίσμα απλώς πήγαιναν σε άλλη ενορία. Για εμένα, αυτό ήταν επιφανειακό και υποκριτικό.

Μερικές φορές ρωτούσα τον εαυτό μου και τις άλλες καλόγριες: «Δεν θα έπρεπε να κηρύττουμε το Ευαγγέλιο αντί να αφιερωνόμαστε σε κάθε είδους άλλες δραστηριότητες;» «Κηρύττουμε κάνοντας καλές πράξεις», μου απαντούσαν εκείνες.

Επιπρόσθετα, δυσκολευόμουν να δεχτώ ότι έπρεπε να πάω σε κάποιον ιερέα για να εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου. Σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να μπορώ να μιλάω στον Θεό για τέτοια προσωπικά ζητήματα. Επίσης, μου ήταν δύσκολο να αποδεχτώ την ιδέα της απομνημόνευσης και επανάληψης προσευχών. Ακόμη, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο πάπας ήταν αλάθητος. Με τον καιρό, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι θα διατηρούσα τις προσωπικές μου πεποιθήσεις γύρω από τέτοια ζητήματα και θα συνέχιζα τη θρησκευτική ζωή μου.

Επιθυμία για Γραφική Γνώση

Πάντοτε είχα βαθύ σεβασμό για τη Γραφή και επιθυμούσα να τη γνωρίσω. Οποτεδήποτε έπρεπε να πάρω μια απόφαση ή ένιωθα ότι είχα ανάγκη από την υποστήριξη του Θεού, διάβαζα τη Γραφή. Αν και δεν τη μελετούσαμε ποτέ στη μονή, τη διάβαζα κατ’ ιδίαν. Η αφήγηση των εδαφίων Ησαΐας 43:10-12, όπου ο Ιεχωβά Θεός είπε: «Εσείς είστε μάρτυρές μου», πάντοτε με εντυπωσίαζε. Εκείνη την εποχή, όμως, δεν καταλάβαινα την πλήρη σημασία αυτών των λόγων.

Όταν πήγα στο πανεπιστήμιο στη Ρώμη, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, επέλεξα ένα τετραετές μάθημα θεολογίας το οποίο υποστηριζόταν από το Βατικανό. Αλλά η Γραφή δεν ήταν ανάμεσα στα εγχειρίδια του μαθήματος. Επιστρέφοντας στην Αόστα, παρακολούθησα πολλές οικουμενικές διασκέψεις, ακόμη και εκείνες τις οποίες διεξήγαν διαφορετικά θρησκεύματα και μη Καθολικές οργανώσεις. Ως αποτέλεσμα, η πείνα μου για τις διδασκαλίες της Γραφής μεγάλωσε περισσότερο. Επικρατούσε πολύ μεγάλη σύγχυση ανάμεσα στις διάφορες ομάδες που ισχυρίζονταν ότι δίδασκαν το ίδιο βιβλίο!

Μαθαίνω Περισσότερα για τη Γραφή

Το 1982, μια Μάρτυρας του Ιεχωβά πέρασε από το κέντρο στο οποίο πρόσφερα κοινωνική εργασία και προσπάθησε να συζητήσει μαζί μου για τη Γραφή. Μολονότι ήμουν πολύ απασχολημένη, η ιδέα να μάθω για τη Γραφή με ενδιέφερε. Έτσι λοιπόν, είπα: «Παρακαλώ, περάστε από το σχολείο μου και όταν θα έχω ελεύθερο χρόνο μπορούμε να μιλήσουμε».

Αν και η γυναίκα με επισκέφτηκε, δεν υπήρχε “ελεύθερος χρόνος” στο πρόγραμμά μου. Τότε η μητέρα μου έμαθα ότι έπασχε από καρκίνο, και έτσι πήρα άδεια για να τη βοηθήσω. Μετά το θάνατό της τον Απρίλιο του 1983, επέστρεψα στην εργασία μου, αλλά στο μεταξύ οι Μάρτυρες είχαν χάσει τα ίχνη μου. Σύντομα, όμως, μια άλλη Μάρτυρας του Ιεχωβά, γύρω στα 25, με επισκέφτηκε για να μου μιλήσει για τη Γραφή. Εγώ διάβαζα μόνη μου το Γραφικό βιβλίο της Αποκάλυψης. Έτσι λοιπόν, τη ρώτησα: «Ποιοι είναι οι 144.000 τους οποίους αναφέρει η Αποκάλυψη εδώ στο 14ο κεφάλαιο;»

Είχα διδαχτεί ότι όλοι οι καλοί άνθρωποι θα πήγαιναν στον ουρανό, και έτσι δεν μου φαινόταν λογικό ότι 144.000 από αυτούς θα ήταν προφανώς ξεχωρισμένοι από τους υπόλοιπους στον ουρανό. Αναρωτιόμουν: “Ποιοι είναι αυτοί οι 144.000; Τι κάνουν;” Αυτές οι ερωτήσεις στριφογύριζαν στο μυαλό μου. Η Μάρτυρας του Ιεχωβά συνέχιζε τις προσπάθειες να με βρει, αλλά έλειπα τόσο συχνά ώστε δεν τα κατάφερε ποτέ.

Έπειτα από κάποιο διάστημα έδωσε τη διεύθυνσή μου στον Μάρκο, κάποιον πρεσβύτερο της εκκλησίας της. Τελικά, το Φεβρουάριο του 1985, εκείνος με βρήκε. Μιλήσαμε μόνο για μερικά λεπτά, επειδή ήμουν απασχολημένη, αλλά κλείσαμε ένα ραντεβού. Αργότερα, μαζί με τη σύζυγό του, τη Λίνα, άρχισαν να με επισκέπτονται τακτικά βοηθώντας με να καταλάβω τη Γραφή. Σύντομα, μπορούσα να διακρίνω ότι θεμελιώδεις Καθολικές διδασκαλίες όπως η Τριάδα, η αθανασία της ψυχής και η πύρινη κόλαση δεν βασίζονταν στη Γραφή.

Συναναστροφή με τους Μάρτυρες

Όταν πήγα σε μια συνάθροιση των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Αίθουσα Βασιλείας τους, ήταν φανερό ότι τα πράγματα διέφεραν πολύ σε σχέση με την Καθολική Εκκλησία. Έψελναν όλοι, όχι μόνο μια χορωδία. Έπειτα συμμετείχαν στην ίδια τη συνάθροιση. Επίσης άρχισα να διακρίνω ότι ολόκληρη η οργάνωση αποτελούνταν από «αδελφούς» και «αδελφές». Όλοι ενδιαφέρονταν πραγματικά ο ένας για τον άλλον. Αυτά τα πράγματα με εντυπωσίασαν.

Εκείνον τον καιρό παρακολουθούσα συναθροίσεις με το ένδυμα της καλόγριας. Ήταν φανερό ότι μερικοί συγκινούνταν βλέποντας μια καλόγρια στην Αίθουσα Βασιλείας. Ένιωθα τη χαρά και την ικανοποίηση του να σε περιβάλλει η αγάπη μιας μεγάλης οικογένειας. Επίσης, καθώς μελετούσα, άρχισα να βλέπω ότι πολλές από τις αρχές πάνω στις οποίες είχα θεμελιώσει τη ζωή μου δεν βρίσκονταν σε αρμονία με το Λόγο του Θεού. Για παράδειγμα, η Γραφή δεν λέει πουθενά ότι οι υπηρέτες του Θεού πρέπει να φορούν κάποιο ειδικό ένδυμα. Η ιεραρχία και η μεγαλοπρέπεια της Εκκλησίας απείχαν πάρα πολύ από αυτά που διδάσκει η Γραφή για τους ταπεινούς πρεσβυτέρους οι οποίοι αναλαμβάνουν την ηγεσία στην εκκλησία.

Ένιωθα σαν να στεκόμουν σε κινούμενη άμμο, χωρίς να υπάρχει στέρεο έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Μου φαινόταν απίστευτο το ότι ζούσα στην πλάνη επί 24 χρόνια. Ωστόσο, αναγνώρισα ξεκάθαρα πως αυτή ήταν η Γραφική αλήθεια. Τρόμαζα στη σκέψη ότι στα 44 χρόνια μου έπρεπε να ξαναρχίσω τη ζωή μου. Αλλά πώς θα μπορούσα να συνεχίσω να περπατάω με τα μάτια μου κλειστά τώρα που είχα δει τι διδάσκει στην πραγματικότητα η Γραφή;

Βαρυσήμαντη Απόφαση

Ήξερα ότι το να φύγω από τη μονή σήμαινε πως δεν θα είχα τίποτα από οικονομική άποψη. Ωστόσο, θυμόμουν ότι ο Δαβίδ είπε πως ο δίκαιος “ποτέ δεν θα ήταν εγκαταλειμμένος ούτε κάποιος απόγονός του θα ζητούσε ψωμί”. (Ψαλμός 37:25) Γνώριζα ότι, σε κάποιον βαθμό, θα έχανα την αίσθηση της υλικής ασφάλειας, αλλά εμπιστεύτηκα στον Θεό και σκέφτηκα: “Τι έχω να φοβηθώ;”

Η οικογένειά μου νόμιζε ότι τρελάθηκα. Αν και με πείραξε αυτό, θυμήθηκα τα λόγια του Ιησού: “Εκείνοι που αγαπούν τον πατέρα ή τη μητέρα περισσότερο από εμένα δεν είναι άξιοί μου”. (Ματθαίος 10:37) Παράλληλα, απλές χειρονομίες από τους Μάρτυρες με ενθάρρυναν και με ενδυνάμωναν. Καθώς περπατούσα στο δρόμο με το ένδυμα της καλόγριας, με πλησίαζαν και με χαιρετούσαν. Αυτό με έκανε να νιώθω ακόμη πιο κοντά στην αδελφότητα καθώς και μέρος της οικογένειάς τους.

Τελικά πήγα στην Ηγουμένη και της εξήγησα το λόγο για τον οποίο είχα αποφασίσει να φύγω από τη μονή. Αν και προσφέρθηκα να της δείξω από τη Γραφή γιατί πήρα αυτή την απόφαση, εκείνη αρνήθηκε να ακούσει λέγοντας: «Αν θελήσω να καταλάβω κάτι από τη Γραφή, μπορώ να συμβουλευτώ κάποιον ειδικό στη Γραφή!»

Η Καθολική Εκκλησία συγκλονίστηκε με την απόφασή μου. Με κατηγόρησαν ότι ήμουν ανήθικη και ότι είχα χάσει τα λογικά μου. Αλλά εκείνοι που με ήξεραν γνώριζαν πως οι κατηγορίες ήταν εσφαλμένες. Οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργαζόμουν αντέδρασαν με διάφορους τρόπους. Κάποιοι είδαν αυτό που έκανα ως πράξη θάρρους. Άλλοι πικράθηκαν, πιστεύοντας ότι είχα μπει σε λάθος δρόμο. Μερικοί μάλιστα με θεωρούσαν αξιολύπητη.

Στις 4 Ιουλίου 1985 έφυγα από την Καθολική Εκκλησία. Έχοντας υπόψη τη μεταχείριση που υπέστησαν άλλοι οι οποίοι είχαν κάνει αυτό το βήμα, οι Μάρτυρες ανησυχούσαν για την ασφάλειά μου και με έκρυβαν επί έναν περίπου μήνα. Με έπαιρναν με το αυτοκίνητο για τις συναθροίσεις και έπειτα με πήγαιναν εκεί που έμενα. Παρέμεινα κρυμμένη μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα. Κατόπιν, την 1η Αυγούστου 1985, άρχισα να συμμετέχω στη διακονία με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Ενώ παρακολουθούσα μια Συνέλευση Περιφερείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά αργότερα εκείνον τον Αύγουστο, τα μέσα ενημέρωσης έμαθαν ότι είχα εγκαταλείψει την εκκλησία και έδωσαν δημοσιότητα στο γεγονός. Όταν τελικά βαφτίστηκα, στις 14 Δεκεμβρίου 1985, ο τηλεοπτικός σταθμός και η εφημερίδα της περιοχής πίστεψαν ότι αυτό που έκανα ήταν τόσο σκανδαλώδες ώστε δημοσίευσαν και πάλι την ιστορία, γνωστοποιώντας σε όλους την ενέργειά μου.

Φεύγοντας από τη μονή δεν είχα απολύτως τίποτα από υλική άποψη. Δεν είχα ούτε εργασία ούτε σπίτι ούτε και σύνταξη. Επί έναν περίπου χρόνο, λοιπόν, εργάστηκα φροντίζοντας κάποια παράλυτη. Τον Ιούλιο του 1986, έγινα σκαπάνισσα, όπως ονομάζονται οι ολοχρόνιοι διάκονοι των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Μετακόμισα σε κάποια περιοχή όπου υπήρχε μια μικρή νεοσύστατη εκκλησία. Εκεί παρέδιδα ιδιαίτερα μαθήματα γλώσσας καθώς και άλλα μαθήματα, αξιοποιώντας έτσι τις σπουδές μου. Με αυτόν τον τρόπο είχα ευέλικτο πρόγραμμα.

Υπηρετώ σε Ξενόγλωσσο Αγρό

Τώρα που είχα μάθει τη Γραφική αλήθεια, ήθελα να τη μεταδώσω σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Εφόσον μιλούσα τη γαλλική, σκέφτηκα να υπηρετήσω σε κάποια αφρικανική χώρα στην οποία μιλιέται αυτή η γλώσσα. Αλλά το 1992, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά απέκτησαν νομική αναγνώριση στη γειτονική Αλβανία. Στο τέλος εκείνης της χρονιάς διορίστηκε εκεί μια μικρή ομάδα σκαπανέων από την Ιταλία. Ανάμεσά τους ήταν ο Μάριο και η Κριστίνα Φάτζιο από την εκκλησία μου. Με προσκάλεσαν να τους επισκεφτώ και να εξετάσω το ενδεχόμενο να υπηρετήσω στην Αλβανία. Έπειτα, λοιπόν, από προσεκτική σκέψη και προσευχή, σε ηλικία 52 ετών, άφησα και πάλι τη σχετική ασφάλεια για να μπω σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο.

Αυτό έγινε το Μάρτιο του 1993. Όταν έφτασα εκεί, διέκρινα αμέσως ότι, αν και γεωγραφικά δεν ήμουν μακριά από την πατρίδα μου, βρισκόμουν σε έναν άλλον κόσμο. Οι άνθρωποι πήγαιναν με τα πόδια στον προορισμό τους και μιλούσαν την αλβανική, μια γλώσσα την οποία δεν καταλάβαινα καθόλου. Στη χώρα γίνονταν τεράστιες αλλαγές, και το ένα πολιτικό σύστημα διαδεχόταν το άλλο. Εντούτοις, ο κόσμος διψούσε για τη Γραφική αλήθεια και αγαπούσε το διάβασμα και τη μελέτη. Οι σπουδαστές της Γραφής έκαναν ραγδαία πνευματική πρόοδο, και αυτό με ενθάρρυνε πολύ και με βοήθησε να προσαρμοστώ σε αυτό το νέο περιβάλλον.

Το 1993, όταν έφτασα στα Τίρανα, την πρωτεύουσα, υπήρχε μόνο μία εκκλησία στην Αλβανία, σε όλη δε τη χώρα υπήρχαν διασκορπισμένοι μόνο λίγοι παραπάνω από 100 Μάρτυρες. Εκείνον το μήνα, την πρώτη ημέρα ειδικής συνέλευσης που διεξάχθηκε στα Τίρανα την παρακολούθησαν 585 άτομα και βαφτίστηκαν 42. Αν και δεν καταλάβαινα τίποτα, ήταν συγκινητικό να ακούω τους Μάρτυρες να ψέλνουν και να βλέπω πόσο προσεκτικοί ήταν. Τον Απρίλιο, στον εορτασμό της Ανάμνησης του θανάτου του Ιησού Χριστού, οι παρόντες ήταν 1.318! Από τότε, υπάρχει θαυμάσια αύξηση της Χριστιανικής δραστηριότητας στην Αλβανία.

Συνήθιζα να κοιτάζω τα Τίρανα από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, στον τέταρτο όροφο, και να αναρωτιέμαι: “Πότε θα μπορέσουμε να πλησιάσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους;” Ο Ιεχωβά Θεός φρόντισε για αυτό. Τώρα υπάρχουν 23 εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά στα Τίρανα. Σε όλη τη χώρα υπάρχουν 68 εκκλησίες και περίπου 22 όμιλοι, με 2.846 Μάρτυρες. Μια μεγάλη αύξηση μέσα σε τόσο λίγα χρόνια! Στην Ανάμνηση δε του 2002 φτάσαμε τους 12.795 παρόντες!

Σε αυτά τα δέκα χρόνια στην Αλβανία, είχα το μεγάλο προνόμιο να βοηθήσω τουλάχιστον 40 άτομα να φτάσουν μέχρι το σημείο του βαφτίσματος. Αρκετοί μάλιστα από αυτούς υπηρετούν τώρα ως σκαπανείς και σε άλλες μορφές ολοχρόνιας υπηρεσίας. Στα χρόνια που πέρασαν, διορίστηκαν έξι ομάδες Ιταλών σκαπανέων για να βοηθήσουν στο έργο στην Αλβανία. Για κάθε ομάδα οργανώθηκαν τρίμηνα μαθήματα εκμάθησης της γλώσσας, και έλαβα την πρόσκληση να διδάξω στις τελευταίες τέσσερις τάξεις.

Όταν οι φίλοι μου πρωτοέμαθαν ότι αποφάσισα να φύγω από την Καθολική Εκκλησία, αντέδρασαν πολύ έντονα. Αλλά έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια, η στάση τους μαλάκωσε καθώς βλέπουν ότι είμαι ήρεμη και γαλήνια. Είναι ευχάριστο το ότι η οικογένειά μου, περιλαμβανομένης και μιας 93χρονης θείας μου, η οποία είναι ακόμη καλόγρια, με υποστηρίζει επίσης πολύ περισσότερο.

Από τότε που γνώρισα τον Ιεχωβά, αυτός με έχει φροντίσει σε τόσο πολλές διαφορετικές περιστάσεις! Κατηύθυνε τα βήματά μου στην οργάνωσή του. Καθώς κοιτάζω πίσω, θυμάμαι τη λαχτάρα που είχα να βοηθάω τους φτωχούς, τους μη προνομιούχους και εκείνους που βρίσκονταν σε ανάγκη, καθώς και την επιθυμία που είχα να είμαι πλήρως απορροφημένη στην υπηρεσία του Θεού. Γι’ αυτό ευχαριστώ τον Ιεχωβά, επειδή έχει φροντίσει ώστε να ικανοποιηθεί η πνευματική μου δίψα.

  • Αναδημοσίευση από το περιοδικό  ΞΥΠΝΑ! 22/6/2003

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

thrapsano.arxio

Μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων μερικές δεκαετίες πίσω... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία Roland Hampe. Την είδααμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλίου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά στις μέρες μας συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA