Όμορφες παιδικές μνήμες ξύπνησαν μέσα μου, αυτές οι φωτογραφίες με τον πατέρα μου!

o.pateras.mu
Τις είδα ανεβασμένες στο Facebook από τον δραστήριο Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μου, Θραψανού. Φωτογραφίες τραβηγμένες τη δεκαετία του 80, οι έγχρωμες... Ο πατέρας μου, Λευτέρης Θεοδωράκης του Κουμαλή, "σέρνει" τη στομωσά ως μάστορας στον αγγειοπλαστικό συνεταιρισμό "Μίνωας". Το θυμάμαι αυτό το εγχείρημα. Και είναι ενθαρρυντικό ότι, παρά τα όσα πέρασε, υπάρχει και λειτουργεί, ακόμα στο χωριό.

bambas
Εδώ, ο πατέρας μου πιο νέος, τότε σίγουρα δεν υπήρχαν χρωματιστές φωτογραφίες. Είναι με συγγενείς και φίλους σε ένα τραπέζι για τον πολιτευτή της Ενώσεως Κέντρου τότε, δικηγόρο Γ. Α. Μαγκάκη... Εκείνη την εποχή, εγώ ήμουν πολύ μικρός και δεν καταλάβαινα, γιατί έπρεπε στο πρόσωπο μου να τιμωρηθεί η όποια πολιτική δράση του πατέρα μου... Μισόν αιώνα μετά, ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό.

o.pateras.mu1
Τα πιθάρια όμως ήταν η ζωή του... Έφτιαξε ο ίδιος, εκατοντάδες σε όλη την την Κρήτη στις βεντέμες που πήγαινε από τον Μάη ώς τον Οκτώβρη, κάθε χρόνο. Και εκπαίδευσε τον αδελφό μου Κωστή, να τον ακολουθήσει μετά το θάνατο του ή λίγο νωρίτερα, όταν πια ο ίδιος είχε αποσυρθεί, φτιάχνοντας το δικό του καμίνι στο Λιγαρά και κρατώντας το σε λειτουργία μέχρι που μπορούσε. Ενέπνευσε ακόμα τον εγγονό του, Μανώλη Βολυράκη και τον γιο του, Αγησίλαο να συνεχίσουν και σήμερα την τέχνη του αγγειοπλάστη... Δεν ξεχνιέται εύκολα αυτός ο άνθρωπος!

me ti mana mou ke ton patera mou

Επικαιρότητα

Είμαστε έτοιμοι. Αλλάζουμε! Αφήνουμε πίσω μας το παρελθόν. Πάμε στη νέα εποχή...

axla
Μάλλον αυτό που βλέπετε είναι και το τελευταίο κομμάτι σ' αυτή τη μορφή του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Είναι ζήτημα ωρών, το πέρασμα στη νέα εποχή. Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό απολογισμό. Πώς πέρασαν αυτά τα χρόνια εδώ σ' αυτή τη μικρή γωνιά του διαδικτύου που αγαπήσαμε;

kalavrita
Όμορφα ήταν! Κάναμε πολλά ταξίδια, όπως εδώ στα Καλάβρυτα. Αυτό που βλέπετε είναι τα βράχια στο φαράγγι του Βουραϊκού, φωτογραφημένα με το κινητό του Κώστα, μέσα από τον οδοντωτό σιδηρόδρομο. Τα ταξίδια δεν ήταν μοναχικά, αλλά με παρέες αγαπημένων προσώπων.

luludia
Ανεβάσαμε πολλά λουλούδια και δώσαμε χρώμα στο διαδίκτυο. Και επειδή μας αρέσουν πολύ και ξέρουμε ότι αρέσουν και σε σας, θα το συνεχίσουμε σε κάθε ευκαιρία και στον νέο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ αξιοποιώντας την τεχνολογία στο έπακρο. Θα το δείτε αυτό στην πράξη.

igumenitsa22.020921
Εδώ είμαστε στην Ηγουμενίτσα πέρσι το καλοκαίρι, όταν μείναμε εκεί μια μέρα να ξεκουραστούμε για να περάσουμε την επομένη το πρωί στην Κέρκυρα. Τη λέξη Κέρκυρα να βάλετε στην αναζήτηση του site και θα σας φέρει μπροστά όλα τα σχετικά δημοσιεύματα.

luludia1
Γενικά το αγαπήσαμε και το αγαπάμε αυτό το site. Καθετί εδώ είναι γραμμένο με πολύ αγάπη και αποτυπώνει και τις δικές μας εσωτερικές αλλαγές καθώς αναζητούσαμε κάτι καλύτερο που να μας γεμίζει και να μας ικανοποιεί. Δεν διέγραψα καμιά ανάρτηση, εκτός κι αν μου το ζητούσαν εκείνοι που τους αφορούσε.

platia2.290622
Αγάπησα και αγαπώ όλη αυτή τη διαδικασία και νομίζω πως, ότι γίνεται με αγάπη έχει αξία... Είμαι βέβαιος ότι αυτό είδατε και εκτιμήσατε, γι' αυτό και μείνατε κοντά μας. Είμαστε βέβαιο ότι θα είστε εκεί και στο νέο εγχείρημα. Σας περιμένουμε. Και να θυμάστε: Μας ενδιαφέρουν οι παρατηρήσεις σας.

Ένα παράξενο έργο, που ποτέ δεν καταλάβαμε τι ακριβώς ήταν, το ζήσαμε κι αυτό...

erga1
Περπατάμε στη γειτονιά στον ελεύθερο χρόνο μας. Ο γιατρός έχει πει ότι αυτό βοηθάει σε πολλά πράγματα. Αλλά κυρίως βοηθάει στην υγεία μας. Κι επειδή το "ζουζούνι" είναι μέσα μας παρακολουθούμε και καταγράφουμε ότι μας κινεί το ενδιαφέρον.

erga2
Όπως εδώ στην οδό Άστρους και Ερετρίας, όπου μια μέρα είδαμε μια κόκκινη κορδέλα να έχει περικλείσει το παλιό αυτό κτίριο που είναι έτοιμο να καταρρεύσει καθώς έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη τους εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Και οι τρύπες στις... χτισμένες πόρτες μας κίνησε το ενδιαφέρον.

erga3
Πλησιάσαμε ακόμα περισσότερο και διαβάσαμε στην πινακίδα ότι στις 7/6 θα γίνονταν έργα και παρακαλούσε να μην παρκάρουν αυτοκίνητα εκεί. Πρώτη σκέψη είναι ότι ίσως ήθελαν να το γκρεμίσουν, οπότε είπα "προλαβαίνω, δεν προλαβαίνω, να το αποτυπώσω στην κάμερα του κινητού μου".

erga4
Και όπως είπα και πριν, αυτές οι τρύπες στις χτισμένες πόρτες μου έκαναν μεγάλη εντύπωση... Μια σκέψη είναι πως κατά καιρούς τα κτίρια αυτά όντας παραμελημένα από τους ιδιοκτήτες τους, συχνά καταλαμβάνονταν παράνομα και έμεναν μέσα σε άθλιες συνθήκες, άνθρωποι.

erga5
Γι' αυτό έχτιζαν πόρτες και παράθυρα. Και μάλιστα τα παράθυρα δεν το έχτιζαν ώς επάνω. Άφηναν κι ένα περιθώριο δεν ξέρω για πιο λόγο. Το έκαναν όμως και βλέπω ότι είναι πολλά τα εγκαταλειμμένα σπίτια που συνεχίζουν να το κάνουν αυτό.

erga6
Τελικά μερικές μέρες μετά, το κτίριο ήταν στη θέση του και μόνο οι τρύπες στις χτισμένες πόρτες ξαναχτίστηκαν... Τι έργα έκαναν; Ποιος ξέρει; Κάποιοι άνθρωποι τους είδαμε στη στέγη να κινούνται, αλλά κανένα εμφανές έργο δεν έγινε φανερό.

Η πλατεία Καραϊσκάκη στο Μεταξουργείο με άλλη ματιά, όπως τη ζήσαμε το Σάββατο

pl.karaiskaki1
Για την πλατεία Καραϊσκάκη, έχουμε ξαναγράψει στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ πριν τρία χρόνια, στις 19 Ιουνίου του 2019. Δείτε ΕΔΩ το σχετικό δημοσίευμα που κάναμε τότε. Αλλά ξαναγυρνάμε πίσω, επειδή το Σάββατο που ήμασταν εκεί, ήταν σα τη βλέπαμε για πρώτη φορά!

pl.karaiskaki2
Εδώ είναι το ξενοδοχείο WYNDHAM GRAND που κάνουμε τα τελευταία χρόνια την Ανάμνηση, όπως και φέτος για πρώτη φορά ύστερα από τρία χρόνια πανδημίας με φυσική παρουσία και με μεγάλη προσοχή. Δεν είναι η κεντρική είσοδος από την πλατεία, αλλά από πίσω, από τη Μεγάλου Αλεξάνδρου.

pl.karaiskaki3
Ιούλιος, πρώτες μέρες με ζέστη και ελαφρύ καύσωνα και η μικρή πλατεία με το Μετρό είναι σ' αυτή την κατάσταση. Το γκαζόν και τα δέντρα ποτίζονται και βρίσκονται, όπως μπορείτε να δείτε κι εσείς σε καλή κατάσταση. Και η κίνηση σχετικά ήπια. Δεν υπήρχε το αδιαχώρητο.

pl.karaiskaki4
Εδώ βρίσκεται άλλο ένα μεγάλο και εμβληματικό ξενοδοχείο της Αθήνας το STANLEY και μπροστά του είναι η μια από τις εισόδους του Μετρό, στάση Μεταξουργείο. Εδώ σταματάνε και τα τουριστικά λεωφορεία για όσους θέλουν να γνωρίσουν την Αθήνα από την ανοιχτή στέγη τους.

pl.karaiskaki5
Καλλιτεχνήματα που μπορείτε να δείτε στην πλατεία Καραϊσκάκη, στο Μεταξουργείο. Τοποθετημένα εκεί από τον Δήμο Αθηναίων. Δεν ξέρουμε τι παριστάνουν και δεν υπάρχουν και επαρκείς ταμπέλες που να εξηγούν στον επισκέπτη. Ας είναι, συμβαίνει αυτό συχνά με τα έργα τέχνης.

pl.karaiskaki6
Η ζέστη είναι πολύ και κάποιοι ψάχνουν λίγη δροσιά στον ίσκιο ενός δέντρου. Είναι κι αυτό μια εμπειρία να ξαπλώνεις πάνω στο καταπράσινο γκαζόν όπως ο άγνωστος σε μας κύριος αριστερά στη φωτογραφία. Μας έκανε εντύπωση η άνεση του.

Την Πέμπτη επιστρέφουν στην Ελλάδα, από τη Νορβηγία οι φίλοι μας, Ζανέτα και Βασίλης

norvigia.vasili1
Πέρασαν κοντά επτά μήνες που λείπουν από κοντά μας, οι φίλοι μας και γείτονες Ζανέτα και Βασίλης. Είχαν πάει στη Νορβηγία κοντά στα παιδιά τους και τώρα έφτασε η ώρα της επιστροφής. Θα είμαστε στο αεροδρόμιο να τους καλοδεχτούμε, την Πέμπτη το μεσημέρι.

norvigia.vasili2
Μέχρι τότε, μετρώντας τις μέρες, ας πάρουμε μια γεύση από τις ομορφιές που έχουν στον τόπο που μένουν τα παιδιά τους στο Όσλο, όπου επειδή είναι βόρεια η άνοιξη έρχεται πάντα με μια μικρή καθυστέρηση. Εδώ έχουμε ζέστες, καύσωνα, αλλά εκεί τώρα ανθίζουν τα λουλούδια.

norvigia.vasili3
Τις φωτογραφίες τις τράβηξε σε μια βόλτα του ο Βασίλης και τον ευχαριστούμε γι' αυτό. Ξέρει ότι τα αγαπάμε, τα λουλούδια και ήθελε να μας δώσει χαρά. Και το πέτυχε! Πραγματικά η ομορφιά των λουλουδιών, δίνει ζωή στα άψυχα κτίρια που στεγάζουν ανθρώπινες ζωές.

norvigia.vasili4
Το γεγονός ότι εστίασε το κινητό του κοντά σ' αυτούς τους υπέροχους και μοναδικούς θάμνους, μας άρεσε πολύ. Προσέξτε τι υπέροχα άνθη έχει αυτό το φυτό. Δεν ξέρω πώς το λένε αλλά η ομορφιά του είναι μοναδική. Θαμνοειδές και με μεγάλη ανάπτυξη.

norvigia.vasili5
Αυτό που μας κάνει εντύπωση είναι ότι εδώ οι άνθρωποι έχουν αφήσει λίγο χώρο πρασίνου κοντά στις κατοικίες που μένουν. Και δεν πρόκειται για τεράστιες απρόσωπες πολυκατοικίες, αλλά για διώροφα το πολύ τριώροφα σπίτια. Μια ήπια ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον.

norvigia.vasili6
Να βλέπουμε, να μαθαίνουμε, να παίρνουμε ιδέες και να τις εφαρμόζουμε στη ζωή μας. Όσο αυτό βέβαια είναι δυνατόν, γιατί οι συνθήκες που ζούμε εμείς εδώ είναι όντως πολύ διαφορετικές. Και ο σεβασμός στο περιβάλλον αποτελεί ακόμα στις μέρες μας, ζητούμενο.

Φτιάχτηκε και λειτουργεί το σιντριβάνι, στην πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα, στον Κολωνό

sintrivani.platias1.290622
Νάτο σε πλήρη λειτουργία το σιντριβάνι, δίπλα μας, στην πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα στον Κολωνό. Καθαρό, φροντισμένο και καθαρισμενο το μάρμαρο και δροσερό το σιντριβάνι αυτές της ζεστές μέρες του Ιουλίου... Το παρακολουθούμε από την πρώτη στιγμή που είδαμε τα συνεργεία του Δήμου Αθηναίων να δουλεύουν.

sintrivani.platias2.290622
Και ιδού το ντοκουμέντο! Ο Δήμος πέρασε νέο υδρευτικό σύστημα, έτσι ώστε να αξιοποιήσει το όλο σύστημα με τον καλύτερο τρόπο. Μικρές τεχνητές οάσεις δροσιάς στο κέντρο του αστικού περιβάλλοντος και τα σιντριβάνια σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας παίρνουν και πάλι την παλιά τους αίγλη και λάμψη.

sintrivani.platias3.290622
Η αρχή έγινε από τον Δήμο Αθηναίων με το σιντριβάνι που εγκαινιάστηκε πριν από έναν περίπου χρόνο στην Ομόνοια, με τα συνεργεία της πρωτεύουσας να παραδίδουν συνολικά 34 σιντριβάνια μέσα στο καλοκαίρι. Ένα από αυτά είναι και το δικό μας. Η φωτό από τις εργασίες του συνεργείου.

sintrivani.platias4.290622
Και η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια τα σιντριβάνια της πόλης, τα οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ιστορία και τον πολιτισμό της, παρουσίαζαν εικόνα εγκατάλειψης και παρακμής. Το υδάτινο στοιχείο είχε αρχίσει σταδιακά να εξαλείφεται από την καθημερινότητα των Αθηναίων.

sintrivani.platias5.290622
Στην περίπτωση του δικού μας σιντριβανιού πρέπει να πούμε ότι δεν λειτουργούσε καθόλου. Ξερό το βρήκαμε όταν ήρθαμε στην περιοχή το 2004. Κι έτσι ξερό, παρέμενε μέχρι να το βάλει η σημερινή διοίκηση του Δήμου σε μια σειρά. Κι αν το σεβαστούν οι Ρωμά που κατακλύζουν την πλατεία, θα είναι θαύμα.

sintrivani.platias6.290622
Το σιντριβάνι λίγο πριν μπει το νερό και λειτουργήσει. Τα έργα του έχουν ολοκληρωθεί, αλλά έπρεπε να γίνει συνολικά το βήμα και στις άλλες γειτονιές της Αθήνας. Όπως και να έχει το σημειώνουμε με πολύ αγάπη, επειδή ομορφαίνει την περιοχή μας. Ας είναι καλά, όσοι το σκέφτηκαν και το υλοποίησαν.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA