Στα 10 χρόνια πια και είμαστε καλά! Τι άλλο να θέλουμε σ' αυτόν τον παράξενο κόσμο;

gamos6Στις 4 Απριλίου 2025, κλείσαμε δέκα (10) χρόνια παντρεμένοι, με την σύντροφο της ζωής μου, Σούλα Αργυροπούλου. Και μπήκαμε στον 11ο!

Και επειδή εκτιμούμε ότι ο γάμος, ήταν και παραμένει ένα μεγάλο γεγονός που άλλαξε τις ζωές μας, θέλουμε να το θυμόμαστε, αφού εκτιμούμε ότι άξιζε το βήμα που κάναμε...

Όπως και τις όμορφες στιγμές στη ζωή μας...

Και είμαστε πολύ χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι στον κοινό δρόμο που χαράσσουμε στη ζωή μας...

Στο μεταξύ, κάθε μέρα για μέρα, είναι για μας ξεχωριστή και την τιμούμε όπως της πρέπει, επειδή ξέρουμε καλά πως είναι Θείο Δώρο...

Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, σε εποχές πολύ δύσκολες και έχουμε καταφέρει να είμαστε καλά, καθώς μοιραζόμαστε πράγματα...

Ακόμα και τώρα που περνάμε μια ιδιόμορφη περίοδο, στον απόηχο της πανδημίας του κορονοϊού Covid-19 που μας κράτησε δυο χρόνια σε καραντίνα σπίτι μας, ή σε μια ιδιότυπη κοινωνική αποστασιωποίηση, εμείς προσπαθήσαμε να είμαστε καλά και να κάνουμε πράγματα, μαζί...

Τα σχέδια, έτσι κι αλλιώς τα αφήνουμε για αργότερα, όταν φτιάξουν τα πράγματα... Μέχρι τότε μπορούμε να ζούμε με ευχάριστες αναμνήσεις από ταξίδια που προλάβαμε να κάνουμε...

Και αν το θέλει ο Ιεχωβά, τώρα που περασε το κακό, σχεδιάζουμε κι άλλα. Όσο αντέχουμε και μπορούμε!

Θέλουμε να το γιορτάσουμε λίγο διαφορετικά και... λίγο αργότερα. 2-7 Μαϊου θα πάμε εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Το ήθελε πάντα η Σούλα. Κι εγώ που την έζω ζήσει την Πόλη, πολλά χρίνια πριν, είναι όντως, ένα σταυροδρόμι πολιτισμού ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή.

Αξίζει λοιπόν και θα το τολμήσουμε! Έτσι κι αλλιώς μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, ανθρώπους, πολιτσμούς.

Επειδή αυτό είναι κάτι που μας αρέσει και το θέλουμε, ενώ παράλληλα θα συνεχίσουμε να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και μας ευχαριστούν, μαζί!

Σ' αυτό το πλαίσο εντάξαμε και το ταξίδι μας στο Πήλιοβπριν μερικά χρόνια... Μια όμορφη ανάσα σε ένα μέρος που αγαπούμε πολύ και θέλαμε να το γνωρίσουμε καλύτερα... 

Είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τον Στηβ, την Έστερ και τα κορίτσια τους, Βικτώρια και Χλόη τον Ιούνιο του 2023, όταν περάσαμε μαζί στην Πάρο ένα δεκαήμερο φανταστικών διακοπών... Και συνεχίζουμε!

kanoni1.060416

Ας γυρίσουμε λιγάκι πίσω το χρόνο... Το 2016 πήγαμε για έξι μέρες στην Κέρκυρα. Και περάσαμε υπέροχα, όπως μπορείτε να δείτε και στις δημοσιεύσεις που κάναμε γι' αυτό το ταξίδι μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Μας αρέσει να το κάνουμε αυτό ως άνθρωποι. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε ένα σοβαρό, μεγάλο γεγονός, να γιορτάσουμε στη ζωή μας...

Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ ταξιδεύει, γνωρίζει νέους τόπους, ανθρώπους, συνήθειες, ήθη και έθιμα, πολιτισμούς και τα ζει. Από εδώ τα λέγαμε καθημερινά, κι εκείνες τις μέρες των ταξιδιών μας, όπως κάνουμε χρόνια τώρα, με τα μέρη που επισκεπτόμαστε… 

Και το 2017 πήγαμε στο Αβινιόν της Γαλλίας κοντά στους πνευματικούς και σαρκικούς αδελφούς μας Γιώργο και Αστρίντ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αλλά, επειδή δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε την αρχή, στα λίγκ που ακολουθούν μπορείτε επίσης να δείτε μαζεμένες όλες τις αναρτήσεις που έκανα από το Βανκούβερ του Καναδά, τότε που μείναμε κοντά στον Στήβ και την Έστερ, την κόρη και τον γαμπρό της Σούλας, για δεκαπέντε ολόκληρες μέρες..

Εκεί, το 2015, στις 4 Απρίλη, έγινε ο γάμος μας με τη Σούλα... Αξίζει να τα θυμηθούμε όλα αυτά, γιατί άλλαξαν τον ρου της δικής μας ιστορίας...

Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

psarakia

Ο γάμος όπως είπαμε, είναι θεϊκός θεσμός, τον οποίο καθιέρωσε και εδραίωσε ο Ιεχωβά στην Εδέμ, φέρνει σε ύπαρξη την οικογενειακή μονάδα, τον οικογενειακό κύκλο. 

Ο Ιεχωβά, ο Δημιουργός, έπλασε τον άνθρωπο, αρσενικό και θηλυκό και θέσπισε το γάμο ως την κατάλληλη διευθέτηση για τον πολλαπλασιασμό της ανθρώπινης φυλής. (Γε 1:27, 28)

Ο πρώτος ανθρώπινος γάμος τελέστηκε από τον Ιεχωβά, σύμφωνα με την περιγραφή των εδαφίων Γένεση 2:22-24. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της ζωής μας. Τα σεβόμαστε και τα τιμούμε, όπως τους πρέπει...

akrovatis

Τι κάναμε και πώς το γιορτάσαμε το 2020; Δείτε ΕΔΩ. Και τα καλύτερα είναι μπροστά μας... Όπως το ταξίδι μας στο Πήλιο... Δείτε ΕΔΩ το 2021, Το 2022 το ψάχνουμε. Ήταν δύσκολα χρόνια λόγω της πανδημίας. Αλλά μετά το 2023, όλα έδειχναν να παίρνουν ένα άλλο ρυθμό... Πιο φυσιολογικό! Κάτι έχουμε στο νου μας και για φέτος...

avgo.tukokora

Δημοσιογραφικά

Ανθρώπινες ιστορίες σε γκρι κοινωνικό φόντο

Συμβαίνουν τέτοια πράγματα γύρω μας, σαν αυτή την ιστορία που περιγράφει το κομμάτι κι εμείς, στο μικρόκοσμό μας ασχολιόμαστε με το τι γράφει ένα Blog σ' ένα σχολείο της Αθήνας που το γράφει ένας γονιός...

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 30/01/2010

Την είδηση την «τσίμπησα» Τετάρτη απόγευμα καθώς έκανα στο internet την καθιερωμένη ενημερωτική βόλτα μου. Διότι δημοσιογράφοι είμαστε και η ανάγκη να γνωρίζουμε τι γίνεται γύρω μας επιβάλει να μην εφησυχάζουμε με την ειδησεογραφία των εφημερίδων. Η τεχνολογία, άλλωστε, δίνει ένα σωρό βοηθητικά εργαλεία προς την κατεύθυνση αυτή.

Η είδηση στην οποία αναφέρομαι δημοσιεύθηκε σε μια καθημερινή εφημερίδα της Καρδίτσας, την «Αλήθεια» και περιγράφει την απονενοημένη κίνηση μιας μάνας να βάλει τέρμα τόσο στη δική της ζωή όσο και σ’ εκείνη των παιδιών της λόγω οικονομικού αδιεξόδου. Πρόκειται για μια πολυμελή οικογένεια. Πέντε παιδιά για πολυμελή οικογένεια. Πέντε παιδιά μαζί με τη μητέρα τους, ζουν σε ένα τρισάθλιο οίκημα με έλλειψη στοιχειωδών υποδομών που μετατράπηκε από κατάστημα σε κατοικία.

Με πόρο μια σύνταξη 500 ευρώ η επταμελής οικογένεια προσπαθεί να επιβιώσει, με τα τρία από τα πέντε παιδιά να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας, γεγονός που δεν επιτρέπει στη μητέρα να εργαστεί.

Πριν από 15 μέρες η ΔΕΗ διέκοψε την ηλεκτροδότηση του σπιτιού για οφειλές που ανέρχονται στα 1.472 ευρώ ποσό που η οικογένεια αδυνατεί να καλύψει.

Το πρώτο παιδί της οικογένειας, 17χρονο κορίτσι είναι άτομο με ειδικές ανάγκες, το τέταρτο επίσης κορίτσι 2,5 χρονών αντιμετωπίζει καρδιολογικό πρόβλημα και έχει υποβληθεί σε επέμβαση, ενώ το πέμπτο, κοριτσάκι κι αυτό, μόλις ενός έτους, έχει γεννηθεί με ισχιοστία. Όπου φτωχός κι η μοίρα του…

Η μητέρα απελπισμένη δηλώνει στην εφημερίδα, που πολύ σωστά προβάλει το θέμα στην πρώτη της σελίδα, ότι κατά καιρούς έκανε εκκλήσεις για βοήθεια αλλά βρήκε κλειστές πόρτες και αυτιά ακόμα και από φορείς του νομού.

Πολύ θέλει να γίνει το κακό; Έχοντας περιέλθει σε απόγνωση η μητέρα σκέφτηκε να σκοτώσει τα παιδιά της με ποντικοφάρμακο που θα τοποθετούσε μέσα στην πίτα για το μεσημεριανό τραπέζι και στη συνέχεια να αυτοκτονήσει. Η κουμπάρα της, ωστόσο, αντιλήφθηκε έγκαιρα τι είχε στο μυαλό της η γυναίκα και πήγε στο σπίτι αποτρέποντας το κακό.

Με τη δημοσιοποίηση του θέματος η οικογένεια ελπίζει ότι θα ευαισθητοποιηθούν οι αρμόδιοι φορείς και οι κοινωνικές υπηρεσίες. Χρειαζόταν όμως να φτάσουμε εκεί για να αφυπνιστούν εκείνοι που θα έπρεπε να είχαν ανοιχτές τις κεραίες τους για να υπάρχει μια ανεχτή κοινωνική συνοχή;

Διαβάζω τέτοιες ειδήσεις πλάι στα γκλαμουράτα παρασκήνια από τη ζωή των σταρ και αισθάνομαι χάλια. Κι αναρωτιέμαι: Δεν βλέπει κανείς αρμόδιος, με όποια έννοια θέλει να δώσει κανείς στη λέξη, να ευαισθητοποιηθεί; Δεν υπάρχει γειτονιά που ζούσε δίπλα στην οικογένεια αυτή να δει τα χάλια μέσα στα οποία ζούσε; Πώς εφησυχάζουμε να πιστεύουμε ότι αποτελεί μοναδική ευθύνη και μέριμνα της Πολιτείας; Κάποτε υπήρχε μια στοιχειώδης κοινωνική αλληλεγγύη, τώρα ακούμε την είδηση από την τηλεόραση και… πέφτουμε από τα σύννεφα. «Είναι δυνατόν;» λέμε με γουρλωμένα μάτια, έτσι να πιάνει όλη την ένταση η κάμερα. Κάνει νούμερα. Κι αν υπάρχει και λίγο δάκρυ τόσο το καλύτερο. Κοντινό πλάνο και συναισθηματική πίεση στο σαλόνι μας, καθισμένοι άνετα, χορτασμένοι στον καναπέ με τις παντόφλες μας.

Η σημερινή ιστορία αφορά ένα μεμονωμένο περιστατικό που συνέβη στην κεντρική Ελλάδα επειδή μια τοπική εφημερίδα ενδιαφέρθηκε να το αναδείξει. Πόσα άλλα τέτοια δράματα συμβαίνουν δίπλα μας και αρνούμαστε να τα δούμε;

Εντάξει να δεχτώ ότι ο καθένας ξέρει τι συμβαίνει στην καμπούρα του, αλλά όχι κι έτσι βρε παιδιά. Αυτό ξεπερνάει κάθε φαντασία. Αν είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια γεγονότα σε μια δυτική χώρα σαν τη δικιά μας; Νομίζατε ότι ο νόμος της ζούγκλας είναι στην Αφρική; Λάθος. Εδώ είναι. Και αφορά τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Και λεγόμαστε άνθρωποι…

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου "ΡΕΘΕΜΝΟΣ"


Παρακαλώ "χτυπήστε" ένα κλίκ πάνω στη φωτογραφία, εκέινη θα... μεγαλώσει  και διαβάστε προσεκτικά οδηγίες για το πώς θα αποφύγετε το εργασιακό στρες.

Οι Εφημερίδες σήμερα...

Ιδανική μέρα για εφημερίδες σήμερα έτσι όπως είναι χειμωνιάτικος ο καιρός. Ρίξτε μια ματιά στο βίντεο από το site Ενημέρωση που κάθε εβδομάδα μπάινει στον κόπο να το κάνει και μετά ΕΔΩ αναλυτικά τα εφώφυλλα πριν βγείτε έξω για να αγοράσετε το φύλλο που θέλετε να... ξεκοκαλίσετε. Καλό διάβασμα!

Αποκριές έρχονται… Στο δρόμο είναι...

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 23/01/2010

Το να διαπιστώνει κανείς πόσο γρήγορα περνά ο καιρός είναι κάτι συνηθισμένο. Όμως καμιά φορά το ίδιο το ημερολόγιο μας ξαφνιάζει. Πόσος καιρός πάει που είχαμε τις γιορτές για τα Χριστούγεννα και τον καινούριο χρόνο; Και να, που ο δρόμος για τις αποκριές άνοιξε…

Το λέω αυτό σ’ ένα τόπο σαν το Ρέθυμνο, όπου το καρναβάλι έχει παράδοση και οι ομάδες που παίρνουν μέρος περιμένουν πώς και πώς τις μέρες αυτές. Μέρες κεφιού, γιορτής και ξεφαντώματος…

Δεν θέλω τώρα να σας πιάσουν οι γκρίνιες και οι μεμψιμοιρίες του στιλ ότι περνάμε δύσκολα, δεν υπάρχει πουθενά «φως» για το αύριο, είναι δυνατόν να μας ενδιαφέρουν τέτοιου είδους γιορτές; Και όμως το χρειαζόμαστε. Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέπτομαι πως κάποιος σοφός «είδε» τη διαχείριση του χρόνου κι έβαλε βαλβίδες ασφαλείας, να υπάρχει λίγος χρόνος ώστε να ριλαξάρουμε και να ξαναμπούμε με όρεξη στη διαδικασία της καθημερινότητας. Απλά πράγματα είναι, όσο κι αν φαίνονται δύσκολο να τα κατανοήσουμε.

Θα αρπάξουμε την ευκαιρία να βρεθούμε λίγο πιο χαλαρά με φίλους, με ένα κρασί κι ένα μεζέ παραπάνω, με κέφι για ζωή, αφού οι αποκριές το έχουν στο «αίμα τους» να προκαλούν το γέλιο καθώς οι παραστάσεις που απεικονίζουν έχουν σχέση με τη σάτιρα. Χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις οι άνθρωποι σχολιάζουν τα πάντα γνωρίζοντας πως δεν πρόκειται να παρεξηγηθούν σε ότι πουν κι ότι κάνουν.

Και μιλάμε για την Ελλάδα όπου το αστείο ήταν πάντα έμφυτο. Άνθρωποι ευδιάθετοι, χαμογελαστοί έχουν τις αποκριές κομμάτι της ζωής τους και τις περιμένουν σαν το ρόδο στο μαντίλι.

Ξέρουν ότι η ζωή θα συνεχίσει να κάνει τα… καπρίτσια της. Ευφάνταστοι άνθρωποι της εξουσίας θα εφευρίσκουν πάντα τρόπους να μας κρατάνε σε εγρήγορση. Να μας «τσιτώνουν», να προκαλούν τα νεύρα μας.

Ψυχραιμία χρειάζεται και χαμόγελο. Κι αυτά τα στοιχεία υπάρχουν σε αφθονία στο κλίμα της αποκριάς. Περνάει από πάνω μας ισοπεδωτικά, χαϊδεύει τις αισθήσεις μας, χαλαρώνει τα νεύρα μας και οδηγεί στις καλύτερες μέρες που τόσο χρειαζόμαστε.

Όλα τα αντιμετωπίζουμε πια με χιούμορ. Και η καλόπιστη κριτική είναι το καλύτερο εργαλείο σ’ αυτή τη διαδρομή, που δεν κρατάει και τόσο πολύ. Μόλις τρεις εβδομάδες έχουμε μπροστά μας. Την Κυριακή 14 Φλεβάρη «τελειώνουν» όλα. Τελειώνουν; Το πιο σωστό είναι να πούμε ότι κλείνει ένας κύκλος και ανοίγει ένας άλλος. Τίποτα δεν τελειώνει έτσι, αν δεν είμαστε διατεθειμένοι εμείς να βάλουμε την οριστικής τελεία.

Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται ύστερα από ένα διάλειμμα κεφιού και χαράς. Τα σοβαρά ζητήματα θα είναι εδώ και θα μας περιμένουν. Λίγο αργότερα, εκεί προς το τέλος του Φλεβάρη, η ΓΣΕΕ προσανατολίζεται σε 24ωρη πανελλαδική, πανεργατική απεργία. Διότι πέρα από τους αγρότες που είναι ήδη στους δρόμους κι άλλοι κλάδοι έχουν πάρει σειρά για διεκδικήσεις.

Η τριετής λιτότητα που θα ζήσουμε δεν μπορεί, θα τη δούμε θέμα στο φετινό καρναβάλι, όπως και τη νέα κυβέρνηση που μας ετοιμάζει… μποναμάδες στον προϋπολογισμό. Το να κληθούμε άλλη μια φορά να πληρώσουμε εμείς τα «σπασμένα» δεν είναι κάτι που υποφέρεται εύκολα σε δύσκολους καιρούς. Έτσι κι αλλιώς, ούτε η πρώτη φορά είναι, ούτε η τελευταία. Το’ χουμε νιώσει τόσες φορές στο πετσί μας τα τελευταία 20 χρόνια… Και κανείς δεν είναι διατεθειμένος να το αφήσει να περάσει έτσι… Εδώ είναι ο καιρός και θα το δούν οι ενδιαφερόμενοι…

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην στήλη μου, στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Ρεθύμνου, ΡΕΘΕΜΝΟΣ.

Δύσκολες στιγμές για τον κλάδο μας

Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα; Τότε γιατί εγώ κρυώνω;  Μου λέτε;

Το να ακούς ότι, ύστερα από οκτώ μήνες μετά τις εκλογές το Δ. Σ. του κλαδικού μας Σωματείου, της ΕΣΗΕΑ, συνήλθε την περασμένη εβδομάδα σε σώμα δεν είναι και ότι καλύτερο για να… το χαίρεσαι στη συγκεκριμένη συγκυρία.

Η οικονομική κρίση έχει γίνει η αφορμή για να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους για απολύσεις , αδιάφοροι αλεξιπτωτιστές εργοδότες στο χώρο του Τύπου, αλλαγή των προσλήψεων σε μόνιμη διαδικασία με το μπλοκάκι…

Κι αν δεν υπάρχει ένα συνδικάτο δυνατό και ενωμένο να βάλει τα πράγματα στη θέση τους ποιος θα το κάνει; Καλώς λοιπόν έγινε προεδρείο έστω για να οδηγήσει τον κλάδο σε εκλογές μήπως και καταφέρει και βγει από το τέλμα...

Γράφει στο e-mail που έλαβα η Δημοσιογραφική Ενότητα:

Απέκτησε Προεδρείο η ΕΣΗΕΑ!...

Καταλυτικά λειτούργησε η πρότασή μας, στις 12/01, για παραίτηση των μελών του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, σε συνδυασμό με την απειλή δυο συναδέλφων ότι θα προσφύγουν στο Πρωτοδικείο ζητώντας το διορισμό Διοίκησης. Και την Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010 - λίγο πριν συμπληρωθούν… οκτώ μήνες από τις εκλογές-, το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ συγκροτήθηκε σε Σώμα.
Πρόεδρος: Πάνος Σόμπολος
Γεν. Γραμματέας: Αντώνης Νταβανέλλος
Α’ Αντιπρόεδρος: Νανά Νταουντάκη
Ταμίας: Δημήτρης Κουμπιάς
Β’ Αντιπρόεδρος: Εννυ Μαγιάση

«Το Δ.Σ. αποφάσισε να οδηγήσει τον Κλάδο σε εκλογές για να δώσει διέξοδο στην κρίση, που τους τελευταίους μήνες μαστίζει την Ένωση», αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση», στην οποία προστίθεται:

«Η πρώτη τακτική Γενική Συνέλευση ορίζεται στο 1ο 10ήμερο του Μαρτίου, όπου το Δ.Σ. θα προτείνει ημερομηνία για τη διεξαγωγή των εκλογών. Στο μεταξύ διάστημα, το Δ.Σ. θα εξαντλήσει τις προσπάθειες για να ανταποκριθεί στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Κλάδος». Στην ουσία πρόκειται για αποδοχή, με δραματική καθυστέρηση, της πρότασης που είχε διατυπώσει ο εκπρόσωπος της Δημοσιογραφικής Ενότητας Δημήτρης Κουμπιάς στις 2 Σεπτεμβρίου 2009. «Η Δημοσιογραφική Ενότητα, είχε πει στην εφημερίδα “Κέρδος”, θα φέρει στο τραπέζι πρότασης άρσης του αδιεξόδου, καλώντας στην άμεση συγκρότηση ‘’αναλογικού -αντιπροσωπευτικού προεδρείου” συγκεκριμένης εξάμηνης βιωσιμότητας και δράσης, ώστε να μπορεί αφενός να λειτουργήσει τουλάχιστον στοιχειωδώς η ΕΣΗΕΑ  και αφετέρου να μπορεί (το ΔΣ) να προκηρύξει εκλογές άμα τη λήξει του εξαμήνου».

Η πρόταση, ύστερα από διαβουλεύσεις, τέθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2009 στο Διοικητικό Συμβούλιο αλλά δεν  “πέρασε” λόγω διαφωνιών ως προς το χρόνο των εκλογών.

Σαν ύστατη προσπάθεια συγκερασμού των αντιθέσεων, ο εκπρόσωπος της Δημοσιογραφικής Ενότητας Δημήτρης Κουμπιάς στις 29/10 επανέλαβε την πρόταση της παράταξης, διαφοροποιώντας την ως προς το χρόνο των εκλογών Πρότεινε την έναρξη της εκλογικής διαδικασίας αμέσως μετά το Πάσχα, 4 Απριλίου, με στόχο τη διεξαγωγή των εκλογών, μετά από γενική συνέλευση, σχεδόν ένα χρόνο μετά τις εκλογές του περασμένου Μαΐου. Αυτό που τελικά γίνεται.

Η συγκρότηση Προεδρείου επισφραγίζει τις προσπάθειες της Δημοσιογραφικής Ενότητας να μη μένει ακέφαλη η Ένωση Συντακτών. Έστω και αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό το οποίο προσδοκούσαμε κατά την προεκλογική περίοδο και αμέσως μετά, όταν προτείναμε προεδρείο από τους συμβούλους της Συσπείρωσης, της Μαχόμενης και της Δημοσιογραφικής Ενότητας, των παρατάξεων που είχαν επαγγελθεί την αλλαγή στην ΕΣΗΕΑ. Θέση που είχε επικροτήσει το εκλογικό σώμα, με ψήφους και έδρες στο Συμβούλιο, αλλά έλειψε η μία και μόνη ψήφος, που ήταν αρκετή για να μην επιτρέψει στην ΕΣΗΕΑ να “Αλλάξει Σελίδα”.

Οι κυριακάτικες εφημερίδες πριν το περίπτερο

Ένα βίντεο από το site Ενημέρωση που κάθε Σάββατο βράδυ ετοιμάζει και προσφέρει στο διαδίκτυο μια πρώτη γεύση από τις... αυριανές εφημερίδες. Φυσικά όσοι ζουν στην Αθήνα μπορούν να τις δούν και να... τις αγοράσουν από τις 6 το απόγευμα του Σαββάτου, αρκεί να πάνε μια βόλτα στην Ομόνοια...

  • Δείτε τις κι εδώ, ως εξώφυλλα, πιο αναλυτικά...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA