Δέκα μέρες διακοπών τον Ιούνιο, στην πανέμορφη Σκόπελο, δώρo καλών φίλων μας…

spiti.spiru
Ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαν να μας κάνουν φίλοι… Πριν καλά – καλά αρχίσει το καλοκαίρι του 2025 ο Σπύρος με την Αννίτα μας έδωσαν το σπίτι τους στην Σκόπελο όπου και περάσαμε δέκα ολόκληρες μέρες ζώντας τις στο έπακρο… Και το χρειαζόμασταν…

stna.sti.xora.skopelu
Το καθημερινό τρέξιμο για πράγματα που μας αρέσει και αγαπάμε να κάνουμε, είτε το θέλουμε, είτε όχι έχει ασφαλώς τις επιπτώσεις του και την κούραση του. Έτσι λοιπόν το χρειαζόμαστε να χαλαρώσουμε. Το πετύχαμε με τον καλύτερο τρόπο. Κάθε μέρα είχαμε να γνωρίσουμε και έναν καινούριο τόπο.

agnontas.paralia
Περπατήσαμε στη Χώρα της Σκοπέλου, αλλά και στην ενδοχώρα. Οργώσαμε κάθε παραλία, κοντινή ή μακρινή. Φτάσαμε μέχρι τη Γλώσσα και επιστρέψαμε μέσω του Αγνώντα. Επιτρέψαμε στην Google να μας οδηγήσει με τους χάρτες της μέσα από χωματόδρομους και ατέλειωτα πευκοδάση,

stafilos1
Κάναμε μπάνιο σε παραλίες εξαιρετικές με γαλαζοπράσινα νερά. Οι Σκοπελιώτες που μιλήσαμε είναι άνθρωποι ήσυχοι, ήρεμοι, ευγενικοί. Προφανώς βαοηθάει και το περιβάλλον και το γεγονός ότι δεν είχαμε τηλεόραση να μας απασχολήσει. Στόχος μας ήταν να γνωρίσουμε το όμορφο νησί των Σποράδων.

stafilos2
Bοήθησε πολύ και το ζεστό καλοκαίρι του Ιουνίου. Πρόωρο, αλλά πολύ υποβοηθητικό στις βουτιές που κάναμε. Υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες κι ένα σεντόνι ήταν αρκετό για το βράδυ. Όπως και κάτι ελαφρύ κι ατημέλητο. Δοκιμάσαμε τα ντόπια φαγητά και άλλες σπεσιαλιτέ και ζήσαμε στιγμές εξαιρετικές.

panselinos.prin
Στη Σκόπελο έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις τι θες. Ησυχία ή βαβούρα; Αλλά αν και την επισκεφτήκαμε στην αρχή της καλοκαιρινής σεζόν, η αίσθηση μας είναι ότι δεν έχει τον ξέφρενο τουρισμό μερικών κυκλαδίτικων νησιών. Ακόμα και τα μπαράκια της είναι προσεγμένα και κλείνουν γύρω στις 11:30. Ε, δεν είναι και κάτι πολύ συνηθισμένο για τον τουρισμό στην Ελλάδα…

Στους Παξούς περάσαμε όμορφα, το καλοκαίρι του 2024 με Κώστα και Άννυ. Μετά Κρήτη!

paxi1

Ένα όμορφο στιγμιότυπο από τον κόλπο της Λάκκας στα βόρεια των Παξών. Όταν καθόμασταν στον "Φάνη" για καφέ, αυτή την εικόνα είχαμε μπροστά μας. Περάσαμε όμορφα, εδώ μείναμε κι από εδώ ήταν το ορμητήριο μας, για να γνωρίσουμε το όχι και τόσο μεγάλο νησί των επτανήσων.
paxi2
Μ' αρέσει όπου πάμε το πρωινό ξύπνημα και ψάχνω να βρω από πού γίνεται η ανατολή του ήλιου. Θέλω να είμαι συντονισμένος στο ξεκίνημα μιας νέας μέρας μ' αυτή την ομορφιά που σηματοδοτεί και τη συνέχεια, όποια κι αν είναι αυτή. Άσε που, όσο περνούσε από το χέρι μας, εμείς την κάναμε να είναι καλή!

paxi3
Άλλη μια πλευρά από τη μαρίνα της Λάκκας με τα ιστιοφόρα "παρκαρισμένα" το ένα δίπλα στο άλλο. Μπορεί τα παιδιά να έμαθαν για τους Παξούς από το σίριαλ του MEGA "Μαέστρο" που το είδαν στο NETFLIX, αλλά από κοντά, ενθουσιάστηκαν ακόμα περισσότερο.

paxi4
Η Άννυ φωτογραφήθηκε ακριβώς εδώ στο μικρό λιμανάκι με τα σκάφη, αλλά και τα καφέ στο πλάι. Μικρά μαγαζάκια υπήρχαν παντού και φυσικά πολλές ταβέρνες με εξαιρετικά εδέσματα και τιμές προσγγίσιμες. Δεν είναι εύκολο και για τους ντόπιους να διαχειριστούν ένα καλοκαίρι με υπερτουρισμό.

paxi5
Περπάτησα πολύ τη Λάκκα και για το χρόνο που μείναμε πρέπει να σας πω ότι γνώρισα αρκατά πράγματα. Τέτοια δρομάκια με σκάλες θα συνατήσεις πολύ συχνά στη γύρω περιοχή και μέσα στο χωριό. Οι άνθρωποι τα έφτιαξαν για να εξυπηρετούνται στην καθημερινότητα τους.

paxi6
Κάτι ακόμα από τη Μαρίνα της Λάκκας... Ήρεμα, ήσυχα νερά. μΙα ομροφιά που δύσκολα ξεχνάς ακπομα και το χειμώνα. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσίευμα τα που κάναμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ από εκεί στη διάρκεια της παραμονής μας..

Κρήτη

Ρουφώ την κάθε στιγμή...

Τα πρόβατα του Αγησίλαου στου Γρέγου. Κι αν του τα 'κλεψαν αυτός ξαναμπήκε στη διαδικασία να τα ξαναφτιάξει...

Ζω μοναδικές στιγμές στο χωριό μου... Όλα εδώ μου φαίνονται ξεχωριστά. Ακόμα και η απλότητα με την οποία προσεγγίζουν σοβαρά ζητήματα με εκπλήσσει.

Σοφοί άνθρωποι, χαμογελαστοί, μακριά και έξω από τη μιζέρια της καθημερινότητας. Όχι πως δεν υπάρχουν κι εδώ προβλήματα, όχι... Αλλά οι άνθρωποι τα αντιμετωπίζουν με μια ηρεμία εκπληκτική.

Χαίρομαι να τους ακούω... Απλά λόγια, χωρίς περίπλοκες αναλύσεις. Χωρίς την τρομολαγνία των ΜΜΕ. Ίσως γι' αυτό και νοιώθω ήδη καλύτερα.

Εφημερίδες έπαψαν από πέρσι να έρχονται στο χωριό. “Δεν τις αγοράζουν” λέει ο Νίκος, που έχει το μαζί, “γιατί να μπαίνω στον κόπο και την ταλαιπωρία”. Αν και ήταν μαχαιριά στο στομάχι για έναν επαγγελματία σαν εμένα η δήλωση του ανθρώπου που τις έφερνε στο χωριό, αντιλαμβάνομαι τις ευθύνες μας γι' αυτή την κατάντια.

Ειδήσεις δεν βλέπω στην T.V. Μόνο από το internet ενημερώνομαι. Και είναι όλα μια χαρά... Αυτό είναι ίσως που μου κάνει καλό, όπως και σε τούτους εδώ τους ανθρώπους. Και ο καθαρός αέρας βέβαια. Δεν βρίσκω άλλη ερμηνεία...

Μια ξεχωριστή βόλτα στα χωράφια

Η Μαλάμω και η Στασούλα στο μποστάνι. Ανυδρο αλλά όμορφο. Δείτε τις ντοματιές σε πρώτο πλάνο...

Απόψε ήταν ένα όμορφο απόγευμα. Ξεκινήσαμε με τις αδερφές μου από τις 7 μια βόλτ6α στα χωράφια και γυρίσαμε πίσω γύρω στις 9. Οδηγός ακούραστη η Στασούλα. Γεμάτο μνήμες το ταξίδι.

Πρώτη στάση στου Γρέγο, να δούμε τον κήπο, να κόψουμε τα κηπευτικά. Σταρ τα κουρεμένα πρόβατα που έχουν τον τρόπο να... κλέβουν την παράσταση.

Ύστερα πήγαμε στο μποστάνι. Νεαρό ακόμη. Έχει καιρό μπροστά του να δώσει καρπούς. Μικρές στάσεις σε κομμάτια γης που κάποτε, ως παιδιά, τα γνωρίσαμε αλλιώς.

Και τώρα είναι από αμπέλια, φυτεμένα μουρέλα, που κάποτε θα γίνουν δέντρα και θα δώσουν λάδι και καρπό ευλογημένο.

Θυμόμαστε, κουβεντιάζουμε, γελάμε... Ξυπνούν μνήμες... Η Μαλάμω αλλού χάνεται, αλλά πάλι συνδέει γεγονότα και έρχονται στο μυαλό τις λεπτομέρειες...

Όμορφη παρέα. Συντροφιά που ξεκουράζει. Αισθήσεις ανθρώπινες που νομίζαμε ότι έχουν χαθεί στο πέρασμα των χρόνων. Κι όμως είναι εδώ, αντιστέκονται και μας κρατάνε ζωντανούς.

Και η αγάπη του κόσμου περισσεύει. Φιλιά και χαρές όπου μας δουν. Αυτή είναι η αληθινή ζωή. Θεέ μου τι ομορφιά!

Τότε που ο Μανώλης που έπαιζε μαντολίνο

Μουσικό δεν έγινε ο Μανώλης, έγινε όμως ένας πολύ καλός μάστορας αγγιοπλαστικής φτιάχνοντας εκπληκτικά πιθάρια...

Όλο το C.D. με τα τραγούδια από την κασέτα που γράφτηκε πριν από 28 χρόνια είναι μια ιστορία. Ωστόσο ξεχώρισα ένα ήχο ενός πρωτάρη οργανοπαίκτη. Πρόκειται για τον ήχο από το μαντολίνο του μικρού, γύρω στα 12 τότε, Μανώλη, του μεγάλου γιου της Στασούλας που προσπαθεί να παίξει σόλο το ρυθμό του Ερωτόκριτου. Και τον... πλησιάζει αισθητά είναι η αλήθεια.

Ήταν μια εποχή που ο παππούς του ήθελε να τον μάθει να παίζει ένα μουσικό όργανο. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε. Τα μαθήματα λίγο αργότερα διακόπηκαν και ο Μανώλης ασχολήθηκε με την τέχνη του άλλου παππού του και πατέρα μου, την αγγειοπλαστική.

Σήμερα, στα 40άντα του έχει ένα από τα μεγαλύτερα αγγειοπλαστεία στο Θραψανό και ο γιος του Αγησίλαος ακολουθεί τα βήματά του. Μάστορας και ας έχει μόλις φέτος τελειώσει το ΕΠΑΛ Αρκαλοχωρίου.

Ο Μανώλης, άγνωστο γιατί, δεν καλλιέργησε αυτή την καλλιτεχνική πλευρά του και τη σχέση του με τη μουσική. Του αρέσει βέβαια το ραδιόφωνο κι έχει το δικό του σταθμό που εκπέμπει στα μακρά. Μια παρέα από χομπίστες που τους αρέσει πολύ να βάζουν τραγούδια και να κάνουν αφιερώσεις στους ανθρώπους που έχουν ανοιχτούς τους δέκτες τους και τους παρακολουθούν.

Κλείνουμε εκκρεμότητες…

Μια άποψη του χωριού μου, έτσι για να μπαίνουμε σιγά - σιγά στο κλίμα των διακοπών...

Αγώνας δρόμου είναι όλες αυτές τις τελευταίες μέρες της εβδομάδας. Να προλάβω να διεκπεραιώσω τις δουλειές μου, να μην αφήσω πίσω μου πράγματα καθώς την Κυριακή το πρωί στις 11 φεύγω για την Κρήτη.

Έτοιμος ήδη ο «Κρέοντας» και «ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΤΟΥ ΟΤΕ» είναι σε καλό δρόμο με ελάχιστες, ελεγχόμενες, εκκρεμότητες. Αν χρειαστεί κάτι θα είμαι σε θέση να το φτιάξω από το χωριό.

Ο Λάμπρος τέλειωσε χθες τις εξετάσεις του στο σχολείο, ολοκληρώθηκε η σχολική χρονιά 20009 – 2010 και τώρα περιμένει κι αυτός πώς και πώς να ετοιμάσει βαλίτσες για τις διακοπές μαζί μου… Ένα ολόκληρο μήνα στην Κρήτη, κοντά σε αγαπημένα πρόσωπα και χαλαρά, δεν είναι και λίγο…

Τα σκέφτομαι όλα αυτά μεσούσης της εβδομάδας με ένα καύσωνα στο κεφάλι μου που κάνει δύσκολη την κίνηση και τη ζωή στο κέντρο της Αθήνας και λέω πως ίσως εκεί κάτω, στο χωριό, θα ‘χει τα βράδια λίγη δροσιά τουλάχιστον…

Ασε που θα ‘ναι καλή η παρέα, με τις αδερφές μου… Έτσι για να ηρεμήσω λίγο, σαν πρόγευση θα σας δώσω ένα ανέκδοτο που μου έστειλε στο e-mail μου ο καλός συνάδελφος και φίλος Μπάμπης:

Ένας ανθοπώλης…

Μια μέρα ένας ανθοπώλης πήγε να κουρευτεί στον κουρέα της γειτονιάς του. Μετά το κούρεμα ρώτησε πόσο οφείλει, και ο κουρέας του είπε «Δεν θέλω χρήματα από εσένα σήμερα, είναι προσφορά του καταστήματος». Ο ανθοπώλης έφυγε ευχαριστημένος ...
Όταν ο κουρέας πήγε, το επόμενο πρωί, να ανοίξει το μαγαζί του, βρήκε στην πόρτα του ένα σωρό τριαντάφυλλα με μια ευχαριστήρια κάρτα.
Αργότερα, έρχεται ένας μανάβης για κούρεμα, κι όταν ρώτησε πόσο κάνει, ο κουρέας του είπε «Δεν θέλω χρήματα, είναι προσφορά του καταστήματος».
Ο μανάβης έφυγε ευχαριστημένος.
Όταν ο κουρέας πήγε να ανοίξει το μαγαζί του, το επόμενο πρωί, βρήκε στην πόρτα του ένα τελάρο μ' ένα σωρό φρούτα να τον περιμένει.
Κάποια μέρα ήρθε κι ένας βουλευτής για κούρεμα. Ρώτησε τι οφείλει, ο κουρέας του είπε «Τίποτα - δεν θέλω χρήματα - προσφορά του καταστήματος», κι ο βουλευτής έφυγε ευχαριστημένος.
Όταν ο κουρέας πήγε την άλλη μέρα ν' ανοίξει το μαγαζί του... βρήκε στην πόρτα του.

ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΓΙΑ ΚΟΥΡΕΜΑ!!

Πεντοζάλη για... Guiness!

Στους ρυθμούς του πεντοζάλη θα χορέψουν χιλιάδες Κρητικοί -και όχι μόνο- σε μία χορευτική φιέστα, που θα πραγματοποιηθεί στις 7 Αυγούστου, ενώ οι συμμετέχοντες αναμένεται να λάβουν αντίγραφο του «Βραβείου Γκίνες» στο όνομά τους, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Νέα Κρήτη».


Μία ανθρώπινη αλυσίδα που θα εκτείνεται από τα Χανιά μέχρι και το Λασίθι θα αρχίσει ταυτόχρονα να χορεύει αργό πεντοζάλη, μία εκδήλωση που διοργανώθηκε από το σωματείο «Πλανήτης Κρήτη», ενώ στόχος του εγχειρήματος είναι «να σταλούν μηνύματα αγάπης και συναδέλφωσης σε όλους τους λαούς».


Στην ιστοσελίδα του συλλόγου αναφέρεται:


«Ένα αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα ολόκληρο το νησί η Κρήτη, χορεύει στους μοναδικούς ρυθμούς του. Η κύρια εκδήλωση πραγματοποιείται στο βασικό οδικό άξονα της Κρήτης, Χανιά- Άγιος Νικόλαος μήκους 200.000 μέτρων. Ξεκινάει με αργό πεντοζάλη από 200.000 και πλέον χορευτές και ακολουθούν το χορό οι πατριώτες μας, η Ήπειρος, η Ρούμελη, ο Πόντος, η Ελλάδα ολόκληρη και οι 'Φίλοι της Κρήτης' μέσω των κατά τόπους σωματείων στην Ελλάδα και σε ολόκληρη τη γη. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης η Κρήτη, ο "Πλανήτης Κρήτη", στέλνει μηνύματα αγάπης και
συναδέλφωσης σε όλους τους λαούς της γης καλώντας τους να χορέψουν και να γίνουν ΕΝΑ μαζί του».

Μετά την ολοκλήρωση της εκδήλωσης, θα προταθεί να ονομαστεί ο βασικός οδικός άξονας της Κρήτης ως «οδός των λαών της γης» με παράλληλη πρόταση αναβάθμισής του.


Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι ο βασικός άξονας θα χωριστεί νοητά σε ίσα τμήματα, όσες και οι χώρες που ο ΟΗΕ αναγνωρίζει, όπου σε κάθε τμήμα αυτού θα δοθεί με αλφαβητική σειρά και το αντίστοιχο όνομα της χώρας και, αντί για σύνορα, ένα γλυπτό που θα απεικονίζει δύο ανθρώπους αγκαλιασμένους να χορεύουν αργό πεντοζάλη, με τα χαρακτηριστικά των χωρών που αντιπροσωπεύουν.

Μπατζανακάκη Στειακάκη Ελένη
Candia Finance Α.Ε.
Ξωπατέρα 10 Ηράκλειο
Τηλ.2810280985 Φαξ. 2810224343
email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

  • Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην οικονομική κρίση του 2011. Σε δύσκολες εποχές, δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA