Το πατρικό μου σπίτι στο Θραψανό, όπως είναι σήμερα. Τα όνειρά μου γι' αυτό είναι μεγάλα...

Απρόσμενες εξελίξεις είχα στο θέμα του πατρικού σπιτιού μου στο Θραψανό. Είναι αυτό που λένε πως όταν κάνουμε σχέδια για το αύριο γελάει ο Θεός...

Είπα αυτές τις μέρες που είμαι στο χωριό να ξανακοιτάξω λίγο την υπόθεση του πατρικού σπιτιού. Έστειλα e-mail στον Γιάννη Παπατζανή από το Ρέθυμνο που το γραφείο του είχε αναλάβει να κάνει τη μελέτη, μήνυμα στο κινητό του για να είναι διακριτική η επαφή καλοκαιριάτικα, αλλά απάντηση δεν πήρα. Έτσι αποφάσισα να του τηλεφωνήσω. Μια υπηρεσία του κινητού τηλεφώνου με ενημερώνει ότι “έχει ενεργοποιηθεί φραγή εισερχομένων κλήσεων”. Με ζώσαν τα φίδια. Ο Γιάννης ήταν γύρω στα 38, ανερχόμενος πολύ στη δουλειά του, στέλεχος κορυφαίο της Νέας Δημοκρατίας στο νομό, τοποθετημένος σε πολλές θέσεις ευθύνης, δημοτικός σύμβουλος στην πόλη του Ρεθύμνου, δεν δικαιολογούνταν ένα τέτοιο μήνυμα. Πήρα τη Γεωργία Καραγιαννάκη, την εκδότρια του “Ρέθεμνος” και... έμεινα στήλη άλατος. “Έχει πεθάνει εδώ και έξι μήνες” μου είπε.

Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα δει στην εφημερίδα που γράφω καθε εβδομάδα. Τόσα αφιερώματα του έκαναν. Την επόμενη μέρα πήγα στο Ρέθυμνο με τον Λάμπρο. Έκανα την αποκοτιά να πάμε με τη μηχανή, τη 200ρα VESPA και δεινοπάθησα. Δυο ώρες γεμάτες να πας και δυο ώρες να γυρίσεις δεν είναι και λίγο...

Ο Δήμος Θραψανού με τα ευρωπαϊκά προγράμματα που έχει πάρει, έχει μεταμορφώσει τη λίμνη εκτός από οργανωμένο υγροβιότοπο και σε τόπο αναψυχής για τους κατοίκους του.

Στη λίμνη του χωριού έρχομαι κάθε φορά που κατεβαίνω στο χωριό. Έχω αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια. Τότε που θαρούσαμε πως η θάλασσα ήταν... κάπως έτσι, άντε ίσως μεγαλύτερη...

Έχω ζήσει βέβαια και δράματα. Θυμάμαι μια φορά που ένα παιδί μεγαλύτερό μου που πνίγηκε εκεί όταν ένα καλοκαίρι, δεν θυμάμαι ποιας χρονιάς, προσπάθησε να κάνει μπάνιο στα νερά της λίμνης και οι λάσπες το... ρούφηξαν. Και νομίζω ότι δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα από τις έρευνες που γινόταν στο βυθό με δύτες για να βρουν τον μικρό. Θρύνος, καλάματα, δράμα... Αλλά τις άσχημες μνήμες τις επισκιάζουν οι καλές στιγμές και η ομορφιά του τοπίου.

Τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Θραψανού έχει κάνει χρήση ευρωπαϊκών προγραμμάτων και “μεταμόρφωσε” τη λίμνη και τον περίγυρό της σε ένα βιότοπο, σταθμό για τα αποδημητικά πουλιά. Παράλληλα έχει φτιάξει χώρους αναψυχής όπου το απόγευμα μπορούν να κένουν τη βόλτα τους οι χωριανοί και να απολαύσουν ένα μικρό δασάκι με δέντρα που χρόνο μετα χρόνο που τα βλεπω μεγαλώνουν, ενώ κάποια σπίτια όταν ολοκληρωθούν θα μπορούν να στεγάσουν ένα μουσείο αγγειοπλαστικής τέχνης και ένα πωλητήριο έργων. Και βεβαίως θα υπάρχουν τεχνήτες-αγγειοπλάστες και να μπορούν οι ξένοι επισκέπτες να τους δουν από κοντά να δημιουργούν στον τροχό.

Στη λίμνη υπάρχουν ακόμα ελεύθερες αγριόπαπιες και χήνες που ομορφαίνουν το τοπίο καθώς πλέουν στο νερό ή περπατούν στις όχθες της.

Το Θραψανό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 399 μ. στην ενδοχώρα του νομού Ηρακλείου της Κρήτης. Πλούσιος τόπος, παραγωγικός με ελιές και αμπέλια, αλλά ο πιο κοντινός τόπος που μπορεί να βρει νερό, στο βορρά ή στο νότο του νησιού, είναι κάπου 30 χιλιόμετρα. Υπ' αυτήν την έννοια η λίμνη με το νερό της λειτουργεί ψυχολογικά για τους κατοίκους. Δροσίζει και δημιουργεί την αίσθηση ότι υπάρχει ένας όμορφος τόπος να κάνουν τη βόλτα τους το απόγευμα...

Ο Αγησίλαος ετοιμάζει τα πλαίσια με το μέλι να τα βάλει στο ειδικό μηχάνημα...

Χθες το μεσημέρι ο Αγησίλαος έπιασε να βγάλει το μέλι από τις κερύθρες και ζήτησα να δω πώς γίνεται. Δεν είχα ξαναδεί και πρέπει να πω ότι μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Ο Αγησίλαος έχει “στήσει” ένα μικρό εργαστήριο στο παλιό καφενείο του πατέρα του. Πρόκειται για ένα μηχάνημα που με τη φυγόκεντρο δύναμη μπορεί να ξεχωρίσει το μέλι από το κερί.

Εδώ, βέβαια, έχουν στήσει ολόκληρη πατέντα. Στο παλιό, χειροκίνητο μηχάνημα,τοποθέτησαν μηχαν΄λη ηλεκτρική και για να είναι πιο ελεγχόμενη χωρίς να καίει πολύ ρεύμα έβαλαν πάνω στα 220 Volt έναν μετατροπέα, φορτιστή μπαταρίας αυτοκινήτου, από τον οποίο ηλεκτροδοτείται.

Θέλει πολύ υπομονή όλη η διαδικασία. Πραγματικά, δυο ώρες μετά, δεν είχε βγάλει ούτε τρία κιλά μέλι. Τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί το καλό μέλι είναι τελικά φθηνό στην τιμή που πωλείται.

Παρατηρώ τη δουλειά του Αγησίλαου. Βγάζει με πολύ προσοχή τα πλαίσια μέσα από την κυψέλη, όπου οι μέλισες έχουν χτίσει με επιμέλεια και φροντίδα τις κυψέλες τους. Όσες έχουν γεμίσει, οι μέλισες τις κλείνουν πάλι με κερί φυσικό. Και χρειάζεται πολύ προσοχή και ειδικά εργαλεία για να το αφαιρέσει ο μελισοκόμος πριν το βάλει μέσα στο μηχάνημα για να αρχίσει η περιστροφή και να βγει μ' αυτό τον τρόπο το μέλι χωρίς να χαλάσουν κυψέλες από το κερί που έχουν φτιάξει οι μέλισες.

Τέσσερα τέτοια πλαίσια χωράνε στο μηχάνημα. Και κάπου μισή ώρα για να φύγει το μέλι από μέσα, να πέσει κάτω, μέσα στον μεταλλικό κύλινδρο κι από κει να μπει μέσα στις γυάλινες συσκευασίες και να προωθηθεί στην κατανάλωση.

Ύστερα, κατά το μεσημέρι, ο Αγησίλαος ετοιμάζει ένα... κοκτέιλ για τα μελίσια του. Αυτή την εποχή, μεσούντος του καλοκαιριού, δεν υπάρχει πολύ τροφή έξω στη φύση και γι' αυτό σε λίγο θα πάνε τα μελίσια στη Σύμη, όπου υπάρχει άφθονη τροφή και νερό και νερό όλο το καλοκαίρι. Και τους βάζει ζάχαρη με νερό σε αναλογία ένα προς ενάμιση. Τρελαίνονται οι μέλισες από τη χαρά τους.

“Αν δεν το κάνω αυτό, υπάρχει ο κίνδυνος, οι μέλισες για να επιβιώσουν να αρχίσουν να τρώνε το μέλι τους”, λέει ο Αγησίλαος.

Μυστικά των μελισοκόμων. Με προσοχή, με αγάπη και φροντίδα για τα μελίσια του, ασχολείται μ' αυτά μέχρι αργά το μεσημέρι...

Η αυλή της Στασούλας. Πολλές φορές τα πρωινά κάθομαι εδώ και γράφω...

Τους βλέπω κάθε τόσο στο σπίτι της Στασούλας και τους χαίρομαι. Λέω για τη θεία μου την Αννιώ και τον ξάδελφό μου Γιάννη Θεοδωράκη που τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις που αναπτύχθηκαν είναι οι καλύτερες.

Λέω τα τελευταία δέκα χρόνια, γιατί μέχρι τότε, με αφορμή τα άθλια κομματικά πάθη, ο πατέρας μου Λευέρης και ο θείος Αντίγονος, ο μικρότερος αδελφός του από τα εννιά που ήταν, δεν μιλιόντουσαν. Ο ένας δεξιός, ο άλλος καμάρωνε δημοκράτης, κόλλησαν μόνοι τους τις ταμπέλες και χωρίς να το θέλουν δημιούργησαν τεχνητά χωρίσματα.

Και λίγο πριν πεθάνουν, είδαν το λάθος τους και προσπάθησαν να το διορθώσουν. Αγκαλιάστηκαν, άφησαν χώρο να φανεί η αγάπη που την έκρυβαν επιμελώς, κυνηγημένοι από τα κομματικά πάθη και ξανάνοιωσαν αδέλφια. Είπαν πως έχασαν τσάμπα χρόνια, πως δεν άξιζε για κανέναν μια τέτοια συμπεριφορά που πονούσε αντί να δίνει χαρά.

Άργησαν πολύ, αλλά ευτυχώς για όλους μας διόρθωσαν το λάθος. Τώρα μας λείπουν και οι δύο. Ήταν πραγματικά ωραίοι κουμαλήδες. Κι εμείς ξαναβρίσκουμε τις ρίζες μας. Η θεία Αννιώ έχει βρει αποκούμπι στη Στασούλα. Όλα τα παιδιά της έφυγαν από το χωριό. Τα δύο αγόρια, ο Γιώργος κι ο Κωστής μένουν μόνιμα και εργάζονται στην Αθήνα, η κόρη, η Βαγγελιώ παντρεύτηκε στα Χανιά και ασχολήθηκε με την πολιτική, είναι αντιδήμαρχος και ο μικρός, ο Γιάννης μένει Ηράκλειο. Είναι πιο κοντά και πετιέται με το παραμικρό στο χωριό. Έχει φτιάξει κι ένα εξοχικό σπίτι για να μένει με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του όταν έρχεται στο Θραψανό...