Πολύ... φυσιολογικά για την ηλικία του ο μικρός Αγησίλαος πίνει την πορτοκαλάδα του...

Είναι μια σταλιά άνθρωπος, ο μικρός γιος του Λευτέρη, ο Αγησίλαος. Κι όσο μπόι του λείπει τόση εξυπνάδα διαθέτει... Όλο δύναμη για ζωή, με νεύρο και θέληση και με ένα πλατύ χαμόγελο θαρρείς και σε κοροϊδεύει με τα λεγόμενά του.

Δείγμα ανθρώπου ο Αγησίλαος, αλλά γεμάτος σπιρτάδα και ενέργεια, έχει κλέψει τις καρδιές όλων μας. Τον ζούμε πολλές ώρες καθημερινά και απολαμβάνουμε κάθε λεπτό κοντά του.

Η μαμά του και ο μπαμπάς του, ανίψια μου, δουλεύουν κι αυτός, μαζί με την μεγαλύτερη αδερφή του, Αναστασία, που πάει τρίτη δημοτικού, έρχονται εδώ, στη Στασούλα.

Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα, γιατί τις καθημερινές το μικρό ζουζούνι το πρωί πάει στον παιδικό σταθμό του Δήμου Θραψανού, στη Βόνη και ο πατέρας του τον παίρνει από κει κατά τις 2 το μεσημέρι.

Τρώει μόνος του (στα τρία του χρόνια μπαίνει σε δυο μήνες...), “μιλάει” με το δικό του τρόπο, ενδιαφέρεται για τα πάντα και έχει χιλιάδες ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις, τα οποία δεν διστάζει να τα κάνει και σε... στήνει στον τοίχο με την ειλικρίνεια του.

Ο μικρός Αγησίλαος είναι το φοβερό παιδί. Αστράφτει το μάτι του και λες “κάτι έχει στο μυαλό του”. Μας έχει παρασύρει όλους στο παιχνίδι του.. Μακάρι μεγαλώνοντας να είναι τυχερό και στη ζωή...

Σ' αυτή τη θάλασσα των Χανίων έκανα το φετινό πρώτο μου μπάνιο...

Αφορμή για το μπάνιο στάθηκε η Πόπη και η εκδρομή που κάναμε στα Χανιά για να δούμε. Το μεσημέρι, αφού καθίσαμε λίγο στο χωριό, να λύσει τα άμεσα καθημερινά ζητήματα που αφορούσαν τα παιδιά της, το δήμο Κυδωνίας όπου έχει εκλεγεί και στον οποίο έχει την ευθύνη για τα ΚΑΠΗ και ένα σωρό άλλα πράγματα που κάνουν το κινητό της να χτυπά ασταμάτητα και εκείνη να μιλάει ατέλειωτες ώρες...

Πολύ κοντά είναι η θάλασσα στο σπίτι τους. Όμορφη, πεντακάθαρη και και η ταβέρνα πάνω στην παραλία με άμμο σαν χρυσάφι.

Βούτηξα το κεφάλι μου στο νερό. Δρόσισα. Κι ύστερα μια απλωτή μέχρι το βυθό και πάλι από την αρχή. Παιχνιδίσματα στο νερό. Μου άρεσε. Και καθώς έφυγαν οι πρώτες κρυάδες το σώμα άρχισε να δέχεται φιλικά τη θερμοκρασία των νερών.

Ήθελα να καθίσω περισσότερο. Σκέτη ξελογιάστρα η θάλασσα. Αλλά ήξερα πως δεν έπρεπε να αφήσω ελεύθερο τον εαυτό μου να το απολαύσει ώς το τέλος. Ήταν το πρώτο μπάνιο για το φετινό καλοκαίρι. Κι αυτό δεν μπορεί να κρατήσει περισσότερο από 10'. Αυτό έκανα και βγήκα. Μόνος. Αφού κανείς άλλος από την παρέα δεν με συνόδευσε στη βουτιά.

Εξάλλου όλοι είχαν καθίσει στην ταβέρνα πλάι στο κύμα και έπαιρναν το πρώτο πιάτο. Βγήκα, αλλά δεν τρελάθηκα. Άφησα την αρμύρα κολλημένη στο κορμί μου και κάθισα στο τραπέζι για φαγητό. Έφαγα μια μερίδα γαύρο τηγανιτό και “τσίμπισα” από τη χωριάτικη σαλάτα, τα καλαμαράκια και το χταπόδι στα κάρβουνα. Οι άλλοι προτίμησαν κοτόπουλο σουβλάκι, ιμάμ μπαϊλντί και όλοι, σχεδόν, ήπιαμε μπύρα, πράσινη, χαϊνεκεν.

Το γεύμα είναι ωραίο με τη συζήτηση και την καλή παρέα. Με την επιστροφή στο σπίτι ξάπλωσα και πρέπει να κοιμήθηκα καμιά ώρα μέχρι να κατέβουμε βόλτα στην παλιά πόλη των Χανίων, το απόγευμα.

Μια υπέροχη άποψη του λιμανιού των Χανίων όπως το περπατήσαμε την Πέμπτη που μας πέρασε το απόγευμα...

Ένα έθιμο, άγραφος νόμος που πάντως το τηρούν ακόμα στο χωριό μας, είναι τα βραδινά “τραπέζια” από συγγενείς. Υπάρχει ένα προγραμματισμός. Την αρχή σε καλούν, ορίζουν την ημέρα, η ώρα είναι πάντα μετά τις 9 το βράδυ και ετοιμάζουν τα φαγώσιμα.

Τα οποία θα πρέπει να περιέχουν κρέας, οπωσδήποτε. Διότι τραπέζι που δεν έχει κρέας, είναι κατά το έθιμο φτωχό, καθημερινό και οι καλούντες θέλουν να δώσουν το καλύτερο.

Έχουμε φάει μέχρι τώρα στο σπίτι του Λευτέρη και του Μανώλη, γιων της Στασούλας, στο σπίτι του Γιάννη της θείας της Αννιώς στο Ηράκλειο, στην Πόπη της θείας της Αννιώς στα Χανιά, στης αδελφής μου, Γιωργίας και... έπεται συνέχεια. Το ζήτημα με τα βραδινά τραπέζια είναι ότι δεν μπορείς να πεις εύκολα όχι, διότι οι προσκλήσεις είναι όλο αγάπη.

Από την άλλη το ζήτημα της διατροφής είναι ιδιαίτερα σοβαρό, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση και της αδερφής μου, Μαλάμως. Το φαΐ το βράδυ δημιουργεί παρενέργειες στο διαβήτη τύπου Β που έχουμε. Προτιμότερο θα ήταν να μην υπάρχει...

Και βεβαίως σε ότι με αφορά, όσο μπορώ, το ελέγχω. Αλλά εδώ δεν είναι εύκολο να αρνηθείς. Τουλάχιστον υπάρχει ένας στοιχειώδης έλεγχος κι έτσι το ζάχαρο, στις καθημερινές μετρήσεις δεν έχει φτάσει πάνω από τις 150 μονάδες.

Ο Λάμπρος παρατηρεί το φαινόμενο και το σχολιάζει γελώντας. Του φαίνεται παράξενο, όπως είναι και σε σας που το διαβάζετε παράξενο, αλλά είναι στην Κρήτη μερικά πράγματα και τα σέβονται ντόπιοι και ξένοι... Έθιμα ενός τόπου που σέβεται τις παραδόσεις.

Μια στάση στις Βρύσες, λίγο πριν τα Χανιά, στο χωριό με τα τρεχούμενα νερά. Γιαούρτι με μέλι κάτω από τα βαθύσκιωτα πλατάνια.

Να ξεκινάς ξημερώματα της Πέμπτης για ένα ταξίδι 2,5 – 3 ωρών με το αυτοκίνητο δεν είναι κάτι συνηθισμένο σε μέρες διακοπών. Αλλά η θεία Άννα μας ξεσήκωσε. Να πάμε να δούμε την κόρη της την Πόπη που είναι παντρεμένη στα Χανιά Και ξεκινήσαμε. Εγώ, η Θεία η Άννα, η Στασούλα και η Μαλάμω.

Η μέρα δεν έμοιαζε να έχει τίποτα κοινό με τη χθεσινή βροχερή μέρα. Και το ταξίδι, όμορφο σαν εκδρομή άρεσε σε όλους. Σταματήσαμε στο Ηράκλειο, στο σπίτι του γιου της θείας Άννας, του Γιάννη καθώς του κρατούσαμε φρέσκα αυγά. Κι ύστερα μπήκαμε στην εθνική οδό και ροβολήσαμε για τα Χανιά. Στο δρόμο, ως οδηγός, ξενάγησα τη Μαλάμω από τα μέρη που περνούσαμε.

Μια στάση στις Βρύσες, 15 χιλιόμετρα πριν τα Χανιά για να απολαύσουμε το γιούρτι με μέλι κάτω από τα πλατάνια και δίπλα στο τρεχούμενο νερό. Ένας μικρός επίγειος παράδεισος και μια μοναδική αίσθηση δροσιάς.

Συνεχίσαμε για την πόλη και φτάσαμε στο μαγαζί της Πόπης, ένα βιβλιοχαρτοπωλείο. Η ίδια είναι σπίτι της και μας περιμένει, ένα φανταστικό σπίτι στο Γαλατά, σε μέρος ήσυχο, δυο βήματα από την πόλη.

Μας καλωσόρισε με αγάπη. Ήξερε ότι θα πάμε και μας περίμενε. Θέλει να μείνουμε απόψε. Έχει φροντίσει για τα πάντα. Αλλά υπάρχουν υποχρεώσεις πίσω που πρέπει να καλυφθούν. Ωστόσο απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή που είναι γεμάτη. Ο καιρός έχει ζεστάνει αλλά φυσά ένα αεράκι όλο δροσιά.

Ετοιμάζουν φαΐ στον άνδρα της, Κυριάκο, για να φύγουμε ήσυχοι για τη θάλασσα. Σχεδιάζουμε να κάνουμε ένα μπάνιο εκεί και να φάμε για μεσημέρι...