Όμορφες αναμνήσεις από τα αθώα παιδικά μου χρόνια… Ψηφίδες, η ζωή μου!

ego.sta 4

Την βρήκα μέσα στα πράγματα μου. Ναι, είμαι εγώ στην ηλiκία των 4-5 χρονών. Φωτογραφημένος στην εξωτερική αυλή του σπιτιού μας, στο χωριό, μπροστά σε μia πολύ μεγάλη και πολύ όμορφη μαργαρίτα που είχε στο περδικάρι μας. Η φωτογραφία γράφει πίσω: "22-1-64 προς τον Αγαπημένο μου αδελφό Κώστα για ενθύμιο της παιδικής μου ζωής" Αυτά κι αν είναι ενθυμια! Υπήρξα παιδί...

sxolio

Θυμάμαι αυτή τη φωτογραφία... Θα πρέπει να είμαι τρίτη δημοτικού ή μικρότερος και ήταν από τις κλασικές φωτογραφίες που βγάζαμε στο σχολείο. Νομίζω ο ίδιος φωτογράφος μας την έκανε και κορνίζα. Η μητέρα μου, την είχε σε περίοπτη θέση στο πατρικό μας κι εγώ την κληρονόμησα. Θα τη δείτε σπίτι μου... Παραπέμπει σε όμορφες παιδικές μνήμες...

ikogenia
Τις φωτογραφίες αυτές τις έχει η Στασούλα μας, στο δικό της σπίτι… Αν θυμάμαι καλά τις είχαμε στο πατρικό μου, πριν βάλω μπροστά να το φτιάξω στη σημερινή του μορφή, όπως το βλέπετε στο τέλος αυτής της ιστοσελίδας, χαμηλά. Σ’ αυτή εδώ, είναι όλη η οικογένεια μου και εγώ. Όρθιοι, από αριστερά, η Στασούλα, δίπλα της η Γεωργία (δεν ζει πια…), ο Κωστής μας (που κι αυτός δεν ζει πια) και η Μαλάμω. Και καθιστοί, η μητέρα μου Παπαδιώ, με εμένα πάνω στα πόδια της και φυσικά ο πατέρας μου, Λευτέρης Θεοδωράκης (του Κουμαλή). Θα πρέπει να είναι τραβηγμένη από κάποιον πλανόδιο φωτογράφο, στην εξωτερική αυλή του σπιτιού μας, από αυτούς με τον τρίποδα και τις πλάκες που περνούσαν από τα χωριά τα παλιά χρόνια κι έβγαζαν μεροκάματο με τέτοιες φωτογραφίες.  Έτσι ήταν τότε οι εποχές...

mbambas.mama
Μια ακόμα φωτογραφία του πατέρα μου με τη μητέρα μου, όταν ήταν νεώτεροι, που επίσης είναι μεγάλη κορνίζα σήμερα στο σπίτι της Στασούλας. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αυθεντική. Απ’ ότι θυμάμαι από τις διηγήσεις τους, ο πατέρας μας, "έπεσε" χρονικά να πάει στρατιώτης, σε μια εποχή που τα πράγματα δεν ήταν και τόσο αυστηρά, λίγο μετά τη Γερμανική Κατοχή. Και επειδή είχε (τότε) τρία παιδιά να μεγαλώσει, συχνά «έφευγε» από το στρατό για ένα – δυο χρόνια, μέχρι που η αστυνομία (χωροφυλακή τότε…) να τον εντοπίσει και να του ζητήσει να… επιστρέψει πίσω στη μονάδα του.

Εδώ, μάλλον πρόκειται για μοντάζ. Τα έκαναν αυτά, στην εποχή των παιδικών μου χρόνων... Με ένα πρωτόγονο τρόπο, αλλά τα έκαναν, οι πλανόδιοι φωτογράφοι... Δηλαδή μόνταραν, δυο διαφορετικές φωτογραφίες σε μία και σε πολλές περιπτώσεις έβαζαν μάλιστα και… χρώματα, σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, σε μια εποχή που η χρωματιστή φωτογραφία δεν είχε εμφανιστεί ακόμα, ευρύτατα, στη ζωή μας. Δεν μπορώ να φανταστώ την τεχνική, αλλά ήταν σαν να... ζωγράφιζαν, τη φωτογραφία!

Αχ, πώς λαχταρώ τη στιγμή που θα τους ξαναδώ και θα τους σφίξω στην αγκαλιά μου και τους δύο! Η μητέρα μου, πρόλαβε και γνώρισε την αλήθεια, αλλά και στον πατέρα μου, θα του δοθεί η ευκαιρία να μάθει… Ήταν δεκτικός, έντιμος, δίκαιος, καθαρός...

dimotiko

Και άλλη μια φωτογραφία από το σχολείο μας. Στην κάτω αυλή. Με τη δασκάλα μας κ. Καλλιόπη Κριτσωτάκη που την αγαπούσαμε πολύ κι "έφυγε" τόσο γρήγορα από κοντά μας... Πολλούς από αυτούς τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες, έχω χρόνια να τους δω... Αλλά μερικοί θυμούνται τα πάντα. Και είναι αλήθεια ότι όσο μεγαλώνουμε τέτοιες μνήμες είναι που τρυβελίζουν το μυαλό μας. Κι ας μη θυμόμαστε τι φάγαμε χθες! Έχω βάλει τον εαυτό μου μέσα σε ένα κόκκινο πλαίσιο. Έτσι κι αλλιώς, όλοι, μια... κοψιά είμαστε!

Επικαιρότητα

Άλλη μια ουρά στο νοσοκομείο Συγγρού

Ουρά ο κόσμος που περιμένει ξημερώματα, έξω από το νοσοκομείο “Ανδρέας Συγγρός” μέχρι να ανοίξει τις πόρτες του για να πάρει ένα εισιτήριο και να δει τους εξειδικευμένους γιατρούς του...

Η ίδια ουρά από την πίσω της πλευρά. Σήκωσα ψηλά το κινητό μου τηλέφωνο για να πάρω το στιγμιότυπο. Οι άνθρωποι περιμένουν υπομονετικά στη σειρά τους. Αξίζει τον κόπο. Οι γιατροί είναι καλοί...

Η πόρτα άνοιξε... Μπαίνουμε και παίρνουμε δελτίο προτεραιότητας. Σημειώνω μόνο έναν καβγά από κάποιον που προσπάθησε να περάσει μπροστά και εντοπίστηκε. Μαθαίνουμε ως Έλληνες...

Μια νέα ουρά μας περιμένει μάσα στον περίβολο του νοσοκομείου πια, έξω από τα εξωτερικά ιατρεία για να πάρουμε εισιτήριο. Και να κόψουμε το παράβολο των 5 ευρώ στο ταμείο. Υπομονή ξανά...

Η ουρά στην Ελλάδα είναι κάτι σαν απαραίτητο. Μετά την ταλαιπωρία στην Εφορία, τώρα στο πεζοδρόμιο της Ίωνος Δραγούμη, έξω από την κεντρική είσοδο του νοσοκομείου “Ανδρέας Συγγρός”. Είχα πολλά χρόνια να το δω αυτό... Πάνω από 25 μέτρα, πενταπλή σειρά. Ουρά τέρας...

Από τις 7.05 που φτάσαμε είναι έτσι. Μέχρι τις 7.30 που άνοιξαν οι πόρτες όλο και προστίθενται πίσω από μας κι άλλοι άνθρωποι.

Η αλήθεια είναι πως μας είχαν προειδοποιήσει: Θα χρειαστείτε να οπλιστείτε με υπομονή, αλλά μετά από μια ώρας αναμονή στην ουρά, όλα θα κυλήσουν καλύτερα...

Φωτογραφίζω το φαινόμενο. Και ρωτάω στο καφέ τη γωνία που πήγα να πάρω ένα διπλό espresso για να ξυπνήσω, γιατί αυτό; Έτσι συμβαίνει, μου λέει, κάθε πρωί χειμώνα – καλοκαίρι. Είναι το καλύτερο νοσοκομείο για δερματολογικά ζητήματα. Έρχονται εδώ από όλη την Ελλάδα.

Έχει δίκιο. Παρατηρώ τους ανθρώπους. Περιμένουν ήσυχα, υπομονετικά, χωρίς γκρίνια. Δεν έχουν έρθει εδώ για να περάσουν την ώρα τους. Κάποιο πρόβλημα τους απασχολεί και ζητούν τη βοήθεια των εξειδικευμένων γιατρών.

Κουβεντιάζουν χαμηλόφωνα. Παρέες όπως είναι. Συνήθως έρχονται δυο – δυο. Όχι μόνοι τους.

Στις 7.30 κάνουμε μερικά βήματα μπροστά... Από το σημείο που είμαστε δεν έχουμε οπτική ώς την είσοδο του νοσοκομείου, αλλά υποθέτουμε ότι ίσως άνοιξε η πόρτα και άρχισαν να μπαίνουν άνθρωποι μέσα στον περίβολο.

Μια κυρία μπροστά μου κάνει αέρα με τη βεντάλια της. Μάλλον η δύναμη της συνήθειας. Είναι δυνατόν να κάνει ανυπόφορη ζέστη τόσο νωρίς; Εντάξει, θα ΄ναι ζεστή μέρα σήμερα, κατά τα λεγόμενα της ΕΜΥ, αλλά αυτό θα το δούμε τις επόμενες ώρες, καθώς ο ήλιος θα βγει πάνω από τα κεφάλια μας.

Ο ήλιος έχει αρχίσει να μας χτυπά κατακέφαλα. Έχει πάει οκτώ και είμαστε ακόμα έξω από τα εξωτερικά ιατρεία. Έχουμε ήδη στα χέρια μας το δελτίο προτεραιότητας που μας προσανατολίζει για το ιατρείο στο οποίο θα πρέπει να περιμένουμε τη σειρά μας.

Στις 9.15 είμαστε πια έξω από τα εξωτερικά ιατρεία περιμένοντας... Ο κόσμος συνεχίζει να είναι πολύς, αλλά ευτυχώς υπάρχει μια καλή ροή κι εξυπηρέτηση από τους γιατρούς. Περιμένουμε...

Δυο ώρες κλείσαμε από την ώρα που ήρθαμε εδώ. Βρήκαμε στο μεταξύ το κυλικείο. Πήραμε τυρόπιτα, νερό... Η αναμονή θέλει το κατιτίς της...

Μια ώρα αργότερα είχαμε τελειώσει και γυρίσαμε σπίτι...

Η μετά 17 Ιουνίου εποχή...

Λένε πολλά κι ακούμε για την από Δευτέρα, μετά τις εκλογές, εποχή. Τα περισσότερα γύρω μας είναι μια συνεχή τρομοκρατία. Που οδηγεί σε απονενοημένες ενέργειες. Κάθε μέρα δυο και τρεις νέες αυτοκτονίες μετράμε. Κι αυτοί εκεί απτόητοι. “Τα λεφτά φτάνουν μέχρι τις 15 Ιουλίου!” Ευτυχώς που υπάρχει η ΑΥΓΗ για μια αχτίδα φωτός. Ευτυχώς που λίγη ελπίδα για την μετά τις εκλογές εποχή, υπάρχει...

Αμετανόητοι πάντως τρεις μέρες πριν από τις εκλογές προαναγγέλλουν τις απολύσεις. Και δεν είναι και πολλές κατά τη ΝΙΚΗ. Μόλις 50.000 θα φεύγουν το χρόνο. Πού θα πάνε αυτοί, πώς θα ζήσουν; Ψιλά γράμματα θα μου πείτε. Το ζήτημα είναι να ανταποκριθεί η Ελλάδα στους όρους που βάζουν οι δανειστές μας μέσα από τα Μνημόνια. Κι ύστερα αναρωτιούνται που ο σκεπτόμενος κόσμος τους γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη... Ταλέντα αυτοκαταστροφής οι άνθρωποι...

Κατά τα άλλα η ΕΣΤΙΑ πιστή στο να υπηρετεί τα αφεντικά της συνεχίζει να τρομοκρατεί. Μα δε ντρέπονται... Αυτή είναι η δημοσιογραφία τους! Να στείλουν με το πιστόλι στον κρόταφο τον κόσμο στις κάλπες; Kι αφού είδα ότι τα ίδια έκαναν και στις 6 Μαΐου και οι Έλληνες πολίτες τους γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη, τι επιμένουν; Ξανά – μανά τα ίδια... Ντροπή σ' αυτούς που θέλουν να λέγονται και δημοσιογράφοι...

Στην ουρά της Εφορίας...

Σοφά λόγια που θα θέλατε να είχατε κάνει πράξη στη ζωή σας. Ε, ποτέ δεν είναι αργά να το προσπαθήσουμε. Να ξαναδούμε τη ζωή με άλλα μάτια, πιο αισιόδοξα... Το βρήκα στον τοίχο της Δώρας. Ευχαριστώ...

Η βεβαίωση διακοπής εργασιών φυσικού προσώπου επιτηδευματία. Το μπλοκάκι έκλεισε. Τέλος τα κερατιάτικα. Χρειάστηκε βέβαια να φάω δυο μέρες στην ουρά της Εφορίας, να πληρώσω πρόστιμο 100 ευρώ, να γνωρίσω ανθρώπους ξεχωριστούς...

Το τι γίνεται αυτές τις ημέρες στις Εφορίες δεν περιγράφετε. Ουρές από τον κόσμο που συνωστίζεται στο μητρώο για να πάρει τον κλειδάριθμο, απαραίτητο για να κάνει ηλεκτρονικά μέσω internet τη φορολογική του δήλωση.

Ουρά και για όσους θέλησαν να επωφεληθούν, ως επιτηδευματίες, φυσικά ή νομικά πρόσωπα και να προβούν σε διακοπή εργασιών.

Και ξέρετε τώρα τι συμβαίνει στις ελληνικές ουρές... Φωνές, φασαρίες, εντάσεις... Μέσα σε μέρες καύσωνα. Μ' ένα αιρκοντίσιον της κακιάς ώρας, που δεν προσφέρει και πολλά πράγματα.

Είναι η δεύτερη μέρα που περιμένω υπομονετικά σήμερα στην ουρά. Γράφω τις σημειώσεις μου και ευτυχώς περνά η ώρα. Μου θυμίζω τα νιάτα μου. Τότε που ήμουνα σκοπός στο στρατό και για να περνά η ώρα είχα ένα βιβλιαράκι κι έγραφα... Κι ούτε τσιγάρο, ούτε τίποτα στη σκοπιά... Συντροφιά μου ήταν το γράψιμό μου...

Άσε που όλοι είναι αγανακτισμένοι. Ας είναι βέβαια τα μνημονιακά κόμματα ότι θα υποστούν κι άλλη πτώση στα ποσοστά τους την Κυριακή. Μπορώ να σας το βεβαιώσω πια με σιγουριά. Πήρα κλίμα από πρώτο χέρι...

Εδώ κάνεις κοινωνικές σχέσεις. Τόσες ώρες στην αναμονή, συζητάς, κουβεντιάζεις, γνωρίζεις κι άλλους ανθρώπους.

Ας πούμε εδώ γνώρισα την Κατερίνα, μια εξαιρετική κοπέλα στην ηλικία μου που είχε έρθει για παρόμοια με μένα δουλειά. Κάποτε στα νιάτα της έκανε την ασφαλίστρια στην INTERAMERIKAN και τώρα ήθελε να κλείσει το μπλοκάκι για να μην πληρώνει κερατιάτικα...

Είδα επίσης το συνάδελφό μου στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ και το ΑLTER, οικονομικό συντάκτη, Κώστα Πλάντζο. Και μιλήσαμε. Για τις δουλειές και για τα σχέδια του στο μέλλον. Ίδιος, όπως τον ήξερα, όταν συνεργαστήκαμε πριν χρόνια στην ΚΑΛΗΜΕΡΑ και την ΑΚΡΟΠΟΛΙ.

Ή τον 74χρονο παππού που ήταν να σκάσει, αφού του ζητούσαν για μια μεταβίβαση ενός σπιτιού που έκανε να τη δηλώσει ηλεκτρονικά στην Εφορία μέσω internet. Ήθελε τον κλειδάριθμο. Και χτυπιόταν: Ποιος είναι αυτός ο internet;” Στο χωριό του δεν πιάνουν καλά - καλά τηλέφωνο. Τι δουλειά τώρα μπορεί να έχει ένας τέτοιος άνθρωπος με τις νέες τεχνολογίες...

Τελειώνω σε λίγο. Απίστευτο μου φαίνεται. Είναι τέρας η γραφειοκρατία. Και το μπλέξιμο με την Εφορία. Οδύσσεια σκέτη. Μακάρι να μη σας συμβεί ποτέ να αποκτήσετε μια τέτοια εμπειρία...

Σκέψεις πριν ξαναπάμε στην κάλπη...

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Δείτε με τι τρόπο πάει να χτυπήσει το ΣΥΡΙΖΑ... Μα η Δούρου δεν έκρυψε ποτέ και από πουθενά πως η γυναίκα διαφημίστρια ήταν και είναι για να βγάζει τα προς το ζειν. Τι βρωμιά πάει να της πετάξει ότι τάχα συνεργάστηκε με τον Ακη. Ξεχνάνε ίσως ότι ο Άκης υπήρξε στέλεχος προβεβλημένο, ενός κόμματος, πέρα από το δικό της χώρο... H ίδια πάντως δεν είχε πρόβλημα να δώσει και μια άλλη εξήγηση. Δείτε ΕΔΩ.

Τελευταία 24ωρα πριν βρεθούμε ξανά μπροστά στις κάλπες των επαναληπτικών εκλογών της 17ης Ιουνίου. Και τι μας ζητάνε; Για άλλη μια φορά να σώσουμε την... παραοικονομία, το σπάταλο και εκδικητικό κράτος, τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τις τράπεζες. Κανένα ενδιαφέρον για τον Έλληνα πολίτη και για τα δεινά που περνά...

Χθες μάλιστα άκουσα στο δελτίο ειδήσεων του κρατικού καναλιού που κάνει η Στάη, τον Πάγκαλο καλεσμένο της (ως τι άραγε;) να θεωρεί, χωρίς ντροπή, επιτυχία του κόμματός του, την υπογραφή των δύο μνημονίων.

Μα τι παίρνουν; Πόσο εκτός πραγματικότητας μπορεί να είναι; Υποθέτω πως στις εσωτερικές τους συζητήσεις στο κόμμ,α θα απορούν που ο ελληνικός λαός δεν αντιλαμβάνεται τις προσπάθειες τους για το σώσιμο και τους καταδίκασε στο ιστορικό χαμηλό του 13%. Υποθέτω, γιατί θα έπρεπε να τους δει ένας γιατρός. Το φαινόμενο είναι επικίνδυνο...

Τι θέλουμε εμείς; Να ξανανθίσει η ελπίδα πως μπορούμε να ξαναδούμε μια άσπρη μέρα. Για μας και τα παιδιά μας.

Τι θέλουν από μας; Να έχουμε μονίμως σκυφτό κεφάλι. Να μη μιλάμε, να μην έχουμε γνώμη και άποψη κι αν έχουμε να την κρατάμε για τον εαυτό μας, να μην τη διατυπώνουμε. Να λέμε ναι σε όλα... Ε, λάθος πόρτα χτύπησαν...

Και μας απειλούν με το ευρώ... Λες κι αυτό το νόμισμα έφερε την ευτυχία στην Ελλάδα. Τι λες, μωρέ... Την ακρίβεια και την εξαθλίωση έφερε...

Θυμηθείτε λίγο. Πριν το ευρώ το ματσάκι ο μαϊντανός είχε 50 δραχμές στη λαϊκή. Την πρώτη μέρα του ευρώ, πήγε στις 175 δραχμές, δηλαδή... μόλις μισό ευρώ. Τόσο έχει μέχρι και σήμερα. Ο Θρίαμβος! Δείτε τον καφέ: 4 ευρώ τον χρεώνουν στα καφέ. Τον είχατε πιει ποτέ με 1.500 δραχμές;

Θέλετε κι άλλα παραδείγματα; Να σας δώσω πολλά, αλλά σας παρακαλώ μη με δουλεύετε, μην κλαίτε και μην οδείρεστε γιατί θα χαθεί το ευρώ. Ας κλαίνε οι τράπεζες που διαχειρίζονται κερδοσκοπικά τα δικά μας χρήματα, ας κλαίνε οι μεγαλοεπιχειρηματίες που θα χάσουν το μεγάλο λουφέ...

Τι λόγο έχει να κλαίει ο άνεργος ή χαμηλόμισθος και χαμηλοσυνταξιούχος; Κανέναν απολύτως...

Γι' αυτό κρατήστε για σας, τα χαζά βιντεάκια σας. Δεν πήγαμε εμείς κι ούτε θα πάμε τσαμπατζήδες σε ακριβά πάρτι. Ούτε παρασυρθήκαμε από τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή μας έταξε τα αδύνατα. Όσο μας υποτιμούν θα εισπράττουν τη χλεύη μας, όσο μας δουλεύουν θα δέχονται την τιμωρία μας. Αρκετά. Ως εδώ και μη παρέκει...


Η τελευταία εβδομάδα πριν από τις εκλογές

Ωραία είδηση για να ξεκινά μια νέα εβδομάδα... Ανελέητο φόρο-κυνηγητό! Για μας φυσικά, όχι για τους φοροφυγάδες...

Προκλητικοί πάντα οι Ευρωπαίοι “φίλοι” μας. Και το κακό είναι ότι οι ελληνικές εφημερίδες αναδημοσιεύουν τις δηλώσεις τους χωρίς κάν ένα σχόλιο επικριτικό...

Τέλειωσαν τα ψέματα... Την Κυριακή ψηφίζουμε. Για δεύτερη φορά μέσα σε δύο μήνες... Ο κόσμος νοιώθει μια πρωτόγνωρη κατάσταση και σαν να είναι έξω από τα νερά του. Ότι ήξερε μέχρι τώρα καταρρέει....

Τα πράγματα ωστόσο είναι απλά, είτε είσαι μ' αυτούς που επιδιώκουν τη φυσική εξόντωσή σου, είτε μ' αυτoύς που κάνουν μια προσπάθεια να ξανανθίσει η ελπίδα

Εντάξει όποιος δεν βλέπει ότι τα πράγματα είναι δύσκολα μάλλον δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Από παντού τα μηνύματα είναι δραματικά. Κι ωστόσο η απογοήτευση είναι ο χειρότερος σύμβουλος.

Δευτέρα σήμερα, η αρχή μιας νέας εβδομάδας... Κάποιοι που έχουν ακόμα την πολυτέλεια να το κάνουν, τρέχουν να βοηθήσουν τα κόμματα που στηρίζουν. Δεν είναι απλό, ούτε εύκολο, αλλά το κάνουν. Η δύναμη της συνήθειας... Τόσα χρόνια έτσι έκαναν... Πώς να λειτουργήσουν τώρα διαφορετικά;

Πιο περίπλοκα είναι τα πράγματα στο διαδίκτυο. Εδώ κάποιοι έχουν ακόμα την πολυτέλεια να παίζουν με τα βίντεο στο You Tube κάνοντας αρνητική διαφήμιση στον αντίπαλό τους. Πέρα από την προσωπική τους εκτόνωση δε νομίζω ότι βοηθούν κανέναν...

Ο κόσμος βλέπει, νοιώθει, καταλαβαίνει... Τα δημοσιεύματα που διάλεξα να “ντύσω” τη σημερινή μου ανάρτηση είναι από τις εφημερίδες...

Και δίνουν το κλίμα των ημερών. Ανελέητο φορο-κυνηγητό από αύριο. Και στην κάλπη παιδιά να συνεχίσετε το κυνηγητό σας στους φτωχοδιάβολους. Προσοχή μόνο μη και κατά λάθος ακουμπήσετε τη φοροδιαφυγή... Προσοχή!

Κι ύστερα οι προκλητικές δηλώσεις των “φίλων” μας στην ευρωζώνη, οι δηλώσεις του νεαρού που σκότωσε έναν αλλοδαπό κλέφτη στην Παιανία, οι γάζες που λείπουν από τα νοσοκομεία...

Πολύ μαυρίλα παιδιά... Κι είναι κι η ζέστη ανυπόφορη... Νωρίς – νωρίς έκανε φέτος την εμφάνισή του ο καύσωνας. Κι αυτή η πόλη δεν υποφέρεται στα καλά της, όχι στις ζέστες της...

Με τι ψυχή, με τι καρδιά να φτάσει ώς τις κάλπες ο ψηφοφόρος και γιατί άραγε να ακουμπήσει ξανά την ψήφο του στα συνήθη κόμματα; Δεν τον διέψευσαν; Δεν είναι αυτά που ψήφισαν τη φορολογική του αφαίμαξη; Δεν είναι αυτά που απειλούν σήμερα ότι αν δεν τους ξαναψηφίσουν θα ' ναι ακόμα πιο μαύρο το μέλλον των ίδιων και των παιδιών του;

Πολύ μας υποτιμούν παιδιά. Ας τους δώσουμε άλλο ένα μάθημα την Κυριακή 17 Ιουνίου. Το χρειάζονται. Μήπως και... συνέλθουν λίγο...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

thrapsano.arxio

Μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων μερικές δεκαετίες πίσω... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία Roland Hampe. Την είδααμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλίου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά στις μέρες μας συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα...

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA