Ας ξεκινήσουμε με το ηλεκτρικό ρεύμα που οι λογαριασμοί του τσουρούφλισαν τις τσέπες των Ελλήνων πολιτών με αφορμή την ενεργειακή κρίση ως συνέπεια του πολέμου στην Ουκρανία. Ας θυμηθούμε μερικά πράγματα που μάλλον κακώς τα θεωρούμε αυτονόητα και δεδομένα...

Αγαπητέ αναγνώστη, θυμάσαι τις δεκαετίες μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο; Νομίζω λίγοι από τους αναγνώστες του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ζούσαν αλλά και έχουν μνήμες από τότε. Σήμερα θα αναφερθούμε στο ηλεκτρικό ρεύμα. Ένα αγαθό απαραίτητο πλέον, που κάναμε όμως το μεγάλο λάθος να το θεωρήσουμε δεδομένο.

Το έτος 1889 λοιπόν, φτάνει ο ηλεκτρισμός στην Ελλάδα. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, η Γενική Εταιρεία Εργοληψιών κατασκευάζει στην οδό Αριστείδου, την πρώτη μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Μέχρι το 1929 θα έχουν ηλεκτροδοτηθεί 250 πόλεις με πληθυσμό άνω των 5.000 κατοίκων, όμως το ηλεκτρικό ρεύμα θα διατίθεται για κάποιες ώρες και με αρκετές διακοπές.

Το έτος 1950 υπήρχαν στην Ελλάδα περίπου 400 εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Η κατάτμηση της παραγωγής σε πολλές μικρές μονάδες σε συνδυασμό με τα εισαγόμενα καύσιμα, εξωθούσε την τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας στα ύψη καθιστώντας το ηλεκτρικό ρεύμα ως ένα αγαθό πολυτελείας.

Έτσι τον Αύγουστο του 1950, χάριν του δημοσίου συμφέροντος, ιδρύεται η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, και πολύ σύντομα εξαγοράζει όλες τις ιδιωτικές και δημοτικές επιχειρήσεις παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Μέσα στα επόμενα χρόνια, το ηλεκτρικό ρεύμα φτάνει με επάρκεια σε κάθε άκρη της ελληνικής γης από τα μικρά ακριτικά νησιά ως και τους πιο απόμακρους οικισμούς της ορεινής Ελλάδας.

Άρα αντιλαμβανόμαστε πως, πλήρως ρεύμα σε όλη την Ελλάδα δόθηκε γύρω στο 1960, ενώ παλιότερα θεωρούνταν αγαθό πολυτελείας όπως είπαμε. Ένα αγαθό πολυτελείας το 1930, έχει γίνει απαραίτητο καταναλωτικό αγαθό για κάθε νοικοκυριό στη δική μας εποχή. Το ηλεκτρικό ρεύμα έχει γίνει μάλιστα συνώνυμο του πολιτισμού.

Ταξιδεύεις με φίλους και όταν σε μια έρημη διαδρομή βλέπεις ξαφνικά φως, τι λες συνήθως; Ωπ, πολιτισμός! Ο πολιτισμός σαν έννοια, με ότι αυτό περιλαμβάνει, πρέπει να είναι προσβάσιμος από όλη την κοινωνία. Ένας πολιτισμός που με τις παρούσες συνθήκες και με τον πόλεμο στην Ουκρανία έχει φτάσει να πωλείται πολύ πιο πάνω απ' ότι συνήθως.

Ένα απαραίτητο αγαθό που δεν ξέρεις αν αύριο θα μπορείς να το προμηθευτείς. Ένα αγαθό που η Ρωσία το χρησιμοποιεί για να απειλεί ολόκληρη την Ευρώπη. Είδες λοιπόν τι σημαίνει ο πολιτισμός για τους απολίτιστους; Πολιτισμένο λοιπόν δεν σε κάνει ο πολιτισμός σαν έννοια, αλλά εσύ σαν οντότητα μπορείς να αποφασίσεις αν θα είσαι πολιτισμένος ή όχι.

Σίγουρα ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, αλλά δεν είναι το μόνο που διαπράττει η Ρωσία. Η απειλή για κλείσιμο της κάνουλας στο φυσικό αέριο και ο εξαναγκασμός να πληρώνεται σε ρούβλια η ρωσική κυβέρνηση για την προμήθεια φυσικού αερίου σε άλλες χώρες, είναι και αυτό ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Και θα στο θέσω πιο κατανοητά και ορθά.

Σε έναν πόλεμο, η θανάτωση οικόσιτων ζώων πχ και ο δηλητηριασμός του πόσιμου νερού είναι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Και καταλαβαίνουμε όλοι γιατί. Πόσο απέχει λοιπόν η διακοπή παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ή και ο εξαναγκασμός πληρωμής τεραστίων ποσόν για την προμήθειας της, από ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας σήμερα; Και να τεκμηριώσω το γιατί το λέω αυτό.

Χωρίς ρεύμα τη σήμερον ημέρα δεν μπορείς να παρασκευάσεις φαγητό, δεν μπορείς να ζεσταθείς ώστε να μην πεθάνεις από το κρύο, δεν μπορείς να μελετήσεις ώστε να επιτυχείς στο σχολείο, δεν μπορείς να έχεις πρόσβαση σε υπηρεσίες κοινής ωφελείας, δεν μπορείς να έχεις πρόσβαση σε δομές υγείας, δεν μπορείς ούτε καν να έχεις επικοινωνία με τους δικούς σου ανθρώπους. Να συνεχίσω;

Άρα καταλαβαίνουμε πως ο πόλεμος αυτός, εκτός από το ότι σκότωνει μια ολόκληρη γενιά, μια ολόκληρη χώρα, χωρίζει ζευγάρια και μάνες από τα παιδιά τους και αυτές από μόνες τους είναι φρικτές συνέπειες, μπορεί επίσης να έχει σοβαρές συνέπειες και εκτός Ουκρανίας. Μπορεί να μας γυρίσει πολλά χρόνια πίσω. Ναι μεν έχουμε τεχνολογία και ανέσεις αλλά θα είναι σα να μην έχουμε αφού δεν θα μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε.

Αυτός είναι ο πολιτισμός των απολίτιστων. Και εδώ υπάρχει μια ερώτηση. Υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να σε κατηγορήσει μέχρι και η ίδια η ιστορία; Υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να μείνεις στην άποψη του κόσμου ως παρία; Είναι εύστοχος λοιπόν ο χαρακτηρισμός της Ρωσίας ως αρκούδα, όχι τόσο για τη δύναμης της, όσο για το μέρος της κατοικίας της. Όταν καταλάβεις το λάθος σου λοιπόν, γύρνα πάλι πίσω στη σπηλιά σου αρκούδα.

• Τα ιστορικά στοιχεία για το ηλεκτρικό ρεύμα πάρθηκαν από ΕΔΩ...

Οι φίλοι μας, Άρης και Χάρις διάλεξαν την ψαροταβέρνα "Ψαράκια και Θαλασσινά" στην Κηφισιά για να μας κάνουν το τραπέζι για την επέτειο μας... Το μαγαζί το ξέραμε, είχαμε ξαναπάει ένα καλοκαίρι μαζί τους και μαζί με τον Κώστα και την Άννυ και μας άρεσε.


Η Χάρις είχε φροντίσει για όλα. Και για τα τριαντάφυλλα που μας έστειλε νωρίς το πρωί σπίτι μας, με τις όμορφες ευχές τους και για την τούρτα που κόψαμε στο τραπέζι μετά το μεσημεριανό γεύμα. Υπέροχη και στην όψη και τη γεύση. Ας είναι καλά.


Αυτός είναι ο κατάλογος με τα πράγματα, φαγητά και ποτά που προσφέρει η ψαροταβέρνα. Απλός λιτός και ωραίος. Όπως και τα φαγητά του. Εγώ προτίμησα ένα θράψαλο στα κάρβουνα και ήταν μια ευχάριστη γευστική έκπληξη, καθώς ήταν καλομαγειρεμένο.


Να μας και οι τέσσερις στο τραπέζι μας, έτοιμοι για μια αναμνηστική φωτογραφία. Μεσημέρι μιας καθημερινής μέρας και δεν ήταν πολύ η κίνηση στο μαγαζί, οπότε το γκαρσόνι ευχαρίστως και πρόθυμα ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση μας για μια φωτογραφία.


Η ταβέρνα απέξω. Με τζαμαρία, φωτεινή αλλά χωρίς το παραμικρό κρύο. Αν προσέξετε κάτω αριστερά θα δείτε την πλάτη του Άρη και τη Σούλα όρθια. Βγήκα έξω για να τη φωτογραφήσω. Αν και το διαδίκτυο είναι γεμάτο πό παρόμοιες φωτογραφίες, ήθελα μια δικιά μου κι ας είχε τις ατέλειες της.


Ο τόπος ευωδίασε από το πρωί με τα τριαντάφυλλα που μας έστειλαν οι φίλοι μας Άρης και Χάρις. Ήταν υπέροχα μοναδικά, όπως και όλα όσα έκαναν για μας στη διάρκεια της μέρας. Περάσαμε μοναδικά μαζί τους. Γιατί τα ωραία, αξίζει να τα μοιράζεσαι.


Κι αυτά είναι τα λουλούδια των φίλων μας Γεωργίας, Νίτσας, Ουρανίας, Μάκη Σπύρου και Νικούλας η ορχιδέα, Και μπροστά του Γιώργου και της Ζάννας. Έτσι είναι. Οι άνθρωποι που σ' αγαπούν έχουν τον τρόπο να σε σου το δείχνουν στις δικές σου όμορφες στιγμές.

Γράφαμε χθες ότι ο καιρός φεύγει σαν αέρας. Και είναι αλήθεια. Η εφαρμογή μνήμης του Facebook φέρνει καθημερινά μπροστά μας φωτογραφίες από το μακρινό πια 2015, όταν είχαμε πάει στο Βανκούβερ του Καναδά και... γυρίσαμε παντρεμένοι. Με λουλούδια λοιπόν το γιορτάζουμε.


Είναι πολύ όμορφες τέτοιες περιστάσεις. Τιμούμε ότι πιο όμορφο ευλόγησε ο Ιεχωβά, τον θεσμό του γάμου. Και πέρα από τα προσωπικά "ευχαριστώ" θεωρούμε σκόπιμο να κάνουμε και σήμερα μια αναφορά εδώ, καθώς μας κατακλίσατε με τις ευχές σας. Χαιρόμαστε που είστε στη ζωή μας.


"Έντυσα" αυτή την ανάρτηση με λουλούδια εποχής. Αυτή την ανεμώνη, ας πούμε τη βρήκαμε πριν μερικές εβδομάδες στη βόλτα που κάναμε με φίλους μας στην Πεντέλη. Η Σούλα την έβαλε στο ταμπλώ του SUBARU και την φωτογράφησε.


Κι αυτά είναι από την Άνδρο φωτογραφημένο από τον φίλο μας Λεωνίδα. Κάπως έτσι, σαν άνοιξη βλέπουμε τη ζωή μας. Μπορεί να άργησε λίγο, αλλά ήρθε. Κι αυτό είναι που έχει σημασία. Ότι υπάρχει και μαζί προχωρούμε στη ζωή σε μια εποχή που τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο, ούτε δεδομένο.


Στα χέρια της Σούλας η ανεμώνη. Νιώθω σα να την έκοψε για μένα και την ευχαριστώ. Προσπαθώ κι εγώ να κάνω, κάθε μέρα που ξημερώνει, το καλύτερο που μπορώ. Δεν είναι πάντα εύκολο, επειδή είμαστε ατελείς, αλλά το παλεύουμε κι αυτό έχει σημασία.


Το μεσημέρι οι φίλοι μας Άρης και Χάρις θέλουν να είμαστε μαζί για να γιορτάσουμε αυτή την όμορφη επέτειο. Και θα είμαστε στην Κηφισιά σε μια όμορφη ψαροταβέρνα. Αυτή είναι η ομορφιά της ζωής. Να μοιράζεσαι με τους καλύτερους σου φίλους, τις πιο όμορφες στιγμές.

Ομορφιές! Και συγκινήσεις, καθώς αύριο κλείνουμε επτά χρόνια γάμου και μπαίνουμε στα οκτώ! Πορευόμαστε με τη Σούλα στα εύκολα και τα δύσκολα, στα καλά και τα κακά. Ζούμε υπέροχα την κάθε στιγμή, σα να είναι, που είναι, μοναδική. Εδώ, από την τελευταία επέτειο των φίλων μας Άρη και Χάρις.


Όσοι είναι παντρεμένοι, ξέρουν καλά πως δεν υπάρχει γάμος που να είναι ανέφελος. Έρχονται και στιγμές δύσκολες, αλλά βάζοντας τις στη «ζυγαριά», απέναντι στις καλές στιγμές και τα μοιράσματα, προφανώς αυτή γέρνει προς τα καλά! Από την Κέρκυρα που πήγαμε πέρσι τον Σεπτέμβρη με τα παιδιά της Σούλας, Κώστα και Άννυ.


Το γιορτάζουμε κάθε χρόνο, επειδή θέλουμε να τιμούμε το θεσμό του γάμου. Είναι ιερός, ευλογημένος από τον ίδιο τον Θεό, όπως λέει η Αγία Γραφή. Και μπορείς να στηριχτείς με απόλυτη εμπιστοσύνη πάνω του. Αρκεί να είσαι τίμιος μαζί του. Με φόντο την Ακρόπολη και παρέα την κόρη και την εγγονή της Σούλα, Έστερ και Χλόη.


Διάλεξα μερικές φωτογραφίες γι’ αυτό το δημοσίευμα από αυτές που βγάλαμε μαζί κατά καιρούς στη διάρκεια της περασμένη χρονιάς. Παρ’ όλο που ήταν δύσκολη, λόγω του κορονοϊού Covid-19. Δεν μπορούσαμε εύκολα να κινηθούμε, να κάνουμε πράγματα, να πάμε εκδρομές. Περάσαμε όμως, ώρες μαζί, σπίτι μας. Εδώ στην Παύλιανη, από μια εκδρομή με καλούς φίλους.


Έχουμε ένα μεγάλο ατού, καθώς είμαστε μεγάλοι στην ηλικία και συνταξιούχοι. Μπορούμε να δούμε με ωριμότητα τα πράγματα και να κάνουμε ρεαλιστικά σχέδια για την καθημερινότητα μας και τη ζωή μας. Και το κάνουμε αυτό με το αίσθημα ευθύνης και με την αρχές να μας διευκολύνουν. Στην Αιόλου για ένα κεμπάμπ...


Αυτό και θα συνεχίσουμε να κάνουμε και την όγδοη χρονιά που ανοίγεται μπροστά μας. Συνετά και με αγάπη και κατανόηση, εκεί όπου αυτή χρειάζεται. Στο χέρι μας είναι κάθε που τελειώνει μια μέρα να ευχαριστούμε τον Ιεχωβά που μας έφερε κοντά για συντροφιά, ο ένας του άλλου. Και θέλουμε αυτή η συντροφιά να είναι ευχάριστη και όμορφη. Στην "Κλεψύδρα" της Πλάκας.

Από μια βόλτα με καλούς μας φίλους στην Πάρνηθα, στην ταβέρνα του "Λάμπρου" που μας αρέσει να πηγαίνουμε... Όμορφη μέρα. Και συνεχίζουμε! Η ζωή είναι μπροστά μας και είναι πόλυ όμορφη καθώς τη ζούμε μαζί... 

Οι φωτογραφίες στο σημερινό δημοσίευμα είναι σχετικά παλιές. Τραβήχτηκαν στις 28 Δεκεμβρίου του 2021. Θυμάμαι, είχαμε βγει για δουλειά με τη Σούλα, μας άρεσαν πολύ και είπαμε να τις καταγράψουμε. Και το κάναμε. Αλλά κάτι συνέβαινε πάντα και ποτέ δεν έγινε η δημοσίευση τους στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.


Το κάνουμε τώρα τρεις γεμάτους μήνες μετά κι ενώ οι μουριές έχουν κλαδευτεί και βρίσκονται σ' αυτή την κατάσταση. Είναι κάπως σαν τη ζωή. Μερικά πράγματα μας απασχολούν πολύ. Ύστερα η άμυνα μας, μάς ωθεί να αλλάξουμε θέμα. Το κάνουμε, μέχρι να επανέλθουμε μια άλλη ώρα.


Αγαπώ πολύ αυτή την ομορφιά! Μ' αρέσουν τα κιτρινισμένα φύλλα που πέφτουν σιγά, αποκαλύπτοντας τα γυμνά κλαδιά, μέχρι να έρθει το κατάλληλο συνεργείο από το Δήμο Αθηναίων και να τα κλαδέψει. να τα βοηθήσει να ξαναγίνουν στην ώρα τους.


Κι άλλες φορές λοιπόν έχω φωτογραφίσει μουριές σ' αυτή την κατάσταση. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Αλλά τελικά δεν είναι μόνο η μουριά, συμβαίνει με όλα τα φυλλοβόλα δέντρα, όπως βλέπετε κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από το άλσος της Ηλιούπολης που κάναμε παλιότερα τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.


Δείτε ΕΔΩ τον ίδιο χώρο στην πλατεία που κάναμε τον Απρίλη του 2020... Οι μουριές ήταν τότε καταπράσινες και ο ίσκιος του παχύς στο κατακαλόκαιρο. Στη φωτογραφεία όμως χρυσίζει ο τόπος. Κι άλλα φυλλοβόλα δέντρα προσθέτουν στην ομορφιά του τοπίου.


Η πλατεία είναι πανέμορφη με το σιντριβάνι δυστυχώς να μη λειτουργεί χρόνια τώρα... Οι άνθρωποι στη γειτονιά και τα μαγαζιά γύρω, έχουν το παράπονο ότι την καταλαμβάνουν κάθε βράδυ οι Ρωμά. Και την παραδίδουν κάθε πρωί γεμάτη σκουπίδια.


Ένα τέτοιο πρωινό ο υπάλληλος του Δήμου Αθηναίων μαζεύει τα πεσμένα φύλλα τους. Η ώρα είναι περίπου γύρω στις 11 γι' αυτό και τη βλέπετε καθαρή. Αν τύχει και περάσετε τρεις ώρες νωρίτερα, πριν δηλαδή την καθαρίσουν, η εικόνα είναι τελείως αλλιώτικη και απογοητευτική.

Καλός ή κακός καιρός με τα πάνω του και τα κάτω του. Με μια αστάθεια φοβερή, με θερμοκρασίες που έχουν τεράστια απόσταση μεταξύ τους... Πόσο να το αντέξεις όλο αυτό; Από το κρύο στη ζέστη και πάλι το ανάποδο... Και να ΄ταν το μόνο... Ας είναι θα περάσει κι αυτό!

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 02/04/2022

Το έχετε παρατηρήσει αυτό που συμβαίνει με τον καιρό; Ιδιαίτερα τον Μάρτιο που μας αποχαιρέτησε; Χιόνια, κρύο, παγωνιά και απότομη αλλαγή με αρκετά υψηλές για την εποχή θερμοκρασίας. Και ύστερα πάλι κρύο και ζέστη… Τι συμβαίνει λοιπόν; Μετά το πολύ κρύο που ήρθε, ο καιρός είπε, για ακόμα μία φορά, να αλλάξει το… πρόσωπο.

Συγκεκριμένα, όπως έκανε γνωστό ο μετεωρολόγος, Κλέαρχος Μαρουσάκης, όσο η προηγούμενη εβδομάδα έφτανε προς το τέλος της, τόσο και η θερμοκρασία ανέβαινε… Εντάξει, δεν θέλει και πολύ να μας τρελάνει!

Θερμοκρασίες που φτάνουν ακόμα και τους 26 - 27 βαθμούς Κελσίου, ενώ σε κάποια σημεία της χώρας δε έλειψαν και οι βροχές. Στην Κρήτη μάλιστα θα φτάσουν ακόμα και τους 30 βαθμούς, με το καλοκαίρι να φαίνεται ότι έρχεται δυναμικά.

Οι προγνώσεις για το διήμερο Πέμπτης και Παρασκευής λένε ότι περνάμε στη φάση κορύφωσης του επεισοδίου σκόνης από την Αφρική, συνοδεία θυελλώδους νοτιά, τοπικών λασποβροχών και υψηλών θερμοκρασιών. Κι έτσι η σκόνη μπήκε κι αυτή στη ζωή μας.

Βέβαια το έχουμε ξαναδεί, πολλές φορές και τα προηγούμενα χρόνια το φαινόμενο με τη σκόνη από τη Αφρική, αλλά αυτό που εμένα που έκανε εντύπωση είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν τώρα, μαζί με την αναστάτωση των καιρικών συνθηκών από άποψη της μεγάλης διαφοράς θερμοκρασιών.

Δεν ξέρεις πια τι να βάλεις και πώς να ντυθείς αν χρειαστεί να βγεις έξω για κάποια δουλειά. Θα ντυθείς βαριά επειδή είναι σκοτεινός και βαρύς ο καιρός; Και ποιος σου εγγυάται ότι λίγο μετά δεν θα βγάλει ένα ήλιο δυνατό που μπορεί να σε κάνει να ιδρώσεις και αν αρπάξεις ένα κρυολόγημα, άλλο πράγμα;

Την ίδια αναστάτωση έχει και η φύση έξω. Οι απανωτοί χιονιάδες καθυστέρησαν λίγο τα πράγματα με τα αγριολούλουδα, τα ανθισμένα δέντρα που δένουν τον καρπό τους και τα αγριόχορτα που πολλοί ψάχνουν οι άνθρωποι για το τραπέζι της οικογένειας, επειδή βοηθούν στην καλή και ισορροπημένη διατροφή.

Μια βόλτα να κάνεις στα χωράφια θα το διαπιστώσεις. Τι κι αν, ημερολογιακά, είναι άνοιξη. Μερικά πράγματα θέλουν τους δικούς τους χρόνους και τις κατάλληλες συνθήκες και να μπορέσουν να οδηγηθούν στην ανθοφορία και στην καρποφορία. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν πως η φετινή χρονιά δεν θα είναι και τόσο καλή στην παραγωγή.

Ας είναι. Δεν είμαστε ειδικοί και δεν χρειάζεται να μπαίνουμε στα χωράφια άλλων που είναι η δουλειά τους. Έτσι κι αλλιώς η πείρα έχει δείξει μερικά πράγματα κατανοητά με τα σημάδια ακόμα και από ανθρώπους που είναι απλά παρατηρητικοί.

Λατρεύω όμως τη φύση και μ’ αρέσει, όσο μου το επιτρέπουν οι συνθήκες και η ζωή στην πόλη που μένω, να παρατηρώ τη δημιουργία. Και το κάνω αυτό με αγάπη, επειδή πραγματικά έχω διαπιστώσει ότι σ’ αυτή την εποχή, όπου δεν ακούς και τίποτα καλό γύρω, αυτό λειτουργεί χαλαρωτικά και πολύ όμορφα πάνω μου.

Αλλά αυτά τα σκαμπανεβάσματα του καιρού, μας έχουν όλους αναστατώσει… Χρειάζεται να ηρεμήσουν λίγο τα φαινόμενα, να σταθεροποιηθούν οι καταστάσεις να μην εκτίθενται κι αυτοί οι έρμοι οι μετεωρολόγοι που μοιάζουν να λειτουργούν και λίγο ως… Πυθίες τον τελευταίο καιρό.

Θα μου πείτε, αυτή είναι η δουλειά τους. Καταγράφουν τις επικρατούσες μετεωρολογικές συνθήκες που αναφέρονται στην κατάσταση της ατμόσφαιρας, όπως περιγράφεται με τις βραχυπρόθεσμες εναλλαγές της θερμοκρασίας, της υγρασίας, της φωτεινότητας, της συννεφιάς, της έντασης των ανέμων, της ορατότητας κ.λπ.

Ναι, σωστά, αλλά η σταθερότητα είναι κάτι που το χρειαζόμαστε σε κάθε βήμα της ζωής μας, ακόμα και στον καιρό. Και οι κύκλοι των εποχών κάποτε ήταν τόσο ωραίοι! Σε αντίθεση με το μπέρδεμα που ζούμε σήμερα. Οι τέσσερις έγιναν σχεδόν… δύο, με κυρίαρχους το χειμώνα και το καλοκαίρι. Η άνοιξη και το φθινόπωρο, περνάνε τόσο γρήγορα και ανεπαίσθητα που πολλές φορές δεν είσαι σε θέση ούτε να τις καταλάβεις…

• Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί αύριο στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου "Επισημάνσεις".