Ένα ακόμα ετήσιο ημερολόγιο της ΠΕΤ-ΟΤΕ βρίσκεται στα χέρια όλων μας, ένα ημερολόγιο το οποίο κάθε χρόνο φροντίζουμε να έχει μια ξεχωριστή αίσθηση, ούτως ώστε να μπορεί να ακουμπάει κοινωνικά, εργασιακά αλλά και εικαστικά θέματα.

Η φετινή χρονιά φροντίσαμε να έρθει με έναν διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίσει την σκληρή μας καθημερινότητα, μια φωτεινή απεικόνιση, ένα ξεχωριστό φώς αποφασίσαμε να εμπλουτίσει στις σελίδες του ημερολογίου μας. Η προσπάθεια μας έγινε με σκοπό να δοθεί μια νότα αισιοδοξίας μέσα από χαρούμενες και εικόνες γεμάτες φώς.

Τα καθημερινά προβλήματα μας τα οποία, είτε είναι εργασιακά, είτε προσωπικά πολλές φορές αναζητούν δρόμους διεξόδου οι οποίοι άλλοτε είναι σημαντικοί και μεγάλοι άλλοτε μικροί αλλά με μεγάλη νότα αισιοδοξίας. Ακριβώς λοιπόν και εμείς επιλέξαμε και επιδιώκουμε να αλλάξουμε το τοπίο και την διάθεση επιλέγοντας ένα χρωματικό σύνολο το οποίο θα μας προκαταβάλει θετικά την διάθεση. Eστω ξεκλέβοντας και με μια μικρή ματιά, το ημερολόγιο μας θέλουμε να θυμίζει πάνω από όλα ότι είμαστε άνθρωποι οι οποίοι πλαισιώνουμε και πλαισιωνόμαστε από ένα περιβάλλον το οποίο στην ουσία του μας χαρίζει πάντα μια θετική διάθεση.


Το ημερολόγιο τοίχου (23Χ34) τις επόμενες μέρες θα είναι έτοιμο εδώ για διακίνηση. Στο μεταξύ ρίξτε του μια ματιά πατώντας ΕΔΩ

Νοέμβρης ήταν και τότε που μια μικρή ομάδα από τους αιθεροβάμονες εραστές του λόγου βάζαμε μπρος τις μηχανές για τούτο το ταξίδι... 30 Νοεμβρίου του 1999 ήταν που βγήκε στα περίπτερα το πρώτο φύλλο της εφημερίδας «Ρέθεμνος». Δέκα χρόνια μετά, πιο έμπειροι, αλλά με τον ίδιο ενθουσιασμό συνεχίζουμε να αναζητούμε αυτό που θεωρούμε ότι αξίζει για το Ρεθυμνιώτη.

Δέκα χρόνια μετά συνεχίζουμε να βάζουμε όλο και πιο ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων μας από ένα έντυπο που πιστεύει στις αξίες της αληθινής ενημέρωσης, χωρίς υστεροβουλίες, χωρίς δεύτερες σκέψεις, μακριά από αδιαφανή οικονομικά συμφέροντα.

Είπαμε τότε πως θα κάναμε τη διαφορά στον τοπικό τύπο αν λέγαμε τις πραγματικές αλήθειες με το όνομά τους. Οι αποκαλύψεις μας θα είχαν στόχο την επισήμανση των κακώς κειμένων χωρίς κανένα ίχνος σκανδαλοθηρίας, Μακριά από μας ο δημοσιογραφικός κιτρινισμός.
Δέκα χρόνια μετά εκτιμώ ότι είμαστε σε καλή ρώτα. Συνεχίζουμε να παλεύουμε με πάθος για τα ίδια ιδανικά, να δίνουμε χώρο έκφρασης σε φωνές που δεν είναι κατ' ανάγκη αναγνωρίσιμες, να αποτελούμε την εναλλακτική ενημέρωση που φιλοξενεί ελεύθερα κάθε διαφορετική φωνή που έχει κάτι να πει...

Δεν είναι εύκολη υπόθεση αυτή. Κάθε βδομάδα που βγαίνουμε στο περίπτερο νιώθουμε το άγχος του πρωτάρη που έχει την υποχρέωση να τα πει όλα και όσο γίνεται πιο κατανοητά.

Υποχρέωση απέναντι σε σας, τους πιστούς αναγνώστες, που ανοίξατε την αγκαλιά σας και μας καλοδεχτήκατε στο σπίτι σας. Που είστε περήφανοι επειδή υπάρχουμε, έχουμε άποψη και την καταθέτουμε. Κι ας διαφωνούμε κάποτε. Αυτή είναι η χαρά της δημοκρατίας.

Και μια υπόσχεση στα χρόνια που έρχονται: Θα είμαστε πάντα εδώ με τη νεανική φρεσκάδα που χαρακτηρίζει τους δημιουργικούς ανθρώπους. Στον καιρό της επικίνδυνης υπερπληροφόρησης κάποιοι πρέπει να κρατάνε ψηλά τη σημαία και να λένε την αλήθεια. Προς όλες τις κατευθύνσεις. Χωρίς παραμορφωτικούς φακούς, φανατισμούς και ιδεοληψίες.

Έτσι λειτουργήσαμε δέκα χρόνια τώρα. Έτσι και θα συνεχίσουμε. Το εγγυώνται οι ελεύθερες πένες που υπογράφουν τα κομμάτια σ' αυτή εδώ τη δυνατή δημοσιογραφική έπαλξη.

• Το κομμάτι αυτό μου το ζήτησε να το γράψω ο Νίκος Καραγιαννάκης "ψυχή" της εφημερίδας "Ρέθεμνος" για τα 10 χρίνια από την πρώτη της έκδοση και θα δημοσιευθεί στο φύλλο του Σαββάτου στη σελίδα 2, ένα ακόμα κομμάτι πέρα από τη στήλη.

Ήθελα μια μέρα να 'χα τη δύναμη να πω «σήμερα δεν θα πάω στη δουλειά, θα κλείσω τις εφημερίδες, τον υπολογιστή μου, θα «αμπαρώσω» καλά στις θήκες τους τα... μολύβια και θα πάω μια βόλτα. Έτσι, απρογραμμάτιστα. Ας είναι και στην πολύβουη πόλη που ζω». Αλλά δεν είναι εύκολο και το ξέρω πρώτος εγώ.

Μπορεί όμως να γίνει αυτό σαν ένα μικρό διάλειμμα ανάμεσα στις δουλειές και το τρέξιμο της καθημερινότητας. Όπως έγινε σήμερα. όπου χρειάστηκε να βγω έξω για δουλειές που επιβάλλονταν να γίνουν.

Η πόλη είναι όμορφη. Ένας ήλιος και η ζέστη του δεν σε πείθει ότι είμαστε κι όλας στο χειμώνα. Φυσά ένα ελαφρό αεράκι και τα φύλλα από τις λεύκες στο ρύθρο του πεζοδρομίου σκορπίζονται πάνω στην άσφαλτο, πάνω στα αυτοκίνητα που τρέχουν όταν δεν υπάρχει μποτιλιάρισμα.

Είμαι με τη μηχανή κι αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι πιο ευέλικτος στις κινήσεις μου. Οι άνθρωποι κινούνται σε ρυθμούς Αθήνας. Το άκουγα κάποτε από τον... Θεσσαλονικιό τηλεοπτικό Λαζόπουλο και δεν μπορούσα να το καταλάβω. Συγκρίνοντας τους χαλαρούς ρυθμούς τους με τους δικούς μας, τώρα ξέρω...

Όλοι, λίγο - πολύ, είναι όπως εγώ. Βιάζονται να τελειώσουν τις δουλειές τους, να γυρίσουν στο γραφείο, να κάνουν άλλες που θα τους δώσεις επίσης τη δυνατότητα να προγραμματίσουν νέες και πάει λέγοντας. Κάπου, χωρίς να το θέλουμε, μπαίνουμε σ' ένα τρυπάκι, αναγνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό και... προσαρμοζόμαστε.

Αλλά η πόλη, εκεί έξω, είναι ωραία... Κι αν είχα το χρόνο για ένα καφέ με μια παρέα φίλων, μια συζήτηση πιο χαλαρά χωρίς να είναι κολλημένο το βλέμμα στο ρολόι, όλα θα' ταν καλύτερα. Θα τον βρω κάποια στιγμή αυτόν τον χρόνο. Το χρωστώ στον εαυτό μου...

Μέσα σε όλη την «τρέλα» της Δευτέρας ολοκληρώσαμε το τεύχος 46 της «ΑΙΧΜΗΣ» και έφυγε για το πιεστήριο. Κι εδώ το μόνιμο πρόβλημα με τους χρόνους…
Έως το τέλος του μήνα πρέπει να είναι στο ταχυδρομείο και κατά πως δείχνουν τα πράγματα, θα είναι.

Πολύ καλή η δουλειά του Θοδωρή Μουντζουρίδη με το σκίτσο στην πρώτη σελίδα. Άρεσε και στους συνδικαλιστές και είχε καιρό το πενάκι του Θοδωρή να «ξεφύγει» από την επικαιρότητα και να δημιουργήσει «κατά παραγγελία» κάτι έξω από τα καθιερωμένα.

• Δείτε ΕΔΩ σε αρχείο PDF το περιοδικό «Η ΑΙΧΜΗ» τ. 46 που δημιουργήσαμε.

Το έχουμε διαβάσει πολλές φορές στα e-mail που μας στέλνουν φίλοι, αλλά κάθε φορά ανακαλύπτουμε έναν άλλο κόσμο, τον δικό μας, με τις ομορφιές του, που χάνεται σιγά – σιγά…

Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.

Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.

Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας. Τώρα τα λέμε μέσω MSN και MAIL.

Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελαΐδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.

Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.

Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.

Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.

Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι. Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...

Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο navigator.

Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.

Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας. Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.

Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία. Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.

Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.

Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...

Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι μαλακία.

Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.

Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει η... Μπεζατάκου.

Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.

Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.

Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.

Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε  ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.

Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...

Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.

Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.

Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι! Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό. Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.

Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.

Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.

Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.

Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.

Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....
Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....

Με όρεξη, με δύναμη και διάθεση για δουλειά. Να ολοκληρώσουμε ότι δεν μπορέσαμε την προηγούμενη εβδομάδα και να βάλουμε νέους στόχους μπροστά μας...

Είναι οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου που έχουν το χρόνο τους να τις δω, να τις βάλω σε μια σειρά και να… βγάλω τη δικιά μας ενημερωτική εφημερίδα στην οποία μπορούν, αν έχουν διάθεση οι συνδικαλιστές, να βρουν χρήσιμα πράγματα, προκειμένου να θωρακίσουν τις γνώσεις τους.

Ύστερα ήρθε και το σκίτσο του Μουντζουρίδη για το πρωτοσέλιδο της «ΑΙΧΜΗΣ» που έτσι κι αλλιώς βρίσκεται σε καλό δρόμο και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα πρέπει να κλείσει αυτή την εβδομάδα.

Να μπουν σε μια σειρά τα πράγματα γιατί μετά τη Συντακτική Επιτροπής της προηγούμενης Πέμπτης στην ΠΕΤ –ΟΤΕ βάζω μπροστά την νέα «ΦΩΝΗ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ του ΟΤΕ» και έχει κι αυτή τη δουλειά της καθώς πρέπει να μαζέψω ένα υλικό, να το επεξεργαστώ και να το στείλω στο τυπογραφείο.

Είναι και το Ημερολόγιο της ΠΕΤ –ΟΤΕ που επίσης βρίσκεται σε καλό δρόμο και πρέπει να ολοκληρωθεί αυτή την εβδομάδα. Δόξα τω Θεώ, δε λείπει η δουλειά. Σωστός προγραμματισμός χρειάζεται μόνο και όλα θα πάνε καλά.

Έτσι είναι τις Δευτέρες…Έρχεσαι στο γραφείο ύστερα από το… καθισιό ενός διήμερου και πρέπει να… ξαναρυθμίσουμε το ρολόι στους παλμούς που θα χτυπά για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα. Δεν είναι τίποτα φοβερό. Χρόνια τώρα το κάνω. Με ευσυνειδησία, σταθερότητα, επιμονή και υπομονή. Η καταξίωση στο χώρο δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και ότι κατακτάς το κατακτά με το σπαθί σου και την αξία σου.

Αλλά ο τύπος έχει πάντα τη γοητεία του. Έχεις τη δύναμη να διαμορφώνεις μια νέα κατάσταση, οι λευκές σελίδες θα γεμίσουν έτσι και αλλιώς αλλά το θέμα είναι να έχουν ένα περιεχόμενο κατανοητό στον μέσο αναγνώστη και από το οποίο ο ενδιαφερόμενος θα’ χει να πάρει.

Αυτό είναι. Και γι’ αυτό, παρά την καθημερινή κούραση νιώθω καλά στη δουλειά μου. Προσφέρω στους άλλους και μέσα από αυτό γίνομαι κι εγώ πιο πλούσιος σε γνώσεις και εμπειρίες. Μαθαίνω κι εγώ μέσα από τις γνώσεις για τους άλλους. Ζω την κάθε στιγμή δημιουργικά κι αυτό τελικά είναι το πιο όμορφο μέρος της ιστορίας…