Ετοιμάζουν τα χαρτιά για την εκκλησία η Ειρήνη με τον Χριστόφορο κι ανάμεσα στα τυπικά χαρτιά που χρειάζονται είναι και η δημοσίευση της αγγελίας γάμου σε μια ημερήσια αθηανϊκή εφημερίδα.

Φυσικά διαλέξαμε την «Καθημερινή» που δουλεύω. Υποτίθεται ότι είναι στο πλαίσιο του «κάνουν δημόια γνωστό» ότι θα παντρευτούν.
Από παλιά χρονολογείται αυτό. Δείτε τι βρήκα για τον γάμο, ψάχνοντας λίγο στο λεξικό:

γάμος ο [γ?mos] Ο18 : 1. ένα από τα επτά μυστήρια της εκκλησίας. 2. νόμιμη ένωση ενός άντρα και μιας γυναίκας, που καθαγιάζεται με εκκλησιαστική τελετή, δηλαδή από το μυστήριο του γάμου, ή επικυρώνεται απλά από τις πολιτικές αρχές: Θρησκευτικός / πολιτικός ~. Mοργανατικός ~. ~ μεικτός, που γίνεται μεταξύ αλλοθρήσκων. Εικονικός / άκυρος ~. Aνοιχτός / κλειστός ~, με / χωρίς προσκεκλημένους. ~ από συνοικέσιο / από έρωτα. Tους ένωσαν τα (ιερά) δεσμά του γάμου. H κόρη του είναι πια σε ηλικία γάμου. Παιδιά εκτός γάμου, νόθα. (λόγ. έκφρ.) έρχομαι εις γάμου κοινωνία(ν)*. ΠAΡ Πάρ΄ τον στο γάμο σου να σου πει και του χρόνου, γι΄ αυτούς που λένε κτ. παράταιρο και άκαιρο. Xωρίς γαμπρό* ~ δε γίνεται. Aφήνω το γάμο και πάω για πουρνάρια, αφήνω κτ. πολύ σημαντικό για κτ. δευτερεύον. Όλα του γάμου δύσκολα κι η νύφη γγαστρωμένη*. Ούτε ~ άκλαυτος ούτε νεκρός αγέλαστος, στη ζωή συνδυάζεται η χαρά και η λύπη. || (επέκτ.) το γλέντι, το τραπέζι που συχνά ακολουθεί την τελετή: Xωριάτικος ~. Ο ~ τους άφησε εποχή. ΦΡ έγινε του Kουτρούλη* ο ~ / το πανηγύρι. || (πληθ.) επίσημη έκφραση συνήθ. σε προσκλητήρια γάμου ή όταν πρόκειται για το γάμο υψηλών προσώπων. (έκφρ.) αργυροί γάμοι, επέτειος είκοσι πέντε χρόνων γάμου. χρυσοί γάμοι, επέτειος πενήντα χρόνων γάμου. αδαμάντινοι γάμοι, επέτειος συνήθ. εξήντα χρόνων γάμου. 3. η έγγαμη ζωή, η συμβίωση του παντρεμένου ζευγαριού: Ευτυχισμένος / επιτυχημένος ~. Nεκρός* ~. Έχει δύο παιδιά από τον πρώτο της γάμο. H πρώτη νύχτα του γάμου. ΦΡ λευκός* ~.
[αρχ. γάμος]

Τον Οκτώβρη, με το καλό θα παντρευτούνη τα παιδιά. Όλα είναι έτοιμα. Αυτές τις μέρες ολοκληρώνουν και τα προσκλητήρια για να τα δώσουν μετά τον Αύγουστο.

Το σπίτι τους είναι έτοιμο. Ζουν ήδη σ' αυτό, εχουν το νοικοκυριό τους, όλα... Να 'ναι καλά και τυχερά τα παιδιά να στεριώσει η σχέση τους, σχέση αγάπης...

Το μαγαζί που καθίσαμε, ο “Βραχόκηπος”, μια λεπτομέρεια του με την οποία γίνεται αντιληπτή η πολυτέλεια και η προσοχή που έχουν δείξει οι ιδιοκτήτες του.

Μια βραδιά με τον Μηνά είναι μια βραδιά πολύ ενδιαφέρουσα που, τελικά, με τη γόνιμη κουβέντα περνά και πολύ γρήγορα... Τρεισήμισι ώρες μαζί. Υπογράψαμε το χαρτί - “συμφωνητικό” που περιγράφει τις εργασίες που θα γίνουν στο σπίτι καθώς και το ποσό που θα χρειαστεί κι ύστερα ανοίξαμε πανιά για κουβέντα, παρέα με καλό φαΐ κι ένα εξαιρετικό χύμα θραψαθύρι, λευκό κρασί που πίνοταν σαν... νερό, αλλά είχε μια απαλή υφή και μια εκπληκτική γεύση.

Τόπος συνάντησης μια πολύ όμορφη ταβέρνα στο Γάσι Αρκαλοχωρίου. “Βραχόκηπος” λέγεται, αλλά για τη βρεις χρειάζεται τη βοήθεια... δορυφόρων της google.

Άξιζε όμως τον κόπο να πάμε εκεί. Είχε δύο ακόμα παρέες όλο το μαγαζί. Το περιβάλλον πολύ καλό, η μουσική προσεγμένη και σε ύψος τέτοιο που μπορούσες να συζητήσεις άνετα. Και τα φαγητά του προσεγμένα στην τελευταία λεπτομέρεια στο περιεχόμενο του πιάτου και το σέρβις. Μέχρι και τα αρωματικά μαντιλάκια, με τη φίρμα του μαγαζιού πάνω τους και τα τηλέφωνα επικοινωνίας, ήταν πάρα πολύ καλής ποιότητας.

Καθίσαμε ώς τις 12.30. Ένα πραγματικά πολύ ωραίο ελληνικό δείπνο -εργασίας που δεν με άφησε τελικά ο Μηνάς να πληρώσω. Διότι “είμαστε στον τόπο του” εμείς οι... αλλοδαποί.

Δεν ήθελα να του το χαλάσω και δεν επέμενα. Ήταν τόσο ωραίο το κλίμα που το σεβάστηκα και απλά επιφυλάχθηκα να ανταποδώσω στην Αθήνα. Κι απ' ότι φαίνεται δεν θα αργήσει να έρθει. Τον Σεπτέμβρη θα... ροβολήσει κατά πάνω.

Στο χωριό γλεντάνε ακόμα. Τι γλεντάνε, δηλαδή, μόλις άρχισαν το τριήμερο γλέντι. Έχουν πολύ δρόμο ακόμα μπροστά τους.

Έπεσα “ξερός” γεμάτος από την ιδέα ότι όλα θα πάνε καλά. Τόσο καλά που, κανονικά, θα έπρεπε να... ανησυχώ. Τι τύχη να πέσουν τέτοιοι άνθρωποι, σαν τον Μηνά, στο δρόμο μου με διάθεση για ζωή, με κέφι και δημιουργική φαντασία που θα με βοηθήσουν να δω το όνειρό μου, σχετικά με το σπίτι, να γίνεται πραγματικότητα...

Είχα την ατυχία να μπω με τη μηχανή μέσα στο παζάρι της Αγίας Μαρίνας, απόγευμα Πέμπτης 15/7 και... παγιδεύτηκα ανάμεσα στους προσκυνητές που ήταν, υπερβολικά πολλοί. Δεν το περίμενα. Ευτυχώς που βρήκα ένα περιφερειακό δρόμο αγροτικό και πήγα στο Αρκαλοχώρι γιατί ακόμα θα ήμουν εκεί...

Ο Γιάννης είναι ο άντρας της αδερφής μου Γεωργίας. Πολυπράγμων στα νιάτα του, πέρασε στην άλλη πλευρά τώρα στα γηρατειά του. Απανωτά εγκεφαλικά του δημιούργησαν πρόβλημα σοβαρό στην υγεία του και τώρα μοιάζει να “κυκλοφορεί” σαν φυτό.

Δεν μιλάει, δεν γνωρίζει ανθρώπους, ούτε και τα παιδιά του, δεν σχολιάζει, αυτός που κάποτε δεν άφηνε τίποτα να... πέσει κάτω.

Κάθεται μόνο σε μια καρέκλα και τον φροντίζει η Γεωργία μας. Σαν μικρό παιδί. Να τον ταΐσει, να τον ποτίσει, να τον βάλει για ύπνο... Μαρτυρική ζωή για μια μεγάλη, στην ηλικία, γυναίκα που έκανε μαζί του, και μεγάλωσε, τέσσερα κορίτσια.

Η Γεωργία έχει μια πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας από τον Γιάννη. Εκείνος είναι καμιά 15ανταριά χρόνια μεγαλύτερος. Και τώρα βλέπει την εγγονή της, την κόρη της Αργυρώς, την Μαρία, που ζει στην Αθήνα, να “τα έχει” με έναν κατά 25 χρόνια μεγαλύτερό της και δεν μπορεί να το χωνέψει. Θεωρεί ότι έχει υποχρέωση να την προστατέψει και να μην την αφήσει να κάνει το δικό της λάθος...

Ωστόσο η αρρώστια του Γιάννη δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Έχω δει κι άλλους, πολύ μεγαλύτερους του Γιάννη, να οδηγούν στα 91 τους αυτοκίνητο και να ζουν μόνοι τους χωρίς να έχουν την ανάγκη για βοήθεια από κανέναν...

Η ζωή επιφυλάσσει εκπλήξεις και “κρατάει” σημειώσεις για... δανεικά. Όταν ο πατέρας μου ήταν στα τελευταία του και δεν μπορούσε να νιώσει ασφαλής και να κάνει δυο βήματα μόνος του, τον κορόιδευε και του έλεγε, μπροστά σε όλους, ότι το “κάνει επίτηδες”. Κι εκείνος παρά την ασθένεια του πάρκινσον τα έιχε “400” ώς το τέλος, στεναχωριόνταν και έκλεγε υπερευαίσθητος όπως ήταν, για τη συμπεριφορά του Γιάννη και μας το λεγε. Ευθύς χαρακτήρας το έπαιρνε βαριά να του λέει ότι “το κάνει επίτηδες” για να τραβήξει πάνω του το ενδιαφέρον.

Τώρα ο Γιάννης, είναι απλά ένας άρρωστος άνθρωπος που χρειάζεται τη βοήθεια μας. Κι ευτυχώς που υπάρχει η Γεωργία μας δίπλα του να τον φροντίζει...

Περπάτησα στη λαϊκή αγορά ή άλλως πως στο παζάρι του Καστελλίου. Ελάχιστος ο κόσμος που έχει πάει να ψωνίσει. 12 η ώρα και οι έμποροι μάζευαν την πραμάτεια τους...

Στα Καστέλλι. Τετάρτη λίγο πριν το μεσημέρι, ξανά... Σκοπός μου να κάνω δυο δουλειές, αν αυτό είναι μπορετό: Να πάρω το χαρτί από την Πολεοδομία και ένα αντίγραφο του συμβολαίου του πατρικού μου από τη συμβολαιογράφο που το κάναμε για να το καταθέσω στη ΔΕΗ, απαραίτητο στο φάκελο για την αλλαγή του ονόματος στο λογαριασμό και τη μεταφορά του ρολογιού στην εξωτερική αυλή.

Χρειάζονται δυο -τρία ακόμα από μένα και την αδερφή μου Μαλάμω, μιας και είναι συνιδιοκτήτης του ακινήτου, αλλά αυτά ελπίζω να τα συμπληρώσω αργότερα, με την επιστροφή μου στην Αθήνα.

Ο πρώτος στόχος επετεύχθη γρήγορα. Η κ. Μαστοράκη, μηχανικός στη Πολεοδομία που το είχε χρεωθεί έλλειπε με άδεια. Σήμερα όμως ήταν εκεί και σε πέντε λεπτά μέσα μου το ετοίμασε και το πήρα.

Η κ. Σμυρνιωτάκη, συμβολαιογράφος που με θυμήθηκε μόλις με είδε, είναι έτοιμη να με εξυπηρετήσει. Ανέλαβε η γραμματέας της και μου ζήτησε λίγο χρόνο να το ψάξει, πάνε κοντά επτά χρόνια από τότε που το κάναμε και μου κράτησε το τηλέφωνο να με ειδοποιήσει μόλις είναι έτοιμη...

Έτσι, αφού τελείωσα γρήγορα από την Πολεοδομία, πέρασα και πήρα μια εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ” και έκανα μια βόλτα στο παζάρι, αφού έτυχε να έρθω τη μέρα που γίνεται.

Μια λαϊκή αγορά θυμίζει. Με τους πάγκους, δεξιά και αριστερά στην άκρη του δρόμου. Αλλού τα φρούτα και τα λαχανικά και αλλού τα ρούχα, τα παπούτσια, τα είδη σπιτιού. Ελάχιστος κόσμος τριγυρνά μέσα στο παζάρι για να ψωνίσει, εκεί γύρω στις 12 το μεσημέρι. Μάλιστα αρκετοί έμποροι ρούχων αρχίζουν να πακετάρουν σε κουτιά για να φύγουν. Νωρίς – νωρίς τελειώνουν.

Άφησα τη μηχανή μου στο Μεϊντάνι και περπάτησα από το παζάρι, δίπλα στο δρόμο που είναι το Γυμνάσιο κάνοντας τον κύκλο με τα πόδια, μέχρι να επιστρέψω εκεί που είχα αφήσει τη μηχανή. Και πέρασα από το παλιό σχολείο που πηγαίναμε στην πρώτη γυμνασίου, δίπλα στην παλιά εκκλησία. Γκρεμισμένο σήμερα, 35 χρόνια μετά και στη θέση του είναι μια αρχαιολογική ανασκαφή με μινωικά, ελληνιστικά και βυζαντινά ευρήματα, ορατά στους διερχόμενους. Περιφραγμένα και κάτω από στέγαστρο που τα προστατεύει από τη βροχή.

Ο γερμανικός φούρνος με το λευκό ψωμί, δυο δραχμές δίναμε και παίρναμε στο μεγάλο διάλειμμα ένα τέταρτο ψωμί (έτσι το πουλούσαν τότε...) για το... καταβροχθίσουμε με το τυροζούλι που κρατούσαμε από το χωριό στην τσάντα με τα βιβλία και τα τετράδια., κολατσιό μέχρι το μεσημέρι που θα γυρίζαμε στο σπίτι... Άλλαξαν τα χρόνια και η ζωή. Τώρα ζητάμε το... μαύρο ψωμί, ολικής αλέσεως, που είναι καλό για την υγεία μας...

Ησυχία και σήμερα στην πλατεία του Καστελλίου, το Μειντάνι. Κάθισα στην καφετερία “Σείστρο”, πήρα ένα καμπάρι με πάγο, γράφω τις σημειώσεις μου, διαβάζω την εφημερίδα μου και περιμένω ειδοποίηση από τη γραμματέα της συμβολαιογράφου για να περάσω να πάρω το αντίγραφο που χρειάζομαι. Μεσημέρι και τα τζιτζίκια έχουν στήσει τρελό τραγούδι...