Υλικά οικοδομών διάσπαρτα παντού και το σπίτι αρχίζει να παίρνει μορφή...

Μια ομορφιά όλη η διαδικασία χτισίματος του πατρικού μου. Βήμα - βήμα...

«Πετάρισε» η ψυχή μου καθώς είδα τις νέες φωτογραφίες της Αναστασίας από το σπίτι μου στο χωριό. Αρχίζει πια και παίρνει μορφή. Το ξύλο άρχισε να... γλυκαίνει τον περιβάλλοντα χώρο. Κι ας είναι ακόμα μέσα στα μπάζα, τα τσιμέντα και άλλα υλικά της οικοδομής.

Από μακριά νοιώθω τη ζεστασιά του. Ο Μηνάς υλοποιεί τέλεια το πιο ωραίο όνειρό μου. Να τον έχει ο Θεός καλά! Κι αυτόν και τους μαστόρους που χρησιμοποιεί στη δουλειά του.

Και η Αναστασία Βολυράκη, η κόρη του Μανώλη της Στασούλας μας, είναι εκπληκτική. Το σχόλιο της στο e-mail είναι απίθανο:
«Θείε αυτές είναι οι φωτογραφίες από το σπίτι. Είναι μόνο εξωτερικές γιατί τώρα είναι αδύνατο να αναγνωριστούν οι εσωτερικοί χώροι. Το τζάκι δεν υπάρχει πια και όλα τα δωμάτια μοιάζουν μεταξύ τους. Αν θέλεις και άλλες φωτογραφίες ενημέρωσε με...Πολλά φιλιά και χαιρετίσματα σε όλους!!!»

Ένα μήνα μετά την έναρξη των εργασιών...

Τα "ευχαριστώ μου" μ' ένα κλαρί βασιλικού να μυρίζει όμορφα...

Αυξάνονται οι επισκέψεις σ' αυτό το Site. Σε λίγο, καλώς εχόντων των πραγμάτων το κοντέρ με τις μετρήσεις στη μπάρα δεξιά θα “χτυπήσει” τις 70.000. Δεν είναι καθόλου λίγες για το διάστημα ενός χρόνου ζωντανής λειτουργίας του Site και μάλιστα χωρίς καμιά διαφήμιση πουθενά.

Ήρθατε από κάπου, κάποτε και μείνατε να το παρακολουθείτε σχεδόν καθημερινά. Το βλέπω ότι ανεβήκαμε πάλι τις 200 καθημερινές επισκέψεις. Ελπίζω να βρίσκετε ενδιαφέροντα πράγματα για να μείνετε.

Το βέβαιο είναι ότι δεν με απασχολεί καμιά πρωτιά και δεν χαϊδεύω χαμηλά ένστικτα για να το πετύχω. Ούτε με ενδιαφέρει να κάθομαι σαν “καμένος” συνεχώς πάνω από το κομπιούτερ μου με ενημερώσεις άνευ σημασίας, απλά για να... τραβήξω την προσοχή σας.

Το κέφι μου κάνω. Κι αν “κοστίζει” μερικές φορές, καθώς μερικοί δεν αντέχουν αλήθειες και ενοχλούνται όταν το google τους δείχνει ότι κάτι έχω γράψει γι' αυτούς, λυπάμαι. Δεν είμαι εδώ, εκλιπαρώντας την επιείκεια κανενός για να γίνω αρεστός και επιπλέον πιστεύω σ' αυτό που λένε “ελευθερία του εκφράζεσθαι”. Όταν νιώσω ότι αυτό δεν είναι εφικτό, τότε ίσως αυτός ο χώρος έκφρασης να μην υπάρχει πια. Ένα “κλικ” είναι αρκετό να θέσει αλλιώς τις προτεραιότητες.

Οφείλω, ωστόσο, ένα μεγάλο “ευχαριστώ” σε όλους εσάς τους γνωστούς - “αγνώστους” που μου κάνετε την τιμή να μοιράζεστε καθημερινά μαζί μου τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μου. Μου δίνετε κουράγιο και δύναμη να συνεχίσω. Και, τελικά, σημασία δεν έχει η ποσότητα, το ότι πλησιάζουμε τις 1.000 εγγραφές, όσο η ποιότητα, όσων γράφονται και η σχέση τους με την πραγματικότητα και την αλήθεια...

Ο Αγησίλαος βγάζει το μέλι από τις κυρήθρες των μελισσών του. Εργατικός, πάντα...

Δεν είναι μόνο η Στασούλα μας που παρακολουθεί την πορεία των εργασιών στο πατρικό σπίτι. Είναι και ο Αγησίλαος, ο άνδρας της.

Με πήρε χθες το πρωί τηλέφωνο, από το τηλέφωνο της Στασούλας για να μου πει μια σκέψη του, να τη δω και να τη μελετήσω.

Αν το μπάνιο δεν γίνει στο μικρό καμεράκι (που δεν υπάρχει πια, αφού ο εσωτερικός τοίχος έπεσε...) αλλά στο απέναντι δωμάτιο της εσωτερικής αυλής, όπως πρότεινε και ο Μηνάς, μήπως, λέει ο Αγησίλαος, είναι πιο σωστό να μεταφερθεί η κουζίνα σε ένα από τα δύο μεγάλα δωμάτια πια;

Μ' αρέσει που το έχουν πάρει πάνω τους. Μ' αρέσει που μοιράζονται μαζί μου τις σκέψεις τους...
Οι εργασίες όμως «τρέχουν» με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Ήδη ο Μηνάς παρήγγειλε ξύλα και από βδομάδα ξεκινάει να φτιάχνει τη σκεπή.

Ίσως θα χρειαστεί να πάω ένα ταξίδι στην Κρήτη. Να δω από κοντά τι γίνεται. Ένα Σαββατοκύριακο θα είναι αρκετό γι αυτή τη δουλειά. Και όπως λέει και ο Αγησίλαος, κάποιες αποφάσεις πρέπει να παρθούν τώρα, πριν πέσουν τα μπετά, να μην έχουμε πισωγυρίσματα. Θα το προγραμματίσω και θα το κάνω...

Όπως και να 'χει όμως, το «μάτια» συνεχίζουν να παρακολουθούν πολύ ζεστά και με ενδιαφέρον τις εργασίες που γίνονται στο πατρικό μου. Να 'ναι καλά! Είναι σπουδαίο να υπάρχουν άνθρωποι, σ' αυτή τη ζωή, που μπορούν να μοιραστούν το όνειρό σου...

Αν έχει τόση ζέστη εδώ το μεσημέρι, φαντάζομαι τι θα 'χει στην Αθήνα, αυτό το Σάββατο. Κατά την ΜΕΤΕΟ θα είναι το τελευταίο με καύσωνα αυτό το καλοκαίρι. Και πόσο να κρατήσει δηλαδή; Την άλλη εβδομάδα έρχεται ο Σεπτέμβρης, τα πρωτοβρόχια, η άκρη του χειμώνα καθώς λένε...

Αλλά η Στασούλα εκεί, απτόητη. Παρακολουθεί το σπίτι που γίνεται στο Θραψανό και κάθε τόσο με παίρνει τηλέφωνο για μια... λεπτομέρεια ουσιαστική που επεσήμανε, έτσι ώστε το συνολικό αποτέλεσμα να είναι, όντως, καλό.

Αυτό που σκέφθηκε σήμερα και της επεσήμανε και ο Λευτέρης, ο γιος της που πήγε και είδε τα έργα που γίνονται εκεί, είναι ότι στην εσωτερική αυλή έχουν καθαρίσει από τον ασβέστη τους τρεις τοίχους που την περικλείουν. Όχι όμως και τον τέταρτο, τον τοίχο που είναι από τη μεριά του σπιτιού της Μαλάμως.

Σωστά, δεν μπορεί να μείνει έτσι. Η εξωτερική του πλευρά πρέπει να γίνει όπως και το υπόλοιπο. Ενιαίο θα είναι, όχι ξεχωριστό.

Καλά που μου το είπε, να το επισημάνω στον Μηνά. Το τι θα κάνουν τα παιδιά της στον εσωτερικό χώρο θα το αποφασίσουν εκείνα, όταν και αν, θα το φτιάξουν. Η εξωτερική πλευρά του όμως που “βλέπει” στη μικρή αυλή είναι κάτι άλλο. Θα το συζητήσω μαζί της, αλλά είμαι βέβαιος πως δεν θα έχει καμιά αντίρρηση να τον φτιάξω εγώ για να έχει το σπίτι μια ενιαία άποψη στην εξωτερική του όψη...

Δυο λόγια περιεκτικά, χωρίς πολλά – πολλά. Αυτή ήταν πάντα η Στασούλα μας. Ήξερε πώς να κάνει τις κατάλληλες επισημάνσεις και να... αποσύρετε.

Σκέψεις στο χαγιάτι, απογευματάκι του Σαββάτου. Έχει αρχίσει και φυσά ένα δροσερό αεράκι που κάνει πιο υποφερτή την ατμόσφαιρα. Λίγο επιπλέον νερό στη βεράντα κάτω, κάνει ακόμα καλύτερα τα πράγματα. Μ' αρέσει αυτή η διαδικασία. Αν και μακριά, ζω την κάθε στιγμή της δημιουργίας του νέου σπιτιού...