Στα 10 χρόνια πια και είμαστε καλά! Τι άλλο να θέλουμε σ' αυτόν τον παράξενο κόσμο;

gamos6Στις 4 Απριλίου 2025, κλείσαμε δέκα (10) χρόνια παντρεμένοι, με την σύντροφο της ζωής μου, Σούλα Αργυροπούλου. Και μπήκαμε στον 11ο!

Και επειδή εκτιμούμε ότι ο γάμος, ήταν και παραμένει ένα μεγάλο γεγονός που άλλαξε τις ζωές μας, θέλουμε να το θυμόμαστε, αφού εκτιμούμε ότι άξιζε το βήμα που κάναμε...

Όπως και τις όμορφες στιγμές στη ζωή μας...

Και είμαστε πολύ χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι στον κοινό δρόμο που χαράσσουμε στη ζωή μας...

Στο μεταξύ, κάθε μέρα για μέρα, είναι για μας ξεχωριστή και την τιμούμε όπως της πρέπει, επειδή ξέρουμε καλά πως είναι Θείο Δώρο...

Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, σε εποχές πολύ δύσκολες και έχουμε καταφέρει να είμαστε καλά, καθώς μοιραζόμαστε πράγματα...

Ακόμα και τώρα που περνάμε μια ιδιόμορφη περίοδο, στον απόηχο της πανδημίας του κορονοϊού Covid-19 που μας κράτησε δυο χρόνια σε καραντίνα σπίτι μας, ή σε μια ιδιότυπη κοινωνική αποστασιωποίηση, εμείς προσπαθήσαμε να είμαστε καλά και να κάνουμε πράγματα, μαζί...

Τα σχέδια, έτσι κι αλλιώς τα αφήνουμε για αργότερα, όταν φτιάξουν τα πράγματα... Μέχρι τότε μπορούμε να ζούμε με ευχάριστες αναμνήσεις από ταξίδια που προλάβαμε να κάνουμε...

Και αν το θέλει ο Ιεχωβά, τώρα που περασε το κακό, σχεδιάζουμε κι άλλα. Όσο αντέχουμε και μπορούμε!

Θέλουμε να το γιορτάσουμε λίγο διαφορετικά και... λίγο αργότερα. 2-7 Μαϊου θα πάμε εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Το ήθελε πάντα η Σούλα. Κι εγώ που την έζω ζήσει την Πόλη, πολλά χρίνια πριν, είναι όντως, ένα σταυροδρόμι πολιτισμού ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή.

Αξίζει λοιπόν και θα το τολμήσουμε! Έτσι κι αλλιώς μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, ανθρώπους, πολιτσμούς.

Επειδή αυτό είναι κάτι που μας αρέσει και το θέλουμε, ενώ παράλληλα θα συνεχίσουμε να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και μας ευχαριστούν, μαζί!

Σ' αυτό το πλαίσο εντάξαμε και το ταξίδι μας στο Πήλιοβπριν μερικά χρόνια... Μια όμορφη ανάσα σε ένα μέρος που αγαπούμε πολύ και θέλαμε να το γνωρίσουμε καλύτερα... 

Είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τον Στηβ, την Έστερ και τα κορίτσια τους, Βικτώρια και Χλόη τον Ιούνιο του 2023, όταν περάσαμε μαζί στην Πάρο ένα δεκαήμερο φανταστικών διακοπών... Και συνεχίζουμε!

kanoni1.060416

Ας γυρίσουμε λιγάκι πίσω το χρόνο... Το 2016 πήγαμε για έξι μέρες στην Κέρκυρα. Και περάσαμε υπέροχα, όπως μπορείτε να δείτε και στις δημοσιεύσεις που κάναμε γι' αυτό το ταξίδι μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Μας αρέσει να το κάνουμε αυτό ως άνθρωποι. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε ένα σοβαρό, μεγάλο γεγονός, να γιορτάσουμε στη ζωή μας...

Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ ταξιδεύει, γνωρίζει νέους τόπους, ανθρώπους, συνήθειες, ήθη και έθιμα, πολιτισμούς και τα ζει. Από εδώ τα λέγαμε καθημερινά, κι εκείνες τις μέρες των ταξιδιών μας, όπως κάνουμε χρόνια τώρα, με τα μέρη που επισκεπτόμαστε… 

Και το 2017 πήγαμε στο Αβινιόν της Γαλλίας κοντά στους πνευματικούς και σαρκικούς αδελφούς μας Γιώργο και Αστρίντ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αλλά, επειδή δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε την αρχή, στα λίγκ που ακολουθούν μπορείτε επίσης να δείτε μαζεμένες όλες τις αναρτήσεις που έκανα από το Βανκούβερ του Καναδά, τότε που μείναμε κοντά στον Στήβ και την Έστερ, την κόρη και τον γαμπρό της Σούλας, για δεκαπέντε ολόκληρες μέρες..

Εκεί, το 2015, στις 4 Απρίλη, έγινε ο γάμος μας με τη Σούλα... Αξίζει να τα θυμηθούμε όλα αυτά, γιατί άλλαξαν τον ρου της δικής μας ιστορίας...

Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

psarakia

Ο γάμος όπως είπαμε, είναι θεϊκός θεσμός, τον οποίο καθιέρωσε και εδραίωσε ο Ιεχωβά στην Εδέμ, φέρνει σε ύπαρξη την οικογενειακή μονάδα, τον οικογενειακό κύκλο. 

Ο Ιεχωβά, ο Δημιουργός, έπλασε τον άνθρωπο, αρσενικό και θηλυκό και θέσπισε το γάμο ως την κατάλληλη διευθέτηση για τον πολλαπλασιασμό της ανθρώπινης φυλής. (Γε 1:27, 28)

Ο πρώτος ανθρώπινος γάμος τελέστηκε από τον Ιεχωβά, σύμφωνα με την περιγραφή των εδαφίων Γένεση 2:22-24. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της ζωής μας. Τα σεβόμαστε και τα τιμούμε, όπως τους πρέπει...

akrovatis

Τι κάναμε και πώς το γιορτάσαμε το 2020; Δείτε ΕΔΩ. Και τα καλύτερα είναι μπροστά μας... Όπως το ταξίδι μας στο Πήλιο... Δείτε ΕΔΩ το 2021, Το 2022 το ψάχνουμε. Ήταν δύσκολα χρόνια λόγω της πανδημίας. Αλλά μετά το 2023, όλα έδειχναν να παίρνουν ένα άλλο ρυθμό... Πιο φυσιολογικό! Κάτι έχουμε στο νου μας και για φέτος...

avgo.tukokora

Τα δικά μου

Ένα ανθοδοχείο με λουλούδια, κρινάκια, εποχιακά, που αρέσουν τόσο στη Στασούλα μας

luludia.stasoulas1
Οι φωτογραφίες της σημερινής ανάρτησης, αποτελούν μια συλλογή των τελευταίων ημερών επικοινωνίας με την αδελφή μου Στασούλα. Και είναι τραβηγμένες μέσα στο σπίτι της, καθώς στην ίδια αρέσει πολύ να μαζεύει λουλούδια και να στολίζει τους χώρους που κινείται καθημερινά.

luludia.stasoulas2
Τι είναι αυτά τα κρινάκια; Δεν ξέρω πώς τα λένε, αλλά θα συμφωνήσετε κι εσείς πως είναι τόσο όμορφα και κάνουν ακόμα πιο ωραίο και πιο ζεστό το σπίτι. Άσε που γεμίζουν την καρδιά και οδηγούν το μυαλό και τη σκέψη, σε μονοπάτια καλά που σε όλους μας αρέσουν… Αλλά, απ’ ότι θυμάμαι στη Στασούλα μας, άρεσε αυτό πάντα…

luludia.stasoulas3
Ήταν και παραμένει ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Της αρέσει να προσφέρεται στους άλλους και ζει και αναπνέει για ένα χαμόγελο τους. Απ’ όταν έχω μνήμες ως παιδί, έτσι την έχω στην καρδιά μου. Ακόμα και στα δικά της δύσκολα χρόνια, χαιρόμουν να τη βλέπω ήρεμη, έτσι αποδεχόμουν πάντα τις επιλογές της που τότε δεν ήξερα πού ακριβώς οδηγούσαν.

luludia.stasoulas4
Μου αρκούσε που την έβλεπα καλά. Τώρα που ξέρω πολύ καλά τι σήμαιναν οι επιλογές της, είμαι κοντά της ακόμα περισσότερο... Ωστόσο και η ίδια, ξέρει ότι μου αρέσουν τα λουλούδια. Έτσι συχνά πέρα από τα εικονίδια κοινής λήψεως, φροντίζει να μου στέλνει αυθεντικές φωτογραφίες με λουλούδια. Μερικές φορές πηγαίνει επί τούτου να τις βγάλει. Θυσίες…

luludia.stasoulas5
Το κάνω κι εγώ πολλές φορές στη ζωή μου… Γι’ αυτό και μου αρέσει όταν βλέπω να το υιοθετούν από μόνοι τους , φίλοι αυτού του ιστότοπου. Χαίρομαι που μοιράζομαι όμορφα πράγματα με ανθρώπους που έχουμε κοινά ενδιαφέροντα. Είναι πολύ όμορφο αυτό το συναίσθημα. Σας εύχομαι να το ζήσετε…

luludia.stasoulas4
Και κοίτα τώρα ένα ευαίσθητο κομμάτι που μου προέκυψε για τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ σε μια μέρα που έχει να παρουσιάσει έντονη δράση με αφορμή κάποια κρινάκια στο ανθοδοχείο που έχει η Στασούλα μας στο τραπέζι της κουζίνας της. Τελικά, θα το ξαναπούμε κι ας γινόμαστε κουραστικοί με την επανάληψη: Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να νιώσει γεμάτος και καλά…

Διαδρομές γνωστές στο χωριό μου. Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια τις κάναμε με το ποδήλατο

kasteli1.aprilis19
Αυτή την ανθισμένη γη, την γνωρίζω από κοντά. Όσο κι αν έχουν περάσει τα χρόνια, η φύση με τίποτα δεν αλλάζει, αν δεν δράσει πιεστικά πάνω της ο άνθρωπος. Κι εδώ, μάλλον δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι τέτοιο. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, θυμήθηκα, όταν τις είδα. τον καιρό που πήγαινα γυμνάσιο στο Καστέλι.

kasteli2.aprilis19
Την αρχή πηγαίναμε με την κλούβα, ένα διαμορφωμένο ιδιωτικό όχημα που περνούσε από το χωριό και μας μάζευε για το σχολείο, το γυμνάσιο. Συχνά, εμάς τα αγόρια μας έβαζαν πίσω, σαν σε κλουβί, όρθιοι και όλοι το μόνο επιθυμούσαμε ήταν να πάρουμε ένα ποδήλατο και να πηγαίνουμε μ' αυτό.

kasteli3.aprilis19
Στο κάτω - κάτω η απόσταση Θραψανό - Καστέλι δεν ήταν και υπερβολικά μεγάλη. Μόλις εννιά χιλιόμετρα να πας κι άλλα τόσα η επιστροφή. Αλλά τι ήταν για μας που ήμασταν παιδιά τότε και ξεχυλίζαμε από δύναμη; Τίποτα! Το πρόβλημα όμως ήταν αλλού. Να μάθουμε ποδόλατο και να μας πάρει ο πατέρας μας, αυτό το ποδήλατο.

kasteli4.aprilis19
Χρειάστηκε να δώσω μερικά κάστανα από αυτά που έφερνε ο πατέρας μου από τη βεντέμα τα καλοκαίρια... Ναι, εκείνα τα υπέροχα χανιώτικα κάστανα τα έδωσα ως... ενοίκιο για να μάθω ποδήλατο. Στο παλιό χωματένιο γήπεδο, γίνονταν τα μαθήματα, εκεί που είναι χτισμένο σήμερα το δημαρχείο του χωριού.

kasteli5.aprilis19
Ο όρος από την πλευρά του πατέρα μου, για να μου πάρει ποδήλατο, ήταν να με δει να το οδηγώ... Να βεβαιωθεί δηλαδή ότι ήξερα. Λογικό. Δοκίμασα να πάω στο σπίτι μου. Κι ενώ στην ευθεία τα πήγαινα μια χαρά, εκεί που αντιμετώπιζα πρόβλημα, ήταν οι στροφές. Και για την εξωτερική αυλή του σπιτιού μας είχε δύο ανάποδες στροφές...

kasteli6.aprilis19
Την πρώτη την κατάφερα με μια μεγάλη προσπάθεια. Τη δεύτερη όμως όχι. Έπεσα πάνω στον τοίχο του σπιτιού του θείου Μιχάλη Μιχάλη! Σηκώθηκα όρθιος στο δευτερόλεπτο, ανέβηκα ξανά στο ποδήλατο και φώναξα να με δουν. Αυτό ήταν! Αμέσως μου το πήρε. Δεκαετία του '70 ένα γαλλικό ποδήλατο μεταχειρισμένο, δραχμαί 1.000.

Πώς είναι να είσαι τέσσερα χρόνια μαζί με τον ίδιο άνθρωπο; Μα και βέβαια υπέροχα!

akrovatis2.040418
Λέω κάθε χρόνο να βάζω ένα κομμάτι με αφορμή, αλλά μια χρονιά στο γάμο μου με τη Σούλα. Και το τηρώ από την αρχή με μια σταθερότητα που τιμά αυτόν καθεαυτό το θεσμό. Φέτος η αναδρομή θα έχει να κάνει με στιγμές που ζήσαμε στη χρονιά που πέρασε… Αυτή η φωτογραφία είναι από την περσινή μας γιορτή στον "Ακροβάτη". Μας άρεσε και είχε κι αυτή κάτι το ξεχωριστό....

4xronia
Διότι τελικά, αυτό είναι ζωή. Πολλές μικρές στιγμές που κάνουν μια μεγάλη και συνθέτουν ωραία τον πίνακα της σχέσης μας, όπως ακριβώς είναι καταγραμμένος στα μάτια του Θεού. Όπως εδώ ας πούμε, στο ρουφ γκάντεν, στον 11ο όροφο του ξενοδοχείου ΤΙΤΑΝΙΑ, στο κέντρο της Αθήνας, με φόντο την Ακρόπολη και τον Λικαβηττό.

axla2
Χαρά; Ευτυχία; Μοίρασμα; Υπάρχουν όλα αυτά και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Και συμβαίνει να είναι έτσι, επειδή και οι δυο κάθε νέα μέρα «χτίζουμε», οικοδομώντας το καλύτερο που μπορούμε, επειδή και το αξίζουμε και μας πρέπει… Η φωτογραφία είναι στην παραλία της Άχλας, στην Άνδρο, Ιούνιος του 2018, όταν περάσαμε 10 μέρες κοντά σε αγαπημένους φίλους.

kanalia2
Ποιο είναι το μυστικό; Ίσως ρωτήσει κάποιος. Είναι σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου και το μοίρασμα πάνω στα κοινά που μας συνδέουν. Και είναι τόσα πολλά! Τα χρόνια περνάνε χωρίς να το καταλάβεις... Έρχονται μόνο ως μνήμες όμορφες. Το περσινό καλοκαίρι... Φωτογραφία με φόντο το χωριό του φίλους μας Άρη, τα Κανάλια Καρδίτσας...

mac.arthur.glen1
Χαίρομαι μ’ αυτή την μικρή αναδρομή. Ξεκίνησε βάζοντας ένα πρώτο λιθαράκι στο γράψιμο και ολοκληρώθηκε καθώς εύρισκα τις φωτογραφίες που θα το συνόδευαν. Φωτογραφίες που έχουν δημοσιευτεί  κατά καιρούς εδώ, στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και αποτελούν μέρος της ζωής μας. Συχνά και σε κάθε ευκαιρία θα βρούμε τον τρόπο να πάμε μια βόλτα κι αν μπορούμε, ένα γεύμα έξω είναι ότι καλύτερο.

pozar1
Μ’ αρέσει πολύ όλο αυτό... Εκείνη δεν γνωρίζει γι’ αυτή μου την πρωτοβουλία, αλλά γνωρίζω καλά πως εκτιμά τις σκέψεις μου και αγαπά ότι αγαπώ εγώ και έχει να κάνει με τη δουλειά μου. Αν ψάχνετε ακόμα για το «μυστικό» που λέγαμε πιο πάνω… Στα Λουτρά Πόζαρ της Αριδαίας, το περισινό καλοκαίρι που είχαμε πάει εκδρομή με τους φίλους μας, Λένα και Γιάννη.

Πώς είναι το σπίτι μας στο Θραψανό, αυτό τον καιρό; Μας σκέφτονται, οι άνθρωποι μας…

spiti1.080319
Η νοσταλγία για το πατρικό θα είναι πάντα νοσταλγία… Μοχθήσαμε να το φέρουμε σε σειρά και τώρα χαιρόμαστε να βλέπουμε ότι πράγματι είναι σε μια καλή κατάσταση. Υποχρέωση μας, είναι να ευχαριστήσουμε τη Στασούλα, που το φροντίζει και το κρατά ζωντανό, στην απουσία μας. Και που μας ενημερώνει γι’ αυτό.

spiti2.080319
Λείπουμε καιρό τώρα… Τελευταία φορά, είχαμε πάει τον Οκτώβρη, πέρσι. Θέλουμε να είμαστε πιο συχνά κοντά του, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο. Μερικές φορές σκεφτόμαστε το οικονομικό, το οποίο δεν είναι και μικρό, αν συμπεριλάβεις και τα έξοδα μεταφοράς του αυτοκινήτου που είναι απαραίτητο, προκειμένου να πας και να πάρεις πράγματα από το χωριό

spiti3.080319
Όμως πέρα από την κουζίνα που δείχνουν οι δύο πρώτες φωτογραφίες, πάντα θα μας ααπασχολεί και η εξωτερική αυλή με τα φυτά της στα μικρά παρτέρια… Και αυτή περίοδος, η μεταβατική, δεν είναι και η καλύτερη. Η βουκαμβίλια, έχασε και τα άνθη της και τα φύλλα της. Αλλά θα τα ξανακάνει. Στον καιρό της θα τα ξαναβγάλει.

spiti4.080319
Το ίδιο και αυτή η βουκαμβίλια… Υπομονή, Όπως κάνουμε για τόσα και τόσα πράγματα, θα κάνουμε και γι’ αυτά. Και όπως είδαμε χθες, ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο. Τυπικά είμαστε στο χειμώνα ακόμα. Αλλά η άνοιξη δεν είναι μακριά, ούτε και το καλοκαίρι… Θα έρθει οπωσδήποτε, στην ώρα του.

spiti5.080319
Δες και η λεμονιά με τη μανταρινιά, δέντρα που φυτέψαμε τον περσινό Οκτώβρη. Είναι ζωντανά και προοδεύουν. Με ρυθμούς αργούς, αλλά το κάνουν. Και χαιρόμαστε γι’ αυτό, ευελπιστώντας ότι ίσως καταφέρουμε να φάμε κάποια στιγμή τους καρπούς τους. Αυτό δεν θέλει να πιστεύει καθένα που φυτεύει ένα καρποφόρο δέντρο;

spiti6.080319
Αυτό θέλουμε να πιστεύουμε κι εμείς… Ως τότε, θα τα φροντίζουμε με αγάπη. Το κάνουμε αυτό για καθετί που μοχθούμε ουσιαστικά. Και ονειρευόμαστε τη στιγμή που θα απλώσουν τα κλωνάρια τους και θα ευωδιάσουν με τους λεμονανθούς τους, όλη τη γειτονιά. Τα πιο ωραία είναι μπροστά μας. Και δεν τα ζήσαμε ακόμα!

Βρισκόμαστε σε μια συνεχή κινητικότητα καθημερινά, ο καθένας στους δρόμους του...

dromos.trikala1
Πάντα μου άρεσε το ταξίδι... Και απολάμβανα το τοπίο και τη διαδρομή, πολλές φορές κρατώντας και φωτογραφίες για τον εαυτό μας μέσα από το όχημα καθώς κινούνταν. Σε μια από το τις εκδρομές μας στα Τρίκαλα Κορινθίας, είχα ένα σπάνιο πλεονέκτημα. Να βρίσκομαι στη θέση του συνοδηγού.

dromos.trikala2
Είχα έτσι, ελεύθερα τα χέρια μου από το τιμόνι, με αποτέλεσμα να αφήνομαι καλύτερα να καταγράφω με το κινητό μου τηλέφωνο, που χρησιμοποιούσα ως φωτογραφική μηχανή και να ζω την κάθε στιγμή. Κάθε στροφή ήταν και μια αποκάλυψη. Θα θυμάστε ότι τότε βρήκαμε χιονισμένο το χωριό.

dromos.trikala3
Και επειδή προφανώς δεν είσαστε υποχρεωμένοι, ως να μην είχατε κανένα άλλο πρόβλημα να έχετε εστιασμένη την προσοχή σας στις αναρτήσεις του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα σας το θυμίσω εγώ δίνοντας σας τους συνδέσμους προκειμένου να ξαναδείτε αυτά τα δημοσιεύματα ΕΔΩ, ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

dromos.trikala4
Τώρα ψάχνοντας λίγο στο αρχείο μου, είδα ότι είχα ξαναπάει πριν εννιά χρόνια. Όχι ακριβώς στα Άνω Τρίκαλα, αλλά κάπου εκεί κοντά, στο χωριό Κεφαλάρι. Δείτε το σχετικό δημοσίευμα που κάναμε τότε ΕΔΩ. Τελικά, παντού είναι όμορφα, φτάνει εμείς να έχουμε καλή διάθεση.

dromos.trikala5
Κι άλλη μια φορά είχαμε ξαναπάει εκεί με το γιό μου, τον Λάμπρο, συμμετέχοντας σε μια εκδρομή του Συλλόγου Θραψανιωτών της Αθήνας... Υπάρχει επίσης σχετικό δημοσίευμα στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ γι' αυτό. Δείτε το ΕΔΩ. Πάντα μου άρεσε σ' αυτό το Site, να μοιράζομαι πράγματα με τους αναγνώστες μου.

dromos.trikala6
Και αυτό κάνω καθημερινά, χρόνια τώρα. Με συνέπεια και συνέχεια, γνωρίζοντας πως υπάρχουν άνθρωποι σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης που γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα που κάθε μέρα που ξυπνούν, το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι να ανοίξουν τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και να περιηγηθούν στις αναρτήσεις.

dromos.trikala7
Έτσι "ταξιδιάρικο" θέλαμε να είναι το κομμάτι σήμερα, προσαρμοσμένο στις ειδικές συνθήκες της ημέρας. Μιας ημέρας με πολύ τρέξιμο, εκεί που έχουμε επιλέξει και μας αρέσει να προσφέρουμε, στον Ιεχωβά Θεό, που μας παρέχει πλουσιοπάροχα όλα αυτά για τη χαρά μας και τον ευχαριστούμε.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA