Ο καιρός χειμωνιάτικος, γλυκός, λίγο βροχερός –την έριξε χθες το βράδυ τη δυνατή μπόρα- είναι ιδανικός για… χουχούλιασμα. Αν, βέβαια, έχεις αυτή την πολυτέλεια…

Προσωπικά μου λείπει τα… τελευταία 35 χρόνια… Κι εκεί που λέω, θα τον βρω τον πιο χαλαρό χρόνο, τους ανθρώπινους ρυθμούς, όλο και κάποιο απρογραμμάτιστο «φασούλι» βγαίνει μπροστά και μου… ανατρέπει τα σχέδια.

Και επειδή λένε πως» όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια γελάνε οι Θεοί» αποφάσισα τα όποια σχέδια να είναι κοντοπρόσθεσμα και ως εκεί που φτάνουν οι αγκώνες μου. Έτσι, μπορεί όλα να γίνουν πιο προσιτά και καλύτερα διαχειρήσιμα. Γιατί, ας μην το ξεχνάμε, μεγαλώνουμε κι όλας, μειώνονται οι αντοχές μας «μικραίνουν», το ίδιο και οι δυνάμεις μας.

Το καλό είναι ότι σ’ αυτό τον κόσμο, τον δύσκολο, υπάρχουν οι φίλοι που είναι διαθέσιμοι να μοιραστούν πράγματα και εμπειρίες από το παρελθόν. Ένας από αυτούς είναι ο Θοδωρής Μουντζουρίδης. Πριν από 28 χρόνια, στο ξεκίνημά μου στη δημοσιογραφία κάναμε μαζί τα πρώτα βήματα στην ΠΕΤ ΟΤΕ. Πολλά εξώφυλλα και σκίτσα στη «ΦΩΝΗ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ του ΟΤΕ» ήταν δικά του. Το πενάκι του ξεχώριζε. Η γραμμή του ήταν μοναδική. Ήρθαμε τόσο κοντά μ’ εκείνον και τη γυναίκα του Χριστίνα που του βάφτισα και την κόρη του Ντέπυ.

Πόσα χρόνια έχω να το δω αυτό το κορίτσι; Έμαθα από τον πατέρα της ότι, ολόκληρη γυναίκα πια, τέλειωσε τα ΤΕΙ Λάρισας και τώρα μένουν μαζί στην Ηλιούπολη. Ο Θοδωρής «έφυγε» από την ευρύτερη περιοχή της πλατείας Αττικής όταν χώρισαν με τη Χριστίνα.

Είχα καιρό να μάθω νέα του και μας έφερε πάλι κοντά η δουλειά. Το Σάββατο θα πάμε να τον δούμε από κοντά. Θέλει, λέει, να μας κάνει το τραπέζι.

Πάει και ο Νοέμβρης… Μας αποχαιρέτησε κι έφυγε, κουτσός όπως ήταν. Κα να ο Δεκέμβρης. Ας τον καλωσορίσουμε! Γεμάτος με γιορτές, με το τέλειωμά του παίρνει μαζί του και τη χρονιά που φεύγει. Το 2009…

Νομίζω πως δεν έχει νόημα να επισημάνω για μια ακόμη φορά πόσο γρήγορα φεύγει ο χρόνος. Το καλύτερο θα ήταν να το καταλάβουμε. Να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή, ως στιγμή δημιουργίας και να μη σπαταλιώμαστε σε… πείσματα και σαχλαμάρες με φίλους που μας κακοκαρδίζουν ανώφελα.

Ο Δεκέμβρης θα’ ναι καυτός μήνας… Θυμάστε τι έγινε πέρυσι με τη δολοφονία του μικρού Αλέξη Γρηγορόπουλου; Φαίνεται πως κάποιοι περιμένουν στη… γωνία να γιορτάσουν με τον τρόπο τους την επέτειο.

Από την άλλη παίρνει χρώμα χριστουγεννιάτικο η Αθήνα. Τα οκτώ στα δέκα βενζινάδικα είναι κι όλας στολισμένα με φωτάκια και πολλά σπίτια σχεδιάζουν να στολίσουν οικογενειακό δέντρο αυτή την εβδομάδα. Ο Μπάμπης το στόλισε από την περασμένη εβδομάδα. Μαζί με το φωτεινό αστέρι του Λουκάκη. Και δίνει όντως ένα χρώμα στο τμήμα.

Δεκέμβρης λοιπόν… Κι εγώ ξανάβαλα, όπως κάνω κάθε φορά που μπαίνει καινούριος μήνας, την κλεψύδρα που δείχνει το χρόνο να φεύγει σαν την άμμο και να χάνεται… Ανοίξτε την καρδιά σας και καλοδεχτείτε τον!

Επιβάλλεται… Είναι κι αυτός ο καιρός έξω… Θα βρέξει λες κι ύστερα αλλάζει γνώμη και το ξανασκέφτεται…

Το είδα την Κυριακή στο Troktiko και μου έκανε ένα "κλικ" να το δω καλύτερα. Την επομένη είδα το... ίδιο δημοσίευμα στο Press.gr Το ωραίο είναι ότι αν και το ίδιο κείμενο είχε άλλη υπογραφή στο ένα κι άλλη στο άλλο. Στο πρώτο το υπέγραφε ένας ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ, στο δεύτερη μια κάποια Επιτροπή Δικτύου. Και στις δυο περιπτώσεις καταλάβαμε ποιοι ήταν οι συγγραφείς. Ιδού το δημοσίευμα:

"Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς έγινε και έπεσε το σύστημα αλλά επειδή οι καιροί είναι πονηροί σκεφτείτε και αυτό.
Αν πράγματι και όπως δήλωσε και ο Πουπάκης οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ – ΟΤΕ (από όπου προέρχεται και ο Πουπάκης) στηρίζουν...
την Ντόρα είναι πολύ πιθανό για να διατηρηθούν στις θέσεις τους να κάνουν τα πάντα.

Στον ΟΤΕ κουμάντο κάνει ακόμη το διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας διευθυντών και προϊσταμένων που τοποθετηθήκαν από τους συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ ΠΕΤ-ΟΤΕ.

Είναι οι γνωστοί τραμπούκοι που ξυλοκόπησαν φοιτητές στο συνέδριο της ΟΜΕ-ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου και πραξικοπηματικά (εκτελώντας συμβόλαιο στη διοίκηση) αποπέμπουν εκλεγμένο συνδικαλιστή από την Ε.Ε της ΠΕΤ-ΟΤΕ.

Αν πράγματι ευθύνεται ο ΟΤΕ για το σύστημα που κατέρρευσε τότε είναι πολύ πιθανό να έχει βάλει το χέρι του το διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας που 2 μήνες μετά τις εκλογές διευθύνει ακόμη τον ΟΤΕ.. "

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

Και η απάντηση από την Ε.Ε. της ΔΑΚΕ ΠΕΤ ΟΤΕ όπως δημοσιεύθηκε στο Troktiko;

Οι υβριστές και οι λασπολόγοι εναντίον προσώπων είναι γνωστοί στον ΟΤΕ. Χωρίς πραγματικά να γνωρίζουν την αιτία που «έπεσε» το σύστημα στις εκλογές της Νέας Δημοκρατίας οι κύριοι της ΑΣΕ ΟΤΕ χρεώνουν την ευθύνη στον ΟΤΕ παρ’ ότι η ευθύνη ανήκει εξ’ ολοκλήρου στην ανάδοχο εταιρία που είχε αναλάβει το έργο, όσο και να υβρίζουν τα ποσοστά τους θα πέφτουν.

Ας αναρτήσουν οι κύριοι αυτοί τα ονόματα των διευθυντών που διόρισε η ΔΑΚΕ ΠΕΤ – ΟΤΕ όπως λένε. Και η αποκατάσταση της πραγματικής αλήθειας είναι ότι από τους 34 διευθυντές στον ΟΤΕ οι 29 ήταν και πριν το 2004 και παραμένουν και σήμερα.

Αυτή η εποχή κύριοι της ΑΣΕ είναι να σκαλίζετε αμπέλια και να κυνηγάτε στο γυναικοχώρι. Δεν προσφέρετε υπηρεσίες χρεών0ντας την αποτυχία τους συστήματος στους εργαζόμενους του ΟΤΕ, αυτούς που λέτε ότι δήθεν υπηρετείτε…Πάρτε εξαιρέσιμα και υπερωρίες, είναι αρκετά για σας.

Η Ε.Ε. της ΔΑΚΕ ΠΕΤ - ΟΤΕ

Το έχουμε διαβάσει πολλές φορές στα e-mail που μας στέλνουν φίλοι, αλλά κάθε φορά ανακαλύπτουμε έναν άλλο κόσμο, τον δικό μας, με τις ομορφιές του, που χάνεται σιγά – σιγά…

Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.

Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.

Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας. Τώρα τα λέμε μέσω MSN και MAIL.

Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελαΐδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.

Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.

Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.

Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.

Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι. Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...

Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο navigator.

Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.

Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας. Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.

Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία. Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.

Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.

Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...

Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι μαλακία.

Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.

Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει η... Μπεζατάκου.

Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.

Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.

Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.

Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε  ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.

Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...

Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.

Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.

Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι! Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό. Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.

Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.

Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.

Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.

Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.

Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....
Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....