Ένα υπέροχο πρωινό ξεκίνημα με έναν ουρανό σκέτο όνειρο... Τι μοναδική ομορφιά!

dilino.petros1
Έχουμε το προνόμιο να είναι φίλος μας, ο πρωινός Πέτρος Πατσαλαρήδης. Καθώς λοιπόν ξεκινά για να πάει στη δουλειά του κάθε πρωί, μπορεί στο δρόμο του να συναντήσει και τέτοιες εικόνες. Και το σημαντικό είναι ότι δεν τις κρατά για τον εαυτό του, αλλά τις μοιράζετε μαζί μας. Του είμαστε ευγνώμονες! 

proino.xipnima2.141021
Είναι λίγο ένα "ευχαριστώ", φίλε Πέτρο, όσο κι αν ξέρεις ότι δεν πρόκειται για κάτι τυπικό, αλλά ότι ξεκινά από την καρδιά μας. Ωστόσο δεν έχουμε άλλο τρόπο να το εκφράσουμε. Έτσι απλά, αλλά αληθινά, το κάνουμε, χρησιμοποιώντας τις φωτογραφίες σου στην ανάρτηση. Και δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε και η τελευταία...

anatoli.apikia120122
Σκέψου τώρα κάποιους ανθρώπους, κυρίως νέους που ξυπνάνε αργά το μεσημέρι για πρωί, τι χάνουν! Θα μου πεις κι εγώ νωρίς το πρωί ξυπνάω, αλλά τέτοιες εικόνες είναι αδύνατον να τις δω από το παράθυρο του γραφείου μου. Τι να δεις σε μια πόλη που δίπλα σου ορθώνονται ψηλές πολυκατοικίες και κυριαρχεί το μπετόν; Η φωτογραφία αυτή, όπως και η τελευταία χωρίς λεζάντα, είναι του φίλου Λούη από την Άνδρο....

proino.xipnima4.141021
Κάπως έτσι θα θέλαμε να είναι η αληθινή ζωή που θα ζούμε. Να βλέπουμε στο ξεκίνημα της μέρας μας, έναν ουρανό με λίγα σύννεφα και μια κατακόκκινη ανατολή με πολλές υποσχέσεις για μια όμορφη και παραγωγική μέρα. Αλλά δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στην πόλη που ζούμε. Ούτε και στην εποχή αυτή. Και το ξέρουμε.

dilino.petros3
Μερικές φορές θα ήθελα να είναι αλλιώς τα πράγματα, αλλά γνωρίζοντας την πραγματικότητα των δύσκολων καιρών που ζούμε, δεν παραπονιέμαι. Θα έρθουν καιροί αναζωογόνησης! Και το σημαντικό είναι να είμαστε εκεί, να τους απολαύσουμε στην αιωνιότητα. Στο χέρι μας είναι!

anatoli.apikia2.200122

Τα δικά μου

Ταξίδι με το καραβάκι στην Ερέτρια..

 

Στο φυσικό λιμάνι της Ερέτριας στην Εύβοια. Τα ουζερί δίπλα στη θάλασσα...

…Παρασκευή μεσημέρι στο καραβάκι από τη Σκάλα Ωροπού για την Ερέτρια. Με ζέστη δυνατή μας αποχαιρετά ο Ιούλης. Δροσιά τεχνητή πάνω στο κατάστρωμα. Οι τηλεοράσεις παίζουν δυνατά. Δεν είναι πολύ ο κόσμος…

Κι ωστόσο στο ραδιόφωνο μας έχουν ταράξει στις ειδήσεις και τις εκπομπές: «Προσοχή στις εξόδους. Υπάρχει μεγάλη κίνηση από τους εκδρομείς του Αυγούστου». Εντάξει φεύγουν αν και με την είδηση που ακολουθεί για την πανδημία από την γρίπη των χοίρων δεν ξέρω πόσοι είναι αυτοί που έχουν κουράγιο να προγραμματίσουν σωστά τις διακοπές τους. Άσε πια το οικονομικό…

Στην Εθνική είχε κίνηση όπως κάθε Παρασκευή. Ο κόσμος που έχει τη δυνατότητα να φύγει από την Αθήνα για κοντινές διαδρομές προκειμένου να περάσει το τριήμερό του λίγο χαλαρά το κάνει. Και καλά κάνει. Δεν βλέπω γιατί να κάτσει στην Αθήνα.

Η θάλασσα στον Ευβοϊκό είναι ήρεμη. Μικρά, πολύ μικρά κυματάκια βλέπω από το φινιστρίνι της σάλας που κάθομαι. Έχω πάρει ένα μικρό μπουκάλι νερό συντροφιά και γράφω μέχρι να φτάσουμε απέναντι στην Ερέτρια. Ένας έγχρωμος πουλάει CD σε οικονομικές τιμές. Δεν ξέρω ποιοι τα αγοράζουν και αυτά παίζουν σωστά. Ένας νεαρός δίπλα μου έχει αφοσιωθεί στο βιβλίο του. Διαβάζει. Κλασικός διοπτροφόρος που τη βρίσκει το καλοκαίρι με το βιβλίο του.Μερικοί επιβάτες έξω ατενίζουν την πόλη της Ερέτριας που διακρίνεται πια καλά και το Νησί των Ονείρων, δεξιά. Στο μπαρ δεν υπάρχει συνωστισμός. Οι δυο άνθρωποι που εξυπηρετούν τον κόσμο τα καταφέρνουν περίφημα.

Μικρή είναι η διαδρομή, αλλά όμορφη. Προσωπικά μ’ αρέσει και την προτιμώ για την πρόσβασή μου στην Εύβοια. Είναι και μια ανάπαυλα που μπορεί να κοστίζει 10 + 2 ευρώ, αλλά το να προσθέσεις 60 χιλιόμετρα οδήγησης, μέσω Χαλκίδας, ποτέ δεν με γοήτευε ως ιδέα.Φτάνουμε. Οι οδηγοί κατεβαίνουν στα αυτοκίνητά τους με το που ακούν τη σειρήνα. Το πλοίο θα δέσει γρήγορα, θα ξεφορτώσει και θα ξαναφορτώσει να γυρίσει πίσω στον Ωροπό….

Αύγουστος, ο μήνας που κατεβάζει ρολά η Αθήνα

Αθήνα, πόλη έρημη γίνεται; Ε, αν είναι Αύγουστος γίνεται! Τα μαγαζιά σιγά – σιγά κλείνουν το ένα μετά το άλλο και η πόλη δείχνει να μην… κατοικείται.

 

Έχουν φροντίσει, βεβαίως, να μας προειδοποιήσουν για τις προθέσεις τους τα μαγαζιά.

Το περίπτερο που μας φέρνει τις εφημερίδες θα κλείσει και θα μας τις αφήσουν σε ένα καφενείο της Χαλκοκονδύλη, όπως κάθε χρόνο άλλωστε τέτοια εποχή, το βιβλιοπωλείο με τα χαρτικά της Μενάνδρου επίσης και τόσα και τόσα άλλα μαγαζιά..

 

Εμένα προσωπικά δεν με απασχολεί καθόλου αυτή η εικόνα της πόλη. Το αντίθετο θα έλεγα. Κάπου μ’ αρέσει κι όλας.

 

Τον Αύγουστο η Αθήνα γίνεται πιο ανθρώπινη στην κίνηση. Δεν υπάρχουν μποτιλιαρίσματα στο κέντρο και υπάρχουν στις γειτονιές θέσεις για παρκάρισμα, ιδανικό για όσους δεν έχουν μέρος να αφήσουν το Ι.Χ. τους.

 

Ο Αύγουστος μοναχικός καθώς είναι, έχει μέσα του μια μελαγχολία γλυκιά, ιδανική για όσους έχουν προλάβει να κάνουν χρήση των διακοπών τους, όπως εγώ, τον Ιούλιο. Γι’ αυτό και το κάνω συνειδητά τα τελευταία χρόνια να φεύγω τον Ιούλιο και να είμαι Αύγουστο στην Αθήνα.

Ας τον καλωσορίσουμε λοιπόν γλυκά, όπως του αρμόζει σαν ένα υπέροχο καλοκαιρινό μήνα. Κι ας φροντίσουμε να τον περάσουμε όσο γίνεται καλύτερα…

 

Ενα τραγούδι για να καλωσορίσουμε τον Αύγουστο

 

Πρώτη εβδομάδα στη δουλειά, μετά την καλοκαιρινή άδεια…

Τρεις εβδομάδες μακριά από την πίεση της δουλειάς, θέλει το χρόνο της με την επιστροφή για να προσαρμοστώ. Ζήτημα ωραρίων. Βεβαίως αν και όχι μόνο αυτό. Πολλά πράγματα είναι αλλιώς.

Θα χρειαστώ και αυτή και την άλλη εβδομάδα προκειμένου να μπω για τα καλά στα πράγματα. Ναι, νομίζω ότι θα μου χρειαστεί. Ο συνάδελφος στην ύλη των αθλητικών της «Κ», Μπάμπης, φεύγει από τη Δευτέρα 10 Αυγούστου στη δική του άδεια τριών εβδομάδων. Και όλη η ευθύνη της ύλης για το καθημερινό, το σαββατιάτικο και το κυριακάτικο αθλητικό, πέφτει στις πλάτες μου.

Βαρύ το φορτίο, αν και το έχω ξανακάνει κι άλλες χρονιές, αλλά φαίνεται, καθώς μεγαλώνουμε το κουράγιο λιγοστεύει… Λες, να είναι κι αυτό;Η Πέμπτη είναι μια δύσκολη μέρα στην εφημερίδα καθώς ολοκληρώνουμε τις εκδόσεις τριών ημερών. Έτσι όμως κι αντέξεις θα υπάρχει ένα Παρασκευοσαββατοκύριακο ικανό να δώσει στο καλοκαίρι μια νότα δροσιάς και ξεκούρασης σε κάποια παραλία.

Δικαίωμα λοιπόν στο όνειρο. Η αδελφή μου Μαλάμω, έχει εξοχικό στην Ερέτρια και θα την κάνω κατά κει να βουτήξω στα τρελά νερά του Ευβοϊκού.Επιστροφή τη Δευτέρα με ελάχιστη κίνηση τον Αύγουστο. Η Αθήνα κατεβάζει ρολά τον Αύγουστο… Όπου κι αν πας να ψωνίσεις κάτι, σου λένε : «Δεν ξέρω αν το είδες που το έχουμε γράψει έξω, αλλά θα κλείσουμε 10 – 14» Τις εργάσιμες μέρες αναφέρουν γιατί ό ο Δεκαπενταύγουστος φέτος πέφτει ημέρα Σάββατο. Και τα Σαββατοκύριακα δεν πιάνονται. Μας ανήκουν δικαιωματικά και κανείς δεν μπορεί να μας τα στερήσει.

Οδηγίες προς... ναυτιλομένους!

Πώς διαβάζουμε αυτό το site; Η ερώτηση έγινε από ανθρώπους που δεν είναι και οι καλύτεροι και πιο εξοικειωμένοι πάνω στα ζητήματα του internet. Αλλά επειδή αντιλαμβάνονται ότι η νέα τεχνολογία μας λύνει, αντί να μας προσθέτει προβλήματα θέλουν να ξέρουν πώς το... χειρίζονται για να διαβάσουν σωστά τα δημοσιεύματα.
Κατ' αρχήν να πούμε ότι βρίσκεστε μέσα σε μια δυναμική ιστοσελίδα με άμεση ενημέρωση που έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με το Blog. Όταν λοιπόν «ανοίγετε» την ιστοσελίδα βρίσκεστε ήδη στο HOME εδώ δηλαδή που βρίσκονται όλες οι εγγραφές. Δίπλα του, στην κορυφή υπάρχουν τα κουμπιά «Τα δικά μου», «Επικαιρότητα», «Δημοσιογραφικά», «Κρήτη», «Σχολεία» και «Ίχνη Ζωής». Είναι ενότητες στις οποίες μπορείτε να δείτε τα δημοσιεύματα που έχουν ήδη τοποθετηθεί στον ένα περίπου χρόνο λειτουργίας του.
Αν, καθώς κινείται τον κένσορα σας βγάλει «χεράκι» πάνω στις φωτογραφίες, αυτό σημαίνει πως κάνοντας δεξί κλικ πάνω της θα τη δείτε πολύ μεγαλύτερη.
Δεξιά κάτω από κάθε δημοσίευμα υπάρχει η ένδειξη για το πότε έγινε η τελευταία ενημέρωση. Ημερομηνία και ώρα. Και πιο δεξιά υπάρχει ένα κουμπί, το «Προσθέστε σχόλιο» όπου έχετε τη δυνατότητα, ακολουθώντας τις οδηγίες να σχολιάσετε το δημοσίευμα.
Πολλά ποστ είναι μεγάλα σε μέγεθος. Θα ήταν αντιαισθητικό να ήταν όλο το κείμενο στην πρώτη σελίδα. Πατώντας το κουμπί «Διαβάστε περισσότερα» έχετε τη δυνατότητα να το δείτε ολόκληρο. Εκεί, επίσης μπορείτε να αφήσετε σχόλιο. Υπάρχει, όπως θα δείτε, ειδική φόρμα.
Δεξιά στην γκρίζα μπάρα υπάρχει ένα mail με το οποίο μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου. Πιο κάτω δημοσιεύεται η αρχή των πιο πρόσφατων σχολίων. Πατώντας πάνω τους μπορείτε να δείτε πότε, για ποιο θέμα και από ποιους έγιναν.
Στις επισκέψεις έχετε την ευκαιρία να δείτε πόσοι επισκέφθηκαν τη σελίδα σήμερα, χθες, αυτή την εβδομάδα,αυτό το μήνα και το σύνολο των επισκέψεων . Πιο κάτω υπάρχουν τα «Τελευταία νέα» και τα «Πιο Δημοφιλή», ενώ στα «Αξίζει να δείτε» και «Site αξιόλογα», έχουμε μια σειρά από Blog και Site, κυρίως ενημερωτικού χαρακτήρα, αλλά και φίλων που εκτιμούμε ότι είναι αξιοπρόσεκτα.
Αυτά και καλή πλοήγηση. Εδώ, καθημερινά θα βρείτε κάτι καινούργιο...

Διακοπές τέλος για το φετινό καλοκαίρι

 

Το γραφείο μου, πρώτη μέρα εργασίας μετά από τρεις εβδομάδες διακοπών...

Επιστροφή, ολοταχώς πίσω στη δουλειά. Οι τρεις εβδομάδες διακοπών του Ιουλίου είναι πια παρελθόν. Έχει όμως μείνει μια υπέροχη στυφάδα στα χείλη από την αρμύρα της χθεσινής θαλασσινής αύρας στο λιμάνι του Πειραιά. Είναι κι αυτός ο αέρας που από χθες το βράδυ φυσάει με μεγάλη δύναμη. Κι ευτυχώς. Γιατί η ζέστη είναι πολύ, η άσφαλτος δυναμώνει την κάψα και η ζωή είναι όντος δύσκολη για όσους έχουν μείνει πίσω.

Είναι όμως εμφανής η διαφορά σε σχέση με τη πόλη που είχα αφήσει πίσω μου. Πρέπει να έχει φύγει αρκετός κόσμος για το βλέπω, δίπλα στα πεζοδρόμια υπάρχουν θέσεις για παρκάρισμα. Την ώρα που γυρίζαμε εμείς, μια άλλη φουρνιά έφυγε ή ετοιμάζεται να φύγει για τις καλοκαιρινές διακοπές.

Το πρωί στη δουλειά ήταν λίγος ο κόσμος. Ο Θωμάς, ο Βασίλης, ο Θεόφιλος, ο Δήμος… Και στην ΠΕΤ ΟΤΕ οι διαρροές είναι εμφανείς…

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA