Το κομμάτι αυτό είναι γραμμένο τον Ιούνιο του 2024, στο τέλος του δεύτερου 10ήμερο με την καύσωνα σε εξέλιξη να κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή στο κέντρο της πόλης και με το άγχος να τρέξουμε και να διεκπεραιώσουμε όλες τις εκκρεμότητες, έτσι που να μην αφήσουμε πίσω μας πολλά ανοιχτά θέματα, πράγμα καθόλου εύκολο.


Θέλαμε να δώσουμε το «χρώμα» της Αθήνας, λίγο πριν φύγουμε για ενάμιση μήνα μακριά της, στην άλλη μεριά του πλανήτη μας, στο Βανκούβερ του Καναδά. Στο ταξίδι έκπληξη, προσφορά της Έστερ και του Στηβ. Να είναι καλά! Από μόνοι μας, μάλλον θα ήταν δύσκολο να τα καταφέρουμε να το κάνουμε, ένα τέτοιο μεγάλο ταξίδι.


Διάφορα πράγματα μας κάνουν να είμαστε αρκετές ώρες στους δρόμους. Σε μια εποχή που, όπως αναφέρω και παραπάνω, οι συνθήκες δεν είναι και οι καλύτερες. Αιτία ο πρόωρος καύσωνας που ενέσκηψε από τις πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου και συνεχίζει ακάθεκτο μέχρι να ολοκληρωθεί ο μήνας. Δεν το είχαμε ξαναζήσει έτσι…


Οι φωτογραφίες που κοσμούν αυτή την ανάρτηση είναι δικές μου. Συνήθως αυτό συμβαίνει. Τραβηγμένες με το κινητό μου τηλέφωνο από τα διάφορα μέρη που βρισκόμαστε κάθε στιγμή. Η συγκεκριμένη, είναι από μπαλκόνι του σπιτιού της Άννυς και του Κώστα στη Νισαίας, στα Σεπόλια. Δεν είναι πολύ όμορφη; Και βέβαια είναι!


Πεζοδρόμια της Αθήνας! Άλλα βατά και καλοφτιαγμένα, προσεγμένα και ασφαλή και άλλα πιο δύσκολα, τέτοια που χρειάζεται συνεχώς την προσοχή μας για να μη δημιουργηθεί πρόβλημα. Ας είναι. Αυτή είναι η πόλη που ζούμε το καλοκαίρι, χωρίς φτιασιδώματα. Στην καθημερινότητα της, όπως την ζούμε…


Γνωρίζουμε ότι με έναν διαφορετικό τρόπο καταγράφουμε τη ζώσα ιστορία, εδώ, στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, ιδιαίτερα σ’ αυτό το αρχείο. Στο ποίο, όπως γνωρίζετε, μπορείτε να βρείτε θησαυρούς ανυπολόγιστης αξίας. Με καθαρή ματιά και χωρίς καμιά διάθεση εξωραϊσμού, καταγράφουμε την πραγματική ζωή. Για όσο μπορούμε κι αντέχουμε…

Η Μαλάμω μας, Απρίλη μήνα, κατέβηκε ξανά στο χωριό. Πέρασε το χειμώνα στην Αθήνα και επέστρεψε. Μαζί με τον σύζυγο της, Νίκο, περνάνε όμορφα εδώ, Συχνά η αδελφή μου «σκαλίζει» τις φωτογραφίες από τα παλιά. Θύμισες δικές της που ήθελε να μοιραστεί μαζί μου. Και την ευχαριστώ γι’ αυτό. Εδώ οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ, έξω από την εσωτερική αυλή μας. Θα πρέπει να είναι τέλη του ’70. Το μαύρο πίσω τους, είναι ο παχύς ίσκιος από τις δυο κληματαριές που είχαμε.


Και εδώ είμαι εγώ, μαζί με τον γιο μου, Λάμπρο στον Τσούτσουρα (ή κάπου αλλού που έχει θάλασσα;) Την αρχή νόμιζα πώς ήταν η κόρη μου, Ειρήνη. Αλλά εκείνη επιμένει: Πρόκειται για τον Λάμπρο: Σ’ αυτή την ηλικία τα παιδιά δεν ξεχωρίζουν και τόσο πολύ για το φύλλο τους. Το ωραίο είναι ότι μοιάζουν παράξενες. Σαν παραποιημένες. Και είναι. Καδραρισμένες τις έβαλε κάτω και τις φωτογράφισε με το τάμπλετ της. Αλλά έστω κι έτσι, δε χάνουν την αξία τους.


Μια φωτογραφία από τη Βόνη. Αρκετοί από αυτούς που εμφανίζονται, μας είναι γνωστοί και κάτι παραπάνω από οικείοι! Όπως ο παππούς Διονύσης, (που δεν είναι πια κοντά μας) και η αδελφή μου Στασούλα. Τα νεαρά άτομα έκαναν τότε την κοινωνική τους υπηρεσία στο Δήμο του Αρκαλοχωρίου και συναθροίζονταν στον Όμιλο. Και φυσικά στο σπίτι του Γιώργου που δεν ζει πια όπως και η σύζυγος του. Τον καιρό που κατέβαινα τα καλοκαίρια στο χωριό μου, θα πήγαινα πάντα από εκεί, στις συναθροίσεις, Μια συνήθεια που θα μου έκανε καλό στο μέλλον.


Ο Όμιλος αυτός δεν υπάρχει πια! Οι αδελφοί συναθροίζονται στην εκκλησία Ηράκλειο Νοτία. Άλλη μια φωτογραφία στην αυλή του Γιώργου. Θα πρέπει εκείνη τη μέρα να είχε έρθει ως ομιλητής, ο αδ. Γιάννης κι έβγαλαν όλοι μαζί μια αναμνηστική φωτογραφία. Κάπου αριστερά, αν προσέξετε θα δείτε και το κεφαλάκι της Σούλας. Εκεί την πρωτοείδα. Όμορφες αναμνήσεις μιας ζωής, αποτυπωμένες σε χάρτινες φωτογραφίες που έγιναν με έναν ερασιτεχνικό τρόπο, ψηφιακές.

Το θυμάσαι; Είναι παλιό τραγούδι. Μπάμπης Τσετίνης. Για να μαθαίνουν και οι μικρότεροι. "Ο,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο... είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια.". Ή επίσης ταιριάζει και το άλλο. Άκου να δεις, είναι Θέμης Ανδρεάδης.

 

"Το μακρύ- μακρύ μου χέρι, ψάχνει μέσα στο πανέρι, ψάχνει μεσημέρι βράδυ, για κανένα παξιμάδι." Θα μου πεις ότι αρχίσαμε τα ελαφρολαϊκά; Ταιριάζουν γάντι με την πετρελαϊκή κρίση των ημερών μας. Βέβαια διαβάζοντας το άρθρο θα καταλάβεις ότι δεν είναι μόνο των ημερών μας.

Ναι καλά διάβασες. Πετρελαϊκή κρίση. Γι αυτό και η τιμή της βενζίνης έχει ανέβει στα ύψη. Σύμφωνα με το newmoney.gr, "η Saudi Aramco ανακοίνωσε την Τρίτη ότι η ικανότητα παραγωγής πετρελαίου σε όλο τον κόσμο μειώνεται γρήγορα και κάλεσε τις εταιρείες να επενδύσουν περισσότερα στην παραγωγή του «μαύρου χρυσού»."

Και το άρθρο συνεχίζει και λέει πως "Χώρες με μεγάλη κατανάλωση, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και της Ινδίας, έχουν ήδη ζητήσει από τους παραγωγούς να αντλήσουν περισσότερες ποσότητες πετρελαίου.

Το έλλειμμα προσφοράς στις αγορές πετρελαίου θα μπορούσε να επιδεινωθεί το 2022 εάν η πανδημία του κορωνοϊού υποχωρήσει και περισσότεροι άνθρωποι αρχίσουν ξανά να μετακινούνται αεροπορικώς."

Τι περίμενες λοιπόν; Ότι το πετρέλαιο θα είναι ατελείωτο; Ότι θα μπορέσεις να πάρεις 100 ενώ υπάρχουν μόνο 10. Ούτε το αλεπουδάκι της γνωστής λαϊκής ρήσης δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει σε ηλικία τη μητέρα του. Και θα καταφέρεις εσύ να κάνεις πράξη τα οικονομικά σχέδια σου κόντρα στους νόμους της φύσης.

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε μάθει και συνηθίσει να τα μετράμε όλα με λεφτά. Αλλά κάποια στιγμή όλα τα καλά τελειώνουν. Τα λεφτά στο πορτοφόλι, τα γλυκά απ' το ντουλάπι, μέχρι και το πετρέλαιο από τη Γη μας.

Δίνονται εντολές για να αντληθούν μεγαλύτερες ποσότητες αργού πετρελαίου. Αλλά όπως λέει και η άλλη πιο παλιά ρήση, που τη συναντάμε στο έργο του Λουκιανού “Νεκρικοί Διάλογοι”, «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», δηλαδή δεν μπορείς να πάρεις από αυτόν που δεν έχει. Όσες εντολές και να δοθούν από ανθρώπινη πρωτοβουλία, αν δεν έχει η Γη δεν θα σου δώσει.

Κι εδώ εισερχόμαστε σε ένα μεγάλο κεφάλαιο για συζήτηση. Λέγεται διαχείριση φυσικών πόρων. Όπως ένα σοφό άτομο κάνει μηνιαίο προϋπολογισμό για το σπιτικό του και βάζει προτεραιότητες στα οικονομικά του, έτσι και όσοι από τους κυβερνώντες διαχειρίζονται τους φυσικούς πόρους θα έπρεπε να κάνουν κάτι ανάλογο.

Υπάρχουν ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως ο ήλιος και ο αέρας. Αλλά η αλήθεια είναι πως το πετρέλαιο έχει πιο πολύ χρήμα. Όταν όμως ξεμείνει ο πλανήτης από αυτό, τότε αναγκαστικά θα επιλεγούν νέοι τρόποι παραγωγής ενέργειας, οι οποίοι ως "καινοτόμοι" θα χρεώνονται αναλόγως.

Εξάλλου δεν θα υπάρχει και άλλη επιλογή στη παροχή ενέργειας ώστε να υπάρξει ανταγωνιστικότητα στην τιμή. Άρα πάλι η τιμή θα παραμείνει στα ύψη. Άρα χαμένος θα βγει ξανά ο λαός.

Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι το παιχνίδι είναι καλά στημένο. Δεν προωθούνε και πολύ τη βιώσιμη ενέργεια επειδή και καλά οι ανεμογεννήτριες υποβαθμίζουν οπτικά το πεδίο στο οποίο εγκαθίστανται και σε 30 χρόνια θα πεταχτούν ως απορρίμματα. Αλλά μόλις τελειώσει το πετρέλαιο και σε έχουν αρμέξει οικονομικά, μετά θα πάνε στη βιώσιμη ενέργεια ως τη μόνη λύση. Πάλι θα πληρώνεις μια αράδα λεφτά για την εκάστοτε μοναδική πηγή ενέργειας.

Δεν συμφέρει το κεφάλαιο να υπάρχουν πολλές διαφορετικές πηγές ενέργειας επιλέξιμες στο ευρύ κοινό, επειδή τότε θα πέφτει η τιμή της μονάδας ενέργειας. Μόλις εξαντληθεί η μία πηγή θα περνάμε στην άλλη και η τιμή θα μένει στα ύψη. Είναι σαν αυτό που κάνανε οι παλιές μανάδες και γιαγιάδες. Αγόραζαν φρέσκο ψωμί σήμερα αλλά έτρωγαν το χτεσινό.

Οπότε πάλι αύριο χτεσινό θα έτρωγες. Γιατί αν έτρωγες το φρέσκο σήμερα, το χτεσινό θα έμενε και άλλη μέρα και μετά θα το πέταγαν... Έτσι πάει και με την ενέργεια. Αν στραφούν όλοι στη βιώσιμη ενεργεία, το πετρέλαιο θα μένει απούλητο. Άρα θα καταναλώσουμε εντελώς τη μία πηγή ενέργειας και μετά περνάμε στην άλλη. Έτσι η τιμή θα παραμένει πάντα στα ύψη.

• Δείτε ΕΔΩ το δημοσίευμα του Bloomberg

Σήμερα θέλουμε να φύγουμε λίγο πιο μακριά από τα όρια της πόλης μας. Να μπούμε σε ένα καράβι και να ταξιδέψουμε ώς το νησί της καρδιάς μας, την Άνδρο. Και σ' αυτό το όμορφο ταξίδι της φαντασίας μας, θα χρησιμοποιήσουμε τις φωτογραφίες του φίλου μας Λεωνίδα.


Ο Λεωνίδας χρειάστηκε τις προηγούμενες μέρες να έρθει στην Αθήνα για δουλειά από το νησί που μένει αυτόν τον καιρό, την Άνδρο. Ο ίδιος μας έγραψε ότι δεν κάθισε πολύ στην Αθήνα. Έκανε τις δουλειές του και επέστρεψε. Πρόλαβε ωστόσο να καταγράψει εξαιρετικές εικόνες.


Όπως αυτή με μια θάλασσα "λάδι" και με μια ακτή ήρεμη και ήσυχη, ακατοίκητη. Μπορεί και να είναι η Μακρόνησος, το νησί της εξορίας στα χρόνια της δικτατορίας. Ψυχή δεν υπάρχει πάνω του σήμερα... Παρ' όλα αυτά εμείς το βρήκαμε αρκετά όμορφο, ως τουρίστες. Αντιληπτό ότι είναι άλλη η στιγμή και η διάθεση.


Πολλές φορές όταν ταξιδεύω με το καράβι, επιλέγω και γώ να καθίσω στην πλώρη. Μ' αρέσει να βλέπω το αφρισμένο νερό της θάλασσας από την προπέλα του καραβιού και τα σημάδια που αφήνει πίσω της, καταγράφοντας μια πορεία. Θα το δείτε πιο καθαρά, λίγο πιο κάτω στην ανάρτηση μας.


Η απόσταση όλο και μικραίνει. Μαζί με την ώρα, καταγράφει ακριβώς πού βρισκόμαστε. Πόσο θέλουμε ακόμη να φτάσουμε στον προορισμό μας. Κι αφήνουμε τη σκέψη να χαλαρώσει ακούγοντας του γλάρους που μας ακολουθούν να ομορφαίνουν, τη στιγμή που όλα θα είναι διαφορετικά, καλύτερα.


Νάτο, αυτό που σας έλεγα! Δεν είναι φανταστικό; Έχεις την απόλυτη αίσθηση ότι είσαι σε κίνηση. Και η πορεία είναι καταγεγραμμένη. Κάποια στιγμή το πλοίο θα φτάσει στον προορισμό του. Και εκεί σε περιμένει η χαρά και το μοίρασμα αγάπης με τους καλούς φίλους.

Ο Ηλίας αγαπά πολύ το χωριό του, την Αναστασιά των Σερρών. Ίσως επειδή κι αυτός χρειάστηκε να αφήσει τον τόπο του από νωρίς, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στη Γερμανία. Και η χώρα αυτή τον αγκάλιασε στοργικά, τόσο, που την αγάπησε και χαίρεται να μιλάει και να γράφει στη γλώσσα της, ενώ συνεχίζει να έχει καλές φιλίες με ανθρώπους που γνώρισε εκεί. Μάλιστα συχνά τον επισκέπτονται στο χωριό του.


Αυτή την εποχή, καθώς η άνοιξη προχωρά βήμα – βήμα (αν και οι μετεωρολόγοι πάλι μιλούν πάλι για πισωγυρίσματα…) ο κήπος του, που τον φροντίζει με αγάπη ο ίδιος και η σύζυγός του, Κατερίνα, είναι στο φόρτε του. Όμορφα λουλούδια, ξετρυπώνουν από παντού. Χρώματα και αρώματα που αλλάζουν τη διάθεση, ακόμα και σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς.


Ο Ηλίας έχει μεράκι σε ότι αποφασίσει να κάνει… Δες εδώ πως έχει «χτίσει» την πέτρα, χωρίς λάσπη ανάμεσα τους, αλλά όμορφα, από άποψη αισθητικής… Και βέβαια η Κατερίνα φαντάζομαι, έχει προσθέσει στο λίγο χώμα γύρω από τον κορμό του δέντρου και μικρά υπέροχα λουλούδια εποχής. Ας είναι καλά και οι δύο τους και ας μην πάψουν να ασχολούνται μ’ αυτά.


Κάθε λουλούδι έχει την ομορφιά του… Και οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του site, θα έχετε διαπιστώσει φαντάζομαι πόσο πολύ μ’ αρέσουν τα λουλούδια, είτε ήμερα, είτε άγρια. Θα σας θυμίσω στη συνέχεια μερικά δημοσιεύματα που έχω κάνει κατά καιρούς στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ  και μπορείτε να τα δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ… Και βέβαια, έχουμε πάρα πολλά ακόμα.


Φυσικά ο Ηλίας δεν… πιάνεται! Μ’ αρέσει που έχει συνεχώς ιδέες, προκειμένου να διακοσμήσει τον κήπο του και δεν το βάζει κάτω, όση δουλειά κι αν του βγάζει μπροστά. Μελετά και υλοποιεί σχέδια. Εδώ, προετοιμάζεται για την κατασκευή ενός… καταρράκτη με τρεχούμενα νερά που μάλλον θα ανακυκλώνονται… Περιμένω να το δω, πώς θα είναι με το καλό, όταν ολοκληρωθεί.


Καθετί έχει τη θέση του εδώ… Μικρές τουλίπες, κατακόκκινες που τονίζονται ιδιαίτερα ανάμεσα στο πράσινο των φύλλων τους. Αγαπώ τους ανθρώπους που μπορούν με απλά πράγματα να οργανώνουν το καθετί, που δεν φοβούνται να προχωρήσουν από τον κίνδυνο ενός λάθους, αλλά κάνουν το καλύτερο που μπορούν για να νιώσουν καλά. Ευχαριστούμε Ηλία και Κατερίνα. Μαθαίνουμε!

Οι σημερινές φωτογραφίες με τα λεμόνια και τις λεμονιές είναι από τη Άνδρο... Και οι πληροφορίες που τις συνοδεύουν είναι από το διαδίκτυο... Λένε σε λίγες γραμμές πως τα πάντα στο λεμόνι είναι χρήσιμα... Και συμβουλεύουν να μην πετάμε την φλούδα του λεμονιού... Δεν είναι μόνο για επιδόρπιο, αλλά κάνει και τόσα άλλα χρήσιμα πράγματα.


Δείτε μερικούς λόγους: Η φλούδα του λεμονιού είναι πανίσχυρη όσον αφορά στην αποβολή των τοξινών που συσσωρεύονται στο σώμα, άρα και στο αδυνάτισμα. Οι φλούδες του περιέχουν 5 με 10 φορές περισσότερες βιταμίνες από το χυμό του. Και συμβάλλει στη μείωση της υψηλής αρτηριακής πίεσης.


Η φλούδα του λεμονιού διαθέτει πολύ ισχυρές ουσίες που θα μπορούσαν να είναι έως και 10 φορές πιο αποτελεσματικές από τη χημειοθεραπεία όσον αφορά στην καταπολέμηση των καρκινικών κυττάρων. Τώρα, αυτό, δεν ξέρω αν και πόσο είναι επιστημονικά ελεγμένο. Κρατήστε λοιπόν μια μικρή επιφύλαξη...


Το εκχύλισμα της φλούδας του λεμονιού μπορεί να καταστρέψει κακοήθη κύτταρα από 12 διαφορετικά είδη καρκίνου, μεταξύ των οποίων είναι ο καρκίνος του μαστού, ο καρκίνος του προστάτη, ο καρκίνος του παχέος εντέρου και ο καρκίνος του παγκρέατος. Και εδώ, δεν ξέρουμε πόσο επιστημονικά ελεγμένα έιναι όλα αυτά που ακούγονται τόσο ωραία. 


Το πιο συναρπαστικό από όλα είναι ότι η φλούδα του λεμονιού δεν παρουσιάζει ανεπιθύμητες παρενέργειες στο σώμα σε αντίθεση με πολλά άλλα φάρμακα κατά του καρκίνου. Η πηκτίνη σε φλούδες λεμονιού μπορεί να μειώσει τα επίπεδα χοληστερόλης αυξάνοντας την απέκκριση των χολικών οξέων, τα οποία παράγονται από το συκώτι σας και συνδέονται με τη χοληστερόλη.


Μερικές ακόμα ωραίες ιδιότητες του λεμονιού: Είναι όξινο στη γεύση αλλά με αλκαλική δράση. Συμβάλλει στην εξισορρόπηση του pH στο σώμα. Πλούσιο σε βιταμίνη C και φλαβονοειδή και αυξάνει την παραγωγή κολαγόνου. Το συκώτι είναι ερωτευμένο με το λεμόνι, διότι το ενεργοποιεί και διασπάει το ουρικό οξύ.