Φωτογραφία από το υπνωτήριο του Δήμου Αθηναίων με την υποστήριξη των Γιατρών του Κόσμου στην περιοχή Κολωνού – Σεπολίων. Εδώ που μας έφτασαν ακόμα και μια τέτοια προσφορά έχει την αξία της...

Διότι πρωτοσέλιδα σαν αυτό της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ αναδεικνύουν ένα πολύ μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα... Οι νοικοκυρές και όσοι έχουν την ευθύνη της διαχείρισης ενός σπιτιού το γνωρίζουν καλά αυτό...

Από το πρωί σήμερα “παίζει” το σοβαρό πρόβλημα που έχει προκύψει με τον ΕΟΠΥΥ. Δείτε πως παραπληροφορεί η εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Οι γιατροί φταίνε και όχι το κράτος που έχει κόψει κάθε κοινωνική έννοια προσφοράς.

Διαβάστε μερικές ανθρώπινες ιστορίες από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ για το υπνωτήριο αστέγων που λειτουργεί στη γειτονιά μας από το Δήμο Αθηναίων και του Γιατρούς του Κόσμου...

«Δούλευα σε μεταφορική εταιρεία, νοίκιαζα σπίτι. Έπαψα να πληρώνομαι όμως. Κάποια μεροκάματα·δεν έφταναν για το νοίκι. Πριν 6-7 μήνες κατέληξα στον δρόμο», αρχίζει να λέει ο Δανιήλ, 41 χρόνων, άστεγος. Φιλοξενείται προσωρινά στο υπνωτήριο του Δήμου Αθηναίων στην Ακαδημία Πλάτωνος (Αλικαρνασσού 49, τηλ. 210-32.13.150), το οποίο υποστηρίζεται από τους Γιατρούς του Κόσμου και αποτελεί μία από τις Κοινωνικές Δομές Άμεσης Αντιμετώπισης της Φτώχειας.

Πώς έφτασε εδώ ο Δανιήλ; «Ενα βράδυ, έφαγα μαχαιριά από ένα πρεζόνι, που πήγε να με κλέψει. Πήγα στους Γιατρούς του Κόσμου για βοήθεια. Εκεί με ενημέρωσαν για το υπνωτήριο». Οπως εξηγεί ο χειρουργός κ. Γιώργος Κασσάρας, υπεύθυνος του Πολυϊατρείου των Γιατρών του Κόσμου και μέλος Δ.Σ., ο οποίος μας ξεναγεί στον χώρο, «η προσπάθεια είναι ενταγμένη σε πρόγραμμα ΕΣΠΑ. Αυτή τη στιγμή, έχουμε δυνατότητα για 50 άτομα, ευελπιστούμε σύντομα να φιλοξενούμε περισσότερους. Πέντε διανυκτερεύσεις είναι η “ανάσα” που προσφέρουμε στους άστεγους, με δυνατότητα ανανέωσης».

Η διευθύντρια των Γιατρών του Κόσμου, Ευγενία Θάνου, δεν κρύβει τον ενθουσιασμό της για το εγχείρημα: «Είναι σαν να έχεις ένα μικρό παιδί που θέλεις να ξεκινήσει καλά. Αδιαφορούμε για την κούραση, το πρωί στη δουλειά, εδώ μέχρι τις 11 το βράδυ. Με τη βοήθεια των 7 εργαζομένων και των εθελοντών, έχουμε διαμορφώσει το χώρο σαν ξενοδοχείο! Τους υποδεχόμαστε με ευγένεια, γεγονός που γρήγορα νικά τη διστακτικότητά τους».

Συναντάμε την Αρτεμη Λιανού, κοινωνική λειτουργό, να κουβαλάει μια στοίβα κουβέρτες: «Είναι δωρεά του Ελληνικού Στρατού, ενώ τα κρεβάτια δωρεά από ξενοδοχείο», διευκρινίζει. Σε ό,τι αφορά τις προϋποθέσεις των ενδιαφερομένων να εξασφαλίσουν μία θέση στο υπνωτήριο, η κ. Λιανού θα πει: «Απαιτείται να επισκεφθούν πριν τη ΜΚΟ Κλίμακα, όπου γίνεται καταγραφή των αναγκών και παραπομπή στην ανάλογη δομή - υπνωτήριο, συσσίτιο, κοινωνικό φαρμακείο κ.ο.κ.

Συγκεκριμένα για το υπνωτήριο, θα πρέπει να υπάρχει κάποιας μορφής αστεγία, καθώς άστεγος δεν θεωρείται μόνο όποιος μένει στον δρόμο αλλά κι εκείνος που κατοικεί σε σπίτι χωρίς ρεύμα ή νερό». Οι άστεγοι έρχονται στο υπνωτήριο καθημερινά από τις 18.00 μέχρι τις 21.00, ενώ πρέπει να φεύγουν στις 9 π.μ. «Δεν παραλείπουν, μάλιστα, να στρώσουν πρώτα το κρεβάτι τους», επισημαίνει η κ. Θάνου.

Στην είσοδο, αυστηρός σωματικός έλεγχος για ανίχνευση μεταλλικών αντικειμένων, μου θυμίζει αεροδρόμιο! Ακολουθεί η λήψη κοινωνικού ιστορικού στο αρμόδιο γραφείο και, αμέσως μετά, ντους. «Αν υπάρχει ανάγκη, τους δίνουμε ρούχα», προσθέτει η κ. Λιανού. «Ευπρόσδεκτες, επομένως, προσφορές του κόσμου σε -ανδρικό κυρίως- ρουχισμό, εσώρουχα αλλά και σεντόνια, μαξιλάρια. Επίσης, μπισκότα, ψωμί, τσουρέκια, μαρμελάδες, γλυκά κουταλιού, τσάι ή ζάχαρη κι ό,τι άλλο έχουν ευχαρίστηση», παρεμβαίνει ο κ. Κασσάρας. Στον κοινόχρηστο χώρο του 1ου ορόφου, η νεοαφιχθείσα τηλεόραση μαγνητίζει τους πάντες και τους μαζεύει γύρω από το στρογγυλό τραπέζι.

Οι εμπειρίες τους

«Εδώ συχνά μοιράζονται ό,τι φέρνουν από το συσσίτιο, είναι συγκινητικό», αναφέρει η διευθύντρια. Πλησιάζω την 53χρονη Μαρία, πρώην ξενοδοχοϋπάλληλο, με άπταιστα αγγλικά και γαλλικά. Οι δυσκολίες, πολλές: «Από τον Νοέμβριο του2011, δεν έχω σταυρώσει δουλειά. Φιλοξενήθηκα σε συγγενείς, φίλους, εξαντλήθηκαν τα αποθέματα. Τότε, μπήκα στην πραγματικότητα του άστεγου, 6 μήνες είμαι στον δρόμο. Με φιλοξένησε σε μία καρέκλα έξω ο περιπτεράς της γειτονιάς, οπότε δεν κινδύνευα. Ο ίδιος μου βρήκε αυτή τη δομή, γιατί όταν είσαι έξω, είσαι πελαγωμένος».

Πώς καταγράφει την εμπειρία της από το πρώτο βράδυ στο υπνωτήριο; «Ήμουν πολύ επιφυλακτική. Σκεφτόμουν, είναι δυνατόν να μου προσφέρουν όλα αυτά χωρίς να ζητούν κάτι; Τώρα, πρέπει να φύγω αλλά... εδώ; Έζησα την πολυτέλεια». Ανάλογη και η διαδρομή του Διονύση, άστεγου το τελευταίο δίμηνο: «Έχω κοιμηθεί στον Εθνικό Κήπο, σε στοές, σε λεωφορεία. Στο υπνωτήριο είχαν την καλοσύνη να με κρατήσουν περισσότερα βράδια». Τη μέρα, τι κάνετε; «Πηγαίνω σε βιβλιοπωλεία, μπαίνω από το ένα στο άλλο. Διαβάζω». Πώς σχολιάζει ο ίδιος την προσπάθεια; «Πρόκειται για ένα εξαίρετο δείγμα πολιτισμού, που διατηρεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αξίζουν συγχαρητήρια». Εξίσου ευγνώμων και ο Δανιήλ: «Εξω φοβόμουν, εδώ νιώθω ασφάλεια».

• Τηλεφωνική γραμμή για την έλλειψη στέγης: 10520.
• Αναδημοσίευση από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Της Βασιλικής Χρυσοστομίδου

Επιστρέφοντας στη βάση μας στην Αθήνα, η καρδιά και ο νους παραμένουν γεμάτα από τις αναμνήσεις ενός πενθημέρου που κύλησε αβίαστα, σαν δροσερό νερό. Στις αρχές του Ιουλίου, από την Τετάρτη έως το μεσημέρι της Κυριακής, είχαμε τη χαρά να φιλοξενηθούμε από την αγαπημένη μας φίλη Νίτσα στο σπίτι της στην Άνω Αλμυρή Κορινθίας. Θα το θυμώστε για καιρό επειδή ζήσαμε πολύ όμορφα μαζί της. Εδώ η εξώπορτα του σπιτιού της Νίτσας.

Η φιλία μας μετράει πολλά χρόνια, από την εποχή που ζούσε ακόμα ο άνδρας της, και κάθε συνάντηση μαζί της φέρει εκείνη τη σπάνια οικειότητα, τη ζεστασιά και τη βαθιά αδελφική αγάπη που αντέχει στον χρόνο. Ο χρόνος εκεί πέρασε με έναν τρόπο απόλυτα φυσικό και ουσιαστικό. Μοιραστήκαμε την καθημερινότητα σε όλες της τις εκφάνσεις: από τις μικρές δουλειές του σπιτιού και τις χαλαρωτικές βόλτες στη γύρω περιοχή, μέχρι τις βαθύτερες αναζητήσεις και τις κουβέντες για τα πνευματικά μας θέματα—στιγμές που πάντα μας τρέφουν ψυχικά και μας φέρνουν ακόμα πιο κοντά. Στην ταβέρνα "Αλκυονίδες" στα Λουτρά της Ωραίας Ελένης.



Παράλληλα, μέσω της Νίτσας, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε κι άλλους αξιόλογους ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Ανταλλάξαμε σκέψεις, μοιραστήκαμε εμπειρίες και νιώσαμε όλοι μια ξεχωριστή ομοψυχία που έκανε τη διαμονή μας ακόμα πιο πλούσια. Όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτή την ανάρτηση, οι εικόνες αποτυπώνουν γλαφυρά το κλίμα αυτών των ημερών. Το ξημέρωμα στο σπίτι που μείναμε.



Πίσω από κάθε στιγμιότυπο κρύβεται ένα ζεστό χαμόγελο, μια αυθεντική κουβέντα, ένα κοινό γεύμα ή μια βόλτα στη φύση που μας αναζωογόνησε. Η εμπειρία ήταν τόσο όμορφη που, με το που πατήσαμε το πόδι μας στην Αθήνα, η Νίτσα άρχισε κιόλας να σχεδιάζει την επόμενη απόδρασή μας εκεί, είτε για τον Αύγουστο είτε για τον Σεπτέμβριο. Προς το παρόν, το βλέπουμε και αφήνουμε τα πράγματα να κυλήσουν, καθώς οι μέρες που έρχονται είναι γεμάτες από αγαπημένα πρόσωπα. Ένα ουζάκι στο μπαράκι του Billy πάνω στα βότσαλα των Λουτρών της Ωραίας Ελένης.



Την Τρίτη 28 Ιουλίου υποδεχόμαστε στην Ελλάδα την Άννυ, ενώ λίγο αργότερα περιμένουμε και τον Κώστα, τον γιο της Σούλας. Οι αυθεντικές σχέσεις, οι συναντήσεις με ανθρώπους που αγαπάμε και οι στιγμές πνευματικού μοιράσματος είναι το πραγματικό αντίδοτο στην καθημερινότητα. Κρατάμε αυτές τις όμορφες εικόνες στην καρδιά μας και ανυπομονούμε για τα επόμενα ανταμώματα που πλησιάζουν! Πάνω, η λίμνη που ξύπνησε όμορφες αναμνήσεις στη Νιτσα. Κάτω το λιμάνι της Κορίνθου ένα από τα απογεύματα που την επισκευτήκαμε.