Ζούμε στις ημέρες της εκστρατείας για την Ανάμνηση του θανάτου του Ιησού Χριστού

anamnisi2026.1

Μ'  αυτή την πρόσκληση θελουμε να σας καλέσαμε να παρευρεθείτε, στον γιορτασμό του δείπνου του Κυρίου. Ο γιορτασμός της Ανάμνησης του θανάτου του Ιησού που θα τον τηρήσουμε και φέτος, με ένα εντελώς και μοναδικό τρόπο. Με φυσική παρουσια στο ξενοδοχείο NOVOTELΜιχαήλ 4 Βόδα Str, Αθήνα 104 39

Πιθανόν ίσως να ρωτήσετε, Τι είδους δείπνο είναι αυτό; Πότε και πού θα προσφερθεί; Ποιος είναι ο σκοπός του, και γιατί να επιθυμώ να παρευρεθώ;

Το δείπνο του Κυρίου είναι, επίσης, γνωστό ως η ανάμνηση του θανάτου του Χριστού. Ο τρόπος του εορτασμού του αναγράφεται για μας στη Βίβλο στα εδάφια 1 Κορινθίους 11:23-25 «23 Διότι εγώ έλαβα από τον Κύριο αυτό το οποίο και σας παρέδωσα, ότι ο Κύριος Ιησούς τη νύχτα κατά την οποία επρόκειτο να προδοθεί πήρε ένα ψωμί 24 και, αφού έκανε μια ευχαριστήρια προσευχή, το έσπασε και είπε: «Αυτό σημαίνει το σώμα μου που είναι για χάρη σας. Εξακολουθήστε να το κάνετε αυτό σε ανάμνησή μου». 25 Το ίδιο έκανε και με το ποτήρι, αφού δείπνησαν, λέγοντας: «Αυτό το ποτήρι σημαίνει τη νέα διαθήκη+ που έχει ως βάση το αίμα μου. Εξακολουθήστε να το κάνετε αυτό, όποτε το πίνετε, σε ανάμνησή μου».»

Πού θα λάβει χώρα αυτό το δείπνο; Η πρόσκληση το αναφέρει.  Πότε; Ο Ιησούς το εγκαθίδρυσε στις 14 του μηνός Νισάν, σύμφωνα με το βιβλικό ημερολόγιο. Αυτό συνέβη αμέσως μετά τον εορτασμό απ’ αυτόν και τους αποστόλους του, τού ετησίου Πάσχα σε ανάμνηση της απελευθέρωσης του Ισραήλ από την Αιγυπτιακή δουλεία. (Ματθ. 26:2, 17-20) Έτσι μια φορά κάθε χρόνο, στις 14 του μηνός Νισάν, οι Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά συναθροίζονται σε υπακοή στην εντολή του Ιησού. Φέτος, η ημερομηνία, είναι η Πέμπτη 2 Απριλίου,  στις 7:30 μετά τη δύση του ήλιου.

anamnisi2026.2

Ποιος είναι ό σκοπός αυτού του δείπνου; Έχει τον ίδιο σκοπό που έχει κάθε αναμνηστική εορτή. Και  αυτός είναι, ν’ αποφύγουν οι άνθρωποι να λησμονήσουν ένα σπουδαίο γεγονός. Και τίνος γεγονότος ή ανάμνηση γιορτάζεται με το δείπνο του Κυρίου; Στις 14 του μηνός Νισάν του 33 μ.Χ., ο Ιησούς Χριστός ως «το Αρνί του Θεού το οποίο αφαιρεί την αμαρτία του κόσμου!» (Ιωάν. 1:29) Φυσικά, κανένα γεγονός δεν είναι σπουδαιότερο για το ανθρώπινο γένος από τον θυσιαστικό θάνατο του Ιησού Χριστού δεν έχει λάβει χώρα. Μέσω αυτού του γεγονότος, όλοι οι άνθρωποι, οι οποίοι ασκούν πίστη, μπορούν να ελευθερωθούν από την αμαρτία και τον θάνατο και να κερδίσουν αιώνια ζωή.—Ιωάν. 3:16.

anamnisi2026.3

Εφόσον, αυτή θα είναι μια τόσο χαρωπή και γεμάτη σημασία ευκαιρία, πρόκειται οπωσδήποτε να ωφεληθούμε με το να παρευρεθούμε σ’ αυτήν. Έτσι θ’ αυξήσει η κατανόηση και η εκτίμηση σας για την αγαθότητα και την αγάπη του Ιεχωβά Θεού και του Ιησού Χριστού. Και χωρίς αμφιβολία θα λάβουμε μια πιο σαφή εικόνα απ’ αυτή που είχαμε ποτέ προηγουμένως, όσον αφορά το τι ακριβώς σημαίνει να είναι ένας πραγματικός Χριστιανός, ένας γνήσιος ακόλουθος του Ιησού Χριστού.—1 Πέτρ. 2:21.

Έτσι παρακαλούμε να την θεωρήσετε, αυτή την πρόσκληση, ως προσωπική σας πρόσκληση για να παρευρεθείτε στο δείπνο του Κυρίου μαζί με τους Χριστιανούς Μάρτυρες του Ιεχωβά. Εκείνοι ακολουθούν τους λόγους του Ιησού: «Δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώστε,» κι’ έχουν μάθει να εκτιμούν ότι «Μεγαλύτερη ευτυχία νιώθει κάποιος όταν δίνει παρά όταν λαβαίνει» —Ματθ. 10:8· Πράξ. 20:35. Κι επειδή αυτή η γιορτή θα πραγματοποιηθεί σε όλο τον κόσμο, αν ακολουθήσετε το σύνδεσμο παρακάτω θα βρείτε κοντά στον τόπο που μ΄λενετε και στη γλώσσα σας μια Ανάμνηση εκείνη την ημέρα, εύκολασ και γρήγορα...

  • Εμείς με τους φίλους μας θα είμαστε εκεί. Μάθετε περισσότερα ΕΔΩ... Ευπρόσδεκτοι!

Τα δικά μου

Κουρευτήκαμε στην… τούρλα του Σαββάτου

Οι πρώτες δηλώσεις του νικητή των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά...

Μη σας παρασύρει ο τίτλος του κομματιού. Δεν ήταν Σάββατο, Παρασκευή ήταν. Στο τελείωμα της προηγούμενης εβδομάδας αποφασίσαμε με τον Λάμπρο πως ήταν ώρα να… περιποιηθούμε τους βόστριχες μας. Διότι το είχαν παρακάνει να… τρέχουν από δω κι από κει και να κάνουν το… κέφι τους.

Μας περιέλαβε η Σίλβια. Πρώτα εκείνον και μετά εμένα. Περιμένοντας τον κουβέντιαζα με τον Γιώργο, τον ιδιοκτήτη του κομμωτηρίου. Κι όταν τελειώσαμε έβγαλε το λάπτοπ του και με το WiFi  συνδέθηκε στο internet. Όχι από δική του παροχή. «Δανεική» από το γείτονα. Ποιο γείτονα, ούτε κι αυτός ήξερε…

Η σύνδεση όμως ήταν μια χαρά. Έτσι είδε κι αυτή την ιστοσελίδα. Του άρεσε και μου έδωσε την κάρτα του, να συνεννοηθούμε μέσα στην εβδομάδα γιατί θέλει, λέει, να φτιάξει κι αυτός μια για το μαγαζί του.

Όλα έγιναν γρήγορα. Πρόλαβα να πάω τον μικρό να παίξει με το φίλο του τον Γιώργο, να κάνω πρόβα στη Γεωργία την οδοντογιατρό μου τη νέα θήκη και να πάω και στο Συμβούλιο του Συλλόγου Γονέων του 54 Γυμνασίου Αθηνών.

Ακόμα δεν ήξεραν εκεί για το ότι το σχολείο από σήμερα και για εβδομάδα θα είναι κλειστό. Και κάναμε σχέδια για λαχειοφόρους αγορές και εκδηλώσεις και φύγαμε ήρεμοι και ήσυχοι ότι κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας.

Το Σάββατο ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη μέρα για μας. Ολοκληρώσαμε την μετακόμιση από την Αλκινόου στην Κλειούς και όλη μέρα ήμασταν στο πόδι.

Η Κυριακή είχε «πιασίματα» παντού. Και μια γιγαντιαία προσπάθεια να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους. Ήταν κι αυτές οι εσωτερικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας που πέρασε ξώφαλτσα, τα ματς των «αιωνίων» σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ που… βάφτηκαν κόκκινα.

Αλλά εγώ δεν βρήκα χρόνο μέσα σε όλα αυτά ούτε τις εφημερίδες μου να διαβάσω. Έτσι τις πήρα στην ΠΕΤ ΟΤΕ να τις δω με την ησυχία το πρωί.

Δευτέρα σήμερα και συνεχίζουμε να «τρέχουμε» σε τρελούς ρυθμούς την ώρα που ο Νοέμβρης μας αποχαιρετά και ο Δεκέμβρης είναι άντε πόρτας…

Και ο... αποχαιρετισμός της Ντόρας... Δε βαριέσαι μικρή είναι ακόμα έχει όλο τον καιρό μπροστά της να οργανώσει την επιστροφή της...

Χαμογελάτε γιατί χανόμαστε!...

Μπήκαν πάλι μπροστά οι φάμπρικες της κατατρομοκράτησης του κόσμου. Και να μεγαλώνει ο αριθμός των σχολείων που κλείνουν το ένα μετά το άλλο επειδή παρουσιάστηκε κάποιο κρούσμα ή υποψία κρούσματος από την ίωση της νέας γρίπης.

Ξεκινά από την τηλεόραση, συνεχίζει απτόητη να παρουσιάζει τρελά το θέμα, φτάνει στους γιατρούς που, με επιχειρήματα και οι δύο πλευρές λένε ότι πρέπει να κάνουμε το εμβόλιο και καταλήγει στο σπίτι όπου μαμάδες προσπαθούν να... επιβάλλουν στα παιδιά να μην πάνε σχολείο...

Ομαδική παράκρουση... Ψυχραιμία παιδιά. Τίποτα δεν τελειώνει τόσο εύκολα... Τo Σάββατο είναι μια καλή μέρα. Η αρχή του Σαββατοκύριακου. Όσο ελεύθερο μπορεί να είναι με τόσες υποχρεώσεις που του έχουμε φορτώσει.

Ωστόσο επιμένω στην ψυχραιμία. Δε λύθηκε ποτέ σωστά κανένα πρόβλημα με σύμβουλο τον πανικό και αν έγινε  αυτό το αποτέλεσμα θα ήταν επιεικώς τραγικό.

Μόνο από τη γρίπη λέτε να κινδυνεύουμε; Αν είναι έτσι είμαστε πολύ τυχεροί που καταφέραμε να κάνουμε τόσα λίγα τα προβλήματά μας.

Ψηλά το κεφάλι!... Κουράγιο χρειάζεται και δύναμη να αντέξουμε... Και επειδή ο άνθρωπος είναι έτσι φτιαγμένος που να αντέχει τα χειρότερα προετοιμαστείτε γι' αυτά. Και αντιμετωπίστε το με χαμόγελο. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο αυτό, πιστέψτε με, είναι καλύτερη λύση. Τίποτα άλλο δεν ωφελεί περισσότερο από το χαμόγελο. Γεμίζει λάμψη και ευφορία την ψυχή. Και τη χρειαζόμαστε τόσο στις μέρες μας. Δοκιμάστε το...

 

Έγκαιρα το Ημερολόγιο ΠΕΤ-ΟΤΕ 2010

Ένα ακόμα ετήσιο ημερολόγιο της ΠΕΤ-ΟΤΕ βρίσκεται στα χέρια όλων μας, ένα ημερολόγιο το οποίο κάθε χρόνο φροντίζουμε να έχει μια ξεχωριστή αίσθηση, ούτως ώστε να μπορεί να ακουμπάει κοινωνικά, εργασιακά αλλά και εικαστικά θέματα.

Η φετινή χρονιά φροντίσαμε να έρθει με έναν διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίσει την σκληρή μας καθημερινότητα, μια φωτεινή απεικόνιση, ένα ξεχωριστό φώς αποφασίσαμε να εμπλουτίσει στις σελίδες του ημερολογίου μας. Η προσπάθεια μας έγινε με σκοπό να δοθεί μια νότα αισιοδοξίας μέσα από χαρούμενες και εικόνες γεμάτες φώς.

Τα καθημερινά προβλήματα μας τα οποία, είτε είναι εργασιακά, είτε προσωπικά πολλές φορές αναζητούν δρόμους διεξόδου οι οποίοι άλλοτε είναι σημαντικοί και μεγάλοι άλλοτε μικροί αλλά με μεγάλη νότα αισιοδοξίας. Ακριβώς λοιπόν και εμείς επιλέξαμε και επιδιώκουμε να αλλάξουμε το τοπίο και την διάθεση επιλέγοντας ένα χρωματικό σύνολο το οποίο θα μας προκαταβάλει θετικά την διάθεση. Eστω ξεκλέβοντας και με μια μικρή ματιά, το ημερολόγιο μας θέλουμε να θυμίζει πάνω από όλα ότι είμαστε άνθρωποι οι οποίοι πλαισιώνουμε και πλαισιωνόμαστε από ένα περιβάλλον το οποίο στην ουσία του μας χαρίζει πάντα μια θετική διάθεση.


Το ημερολόγιο τοίχου (23Χ34) τις επόμενες μέρες θα είναι έτοιμο εδώ για διακίνηση. Στο μεταξύ ρίξτε του μια ματιά πατώντας ΕΔΩ

Μια φθινοπωρινή βόλτα στην πόλη

Ήθελα μια μέρα να 'χα τη δύναμη να πω «σήμερα δεν θα πάω στη δουλειά, θα κλείσω τις εφημερίδες, τον υπολογιστή μου, θα «αμπαρώσω» καλά στις θήκες τους τα... μολύβια και θα πάω μια βόλτα. Έτσι, απρογραμμάτιστα. Ας είναι και στην πολύβουη πόλη που ζω». Αλλά δεν είναι εύκολο και το ξέρω πρώτος εγώ.

Μπορεί όμως να γίνει αυτό σαν ένα μικρό διάλειμμα ανάμεσα στις δουλειές και το τρέξιμο της καθημερινότητας. Όπως έγινε σήμερα. όπου χρειάστηκε να βγω έξω για δουλειές που επιβάλλονταν να γίνουν.

Η πόλη είναι όμορφη. Ένας ήλιος και η ζέστη του δεν σε πείθει ότι είμαστε κι όλας στο χειμώνα. Φυσά ένα ελαφρό αεράκι και τα φύλλα από τις λεύκες στο ρύθρο του πεζοδρομίου σκορπίζονται πάνω στην άσφαλτο, πάνω στα αυτοκίνητα που τρέχουν όταν δεν υπάρχει μποτιλιάρισμα.

Είμαι με τη μηχανή κι αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι πιο ευέλικτος στις κινήσεις μου. Οι άνθρωποι κινούνται σε ρυθμούς Αθήνας. Το άκουγα κάποτε από τον... Θεσσαλονικιό τηλεοπτικό Λαζόπουλο και δεν μπορούσα να το καταλάβω. Συγκρίνοντας τους χαλαρούς ρυθμούς τους με τους δικούς μας, τώρα ξέρω...

Όλοι, λίγο - πολύ, είναι όπως εγώ. Βιάζονται να τελειώσουν τις δουλειές τους, να γυρίσουν στο γραφείο, να κάνουν άλλες που θα τους δώσεις επίσης τη δυνατότητα να προγραμματίσουν νέες και πάει λέγοντας. Κάπου, χωρίς να το θέλουμε, μπαίνουμε σ' ένα τρυπάκι, αναγνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό και... προσαρμοζόμαστε.

Αλλά η πόλη, εκεί έξω, είναι ωραία... Κι αν είχα το χρόνο για ένα καφέ με μια παρέα φίλων, μια συζήτηση πιο χαλαρά χωρίς να είναι κολλημένο το βλέμμα στο ρολόι, όλα θα' ταν καλύτερα. Θα τον βρω κάποια στιγμή αυτόν τον χρόνο. Το χρωστώ στον εαυτό μου...

Μια νέα εβδομάδα ξεκινάει…

Με όρεξη, με δύναμη και διάθεση για δουλειά. Να ολοκληρώσουμε ότι δεν μπορέσαμε την προηγούμενη εβδομάδα και να βάλουμε νέους στόχους μπροστά μας...

Είναι οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου που έχουν το χρόνο τους να τις δω, να τις βάλω σε μια σειρά και να… βγάλω τη δικιά μας ενημερωτική εφημερίδα στην οποία μπορούν, αν έχουν διάθεση οι συνδικαλιστές, να βρουν χρήσιμα πράγματα, προκειμένου να θωρακίσουν τις γνώσεις τους.

Ύστερα ήρθε και το σκίτσο του Μουντζουρίδη για το πρωτοσέλιδο της «ΑΙΧΜΗΣ» που έτσι κι αλλιώς βρίσκεται σε καλό δρόμο και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα πρέπει να κλείσει αυτή την εβδομάδα.

Να μπουν σε μια σειρά τα πράγματα γιατί μετά τη Συντακτική Επιτροπής της προηγούμενης Πέμπτης στην ΠΕΤ –ΟΤΕ βάζω μπροστά την νέα «ΦΩΝΗ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ του ΟΤΕ» και έχει κι αυτή τη δουλειά της καθώς πρέπει να μαζέψω ένα υλικό, να το επεξεργαστώ και να το στείλω στο τυπογραφείο.

Είναι και το Ημερολόγιο της ΠΕΤ –ΟΤΕ που επίσης βρίσκεται σε καλό δρόμο και πρέπει να ολοκληρωθεί αυτή την εβδομάδα. Δόξα τω Θεώ, δε λείπει η δουλειά. Σωστός προγραμματισμός χρειάζεται μόνο και όλα θα πάνε καλά.

Έτσι είναι τις Δευτέρες…Έρχεσαι στο γραφείο ύστερα από το… καθισιό ενός διήμερου και πρέπει να… ξαναρυθμίσουμε το ρολόι στους παλμούς που θα χτυπά για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα. Δεν είναι τίποτα φοβερό. Χρόνια τώρα το κάνω. Με ευσυνειδησία, σταθερότητα, επιμονή και υπομονή. Η καταξίωση στο χώρο δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και ότι κατακτάς το κατακτά με το σπαθί σου και την αξία σου.

Αλλά ο τύπος έχει πάντα τη γοητεία του. Έχεις τη δύναμη να διαμορφώνεις μια νέα κατάσταση, οι λευκές σελίδες θα γεμίσουν έτσι και αλλιώς αλλά το θέμα είναι να έχουν ένα περιεχόμενο κατανοητό στον μέσο αναγνώστη και από το οποίο ο ενδιαφερόμενος θα’ χει να πάρει.

Αυτό είναι. Και γι’ αυτό, παρά την καθημερινή κούραση νιώθω καλά στη δουλειά μου. Προσφέρω στους άλλους και μέσα από αυτό γίνομαι κι εγώ πιο πλούσιος σε γνώσεις και εμπειρίες. Μαθαίνω κι εγώ μέσα από τις γνώσεις για τους άλλους. Ζω την κάθε στιγμή δημιουργικά κι αυτό τελικά είναι το πιο όμορφο μέρος της ιστορίας…

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην οικονομική κρίση του 2011. Σε δύσκολες εποχές, δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA