Είμαι βέβαιος ότι το προσέξατε... Η πόλη αλλάζει και βάζει τα γιορτινά της. Αντιγράφουμε τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους που κάνουν, ηθελημένα, πιο μεγάλη την περίοδο των γιορτών ή έχουμε πραγματικά ανάγκη να ξεφύγουμε από τη σκληρή πραγματικότητα και να καταφύγουμε στη δύναμη, τη χαλάρωση, την εξιλέωση που δίνει το γιορτινό χρώμα;

Δεν ξέρω, αλλά μέρα τη μέρα το νιώθω ότι όλο και περισσότερες βιτρίνες καταστημάτων «φωτίζονται» με τα χριστουγεννιάτικα ντεκόρ ενώ ο Δήμος Αθηναίων στολίζει με ηλεκτρικές φωτεινές γιρλάντες τους κεντρικούς δρόμους προκειμένου ο δήμαρχος να τα έχει έτοιμα όταν φωταγωγήσει την πόλη γιορτινά.

Είδα προχθές στις 11.30 τη νύχτα, που επέστρεφα από την εφημερίδα, συνεργεία του Δήμου με γερανοφόρα οχήματα να κάνουν αυτή τη δουλειά στη Δυρραχίου...

Ακόμα και επιχειρήσεις στον Κηφισό στόλισαν δέντρα με φωτάκια στον προαύλιο χώρο τους ή έντυσαν την πρόσοψή τους με λαμπτήρες που δίνουν το σχήμα του δέντρου και εύχονται στους περαστικούς χρόνια πολλά.

Και είμαστε ακόμα στο Νοέμβρη! Αλλά και στα ζαχαροπλαστεία και τους φούρνους της γειτονιάς μπορεί κανείς να βρει ήδη μελομακάρουνα και κουραμπιέδες προκειμένου να αγοράσει για το σπίτι.

Μάλλον τη χρειαζόμαστε, μέσα μας, αυτή την αλλαγή για να νιώσουμε καλύτερα. Τόσο πολύ αμερικανάκια αποκλείεται να γίναμε από τη μια στιγμή στην άλλη...

Τόσες «επισκέψεις» μέχρι το απόγευμα μιας μέρας δεν είχε δεχτεί ποτέ η ιστοσελίδα μου. Χίλιες μαζεμένες! Σαν πολλές μου φαίνονται για ένα site που κινείται σε πολύ χαμηλούς τόνους και δεν έχει ενδιαφερθεί ποτέ να διαφημιστεί πλατιά.

Τι προέκυψε λοιπόν και ήρθε τόσος κόσμος; Κοιτάζω προσεκτικά τις τελευταίες δημοσιεύσεις και προσπαθώ να δώσω μια εξήγηση. Δύσκολο. Η θεματολογία μου είναι ίδια εδώ και χρόνια. Προσπαθώ να βρίσκομαι κοντά στον άνθρωπο, να αναδεικνύω τα αληθινά προβλήματα της ζωής, να πατάω τα πόδια μου γερά στη γη.

Δεν με ενδιέφεραν ποτέ η λογοτεχνία και η προσέγγιση των πραγμάτων από την πλευρά αυτή. Προσωπικές επιλογές είναι αυτές, όπως και προσωπικό είναι το site. Κι αυτό το ξέρουν οι φίλοι που με παρακολουθούν και καμιά φορά μου λένε ότι το βρίσκουν ενδιαφέρον.

Τελευταία έχω αποκτήσει και αναγνώστες μέσα από τα on line παιχνίδια «Φυλετικές Μάχες» και «Travian». Έχω βάλει την ηλεκτρονική μου διεύθυνση στο προφίλ μου και ως φαίνεται δεν είναι μόνο πιτσιρικάδες αυτοί που παίζουν στα παιχνίδια, αλλά και πολλοί μεγάλοι. Ήδη έχω θετικά μηνύματα. Άνθρωποι, υποτίθεται «εχθροί» στον εικονικό κόσμο του internet που επικοινώνησαν μαζί μου για να μου πουν ένα καλό λόγο για τη δουλειά μου. Και ενδείξεις ότι αποκτά αναγνωστικό κοινό και στην Κύπρο.

Το πιο ωραίο όμως είναι ότι κάποιοι δίνουν το «στίγμα» τους ότι διαβάζουν με το να σχολιάζουν τα κείμενα και να καταθέτουν την άποψή τους. Το site είναι δυναμικό και δίνει αυτή τη δυνατότητα. Τα σχόλια «ανεβαίνουν» αυτόματα, χωρίς λογοκρισία. Εννοείται ότι, ως διαχειριστής, εάν προκύψει υβριστικό μήνυμα, έχω την τεχνική δυνατότητα να το «κατεβάσω», αφού δω την πραγματική ταυτότητα εκείνου που το έστειλε. Ευτυχώς, μέχρι στιγμής δεν έχει προκύψει τέτοιο πρόβλημα.

Οι αναγνώστες μου δείχνουν να «ξέρουν» γιατί είναι εδώ και τι περιμένουν να δουν από μένα. Θέλω λοιπόν να σας ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη που μου δείχνετε. Τελικά το διαδίκτυο είναι ένα εργαλείο δουλειάς φτάνει να το χειριστεί κανείς σωστά...

Παρακολουθώ με συνέπεια, κάθε φορά που γίνονται σε χρόνο που μπορώ τα σεμινάρια. Αυτή τη φορά στο Stanley εισηγητής ήταν ο Χανιώτης Θοδωρής Δεληθανάσης. Η αίθουσα είναι ασφυκτικά γεμάτη. Ο κόσμος είναι εκεί, απόγευμα Κυριακής και ξέρει το γιατί.
Είναι ντυμένος επαγγελματικά, έχει το κομπιούτερ του και δείχνει σε πίνακα τις διαφάνειες που έχει ετοιμάσει με προτζέκτορα. Έχει ένα κύρος ως... δάσκαλος και μην υπήρξε ποτέ μια και στην επαγγελματική ζωή τους είναι νοσηλευτής. Στεκέται ιδιαίτερα στη δύναμη της πίστης και επικεντρώνει στην ειλικρίνεια και το σεβασμό στον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.
Έχει σημασία ο χειρισμός; Εκείνος πιστεύει πως ναι. Αν η στάση μας είναι θετική κι αν οι πρώτες ερωτήσεις μας αφορούν τις πραγματικές ανάγκες του άλλου, αν κάνουμε σημειώσεις κι έχουμε το ιστορικό του, όλα μπορεί να γίνουν πιο εύκολα. Αρκεί αν μην εκβιάσουμε αποφάσεις.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε επίδειξη γνώσεων, ούτε να κάνουμε το λάθος να έχουμε έπαρση. Ούτε να κάνουμε το λάθος που κάνουν πολλοί. Να μιλάμε χωρίς να ακούμε.
Να θυμόμαστε πάντα πως η επικοινωνία είναι το Α και το Ω. και να είμαστε χαμογελαστοί. Οι άνθρωποι έχουν μπαφιάσεις στα προβλήματά τους. Δεν θέλουν άλλα.
Εξειδικευμένα σεμινάρια; Μπορεί. Στην πραγματικότητα θέλουμε και μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Κι αυτό είναι το πρώτο μεγάλο κέρδος. Ύστερα, στον καιρό του, μπορεί να υπάρξει και μια μικρή ανακούφιση. Ο ελεύθερος χρόνος, τα ταξίδια...
Δουλεύουμε σήμερα για να απολαύσουμε με σιγουριά αύριο τους καρπούς των κόπων μας... Τόσα διαφορετικά βλέμματα, τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι, για ένα κοινό σκοπό...
Δεν ξέρω πόσοι θα έχουν τα κότσια να βάλουν στόχους και να τους υλοποιήσουν. Σημασία έχει πως κάποιοι με πείσμα , με όρεξη και με διάθεση προσπαθούν να «χτίσουν» ένα καλύτερο αύριο...

Φαίνεται ότι ο χώρος αρέσει και έχει επισκεψημότητα. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι τίποτα δεν αφήσαμε στην τύχη του. Προσπαθούμε, όπως το υποσχεθήκαμε, να έχει καθημερινή ενημέρωση, αξιοπιστία και... ζεστασιά. Όχι γιατί είναι... χειμώνας και το χρειαζόμαστε, αλλά γιατί, σαν άνθρωποι, το έχουμε ανάγκη.

Καλή είναι η αναπαραγωγή, αλλά βαρεθήκαμε πια τα ίδια ανακυκλωμένα κείμενα να “παίζουν” απρόσωπα, χωρίς καμιά δημιουργική δυναμική, από χώρο σε χώρο.

Αρχή αυτού του site είναι η δημιουργικότητα κι αυτό το κάνει με απόλυτη συνέπεια κοντά δυόμιση χρόνια τώρα... Πρώτα μέσα από το Blog και τώρα μέσα από αυτό το χώρο.

Ναι, συμφωνούμε πως καμιά μέρα δεν είναι ιδια με την προηγούμενη. Ναι, εμείς της δίνομε ή της παίρνουμε δύναμη. Αν αντέχουμε την αλήθεια πρέπει το δίχως άλλο να το παραδεχτούμε.

Οι 20.000 επισκέψεις που σε λίγο θα “χτυπήσει” το κοντέρ στη μπάρα δεξιά, είναι ένα σημάδι πως κάποιοι νιώθουν ζεστασιά εδώ και συχνά κάνουν μια στάση να ενημερωθούν, να διασκεδάσουν, να προβληματιστούν. Κάποτε, το νιώθω κι ας μην ακούω τους προβληματισμούς,αφού ο καθένας για τους δικούς σας λόγους,αρνείστε να μπείτε στη διαδικασία των σχολίων, αναρωτιέστε: “Μα, τι θέλει να πει ο ποιητής με το σημερινό του σημείωμα”. Μη μου πείτε πως δεν το είπατε με την προβολή της ταινίας 2.012...

Σας διαβεβαιώ ότι η ζωή είναι πιο απλή, όσο περίπλοκη κι αν φαίνεται. Καθημερινά μας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Στη δουλειά, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στις υποχρεώσεις μας, στις επιλογές μας ακόμα και στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μας και τη διαχείρισή του από εμάς.

Αυτό ακριβώς κάνουμε. Κατάθεση ψυχής κατά κάποιο τρόπο. Προσπαθούμε να ρίξουμε τους προβολείς μας σε κάποια θέματα, σίγουροι πως η ζωή, τα προβλήματα και οι χαρές της είναι εκεί έξω και μας περιμένουν...

Τα όνειρά μας, τις σκέψεις μας, τους προβληματισμούς μας, τα κοινά ενδιαφέροντά μας προσπαθούμε να μοιραστούμε με κάποιες ομάδες ανθρώπων που νομίζουμε ή έτσι είναι, ότι έχουμε κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Αν είναι έτσι ή όχι η ζωή καθημερινά μας το πιστοποιεί ή το διαψεύδει. Εμείς θεωρούμε ότι αξίζει τον κόπο και γι' αυτό θα το συνεχίσουμε όσο αντέχουν τα κότσια μας...