Το δικό μας ΟΧΙ στο ρατσισμό και το φασισμό
Tου Δημήτρη Νέζη
Η 28 του Οκτώβρη είναι μια σημαντική επέτειο για τον ελληνικό λαό. Είναι η επέτειος που ο ιταλικός φασισμός αποφάσισε να στείλει τελεσίγραφο στον ελληνικό λαό, μέσω του ομοϊδεάτη του δικτάτορα της Ελλάδας Μεταξά, ζητώντας τη… διέλευση των στρατευμάτων του μέσω της χώρας μας. Από τότε με το ΟΧΙ που αναγκάστηκε ο Μεταξάς να πει, λόγο των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας, αλλά και φοβούμενος τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού η χώρα μπήκε σε μια μεγάλη περιπέτεια.
Μια περιπέτεια που λέγεται Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και έπληξε όλες τις χώρες της Ευρώπης της Β. Αφρικής και της Ασίας. Που σα συνέπεια είχε εκατομμύρια νεκρούς, τεράστιες καταστροφές και πληγές που ακόμη σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν κλείσει. Σκοπός του σημειώματός μου δεν είναι να πω το πώς και το γιατί. Σίγουρα πάντως δεν οφείλεται στη τρέλα των Χίτλερ – Μουσολίνι αλλά σε άλλους βαθύτερους λόγους.
Μια περιπέτεια που είχε σαν αποτέλεσμα τη τριπλή κατοχή 4 χρόνων της χώρας μας από τους Γερμανούς ναζί, μαζί με τους συμμάχους τους Ιταλούς και Βούλγαρους φασίστες. Από την άλλη όμως ανέδειξε τη θέληση του ελληνικού λαού να παλέψει για την απελευθέρωσή του, τα αντιφασιστικά αισθήματά του, και τη θέλησή του να πάρει τις τύχες του στα χέρια του. Ούτε σε αυτό όμως θέλω να σταθώ σήμερα.
Σκοπός μου με αυτό το κείμενο είναι να κάνω μια σύνδεση με τα σημερινά και να θέσω κάποιους προβληματισμούς. Η εποχή εκείνη με τη σημερινή έχουν πολλές διαφορές. Υπάρχουν όμως πολλές και σοβαρές ομοιότητες .
Μια μεγάλη ομοιότητα είναι η διεθνής οικονομική κρίση. Μια κρίση που δεν μπόρεσαν να τη λύσουν με τα διάφορα «νιού ντηλ» και οδήγησε στο πόλεμο για τη μοιρασιά της γης. Τότε σε πολλές περιπτώσεις, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως και στην Ελλάδα, αναδείχτηκαν τα φασιστικά καθεστώτα σαν απάντηση των οικονομικών τους εξουσιών στη κρίση αλλά και για να «δέσουν» τους λαούς τους που εξεγειρόταν ή αντιστεκόταν στη μετακύλιση της κρίσης στις πλάτες τους. Η ανάδειξη αυτή σε κάποιες περιπτώσεις μας λένε ότι στηρίχτηκε στους ίδιους τους λαούς των χωρών αυτών αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς , η τρομοκρατία και τα πογκρόμ σε όσους αντιδρούσαν ή ήταν απλώς «διαφορετικοί» ήταν στην ημερήσια διάταξη μέχρι τέλους.
