Tέλη τέλη τέλη, ψεύτικε ντουνιά...

Έτσι παρουσιάζει στη στήλη του "Ναυτίλος" την κρίση που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στην "Ελευθεροτυπία" ο καλός σκητσογράφος Στάθης και συνεχίζει:

Ενας διευθυντής έπεσε. Δεν είναι ασυνήθιστο. Αλλά και καθόλου γενναίο να κατηγορεί για την πτώση του συντάκτες - μάλιστα να τους συκοφαντεί.

Ο κ. Βλαστάρης, διευθυντής έως πρότινος της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», απεπέμφθη από την ιδιοκτησία της εφημερίδας κι όχι από τους συντάκτες. Και είναι μικρότητα όταν μια δρυς πέφτει, να κατηγορεί για αυτό τις πεύκες γύρω της ή τα κυπαρίσσια.

Πολύ δε περισσότερο δείχνει έλλειψη ήθους το να κατηγορεί -τώρα- ως «εφημερίδα των κοριών» την εφημερίδα που έως χθες διηύθυνε, προσβάλλοντας έτσι όλους εμάς τους εργαζόμενους σε αυτήν, υπονομεύοντας το κύρος μας και το όνομά μας. Κλαζομένια πράγματα, άδικα και απρεπή...

Και πιο κάτω γράφει:

"Πολλά λέγονται και γράφονται για την «Ελευθεροτυπία» τον τελευταίο καιρό. Ως ένας συντάκτης που έχει την τιμή να εργάζεται σε αυτήν την εφημερίδα με παρρησία και την αξιοπρέπεια της ελευθερίας (όπως άλλωστε και οι περισσότεροι συνάδελφοι εδώ), αισθάνομαι την ανάγκη να απευθυνθώ κι εγώ στους αναγνώστες λέγοντας δυο-τρία πράγματα απ' την καρδιά μου.

Η «Ε» είναι η τελευταία από τις μεγάλες απογευματινές εφημερίδες που με μια-δυο ακόμα, μικρότερες, δεν έχει οικονομικές εξαρτήσεις, δεν συνδέεται με διαπλεκόμενα συμφέροντα, δεν εξυπηρετεί αλλότριες επιδιώξεις. Συνεπώς οι όποιες κεντρικές πολιτικές επιλογές της εφημερίδας αποτελούν προϊόν της ελεύθερης βούλησής της και των προτιμήσεών της, ενώ ταυτοχρόνως, όχι μόνον επιτρέπει αλλά εξασφαλίζει το δικαίωμα των συντακτών της και των συνεργατών της να εκθέτουν τη δική τους σκέψη και πολιτική, ενίοτε διαφωνώντας ή με τη γραμμή της εφημερίδας ή και μεταξύ τους. Αυτός που εν τέλει κρίνει είναι ο αναγνώστης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η εφημερίδα ή οι συντάκτες δεν έχουν αδυναμίες, δεν κάνουν σφάλματα ή ότι κάποιοι δεν ενεργούν πονηρά. Ομως σε αυτήν την εφημερίδα ραγιάς είναι μόνον όποιος είναι εθελοντής ραγιάς... Το ιδανικό της «Ελευθεροτυπίας» είναι να απευθύνεται στους αναγνώστες της μέσω των συντακτών της, χωρίς δουλείες και υποτέλειες. Είναι τίμιο να 'ναι κανείς ΠΑΣΟΚ χωρίς να επωφελείται απ' αυτό, δεξιός, αριστερός ή οτιδήποτε, αρκεί να μην το «πουλάει» (με αποτέλεσμα να πουλιέται) -είτε για χρήμα, είτε για σχέσεις, είτε για θέσεις. Είναι λοιπόν «λογικό» (με την τρέχουσα κυνική εκδοχή τού σκέπτεσθαι) να'ναι η «Ε» στο στόχαστρο πολλών που θα ήθελαν να τη δέσουν στο άρμα τους.

Υποθέτω μάλιστα ότι πολλοί καλοθελητές διαβάζοντας αυτές τις γραμμές «θα θυμηθούν το παλιό δηλητήριο» -και θα αναρωτηθούν αν γράφονται ανιδιοτελώς ή όχι- δεν είναι έτσι, μην κρυβόμαστε πίσω απ' το δάκτυλο. Τη σκούφια μας την φοράμε στραβά πολλά χρόνια τώρα, εκ πρώτης αρχής. Η στήλη αυτή δεν θα κουραστεί να επαναλαμβάνει ότι μπορεί μεν οι εφημερίδες να εκδίδονται από αφεντικά, αλλά γράφονται από δημοσιογράφους.

Η πιο χυδαία συκοφαντία, κατά του Τύπου γενικώς, είναι η ταύτιση των δημοσιογράφων με τους ιδιοκτήτες. Καθ' υπαγόρευσιν του αφεντικού γράφουν μόνον όσοι το επιλέγουν. Κι αυτοί που επιλέγουν κάτι τέτοιο, επιλέγουν και πολλά αφεντικά. Ο «ναυτίλος» είναι μια στήλη γνώμης, ευαίσθητη μόνο στη γνώμη των αναγνωστών, των πολιτών, τη δική σας· και όταν συμφωνούμε και όταν διαφωνούμε.

Συχνά (ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε) σας έχει απευθυνθεί σε δεύτερο πρόσωπο για κρίσιμα θέματα. Ομως οι καιροί έχουν ζορίσει. Ο κόσμος αλλάζει, και δεν αλλάζει προς το καλύτερο. Η εποχή που «η εφημερίδα ήταν η προσευχή του πολίτη» έχει παρέλθει. Κυρίως με ευθύνη των εφημερίδων, καθώς σιγά-σιγά, η μία μετά την άλλη, εγκαταλείπουν τους αναγνώστες χάριν των Δυνατών κι αφίστανται των πολιτών λόγω των πελατών.

Ομως το (εγγύς μάλιστα) μέλλον ίσως να βρει όρθιους όσους αντιστέκονται σε αυτό το παρόν. Δουλειά της δημοσιογραφίας είναι να ακούει «τη βοή των πλησιαζόντων» κι ως προς αυτό έχει μακρά παράδοση και καθόλου βραχύ μέλλον, διότι, εν τέλει, η δημοσιογραφία δεν είναι η παθολογία της, αλλά ο αγώνας εναντίον αυτής της παθολογίας. Στην «Ελευθεροτυπία» οι δημοσιογράφοι που προκρίνουν αυτόν τον τρόπο ζωής, έχουν τη δυνατότητα να τον αθλούνται. Οπως άλλωστε και σε αρκετές άλλες εφημερίδες και έντυπα.

Οχι, ο Τύπος δεν τελείωσε, ούτε θα αλωθεί στο σύνολό του εύκολα. Εξάλλου ο Τύπος δεν ελέγχει μόνον τις τρεις εξουσίες ελέγχει και ελέγχεται και από τον υπόλοιπο Τύπο. Οπερ έδει δείξαι. Αλλοιώς η τυραννίδα θα είχε προ πολλού ακλόνητη εγκαθιδρυθεί -για την ώρα το προσπαθεί. Και θα το καταφέρει μόνον όταν τις εφημερίδες θα τις γράφουν οι Δυνατοί και μόνον όταν τα κόμματα αποπολιτικοποιηθούν. Φαινόμενα και τα δύο δυστυχώς σε εξέλιξη"...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 7.Ι.2010 Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

• Δείτε ΕΔΩ ολόκληρη της επιστολή Βλαστάρη στην οποία αναφέρεται ο Στάθης
• Κι ΕΔΩ ένα κείμενο των συντακτών της "Ελευθεροτυπίας". Τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά στον Τύπο...
  

Αυτή την ταινία δεν καταφέραμε να τη δούμε έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα. Δεν πειράζει, μια άλλη φορά ίσως είμαστε πιο τυχεροί…

Είναι μάλλον απερίγραπτο αυτό που περάσαμε χθες το βράδυ επιχειρώντας να εκμεταλλευθούμε την αργία των Φώτων και να πάμε σινεμά. Η ιδέα ήταν για το Village Cinemas στου Ρέντη. Μόνο που δεν ήταν μόνο δική μας ιδέα, αλλά… περίπου της μισής Αθήνας.

Ο δρόμος κοντά στο σινεμά αδιάβατος από το μποτιλιάρισμα των αυτοκινήτων. Οδύσσεια να φτάσεις στο πάρκινγκ του Village Cinemas για να διαπιστώσεις ότι είναι «πλήρες». Μια προσπάθεια να πάμε στο πάρκινγκ του εμπορικού κέντρου απέναντι από το Village Cinemas κατέληξε άδοξα καθώς, αφού βρίσκουμε θέση ένας υπάλληλος με αυστηρό ύφος που δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα, μας επισημαίνει ότι το πάρκινγκ αυτό αφορά αποκλειστικά τους πελάτες τους.

Άντε ξανά στο δρόμο προς αναζήτηση. Μια τελευταία προσπάθεια στο πάρκινγκ του Allu Fun Park αποδίδει. Μόλις είχε φύγει ένα αυτοκίνητο και «άνοιξε» θέση. Το αντίθετο είχε συμβεί στο πάρκινγκ του Village Cinemas. Με το που περάσαμε την είσοδο ένας υπάλληλος ήρθε και το άνοιξε. Αλλά πίσω ήταν αδύνατον να κάνουμε…

Στο σινεμά η ουρά στο ταμείο απογοητευτική. Μοιραζόμαστε με τον Λάμπρο τις ουρές. Εγώ για το ταμείο κι εκείνος για τα ποπ κόρν. Δεκαπέντε λεπτά, είκοσι, τριάντα; Ούτε κι εγώ ξέρω πόσα λεπτά πέρασαν μέχρι να πλησιάσω στον ταμεία. Γύρω στις οκτώ ξεκινήσαμε να έρθουμε και δυο ώρες μετά έχω ακόμα δρόμο για το ταμείο.

Πόσο καλή διάθεση πρέπει να έχεις για να αντέξεις προκειμένου να δεις σινεμά. Στο κάτω – κάτω διασκέδαση είναι…

Παρακολουθώ τα πρόσωπα των παιδιών γύρω μου. Νεαρά άτομα, ζευγαράκια που φλερτάρουν και δεν αγχώνονται καθόλου για την ώρα προβολής και άλλα που απογοητεύονται και φεύγουν να πάνε για ένα καφέ. Μια άλλη φορά θα ξανακάνουν την προσπάθεια.

Η «Νήsos» που θέλαμε να δούμε «παίζει» σε πάρα πολλές αίθουσες. Παρακολουθώ τον φωτεινό πίνακα πάνω από τα ταμεία ενώ είμαι στην ουρά.10,15 και 10,30 έχει θέσεις τα άλλα είναι στο «κόκκινο». Αν είμαι τυχερός θα προλάβω…

Άρχισε να φαίνεται φως, αλλά κοντεύω να «σκάσω» από τη ζέστη φορώντας το δερμάτινο μπουφάν. Δεν υπάρχει χώρος ούτε να το βγάλω, τέτοιο στρίμωγμα. Δέκα η ώρα έφτασα μπροστά στο ταμείο για να ακούσω τον υπάλληλο να μου λέει πως στην προβολή των 10,00 είχε στην πρώτη σειρά, στις 10,45 στη δεύτερη, στις 11,20 στην τρίτη… Είπα «άστο» και σηκώθηκα κι έφυγα. Στο μικρό «κόστισε» αυτή η εξέλιξη, αλλά το συζητήσαμε και δέχθηκε κι αυτός πως δεν άξιζε να δούμε την ταινία κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Πήραμε τα ποπ κορν και βολτάροντας στο Allu Fun Park τα φάγαμε, σχολιάζοντας και γελώντας με το πάθημά μας. Στο σπίτι που διηγούμασταν τι περάσαμε δεν τα πίστευαν. Δικαιολογημένα…

Δεν ξέρω τι μπορεί να λέει στους νεώτερους η σημερινή μέρα. Ίσως και τίποτα. Απλά μια ακόμα αργία στην αλυσίδα των αργιών των τελευταίων εβδομάδων… Το έχει αυτό το κακό η πόλη. Η ισοπέδωση κυριαρχεί και ο σκληρός καθημερινός ρυθμός δουλειάς, το μόνο που ζητάει είναι λίγη ξεκούραση, λίγο χαμήλωμα της έντασης, πιο χαλαρά, με… παντούφλες στο σπίτι ή ένα ταξιδάκι σε κοντινούς ή μακρινούς προορισμούς.

Κι όμως δεν ήταν έτσι πάντα… Εμείς που μεγαλώσαμε σε χωριά, κάτω από συνθήκες πολύ πιο δημιουργικές, με την ελευθερία να τρέχει στο αίμα μας, συνώνυμη της ταυτότητάς μας, έχουμε μνήμες δυνατές από μέρες που φροντίζαμε να τις κάνουμε ξεχωριστές.

Το δικό μου το χωριό δεν έχει κοντά τους θάλασσα, είκοσι λεπτά είναι η πιο κοντινή με το αυτοκίνητο όταν πηγαίνουμε για μπάνιο τα καλοκαίρια… Και τι μ’ αυτό;  Οι κάτοικοι έβρισκαν πάντα τον τρόπο να «φωτίσουν» τα νερά, να περάσει ο παπάς με την αγιαστούρα από όλα τα σπίτια και να τον φιλέψουμε με ότι καλούδια διαθέταμε. Φτωχικά χρόνια ήταν. Μπορεί να μην είχαμε τη δυνατότητα για σπατάλες, αλλά η καρδιά μας ήταν μεγάλη και το χαμόγελο με τη φιλοξενία μοιράζονταν απλόχερα παντού.

Στο Θραψανό, που λέτε, τέτοια μέρα το ενδιαφέρον είχε στραφεί στο πηγάδι της κάτω Παναγίας που ήταν και θαυματουργό. Κάποτε, λέει, έπεσε μέσα κατά λάθος κάποιος και το νερό φούσκωσε και τον έβγαλε στην επιφάνεια σώο και αβλαβή. Αλήθεια; Ψέματα; Οι θρησκευόμενοι μιλάνε ακόμα και σήμερα για θαύμα. Κι αν έτσι συνέβη, μάλλον πρόκειται για θαύμα.

Κι εμείς παιδιά τότε, «τρώγαμε» με ευχαρίστηση στη μούρη τις σταγόνες του «αγιασμένου» νερού από την αγιαστούρα του παπά που δεν ήταν άλλο από ένα μεγάλο μεταλλικό ή ξύλινο σταυρό περιτρυγισμένο από ένα μάτσο κλαδιά βασιλικό.

Αχ αυτός ο βασιλικός! Μυρωδάτος κι ευωδιαστός, βρισκόταν πάντα μπροστά μας τις καλές στιγμές. Κι η μάνα μου είχε πάντα, εκτός από ανοιξιάτικο και καλοκαιρινό και χειμωνιάτικό ανάμεσα στα λουλούδια του σπιτιού. Έτσι η παρουσία του συντροφεύει για πάντα τις καλές αναμνήσεις.

Τώρα για κάλαντα δεν θυμάμαι να λέγαμε. Εγώ, τουλάχιστον και η παρέα μου. Είχαμε εξαντληθεί στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά κι έτσι τα Φώτα λιγόστευαν κατά πολύ οι καλαντάρηδες.

Αλλά κάπως έτσι τα είδα κι εδώ τα πράγματα. Ούτε την Πρωτοχρονιά που «τρέχαμε» παραμονή για την εφημερίδα είδα παιδιά να τα «λένε», ούτε χθες. Γιατί εδώ στην Αθήνα, όλα αυτά τα κάνουν την παραμονή…

Εμάς τότε, σαν παιδιά, μας άρεσε να διαβάζουμε στον Καζαμία τις προβλέψεις για τη νέα χρονιά, τα περίεργα και παράξενα με τους… καλικάντζαρους και το οικογενειακό δέσιμο που είχαμε. Οι γονείς μας ήθελαν να είμαστε όλοι μαζί στο σπίτι την ώρα που θα περνούσε ο παπάς να αγιάσει το σπίτι. Το είχαμε για καλό να είμαστε όλοι μαζί τέτοιες σπουδαίες στιγμές.

Τα πρώτα χρόνια στα Σεπόλια, δεκαετία του ’80 θα’ ταν, ερχόταν σπίτι ο παπάς της ενορίας του αγίου Μελετίου. Ύστερα σταμάτησε… Πού να πρωτοπάει κι αυτός μέσα στο χάος της πόλης… Άσε που αυξήθηκε και η αμφισβήτηση ως προς την ουσιαστική πνευματική τους παρέμβαση, οπότε…

Των Φώτων σήμερα και κατέγραψα μερικές σκέψεις από το, όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, έτσι όπως μου ήρθαν, ξημερώματα, ανάκατες στο μυαλό…

Mag+ from Bonnier on Vimeo.

Μακρινός ο χρόνος που θα δούμε τέτοια έντυπα; Όχι και τόσο. Πιστέψτε με... Αλλάζουν όλα γύρω μας με ρυθμούς απίστευτους, θα αλλάξουν και τα έντυπα ενημέρωσης. Το ζήτημα είναι να τα χρησιμοποιήσουμε σωστά.

Θα είναι άραγε κοντά σε αυτό που βλέπουμε στο παραπάνω βίντεο εκείνο που θα προκύψει τελικά; Πάντως είτε πρόκειται για την πρόταση του Sports Illustrated, είτε για το πολυαναμενόμενο i-tablet όλα προς αυτή την κατεύθυνση δείχνουν να οδηγούν.

Ας είμαστε προετοιμασμένοι να τα καλοδεχτούμε...

• Το βίντεο το πήραμε από το MediaBlog
  

Παρά την οικονομική κρίση, τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας μέσα στις εορτές των Χριστουγέννων πήραν φωτιά, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των επιχειρήσεων. Οι Ελληνες την περίοδο των εορτών των Χριστουγέννων (24/1/2009-1/1/2010) απέστειλαν περίπου 415 εκατ. σύντομα μηνύματα (SMS) αντιστοιχώντας έτσι σε περίπου 34 μηνύματα ανά κάτοικο της χώρας. Τα μηνύματα που απεστάλησαν φέτος ήταν αυξημένα κατά 33% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο (24/12/2008-1/1/2009), όταν οι εταιρείες είχαν αναφέρει την αποστολή συνολικά 312 εκατ. μηνυμάτων.

Μοχλός ανάπτυξης της συγκεκριμένης αγοράς ήταν γι’ άλλη μια φορά η Cosmote, η οποία έλαβε και τη μερίδα του λέοντος. Η εταιρεία γνωστοποίησε ότι κατά τη διάρκεια των εορτών οι πελάτες της απέστειλαν 199 εκατομμύρια μηνύματα αυξημένα κατά 55% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο. Μόνον την ημέρα των Χριστουγέννων οι πελάτες της Cosmote απέστειλαν 26 εκατ. SMS και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς περίπου 37 εκατομμύρια. Σύμφωνα με την Cosmote την ημέρα της Πρωτοχρονιάς τα μηνύματα που απέστειλαν οι πελάτες της ήταν κατά 40% αυξημένα ωε προς την Πρωτοχρονιά του 2009, γεγονός που σημαίνει ότι θα είναι ιδιαίτερα αυξημένο το κονδύλι που θα διαθέσει σε φιλανθρωπικά σωματεία. Σημειώνεται ότι η Cosmote κάθε χρόνο αποδίδει τα έσοδα από SMS κατά την Πρωτοχρονιά σε διάφορα φιλανθρωπικά σωματεία. Για τον σκοπό αυτόν πέρυσι η εταιρεία παρέδωσε σε πέντε σωματεία 310.000 ευρώ.

Η εταιρεία γνωστοποίησε επίσης ότι οι πελάτες της κατά την περίοδο των εορτών πραγματοποίησαν 574 εκατ. κλήσεις (+15%) συνολικής διάρκειας 849 εκατ. λεπτών της ώρας (+25%). Επίσης αυξημένη κατά 168% ήταν η κίνηση μέσω Internet, αφού οι πελάτες της αντάλλαξαν 95.000 Gbytes πληροφοριών.

Από τους ανταγωνιστές της, η Wind Hellas γνωστοποίησε ότι οι πελάτες της στην κινητή τηλεφωνία απέστειλαν 111 εκατ. SMS την περίοδο των εορτών, παρουσιάζοντας αύξηση 15% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο. Η εταιρεία ακόμη αναφέρει ότι την ημέρα των Χριστουγέννων εστάλησαν 13,5 εκατ. SMS, ενώ την ημέρα της Πρωτοχρονιάς υπήρξαν 22,6 εκατ. μηνύματα.

Η Vodafone δεν ανέφερε αριθμό μεταδιδόμενων SMS, αλλά γνωστοποίησε ότι ήταν αυξημένα κατά 20% σε σχέση με πέρυσι, όταν η εταιρεία είχε ανακοινώσει τη μετάδοση 87,2 εκατ. μηνυμάτων. Επίσης, η εταιρεία γνωστοποίησε ότι η κίνηση του ευρυζωνικού της δικτύου ήταν αυξημένη κατά 110% σε σχέση με πέρυσι.

Πάντως, προκαλεί μεγάλη έκπληξη η ραγδαία αύξηση της κίνησης στα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας εν μέσω οικονομικής κρίσης. Αξιοσημείωτο είναι ότι πέρυσι ο ρυθμός αύξησης των απεσταλμένων «εορταστικών» SMS ήταν μικρότερος, παρόλο που η πιστωτική κρίση δεν είχε αγγίξει μόνον «ψυχολογικά» τα ελληνικά κοινοκυριά. Οι άνθρωποι της κινητής ερμηνεύουν το φαινόμενο της αυξημένης κίνησης στα αναβαθμισμένα πακέτα προπληρωμένου χρόνου, τα οποία και οδηγούν σε αύξηση της κίνησης στα δίκτυα κινητής, χωρίς απαραίτητα να οδηγούν σε αντίστοιχη αύξηση των εσόδων.

• Από τις σημερινές εφημερίδες η είδηση που "παίζει" παντού...
  

Άλλη μια κουτσή εβδομάδα με άγριο στρίμωγμα του χρόνου σήμερα και κλείσιμο νωρίς του αυριανού φύλλου. Των Φώτων αύριο, οι γιορτές τελειώνουν σιγά - σιγά, καθώς ολοκληρώνεται το πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου...

Ο χορός της ΠΑΣΚΕ ΟΤΕ στο κέντρο ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ που τραγουδά η Νατάσα Θεοδωρίδου και ο Νίκος Μακρόπουλος, ξεπέρασε τις προσδοκίες των διοργανωτών. Οι 265 θέσεις που είχαν στη διάθεσή τους για την Παρασκευή το βράδυ «εξαφανίστηκαν» και οι τελευταίοι που επιμείνουν να πάνε μάλλον στη μπάρα θα τη βγάλουν. Ιδιόμορφοι πάντα οι Έλληνες. Γκρινιάζουμε για την ακρίβεια, αλλά σ' ένα τέτοιο ακριβό μαγαζί πάμε με ευκολία να καταθέσουμε τον οβολό μας.

Στην εφημερίδα κλείνουμε νωρίς το μεσημέρι. Ντετ λάιν στις τρεις η ώρα. Υπάρχει μια συγκεκριμένη βιασύνη. Τα Φώτα ανήμερα στα περίπτερα θα είναι κρεμασμένα μόνο τα πρωινά φύλλα. Αλλά έχουμε και τα φύλλα του Σ/Κ που πρέπει να να τα «σπρώξουμε.

Ο Λάμπρος, αν και κλειστά τα σχολεία ξεκίνησε το φροντιστήριο στα μαθηματικά, αρχαία και φυσική. Και δεν είναι και τόσο ενθουσιασμένος καθώς θα πρέπει καθημερινά να κάνει το δίωρο του.

Η Ειρήνη έχει άδεια και τρέχει για το σπίτι της Αλκινόου και τις δουλειές που έχει ξεκινήσει εκεί. Σήμερα περιμένει να της έρθει και ο κάδος για τα μπάζα. {ροχωρούν σιγά σιγά οι δουλειές εκεί...

Στο τηλέφωνο οι φίλοι ακόμα παίρνουν για ευχές κι από κοντά για καλή χρονιά... Έξω κάνει τσουχτερό κρύο... Φαγωθήκαμε με την... καλοκαιρία. Ορίστε, τι καταλάβαμε τώρα;

• Δείτε ΕΔΩ το ενημερωτικό σημείωμα του Ακη Αγγελάκη με τις όμορφες και διδακτικές ιστορίες του...
• Κι ένα κινέζικο PPS με πολύ διδακτικές ιστορίες ΕΔΩ που μας αφορά όλους, αν μπορούσαμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας...