Ξανά η "Απογευματινή των Εργαζομένων" ...

Εργαζόμενοι στην "Α"
Στις 4 Απριλίου 2025, κλείσαμε δέκα (10) χρόνια παντρεμένοι, με την σύντροφο της ζωής μου, Σούλα Αργυροπούλου. Και μπήκαμε στον 11ο!
Και επειδή εκτιμούμε ότι ο γάμος, ήταν και παραμένει ένα μεγάλο γεγονός που άλλαξε τις ζωές μας, θέλουμε να το θυμόμαστε, αφού εκτιμούμε ότι άξιζε το βήμα που κάναμε...
Όπως και τις όμορφες στιγμές στη ζωή μας...
Και είμαστε πολύ χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι στον κοινό δρόμο που χαράσσουμε στη ζωή μας...
Στο μεταξύ, κάθε μέρα για μέρα, είναι για μας ξεχωριστή και την τιμούμε όπως της πρέπει, επειδή ξέρουμε καλά πως είναι Θείο Δώρο...
Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, σε εποχές πολύ δύσκολες και έχουμε καταφέρει να είμαστε καλά, καθώς μοιραζόμαστε πράγματα...
Ακόμα και τώρα που περνάμε μια ιδιόμορφη περίοδο, στον απόηχο της πανδημίας του κορονοϊού Covid-19 που μας κράτησε δυο χρόνια σε καραντίνα σπίτι μας, ή σε μια ιδιότυπη κοινωνική αποστασιωποίηση, εμείς προσπαθήσαμε να είμαστε καλά και να κάνουμε πράγματα, μαζί...
Τα σχέδια, έτσι κι αλλιώς τα αφήνουμε για αργότερα, όταν φτιάξουν τα πράγματα... Μέχρι τότε μπορούμε να ζούμε με ευχάριστες αναμνήσεις από ταξίδια που προλάβαμε να κάνουμε...
Και αν το θέλει ο Ιεχωβά, τώρα που περασε το κακό, σχεδιάζουμε κι άλλα. Όσο αντέχουμε και μπορούμε!
Θέλουμε να το γιορτάσουμε λίγο διαφορετικά και... λίγο αργότερα. 2-7 Μαϊου θα πάμε εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Το ήθελε πάντα η Σούλα. Κι εγώ που την έζω ζήσει την Πόλη, πολλά χρίνια πριν, είναι όντως, ένα σταυροδρόμι πολιτισμού ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή.
Αξίζει λοιπόν και θα το τολμήσουμε! Έτσι κι αλλιώς μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, ανθρώπους, πολιτσμούς.
Επειδή αυτό είναι κάτι που μας αρέσει και το θέλουμε, ενώ παράλληλα θα συνεχίσουμε να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και μας ευχαριστούν, μαζί!
Σ' αυτό το πλαίσο εντάξαμε και το ταξίδι μας στο Πήλιοβπριν μερικά χρόνια... Μια όμορφη ανάσα σε ένα μέρος που αγαπούμε πολύ και θέλαμε να το γνωρίσουμε καλύτερα...
Είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τον Στηβ, την Έστερ και τα κορίτσια τους, Βικτώρια και Χλόη τον Ιούνιο του 2023, όταν περάσαμε μαζί στην Πάρο ένα δεκαήμερο φανταστικών διακοπών... Και συνεχίζουμε!
Ας γυρίσουμε λιγάκι πίσω το χρόνο... Το 2016 πήγαμε για έξι μέρες στην Κέρκυρα. Και περάσαμε υπέροχα, όπως μπορείτε να δείτε και στις δημοσιεύσεις που κάναμε γι' αυτό το ταξίδι μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Μας αρέσει να το κάνουμε αυτό ως άνθρωποι. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε ένα σοβαρό, μεγάλο γεγονός, να γιορτάσουμε στη ζωή μας...
Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ ταξιδεύει, γνωρίζει νέους τόπους, ανθρώπους, συνήθειες, ήθη και έθιμα, πολιτισμούς και τα ζει. Από εδώ τα λέγαμε καθημερινά, κι εκείνες τις μέρες των ταξιδιών μας, όπως κάνουμε χρόνια τώρα, με τα μέρη που επισκεπτόμαστε…
Και το 2017 πήγαμε στο Αβινιόν της Γαλλίας κοντά στους πνευματικούς και σαρκικούς αδελφούς μας Γιώργο και Αστρίντ. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Αλλά, επειδή δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε την αρχή, στα λίγκ που ακολουθούν μπορείτε επίσης να δείτε μαζεμένες όλες τις αναρτήσεις που έκανα από το Βανκούβερ του Καναδά, τότε που μείναμε κοντά στον Στήβ και την Έστερ, την κόρη και τον γαμπρό της Σούλας, για δεκαπέντε ολόκληρες μέρες..
Εκεί, το 2015, στις 4 Απρίλη, έγινε ο γάμος μας με τη Σούλα... Αξίζει να τα θυμηθούμε όλα αυτά, γιατί άλλαξαν τον ρου της δικής μας ιστορίας...
Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.
Ο γάμος όπως είπαμε, είναι θεϊκός θεσμός, τον οποίο καθιέρωσε και εδραίωσε ο Ιεχωβά στην Εδέμ, φέρνει σε ύπαρξη την οικογενειακή μονάδα, τον οικογενειακό κύκλο.
Ο Ιεχωβά, ο Δημιουργός, έπλασε τον άνθρωπο, αρσενικό και θηλυκό και θέσπισε το γάμο ως την κατάλληλη διευθέτηση για τον πολλαπλασιασμό της ανθρώπινης φυλής. (Γε 1:27, 28)
Ο πρώτος ανθρώπινος γάμος τελέστηκε από τον Ιεχωβά, σύμφωνα με την περιγραφή των εδαφίων Γένεση 2:22-24. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της ζωής μας. Τα σεβόμαστε και τα τιμούμε, όπως τους πρέπει...
Τι κάναμε και πώς το γιορτάσαμε το 2020; Δείτε ΕΔΩ. Και τα καλύτερα είναι μπροστά μας... Όπως το ταξίδι μας στο Πήλιο... Δείτε ΕΔΩ το 2021, Το 2022 το ψάχνουμε. Ήταν δύσκολα χρόνια λόγω της πανδημίας. Αλλά μετά το 2023, όλα έδειχναν να παίρνουν ένα άλλο ρυθμό... Πιο φυσιολογικό! Κάτι έχουμε στο νου μας και για φέτος... Δείτε όμως ΕΔΩ την αγάπη που μας έδειξαν οι φίλοι μας...
Εργαζόμενοι στην "Α"
“Παίζει” τώρα στο διαδίκτυο. Και μπορεί να μη δουλεύουμε στον ΔΟΛ, αλλά μας αφορά κι εμάς με την έννοια ότι δεν είναι καθόλου απίθανο αύριο να βρεθούμε στη θέση τους. Όλα παίζουν με ταχύτητες που αδυνατούμε να τις παρακολουθήσουμε:
Ανοιχτή επιστολή προς τους συναδέλφους μας στα Νέα, 12/12/2010
Προς τους συναδέλφους στα Νέα
Από: Τάσο Αναστασιάδη, εκ μέρους των εργαζομένων στο Βήμα
Θέμα: Έκκληση για βοήθεια
Ημερομηνία: Κυριακή, 12/12/2010
Συνάδελφοι,
Μόλις μια εβδομάδα αφού μας απέλυσαν και αναγκάστηκαν να το αναστείλουν, κατά πολύ χάρη στην αλληλεγγύη μεταξύ μας (και τη δική σας μαζί για την οποία ξέρετε πόσο σας ευχαριστήσαμε), μας ξανα-απέλυσαν ωστόσο και πάλι. Με εξαπάτηση, όπως ίσως ξέρετε. Και εμείς, στο Βήμα, ξεκινήσαμε έναν αγώνα αξιοπρέπειας (μπορείτε να δείτε τις αποφάσεις μας, ομόφωνες, στο blog του εκπροσώπου μας http://etovima.blogspot.com/). Είναι αλήθεια ότι στην πρώτη πράξη, ηττηθήκαμε: δεν μπορέσαμε καν να κόψουμε την κυκλοφορία του Βήματος σήμερα, γιατί τα είχαν όλα οργανώσει καλά.
Αύριο, Δευτέρα, το σωματείο μας θα καλύψει την αποφασιστικότητά μας για απεργία διαρκείας στο Βήμα -η δουλειά μας είναι η μόνη μας δύναμη. Το σωματείο μας, αλλά και τα άλλα σωματεία του τύπου, όλοι ξέρουν ότι αυτό που διακυβεύεται τώρα ξεπερνάει κατά πολύ τους 21 απολυμένους του Βήματος. Άλλωστε, οι απολύσεις αυτές δεν έχουν καμία σχέση με την υποτιθέμενη «κρίση», με υποτιθέμενες «ζημιές», με αναδιαρθρώσεις της εφημερίδας, κλπ. Είναι απολύσεις που ζητάνε οι εργοδότες από τον άρτι εκλεγέντα πρόεδρό τους και επικεφαλής της εταιρείας μας, για να δείξουν ότι οι υπογραφές τους δεν τους δεσμεύουν στα αναλώσιμα, δηλαδή εμάς τους εργαζομένους.
Οι εργαζόμενοι σε όλο τον όμιλο, οι διοικητικοί, στο ΒήμαFM, στην Εξέδρα, στο in.gr, καταλαβαίνουν πόσο κρίσιμα είναι τα πράγματα για όλους μας και είναι αποφασισμένοι να μας βοηθήσουν -το έχουν επανειλημμένα διατυπώσει, το είπαν πάλι, το έχουν διακηρύξει στις συνελεύσεις τους, το έχουν κάνει πράξη. Ξέρουμε ότι και για εσάς ισχύει το ίδιο. Αλλά, επειδή είσαστε η μεγαλύτερη ίσως εφημερίδα στην Ελλάδα, επίσης ξέρουμε πόσες πιέσεις δέχεστε για να μη σταθείτε έμπρακτα στο πλευρό μας. Επίσης ξέρουμε ότι οι περισσότεροι από εσάς είστε ειλικρινά μαζί μας. Το έχω διαπιστώσει από τις συζητήσεις με πολλούς από εσάς, το είδα με τα μάτια μου όταν παραβρέθηκα στη συνέλευσή σας (για το Βήμα ακριβώς) την περασμένη εβδομάδα, σε αυτή τη συνέλευση που ήθελαν να πετάξουν έξω τον εκπρόσωπο των απολυμένων του 5ου ορόφου. Γιατί άκουσα τους συναδέλφους να λένε -δικαίως- ότι συμπαράσταση με λόγια απλώς δεν υπάρχει, έστω και αν οι φωνές αυτές επισκιάστηκαν στη συνέχεια.
Ο κοινός μας εργοδότης το ξέρει και, για αυτό, θέλει να μας αφήσει μόνους. Ασφαλώς, τα σωματεία μας θα προσπαθήσουν να μας βοηθήσουν -ιδιαίτερα αν τους το ζητήσετε και εσείς. Όμως, όπως καλά γνωρίζετε, η δύναμή μας δεν είναι τα ΔΣ, είναι η έμπρακτη αλληλεγγύη μεταξύ μας. Σε σας, έτσι, κυρίως εναπόκειται το βάρος τώρα. Αν αποφασίσετε να μας συμπαρασταθείτε έμπρακτα, δηλαδή με απεργία, μαζί με τον υπόλοιπο ΔΟΛ, τότε η ζυγαριά θα μπορέσει να αντιστραφεί. Αν μας αφήσετε μόνους, ο εργοδότης μας θα έχει μεγάλη πιθανότητα να μας τσακίσει. Σας ζητούμε βοήθεια…
Τάσος Αναστασιάδης
Εκπρόσωπος εργαζομένων στο Βήμα
Κυκλοφορεί ευρύτατα. Συμφωνώ και προσυπογράφω. Δεν πρέπει να αφήσουμε ασύδοτος τους εκδότες να λειτουργούν και είναι στη ζούγλα:
Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη: 20 απολυμένοι δημοσιογράφοι, 62 απολυμένοι διοικητικοί υπάλληλοι. Ανυπολόγιστοι προσωπικοί εκβιασμοί κι αμέτρητες πιέσεις απ’ την εργοδοσία για να κυλήσουν όλα ομαλά. Για να μην μιλήσει κανείς. Να κυκλοφορήσουν τα φύλλα κανονικά.
Στις εφημερίδες και σε όλα τα ΜΜΕ ξετυλίγεται η επίθεση κυβέρνησης – εργοδοτών – τρόικας ενάντια στους εργαζόμενους για έναν επιπλέον λόγο: θέλουν να ελέγξουν απόλυτα την ενημέρωση.
Θέλουν δημοσιογράφους φοβισμένους, υπάκουα παπαγαλάκια της πολιτικής τους. Η προπαγάνδα υπέρ της αναγκαιότητας των αντιλαϊκών μέτρων που πλήττουν την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας μας, είναι ένα όπλο – μαζί με την αυξανόμενη καταστολή των ΜΑΤ απέναντι σε κάθε διαδήλωση – για την επιβολή της νέας κατάστασης ΔΝΤ.
Η εργοδοσία του "Βήματος", πήρε τα μέτρα της απέναντι στις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων. Παραβιάζοντας κάθε δέσμευση που είχε αναλάβει απέναντι στα σωματεία τους κι ενώ είχε εξασφαλίσει ότι η εφημερίδα θα πάει στο τυπογραφείο, ξεκίνησε να ανακοινώνει Παρασκευή απόγευμα εκ νέου απολύσεις.
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – ΑΝΕΡΓΩΝ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 11/12/2010
Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο θα δοκιμαστεί η ενότητα των εκδοτών. Για πρώτη φορά στα ελληνικά δεδομένα όλοι οι εμπλεκόμενοι ως εργαζόμενοι στα ΜΜΕ θα πάρουν μέρος στην 48ωρη απεργία που κήρυξαν τα Σωματεία τους ευελπιστώντας ότι αυτό θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης προκειμένου να υπογράψουν κλαδική συλλογική σύμβαση και να σταματήσουν τις απολύσεις ή τις μειώσεις μισθών.
Η σύγκρουση είναι ιδιαίτερα μεγάλη αν αναλογιστεί κανείς ότι στις 15 του Δεκέμβρη οι ίδιοι άνθρωποι συμμετέχουν στην 24ωρη πανελλαδική πανεργατική απεργία των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ εκφράζοντας την αντίθεσή της στην ασκούμενη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.
Στη χώρα μας όλοι παρακολουθούν με πολύ προσοχή όσα συμβαίνουν με αφορμή αυτό το πολύ σφικτό απεργιακό πλαίσιο. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που εκτιμούν ότι κάτι θα προκύψει και θα σπάσει το μπλοκ των εργοδοτών. Ένας να υπογράψει χάθηκε γι αυτούς το παιχνίδι. Υπάρχει προηγούμενη εμπειρία από το παρελθόν. Κι αυτό το ξέρουν καλά κι εκείνοι κι εργαζόμενοι
Το επόμενο ερώτημα είναι πόσο προετοιμασμένος είναι ο κλάδος να πάει σ' αυτή τη σκληρή σύγκρουση, σε ένα δρόμο που δεν έχει γυρισμό. Το επόμενο βήμα δεν μπορεί παρά να είναι κλιμάκωση του απεργιακού αγώνα. Στο χώρο ακούγονται φωνές και για την επανέκδοση της «Αδέσμευτης Γνώμης» της εφημερίδας που έβγαλε η ΕΣΗΕΑ σε άλλη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση του κλάδου.
Θα μου πείτε: Μα είναι καιρός τώρα για τέτοια πράγματα; Παντού οι εργαζόμενοι, στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα δέχονται σκληρή επίθεση στα εισοδηματικά τους, οι γραβατοφορεμένοι εργάτες του Τύπου θα ξεκινήσουν πρώτοι την επανάσταση; Ε, φαίνεται πως τους «έπεσε» το λαχείο. Και ίσως τα γεγονότα θα 'ναι αυτά που θα καθορίσουν τις εξελίξεις.
Όλη αυτή την εβδομάδα θα υπάρξουν ζημώσεις. Σε όλα τα «στρατόπεδα». Με σκοπό, είτε να έχει επιτυχία, είτε να ματαιωθεί εφόσον προκύψει αποτέλεσμα και οι εκδότες υπογράψουν τη νέα κλαδική Σ.Σ.Ε.
Κι εμείς θα παρακολουθούμε με πολύ προσοχή τις εξελίξεις, όχι σαν ένα εργατικό θέμα που αφορά μέρος της δουλειάς μας για το ρεπορτάζ, αλλά σαν μια ουσιαστική κίνηση που μας αφορά άμεσα, αφού έχει να κάνει με το μέλλον του κλάδου και το δικό μας.
Κάθε κίνηση έχει ξεχωριστή σημασία. Η στρατηγική θέλει τα... αντίπαλα στρατόπεδα να «ακονίζουν» τα μαχαίρια προτάσσοντας τα επιχειρήματά τους.
Θα ΄ναι μια ευκαιρία να μετρήσουμε το μπόι μας, τις δυνάμεις μας, τις αντοχές μας. Εδώ τελειώνουν τα μεγάλα λόγια κι αρχίζουν οι πράξεις. Είτε μας αρέσει, είτε όχι. Δεν υπάρχουν περιθώρια για υπεκφυγές. Ο δρόμος δεν έχει επιστροφή.
Από την άλλη πρέπει να τονίσουμε το γεγονός ότι μια ενδεχόμενη νίκη θα ενθαρρύνει τον αγώνα επιβίωσης που δίνουν πολλοί εργαζόμενοι σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς του Δ.Ν.Τ. και τη τρόικας όπου το εισόδημα κι οι όποιες κατακτήσεις έχουν μπει στο στόχαστρο. Ναι, αν οι εργαζόμενοι στο Τύπο τα καταφέρουν τότε όλοι μπορούν να ελπίζουν πως θα ξημερώσουν καλύτερες μέρες. Ενδεχόμενη ήττα θα σημαδέψει για καιρό, ολόκληρο το συνδικαλιστικό κίνημα που έτσι κι αλλιώς δέχεται σκληρή κριτική από την Πολιτεία, ενώ έχει την αμφισβήτηση των εργαζομένων που εκπροσωπούν.
Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, ένα μεγάλο πείραμα πραγματοποιείται. Και κανείς δεν μπορεί να περιμένει με σταυρωμένα τα χέρια την επιτυχία του εγχειρήματος. Εδώ, μετράμε δυνάμεις και όρια...
Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη. Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...
Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...
Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!
Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.
Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024 από την ΕΡΤ 3.
Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...
Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.
Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!
Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...
Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου... Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...
Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.
Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.
Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.
Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...
Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.
Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.
Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.
Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…
Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς, “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...
Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο!
Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!
Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!
Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.
Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...
Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!