Ζούμε τις επιπτώσεις της κακοκαιρίας "Μπάρμπαρα"... Κρύο, πολύ κρύο στην Αθήνα!

anixi1.030520
Εδώ και τρεις μέρες η Αθήνα ζει τη δική της δοκιμασία με τον ερχομό της κακοκαιρίας "Μπάρμπαρα". Αλού χιονίζει κι αλλού όχι. Παντού όμως κάνει κρύο πολύ... Όμως όπως και με  τον Covid-19 είμαστε σε επιφυλακή. Να το θυμόμαστε και να παίρνουμε τα μέτρα μας: Το πρόβλημα είναι πάντα εδώ, απειλητικό και καραδοκεί. Και αφορά ανθρώπινες ζωές... Και είμαστε στο πρώτο δεκαήμερο του Φλεβάρη...  Πρέπει λοιπόν να συνεχίζουμε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί, παίρνοντας τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας... Ο χειμώνας είναι εδώ, απρόβλεπτος και απειλητικός, από πολλές απόψεις. Αλλά δεν χρειάζεται να απογοητευόμαστε...

anixi2.030520
Θα βγούμε έξω; Ασφαλώς. Το έχουμε ανάγκη... Το χρειαζόμαστε... Αλλά με προσοχή, περισσότερη κι από όσο μας συστήνουν οι ειδικοί...  Ιδιαίτερα όταν εκεί που θα βρεθούμε είναι μεγάλος ο συνωστισμός... Είναι όμως ανάγκη. Το καταλαβαίνουμε; Αγνοήστε τους αντιεμβολιαστές, τους αρνητές του ιού και τους λάτρεις των θεωριών συνομωσίας. Αφήστε τους, να ζουν στον κόσμο τους. Εσείς, ντυθείτε καλά, πάρτε τα μέτρα σας και τολμήστε το!

anixi3.030520
Με μέτρο όμως, για να μην ξεθαρρεύουμε πολύ… Συνεισφέραμε κι εμείς στον περιορισμό της διασποράς του κορονοϊού Covid-19 με τον εμβολιασμό στο βαθμό που μας αναλογεί. Κι εγώ και η Σούλα κάναμε και τις τρεις δόσεις του εμβολίου. Κι αν χρειαστεί θα κάνουμε και την τέταρτη δόση. Και τώρα προσπαθούμε να προσπαθήσουμε να επιστρέψουμε στη ζωή. Όπως την ξέραμε θα μας πάρει καιρό, αλλά ας δοκιμάζουμε σιγά - σιγά. Με προσοχή!

anixi4.030520
Ας είμαστε ρεαλιστές... Τίποτα δεν είναι εύκολο… Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να φοβούνται… Και όχι αδικαιολόγητα. Και οι προγραμματισμοί, ακόμα και οι βραχυπρόθεσμοι, θα συνεχίσουν να είναι, από δύσκολοι έως αδύνατοι. Αλλά η ζωή, δεν μπορεί να σταματήσει;  Αλλιώς, φανταζόμαστε ότι θα γίνει όλο αυτό. Και το εμπεδώσαμε, σε βάθος…Ας μας λείπουν οι... ηρωισμοί με τους συνωστισμούς. Ασκούμε, στο βαθμό που μπορούμε, διάκριση.

anixi5.030520

Όλες οι φωτογραφίες που καλύπτουν το δημοσίευμα αυτό και το ομορφαίνουν, υπενθυμίζοντας μας ότι έξω συνεχίζει να υπάρχει η ζωή, είναι από την Άνδρο... Ας είναι καλά η Ευαγγελία και ο Λούης... Χωρίς αυτούς και την αγάπη τους, ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ θα ήταν πιο φτωχός... Αλλά ακριβώς, επειδή έχουμε τέτοιους φίλους, αισθανόμαστε πολύ πλούσιοι!

Επικαιρότητα

Όλο ακούμε ότι θα βρέξει, ότι θα δροσίσει τάχα, κι’ όλο και κάνει, όλο και πιο πολύ ζέστη…

platia.korai
Αθήνα, ζέστη, καλοκαίρι 2019. Δύσκολο! Και πώς να το βγάλεις; Ιδιαίτερα αν είναι ανάγκη να κινείσαι στο κέντρο της πόλης, όπου το τσιμέντο και η άσφαλτος πολλαπλασιάζουν αυτή τη δυσκολία και μεγεθύνουν την αίσθηση της θερμοκρασίας. Μερικές φορές, νομίζεις ότι δεν θα αντέξεις, αλλά τελικά, διαπιστώνεις ότι είμαστε φτιαγμένοι για να αντέχουμε. Πλατεία Κοραή, Αθήνα.

sintagma
Και αντέχουμε… Έχουμε μάλιστα στη διάθεση μας τη δυνατότητα να περάσουμε καλά και φτιάχνουμε έτσι την καθημερινότητα μας, ώστε να συμφωνεί ότι κινούμαστε στη σωστή κατεύθυνση. Αυτό προσπαθούμε να ελέγχουμε. Και το κάνουμε πράξη με τη στάση μας και τη συμπεριφορά μας, απέναντι στους ανθρώπους, γύρω μας… Πλατεία Συντάγματος, απογευματάκι.

platia kolokotroni
Εύκολο; Καθόλου, με δεδομένο και το πρόβλημα των καιρικών συνθηκών… Κάποιο δεν αντέχουν. Ιδρώνουν, εκνευρίζονται, δημιουργούν αναστάτωση στον εαυτό τους και τους γύρω τους… Ευαίσθητοι, επιχειρούν να… λύσουν τα προβλήματα τους, δημιουργώντας στην πραγματικότητα, μεγαλύτερα. Θα μπαίναμε ποτέ σε ένα τέτοιο παιχνίδι; Προσπαθούμε να το αποφύγουμε. Πλατεία Κολοκοτρώνη, Αθήνα.

argous
Έχουμε άλλα πράγματα, πιο ουσιαστικά, για να ασχοληθούμε. Και στο βαθμό που μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας, το κάνουμε. Με τις όποιες δυσκολίες, προκύπτουν. Επειδή, ξέρουμε καλά ότι, μόνο αν συνεισφέρουμε προσωπικά σε αυτή τη μάχη, ίσως να τα καταφέρουμε να αλλάξουμε κάπως τα πράγματα. Είναι μια συνεχής πρόκληση. Οδός Άργους, Κολωνός.

sintagma2
Αφήνουμε τη ζωή να κάνει από μόνη της τα σχέδια που μας αφορούν; Το σωστό θα ήταν να απαντήσουμε με πεποίθηση «όχι». Αλλά μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το κάνουμε αυτό, εμείς, για τον εαυτό μας; Προφανώς σ’ αυτό το ερώτημα, ουδείς άλλος δεν περιμένουμε να δώσει απάντηση. Στις προσωπικές ερωτήσεις και τα διλήμματα, μόνο ο εσωτερικός διάλογος βοηθάει. Τολμήστε το! Πλατεία Συντάγματος, μεσημεράκι...

metro.atikis
Σκέψεις σ’ ένα περιβάλλον ζέστης, καθόλου καλό για βαθιές συζητήσεις και προβληματισμούς. Αλλά μήπως έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε τις κατάλληλες συνθήκες; Το μυστικό είναι, να το θέλουμε και να το επιδιώκουμε. Κι αν αυτό προκύπτει, τότε είναι βέβαιο ότι θα έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Ας το επιχειρήσουμε. Τουλάχιστον θα έχουμε να λέμε ότι το παλέψαμε με αξιοπρέπεια.

Σχόλια (0)

There are no comments posted here yet

Υποβάλετε το σχόλιό σας

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
Συννημένα (0 / 3)
Share Your Location

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Αλλά τώρα είμαι συνταξιούχος πια έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια κστις αυλές, τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA