"Κλείσαμε" το τ. 176, της εφημερίδας "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος". Και τώρα, πιεστήριο!

ilektrikos.176

Αυτό είναι το φύλλο του ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ τ. 176, το φύλλο που ολοκληρώσαμε προχθες και έφυγε για πιεστήριο. Μπορείτε να το δείτε όπως είναι τυπωμένο ΕΔΩ. Σταθερός, όπως πάντα στην παρουσία του! Σταθεροί και οι άνθρωποι που έχουν την ευθύνη έκδοσης του, από το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, τη Διοίκηση του. Την Παρασκευή 27/12/2024 πήρα ύλη για το νέο τεύχος. Και την Τετάρτη το μεσημέρα κατά τη μία, πήγαμε στο τυπογραφείο κάναμε τις τελευταίες "πινελλιές" και την "κλείσαμε".

anagrafi.040324

Εδώ, σ' αυτό το τυπογραφείο, την ΑΝΑΓΡΑΦΗ, στο Περιστέρι, γίνεται η τεχνική επεξεργασία του "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ Σιδηρόδρομου". Η Ανδρομάχη ή Μάχη είναι η κοπέλα που συνεργαζόμαστε. Την ευχαριστούμε για την άψογη συνεργασία, όπως και τους ανθρώπους του τυπογραφείου, Σάκη και Δημήτρη.

ilektrikos.171Η έκδοση μιας εφημερίδας είναι ένας κύκλος. Μόλις ολοκληρωθεί ένα τεύχος και αφού περάσει λίγος καιρός και το χαρούν οι ανθρωποι του, αρχίζουμε να ετοιμάζουμε το επόμενο. Έτσι λοιπόν  την Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2024 κατέβηκα στον Πειραιά για να παραλάβω το υλικό για το νέο τεύχος 176.  Και παρότι ήταν μια περίοδος γιορτών με πολλές ενδιάμεσες αργίες, όλα πήγαν καλά και χθες το μεσιμέρι, ώρα 13:00 πήγαμε εκεί και την "κλείσαμε" δίνοντας τις τελευταίες πινελιές ώστε να φύγει για το πιεστήριο... 

Χαίρομαι κάθε φορά που συμβαίνει να  ολοκληρώνουμε αυτή τη διαδικασία, επειδή είναι απόλυτα σταθεροί και κάνουμε πραγματική δουλειά, όταν βρισκόμαστε από κοντά... Όλα τριγύρω αλλάζουμε κι όλα τα ίδια μένουν, λέει ένας ποιητής. Ο χρόνος φεύγει σαν αέρας. Είναι μια όμορφη διαδικασία που γίνεται, κάθε δίμηνο. Διότι κάθε πράγμα που αξίζει, έχει τη δουλειά του. Τίποτα και πουθενά, κάτι, δε γίνεται "μαγικά" κι από μόνο του.

Το συναίσθημα; Χαρά για κάτι όμορφο που δημιουργούμε τακτικά με συνέπεια και συνέχεια. Μια όμορφη διαδικασία που επαναλαμβάνεται σταθερά, χρόνια τώρα. Και δεν ξέρω το γιατί (ή μάλλον ξέρω...) αλλά μ' αρέσει πολύ όλη αυτή η διαδικασία. Κι αυτό, το κάνουν οι άνθρωποι του να φαίνεται έτσι. Ιδιαίτερα ο πρόεδρος Θύμιος Ρουσιάς! Νιώθω την αγάπη τους, τη ζεστασιά, την καλή συνεργασία τους που αποτυπώνεται και στην ποιότητα της δουλειάς μας.

Και κάπως έτσι η ιστορία μας με το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, σύνεχίζεται. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που θεωρώ μεγάλο προνόμιο μου να συνεχίζω μαζί τους αυτό που ξεκίνησε εδώ και 30 χρόνια, από τη γέννηση της εφημερίδας με τους συνταξιούχους του ΗΣΑΠ. Ανθρώπους ξεχωριστούς, με ήθος και συνείδηση που σπάνια βρίσκεις στον κόσμο, στο συνάφι εκείνων που ασχολούνται με τα κοινά. 

Αν και έχω αλλάξει δύο ανθρώπους, στις θέσεις ευθύνης του προέδρου στο Σωματείο, τον Μανώλη Φωτόπουλο στο ξεκίνημα και για 15 χρόνια και τον Θύμιο Ρουσιά τα τελευταία 12 χρόνια, ποτέ δεν είχα πρόβλημα από κανέναν τους. Τον Θύμιο τον ήξερα και συνεργάστηκα μαζί του, άλλα δέκα χρόνια πριν, καθώς ήταν ο Γραμματέας του Σωματείου, επί εποχής Φωτόπουλου.

Εξαιρετικοί άνθρωποι! Είναι από αυτούς που λύνουν, αντί να δημιουργούν προβλήματα, που χαίρονται μ' αυτό που κάνουν και δεν μιζεριάζουν από λάθη που μπορεί να συμβούν. Και επιπλέον, εκτιμούν πολύ τη δουλειά που τους προσφέρω, όλα αυτά τα χρόνια.

Κι όταν λέω «φτιάχνω» την εφημερίδα που βλέπετε, εννοώ ότι τη σχεδιάζω και την υλοποιώ ως έκδοση. Δίνω δηλαδή μορφή στα άψυχα κείμενα. Στην έκδοση που μπορείτε να δείτε πατώντας ΕΔΩ, και που είναι η τελευταία, όπως θα διαπιστώσετε.

Είναι ένα έντυπο «συνδικαλιστικό», με την έννοια ότι προβάλλει τη δράση του Σωματείου, αλλά και δημιουργεί εκείνες τις προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες για να διατηρείται (το Σωματείο και οι άνθρωποι του) ενωμένο και αγαπημένο στα μάτια των 2.000- 2.500 περίπου μελών του, συνταξιούχων του ΗΣΑΠ σε όλη την Ελλάδα, όπου κι αν μένουν.

Βέβαια, όπως σε όλους, η πανδημία του Covid-19, δημιούργησε κι εδώ τα προβλήματα της. Εκείνον τον καιρό, θυμάμαι, οι άνθρωποι του Σωματείου, παίρνοντας όλα τα μέτρα ασφαλείας, πήγαιναν τρεις φορές την εβδομάδα στον Πειραιά, στα γραφεία τους και σαν τα μυρμήγκια, ιδιαίτερα ο Θύμιος, ακόμα και από το σπίτι του, μάζευε την ύλη του 16σέλιδου ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ σε σχήμα ταμπλόιντ.

Μ’ αυτόν τον τρόπο και με καλό προγραμματισμό, κατάφεραν να μην χάσουν εκδόσεις, παρά μόνο μία! Άθλος, αν σκεφτεί κανείς, από τι περάσαμε… Και τι περνάμε! Αφού ο φόβος για τον Covid-19 δεν έχει φύγει, εντελώς.

Διατηρούν επίσης ένα εξαιρετικό διαδικτυακό τόπο για την άμεση ενημέρωση των μελών τους. Τις άμεσες ανακοινώσεις τις «ανεβάζει» η Ελευθερία, που έχει και τη γραμματειακή υποστήριξη του Σωματείου. Και τη γενική επιμέλεια έχω εγώ. Δείτε το ΕΔΩ, παρακαλώ.

Γενικά, είμαι πολύ χαρούμενος που συνεργάζομαι μαζί τους. Ακούν τις παρατηρήσεις μου, προσεκτικά και τις περισσότερες φορές τις εφαρμόζουν. Κάνουν τη δουλειά μου δημιουργική και ευχάριστη και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Και καθώς κι εγώ είμαι πια ο ίδιος συνταξιούχος, τους καταλαβαίνω όλο και περισσότερο. Το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, αποτελεί ένα πρότυπο δημιουργικότητας.

Κάποιοι λένε ότι τα Σωματεία Συνταξιούχων, είναι για απομάχους της δουλειάς. Που ζουν στο περιθώριο και ζουν με τις μνήμες τους από τα παλιά. Μπορεί να είναι και αυτό, αλλά πιστέψτε με, πολλοί νέοι θα ήθελαν να τους μιμηθούν στη δουλειά που προσφέρουν, εθελοντικά, για το κοινό καλό!

Επικαιρότητα

Τι αφήνει πίσω, μια διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας; Κανένας σεβασμός στο περιβάλλον!

adia.kutia1
Συνέβη την Τρίτη 18/2/2020, ημέρα που είχε προκηρυχθεί η 24ωρη απεργία για το Ασφαλιστικό. Είχαμε δουλειά γύρω στις 12 το μεσημέρι και χρειάστηκε να περάσουμε μέσα από τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις για να φτάσουμε. Μου έκανε εντύπωση η έλλειψη σεβασμού του περιβάλλοντος από τους συγκεντρωμένους.

adia.kutia2
Αυτή την εικόνα, την είδα σε πολλά σημεία της οδού Σταδίου. Η συγκέντρωση είχε τελειώσει και είχε ξεκινήσει η πορεία, αλλά δεν είχαν προλάβει οι υπάλληλοι καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων, να φροντίσουν τον χώρο. Έτσι κατέγραψα αυτά τα στιγμιότυπα που δεν μας τιμούν και ιδιαίτερα ως ανθρώπινο είδος.

adia.kutia3
Εντάξει, καταλαβαίνω ότι ο καφές είναι απαραίτητος σε πολλούς ανθρώπους. Αλλά γιατί θα έπρεπε μετά να τους εγκαταλείψουν, όπου βρουν μ’ αυτόν τον όχι και τόσο κομψό τρόπο; Έψαξαν άραγε να βρουν έναν κάδο ή θεώρησαν δικαίωμα τους να διαμορφώσουν αυτό το απαράδεκτο θέαμα.

adia.kutia4
Τελικά, όμως, αυτοί είμαστε, όπότε πώς να μας πάρουν στα σοβαρά αυτοί που μας κυβερνούν; Μια στοιχειώδη ανατροφή θα επέβαλλε άλλη στάση και συμπεριφορά. Στο σπίτι τους, αλήθεια, έτσι θα λειτουργούσαν; Και γιατί αυτή η τόσο διαφορετική στάση και συμπεριφορά;

adia.kutia5
Έγραφα χθες για τις ευθύνες τις δικές μας ως δημοσιογράφοι, αλλά φοβάμαι ότι το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό. Μια ολόκληρη κοινωνία, παραπαίει σε ολισθηρό δρόμο και αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της στα απλά πράγματα. Τι μπορεί αλήθεια να περιμένει κανείς στα πιο σοβαρά ζητήματα;

adia.kutia6
Όταν πρωτοείδα αυτό το πράγμα με τα άδεια κουτιά των καφέδων, γέλασα. Μετά όμως, συνειδητοποίησα τη σοβαρότητα του πράγματος, θύμωσα. Θύμωσα με τους ανθρώπους που αρνούνται να δεχτούν ότι, ως είδος, είναι ανώτερο από τα ζώα. Και άρα, φυσιολογικά αναμένει κανείς από αυτούς, μεγαλύτερη σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Πάμε στό Μενοίκιο, στις Σέρρες, να σας γνωρίσουμε ένα όμορφο χωριό, την Αγριανή

agriani.1
Αυτό είναι το χωριό Αγριανή. Βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Μενοίκιο. Απέχει 7 χλμ. Β. από τη Νέα Ζίχνη, 34 χλμ. Α. από τις Σέρρες και 47 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τη Δράμα. Την είδαμε με τα μάτια του φίλου μας, Ηλία, που βρέθηκε εκεί πριν λίγες μέρες για ειδικό σκοπό.

agriani.2
Ο δρόμος είναι γενικά καλός στις μέρες μας, αν και κάποτε, όσο θυμάται ο Ηλίας, εδώ ανέβαινες μόνο με τα πόδια ή με γαϊδουράκι. Αλλά οι εποχές άλλαξαν. Οι δρόμοι φτιάχτηκαν και τώρα η πρόσβαση είναι πολύ πιο εύκολη, για όλους. Και για τους κατοίκους και για τους επισκέπτες...

agriani.3
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Κλεπούσνα (που σήμαινε κλειστό μέρος) και έτσι αναφέρεται το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζηλιαχώβης (Νέας Ζίχνης). Το 1927 με το ΦΕΚ 7Α - 14/01/1927 μετονομάστηκε σε Αγριανή που προέρχεται την αρχαία Θρακική φυλή των Αγριάνων.

agriani.4
Αυτή η φυλή κατοικούσε στο Μενοίκιο και η οποία φημιζόταν γα την πολεμική τεχνική και γενναιότητα των ανδρών της. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Αγριανής που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 295 κατοίκους.

agriani.5
Σήμερα όλα είναι διαφορετικά... Η φωτογραφίας αυτή είναι τραβηγμένη μέσα από το αυτοκίνητο που πήγαν οι φίλοι μας... Αλλά είναι ωραία, ακόμα κι αυτή την εποχή του χειμώνα... Σίγουρα την άνοιξη ή το καλοκαίρι θα είναι καλύτερα. Κι εμείς έχοντας ακούσει την ιστορία του, πολύ θα θέλαμε να πάμε, κάποτε.

Οι νεραντζιές στην Αθήνα είναι πολλές, ιδιαίτερα στο κέντρο όμως είναι κάτι το ιδιαίτερο

 neratzies1.100220
Πλατεία Κολοκοτρώνη, εκεί κοντά στο άγαλμα και την παλιά Βουλή... Έχετε περάσει αυτές τις μέρες; Αν ναι, θα βλέπατε τις φορτωμένες νεραντζιές. Εμείς τις είδαμε, τις φωτογραφίσαμε και τις... κάνουμε θέμα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Επειδή μας αρέσει να αναδεικνύουμε τα μικρά καθημερινά πράγματα.

neratzies2.100220
Ένα θέμα με τις νεραντζιές το είχαμε πάντα... Δείτε ΕΔΩ κάτι που κάναμε στις 12 Απρίλη του 2019, τότε που αυτές ήταν ανθισμένες... Και φυσικά υπέροχες! Αλλά κι έτσι φορτωμένες από τον καρπό τους είναι πολύ όμορφες. Μάλιστα μερικές φορές νομίζεις πως τα νεράτζια είναι περισσότερα κι από τα φύλλα.

neratzies3.100220
Πήγα κοντά στο δέντρο να το φωτογραφίσω... Για κάποιο λόγο, που δυσκολεύομαι να εξηγήσω, μου αρέσουν πολύ οι νεραντζιές. Βέβαια μέσα στην κρίση των τελευταίων χρόνων δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα, επειδή το είχα ακούσει να συμβαίνει αλλού, πως θα ήταν καλύτερα να τις είχαν κεντρώσει σε λεμονιές.

neratzies4.100220
Δεν είναι υπέροχο όλο αυτό; Και βέβαια είναι, από όποια μεριά και αν το δεις... Σε κάποιους αρέσει να τα τρώνε κι έτσι πικρά που είναι. Και σε μένα αρέσουν, αλλά δεν κάνει λόγω του ζαχάρου που έχω, να τρώω αρκετά. Θα ήταν όμως πολύ πιο χρήσιμα έτσι αφού τελικά πέφτουν κάτω όταν ωριμάσουν και γεμίζει ο τόπος.

neratzies5.100220
Εγώ θα κρατάω πάντα αυτή την πολύ όμορφη εικόνα από τις νεραντζές της οδού Σταδίου... Αν και γενικά, η Αθήνα έχει πάρα πολλές τέτοιες σε πάρα πολλού δρόμους τους. Φαντάζεστε πώς είναι όταν ανθίζουν; Κάνει ακόμα και την Αθήνα να φαντάζει όμορφη, ακόμα και για μας που τη ζούμε πέρα από το μύθο της.

neratzies6.100220
Αυτή η τελευταία νεραντζιά δεν είναι από εκεί. Είναι από το Πέραμα... Καθώς είχα πάει στη Σαλαμίνα να παραδώσω την ύλη, φρόντισα να σταματήσω με τη μηχανή μου στην άκρη του δρόμου και να τη φωτογραφήσω. Πίσω της είναι η θάλασσα, αλλά στη φωτογραφία δεν φαίνεται καλά...

Πέρασμα από το Πέραμα στη Σαλαμίνα με το μικρό φέρυ μια όμορφη χειμωνιάτικη μέρα...

salamina1.130220
Το έχω πει πολλές φορές και το εννοώ... Αυτό το μικρό ταξίδι, ανάμεσα στο Πέραμα και τη Σαλαμίνα και η επιστροφή του, μ' αρέσει πάντα. Και το κάνω κάθε φορά που έχω να "στήσω" μια νέα εφημερίδα της Π.Ο.Σ.Σ. Εκεί είναι η Πόπη και της πηγαίνω την ύλη. Και στο δρόμο μου συναντώ τέτοιες εικόνες.

salamina2.130220
Μπορεί να είναι λίγο κουραστικό, επειδή χρησιμοποιώ τη μηχανή μου γι' αυτό το ταξίδι, κοντά μια ώρα διαδρομή από το σπίτι μου κι άλλο τόσο η επιστροφή. Αλλά ο πλούς σε αποζημιώνει. Δεν άντεξα και πήρα κι αυτή τη φορά μερικές φωτογραφίες... Σε δυο μήνες, σε ανοιξιάτικο φόντο, θα το ξανακάνω, αν είμαστε καλά.

salamina3.130220
Μπροστά μου είναι τα Παλούκια, το λιμάνι της Σαλαμίνας. Την Πέμπτη το μεσημέρι που έκανα αυτή τη διαδρομή ο καιρός ήταν πολύ καλός. Τόσο, που δεν κάθισα μέσα αλλά έξω, κάτω από τον ήλιο... Έτσι είναι αυτή την εποχή, οι διακυμάνσεις. Απίστευτα μεγάλες. Ζέστη, κρύο, ξανά ζέστη και ξανά κρύο....

salamina4.130220
Εκείνη τη μέρα πάντως, είχα όρεξη και έπαιξα λίγο με το κινητό μου τηλέφωνο. Τι πλάγιες, τι όρθιες φωτογραφίες, όλες τις δοκίμασα. Αν και ήμουν μόνος μου, ποτέ στην ουσία, σε τέτοιες όμορφες διαδρομές, δεν νιώθεις έτσι. Υπάρχουν πράγματα που γεμίζουν τις στιγμές και τις κάνουν ακόμα πιο όμορφες.

salamina5.130220
Δες μια θάλασσα! Λάδι... Όλα γύρω είναι όμορφα. Έτσι ωραία πήγαν και τα πράγματα στο ραντεβού μου για να παραδώσω την ύλη. Ο σύζυγος της Πόπης, με περίμενε και καθώς του την παρέδωσα, έκοψα την επιστροφή μου με το επόμενο καραβάκι. Με το Protoporos X πήγα στα Παλούκια και με το Protoporos XL γύρισα στο Πέραμα.

salamina6.130220
Αυτή την ομορφιά κρατάω... Εικόνες που χαράζονται μέσα μου, που τις ζω, όπως μ' αρέσει να ζω την κάθε στιγμή, άλλωστε και να απολαμβάνω καθετί που αποτελεί κόπο των χεριών μου. Γύρισα κουρασμένος σπίτι. Αλλά ένας μικρός μεσημεριανός ύπνος με έφερε στα ίσια μου. Για να συνεχίσω απρόσκοπτα το πρόγραμμα μου.

Το ξέρετε ότι υπάρχουν λουλούδια ανθισμένα, αυτή την εποχή, στο κέντρο της Αθήνας;

luludia.kentro1.110220
Ακόμα δεν έχουμε βγει από τον χειμώνα... Η θερμοκρασία μόλις έχει ανέβει λίγο, αλλά προχθές που βρεθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας, στην πλατεία Κολοκοτρώνη έξω από την παλιά Βουλή, επί της οδού Σταδίου, είδαμε αυτό το θέαμα. Καταπληκτικό; Ασφαλώς! Αν και δεν είναι φυσικά. Τα επιμελούνται οι αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων.

luludia.kentro2.110220
Προσωπικά μας έκανε μεγάλη εντύπωση κι αυτή η μαργαρίτα... Μαργαρίτα μέσα στο Φλεβάρη και μάλιστα ανθισμένη; Πραγματικά ήταν κάτι πολύ ωραίο. Κι έτσι πήρα αφορμή να σας κάνω ένα θέμα σήμερα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με ανθισμένα λουλούδια αυτής της εποχής. Αρκεί να κατέβετε μια βόλτα στο κέντρο αν μένετε Αθήνα και θα τα δείτε.

luludia.kentro3.110220
Μπροστά ακριβώς από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη είναι φυτεμένα αυτά τα ανθοειδή μικρά φυτά. Υπέροχα! Μοιάζουν με ψεύτικα, αλλά είναι αληθινά. Οι Αθηναίοι περνούν αδιάφοροι από δίπλα τους και αρνούνται να ρίξουν έστω και μια ματιά πάνω τους. Αδικία!

luludia.kentro4.110220
Φυσικά υπάρχουν και άλλα θαμνοειδή καταπράσινα, όπως αυτό εδώ που κάνει αίσθηση δίπλα στο γκαζόν... Μια μεγάλη συστάδα φυτών που έχει πάνω της μερικά άνθη, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε πως τελικά η άνοιξη δεν είναι και τόσο μακριά όσο νομίζαμε. Δίπλα μας είναι, αρκεί να θέλουμε να τη δούμε.

luludia.kentro5.110220
Έμεινα για λίγο να τα χαζεύω και να θαυμάζω το κουράγιο τους να ανθίζουν, τέτοιον καιρό... Ωστόσο είμαι απόλυτα βέβαιος πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το αντίθετο μάλιστα. Τα πάντα έχουν διευθετηθεί, με τέτοιον τρόπο, ώστε να χαίρεται ο άνθρωπος. Αν βέβαια οι αγωνίες και τα άγχη του τον αφήσουν να τα προσέξει λίγο.

luludia.kentro6.110220
Άλλο ένα πανέμορφο λουλούδι στην ίδια μικρή πλατεία... Δεν ξέρω πώς το λένε, αλλά δείτε το ολάνθιστο. Χαίρεσαι να το βλέπεις! Και δες τώρα, όλα αυτά μέσα στην πιο πολύβουη πόλη της Ελλάδας, ένας μικρός πνεύμονας πρασίνου, ανάμεσα στα μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα που σε πνίγουν. Μια ανάσα ζωής.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA