Στο τυπογραφείο ύλη για το τ. 178, της εφημερίδας ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ. Ξεκινάμε!

ilektrikos177

Αυτό είναι το τελευταίο φύλλο του ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ τ. 177, που ολοκληρώσαμε την Παρασκευ΄ή 7/3/2025. Μπορείτε να το δείτε όπως είναι τυπωμένο ΕΔΩ. Σταθερός, όπως πάντα στην παρουσία του! Σταθεροί και οι άνθρωποι που έχουν την ευθύνη έκδοσης του, από το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, τη Διοίκηση του. Από σήμερα βάζουμε μπροστά για το επόμενο... Στέλνω στο τυπογραφείο ύλη για να "στήνεται"

anagrafi.040324

Εδώ, σ' αυτό το τυπογραφείο, την ΑΝΑΓΡΑΦΗ, στο Περιστέρι, γίνεται η τεχνική επεξεργασία του "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ Σιδηρόδρομου". Η Ανδρομάχη ή Μάχη είναι η κοπέλα που συνεργαζόμαστε. Την ευχαριστούμε για την άψογη συνεργασία, όπως και τους ανθρώπους του τυπογραφείου, Σάκη και Δημήτρη.

ilektrikos.171Η έκδοση μιας εφημερίδας είναι ένας κύκλος. Μόλις ολοκληρωθεί ένα τεύχος και αφού περάσει λίγος καιρός και το χαρούν οι ανθρωποι του, αρχίζουμε να ετοιμάζουμε το επόμενο. Έτσι λοιπόν  τηνπροηγούμενη εβδομάδα, την Τετάρτη 30/4, κατέβηκα στον Πειραιά και παρέλαβα το υλικό για το νέο τεύχος 177. Και σήμερα Παρασκευή. μια μέρα μετά την ΠΟρωτομαγιά έφυγε το πρώτο μεγάλο μέρος της για το τυπογραφείο. Ξεκινάμε ένα νέο ταξίδι!

Χαίρομαι κάθε φορά που συμβαίνει να  ολοκληρώνουμε αυτή τη διαδικασία, επειδή είναι απόλυτα σταθεροί και κάνουμε πραγματική δουλειά, όταν βρισκόμαστε από κοντά... Όλα τριγύρω αλλάζουμε κι όλα τα ίδια μένουν, λέει ένας ποιητής. Ο χρόνος φεύγει σαν αέρας. Είναι μια όμορφη διαδικασία που γίνεται, κάθε δίμηνο. Διότι κάθε πράγμα που αξίζει, έχει τη δουλειά του. Τίποτα και πουθενά, κάτι, δε γίνεται "μαγικά" κι από μόνο του.

Το συναίσθημα; Χαρά για κάτι όμορφο που δημιουργούμε τακτικά με συνέπεια και συνέχεια. Μια όμορφη διαδικασία που επαναλαμβάνεται σταθερά, χρόνια τώρα. Και δεν ξέρω το γιατί (ή μάλλον ξέρω...) αλλά μ' αρέσει πολύ όλη αυτή η διαδικασία. Κι αυτό, το κάνουν οι άνθρωποι του να φαίνεται έτσι. Ιδιαίτερα ο πρόεδρος Θύμιος Ρουσιάς! Νιώθω την αγάπη τους, τη ζεστασιά, την καλή συνεργασία τους που αποτυπώνεται και στην ποιότητα της δουλειάς μας.

Και κάπως έτσι η ιστορία μας με το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, σύνεχίζεται. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που θεωρώ μεγάλο προνόμιο μου να συνεχίζω μαζί τους αυτό που ξεκίνησε εδώ και 30 χρόνια, από τη γέννηση της εφημερίδας με τους συνταξιούχους του ΗΣΑΠ. Ανθρώπους ξεχωριστούς, με ήθος και συνείδηση που σπάνια βρίσκεις στον κόσμο, στο συνάφι εκείνων που ασχολούνται με τα κοινά. 

Αν και έχω αλλάξει δύο ανθρώπους, στις θέσεις ευθύνης του προέδρου στο Σωματείο, τον Μανώλη Φωτόπουλο στο ξεκίνημα και για 15 χρόνια και τον Θύμιο Ρουσιά τα τελευταία 12 χρόνια, ποτέ δεν είχα πρόβλημα από κανέναν τους. Τον Θύμιο τον ήξερα και συνεργάστηκα μαζί του, άλλα δέκα χρόνια πριν, καθώς ήταν ο Γραμματέας του Σωματείου, επί εποχής Φωτόπουλου.

Εξαιρετικοί άνθρωποι! Είναι από αυτούς που λύνουν, αντί να δημιουργούν προβλήματα, που χαίρονται μ' αυτό που κάνουν και δεν μιζεριάζουν από λάθη που μπορεί να συμβούν. Και επιπλέον, εκτιμούν πολύ τη δουλειά που τους προσφέρω, όλα αυτά τα χρόνια.

Κι όταν λέω «φτιάχνω» την εφημερίδα που βλέπετε, εννοώ ότι τη σχεδιάζω και την υλοποιώ ως έκδοση. Δίνω δηλαδή μορφή στα άψυχα κείμενα. Στην έκδοση που μπορείτε να δείτε πατώντας ΕΔΩ, και που είναι η τελευταία, όπως θα διαπιστώσετε.

Είναι ένα έντυπο «συνδικαλιστικό», με την έννοια ότι προβάλλει τη δράση του Σωματείου, αλλά και δημιουργεί εκείνες τις προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες για να διατηρείται (το Σωματείο και οι άνθρωποι του) ενωμένο και αγαπημένο στα μάτια των 2.000- 2.500 περίπου μελών του, συνταξιούχων του ΗΣΑΠ σε όλη την Ελλάδα, όπου κι αν μένουν.

Βέβαια, όπως σε όλους, η πανδημία του Covid-19, δημιούργησε κι εδώ τα προβλήματα της. Εκείνον τον καιρό, θυμάμαι, οι άνθρωποι του Σωματείου, παίρνοντας όλα τα μέτρα ασφαλείας, πήγαιναν τρεις φορές την εβδομάδα στον Πειραιά, στα γραφεία τους και σαν τα μυρμήγκια, ιδιαίτερα ο Θύμιος, ακόμα και από το σπίτι του, μάζευε την ύλη του 16σέλιδου ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ σε σχήμα ταμπλόιντ.

Μ’ αυτόν τον τρόπο και με καλό προγραμματισμό, κατάφεραν να μην χάσουν εκδόσεις, παρά μόνο μία! Άθλος, αν σκεφτεί κανείς, από τι περάσαμε… Και τι περνάμε! Αφού ο φόβος για τον Covid-19 δεν έχει φύγει, εντελώς.

Διατηρούν επίσης ένα εξαιρετικό διαδικτυακό τόπο για την άμεση ενημέρωση των μελών τους. Τις άμεσες ανακοινώσεις τις «ανεβάζει» η Ελευθερία, που έχει και τη γραμματειακή υποστήριξη του Σωματείου. Και τη γενική επιμέλεια έχω εγώ. Δείτε το ΕΔΩ, παρακαλώ.

Γενικά, είμαι πολύ χαρούμενος που συνεργάζομαι μαζί τους. Ακούν τις παρατηρήσεις μου, προσεκτικά και τις περισσότερες φορές τις εφαρμόζουν. Κάνουν τη δουλειά μου δημιουργική και ευχάριστη και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Και καθώς κι εγώ είμαι πια ο ίδιος συνταξιούχος, τους καταλαβαίνω όλο και περισσότερο. Το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, αποτελεί ένα πρότυπο δημιουργικότητας.

Κάποιοι λένε ότι τα Σωματεία Συνταξιούχων, είναι για απομάχους της δουλειάς. Που ζουν στο περιθώριο και ζουν με τις μνήμες τους από τα παλιά. Μπορεί να είναι και αυτό, αλλά πιστέψτε με, πολλοί νέοι θα ήθελαν να τους μιμηθούν στη δουλειά που προσφέρουν, εθελοντικά, για το κοινό καλό!

Ξανά στη Δραγονέρα για κολύμπι

Posted in Επικαιρότητα

Δίπλα στη θάλασσα φτάνουν τα πεύκα στο Αγκίστρι...

Τα σαββατοκύριακα μαζεύεται κόσμος στη Σκάλα. Οι εκδρομείς του διημέρου, όπως εγώ, που καταφθάνουν με καραβάκια δεν έχουν όλοι μέσο για να κινηθούν. Κι έτσι παραμένουν στις κοντινές παραλίες. Άλλοι πάλι προτιμούν το ιδιωτικό ΚΤΕΛ ή το τουριστικό τρενάκι της Κοινότητας που με 3 ευρώ μπορεί να σε γυρίσει όλο το νησί...

Είπαμε λοιπόν, μιας και υπήρχε μηχανή να το κάνουμε τρικάβαλο και να πάμε στη Δραγονέρα. Σήμερα πρόσεξα πως σε κάποιες ταμπέλες τη λένε και Δραγουνέρα. Πήγαμε και προχωρήσαμε λίγο πιο μέσα από την καντίνα και τις ξαπλώστρες με τις τέντες για τον ήλιος. Διάβασα την... εξήγηση που δίνει ο ενοικιαστής για την τιμή των 8 ευρώ. Λέει σε τυπωμένο χαρτί πως αναγκάζεται να το κάνει αυτό επειδή φέτος η κοινότητα, για πρώτη φορά, διαχώρισε τις ξαπλώστρες από την καντίνα απαιτώντας διπλάσιο ενοίκιο.

Τώρα εξηγούνται όλα. Πώς τόσοι ελεύθεροι κατασκηνωτές, εν δυνάμει πελάτες των επιχειρήσεων τους είναι εκεί χωρίς πρόβλημα. Μέχρι και το... τρενάκι έχει εντάξει τη Δραγονέρα στους τουριστικούς προορισμούς και μάλιστα περιμένει 20 λεπτά του επιβάτες του να κάνουν το μπανάκι τους και μετά φεύγει.

Διαλέξαμε τον ίσκιο ενός μεγάλου πεύκου δίπλα στη θάλασσα να καθίσουμε. Πολύ κοντά έχουν στήσει σκηνές κατασκηνωτές. Ένας τύπος έχει φτιάξει πριν από χρόνια ένα... κάθισμα με ξύλα ψηλά πάνω στον γερμένο κορμό του προφανώς για να... αγναντεύει από ψηλά το πέλαγος. Λίγο πιο πάνω, στο πλάτωμα, έχουν φτιάξει ένα τραπέζι από μια μεγάλη πέτρα και γύρω της, μικρότερες πέτρες δίνουν την αίσθηση ότι εκεί κάνουν τις κοινωνικές συναθροίσεις τους.

Κι αυτές οι πινακίδες είναι το κάτι άλλο στην περιοχή. Ξεχωρίζω μια δίπλα στο σημείο που καθόμαστε: “Το Αγκίστρι είναι ένα λουλούδι από την ανθοδέσμη που λέγεται Ελλάδα”.

Ντάλα μεσημέρι κάναμε το μπανάκι μας. Η θάλασσα είναι υπέροχη. Δε σου κάνει κέφι να βγεις. Ξελογιάστρα. Αγνοώ τον ήλιο με τις όποιες συνέπειες. Ροδοκοκκίνισα στο πρόσωπο και την πλάτη...

Θαλασσινές απογευματινές σκέψεις...

Posted in Επικαιρότητα

Κάποιους τους έχει πάρει ο ύπνος... Ανθρώπινες καταστάσεις...

Κάτω, στο σαλόνι, είναι τελικά καλύτερα, πιο υποφερτά... Γρήγορα ξεχνάς τις μυρωδιές, ιδιαίτερα όταν, πάνω στο κατάστρωμα “κολλάς” ολόκληρος από τον ιδρώτα και την υγρασία. Στις 7 δεν νιώθω καλά έξω. Κάτι τέτοιες ώρες θες τον τεχνητά προσαρμοσμένο στα μέτρα μας αέρα καλύτερα από τον φυσικό που δεν αντέχεται...

Έχω ακόμα στ' αυτιά μου την κουβέντα που κάναμε με την Εύη το απόγευμα λίγο πριν φύγω για το λιμάνι. Με αφορμή την κουβέντα που κάναμε για την Ειρήνη και το πρόβλημα με τη δουλειά της. Πρόθυμη να βοηθήσει, ξέρει απ' αυτά. Με ένα κάρο χαρτιά για χρόνια άλλαζε δουλειές πριν έρθει στην τωρινή δουλειά της.

Θεώρησε λοιπόν φυσικό να προσφερθεί να βοηθήσει. Μου έδωσε χαρτί με διευθύνσεις στο internet όπου μπορεί να βρει στοιχεία που ενδεχομένως να την ενδιαφέρουν, αλλά πιο πολύ βάρος έριξε στην τεχνική και τον τρόπο της προσέγγισης. Το πιο όμορφο, ανθρώπινο που έκανε είναι που μου έδωσε τον αριθμό του κινητού της τηλεφώνου για να επικοινωνήσει η Ειρήνη μαζί της, όποτε το χρειαστεί...

Δεν ξέρω αν τελικά βοηθήσει, αλλά είναι πολύ όμορφο να διαπιστώνεις πως γύρω σου υπάρχουν ακόμα άνθρωποι διαθέσιμοι να βοηθήσουν. Ένα βήμα χρειάζεται μόνο, να ανοίξουν την καρδιά τους και να δεχτούν να μοιραστούν μαζί σου το πρόβλημα.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καθώς για να περάσει η ώρα, αφού είμαι μόνος μου, χωρίς παρέα, έβγαλα το μπλοκ των σημειώσεων μου. Τελικά είναι ωραίο να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου.

Ρίχνω μια ματιά γύρω μου. Αρκετοί διαβάζουν περιοδικά εδώ, ο χώρος είναι σαφώς πιο κυριλέ. Άλλοι ασχολούνται με τα κινητά του τηλέφωνα. Να στείλουν SMS σε αγαπημένα τους πρόσωπα, να ξαναδούν τις ψηφιακές φωτογραφίες που τράβηξαν από τις διακοπές τους, να ξαναζήσουν στιγμές...

Για πολλούς, οι διακοπές ολοκληρώνονται αυτή ή την άλλη εβδομάδα. Για άλλους θα πάρουν μια μικρή παράταση ώς το Σεπτέμβρη, αρχές του δεύτερου δεκαήμερου που θα ανοίξουν τα σχολεία...

Αίγινα. Μια στάση για να πάρουμε ανθρώπους και αυτοκίνητα για τον Πειραιά...

Τελικά θα ανοίξουν οι αρχαιολογικοί χώροι

Posted in Επικαιρότητα

Αξίζει τον κόπο αύριο βράδυ μια βόλτα στην Ακρόπολη να δούμε την πανσέληνο του Αυγούστου. Ευτυχώς, θα είναι ανοιχτή... Εντάξει και στη θάλασσα θα' ταν ωραία, δε λέω...

Αυτό που περίμεναν χιλιάδες θαυμαστές του αυγουστιάτικου φεγγαριού τελικά θα γίνει πραγματικότητα και φέτος. Η Ακρόπολη, το Σούνιο, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και το Νέο Μουσείο Ακρόπολης δεν θα μείνουν χωρίς το αυγουστιάτικο φεγγάρι.

Ύστερα από την άρνηση των αρχαιοφυλάκων της Αθήνας να συμμετέχουν στον πανελλήνιο θεσμό και να ανοίξουν χωρίς έξτρα πληρωμή τους παραπάνω χώρους για Έλληνες και τουρίστες το βράδυ της 24ης Αυγούστου, το ΥΠΠΟΤ ψάχνει να βρει κονδύλια να τους πληρώσει. Και θα βρει, υποστηρίζει.

Σχόλια προκάλεσε χθες η επίσημη στάση του σωματείου των αρχαιοφυλάκων. Το ότι για πρώτη φορά, μετά τόσα χρόνια, το φεγγαράκι θα ατένιζε μια άδεια Ακρόπολη φαινόταν μίζερο και άδικο. Και η εικόνα γινόταν πιο παράλογη αφού 90 αρχαιολογικοί χώροι και μουσεία, από τη Θράκη μέχρι την Κρήτη, την ίδια ώρα θα ήταν γεμάτοι κόσμο.

Δηλαδή, κάποιοι άλλοι αρχαιοφύλακες είχαν δεχτεί να δουλέψουν εθελοντικά. Και δεν ήταν δουλοπρεπείς, αναξιοπρεπείς, ούτε πολύ περισσότερο... πλούσιοι. Βοηθούν και συντηρείται ο θεσμός της «πανσελήνου». Είναι πολύ δεμένοι με τον αρχαιολογικό τόπο που φυλάσσουν και θέλουν να φέρνουν κοντά στον κόσμο.

Ίσως πάνε και οι ίδιοι, αύριο βράδυ, να γιορτάσουν το ολόγιομο φεγγάρι ανάμεσα στα αρχαία μνημεία της πατρίδας τους.

Δυναμική απάντηση στην Τρόικα

Posted in Επικαιρότητα

Oι προτεινόμενες ανατροπές σε ότι έχει απομείνει από τα εργασιακά, οικονομικά ασφαλιστικά δικαιώματα τις συλλογικές συμβάσεις και τις ΔΕΚΟ, προκαλούν την οργή και την αγανάκτηση των εργαζομένων.

Τα μέτρα που προωθούνται απορρίπτονται κατηγορηματικά και η απάντηση θα δοθεί αγωνιστικά αρχής γενομένης από το συλλαλητήριο που έχει προγραμματιστεί για τις 11 Σεπτεμβρίου στην Θεσσαλονίκη στις 18:30 στο άγαλμα του Βενιζέλου.

Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι διατεθειμένο να ανεχτεί την περαιτέρω συρρίκνωση βασικών και θεμελιωδών δικαιωμάτων. Η κυβέρνηση οφείλει να συμπορευθεί με τις ανάγκες των εργαζομένων και ολόκληρης της κοινωνίας και να απορρίψει τις ακραίες και νεοφιλελεύθερες συνταγές.

Στάχτη το φοινικόδασος στην Πρέβελη

Posted in Επικαιρότητα

Έτσι το γνώρισα το φοινικόδασος στη Πρέβελη. Με μόνο επιπλέον πολλές ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες μπροστά στη θάλασσα. Είχαμε πάει με καίκι, δεν δοκιμάσαμε να κατέβουμε από το μονοπάτι που ξεκινάει κοντά από την Μονή Πρέβελης.

Το είδα σήμερα το πρωί στις εφημερίδες και πιάστηκε η καρδιά μου. Στάχτη έγινε το απαράμιλλου κάλλους φοινικόδασος στην Πρέβελη της Κρήτης, το οποίο κάηκε στο μεγαλύτερο μέρος του από τη φωτιά που εκδηλώθηκε εκεί τα ξημερώματα της Κυριακής.

Η ένταση των ανέμων ήταν κι εκεί απαγορευτική στο να επιχειρήσουν πυροσβεστικά αεροπλάνα ενώ οι φλόγες απείλησαν προς στιγμή την ιστορική Μονή Πρέβελης. Η φωτιά στο φοινικόδασος τέθηκε το απόγευμα της Κυριακής υπό μερικό έλεγχο και οι άνδρες της πυροσβεστικής δημιουργούν αντιπυρικά μονοπάτια ώστε να ελεγχθεί απόλυτα, σε περίπτωση αναζωπύρωσής της.

"Πρόκειται για τεράστια καταστροφή για το δεύτερο μεγάλο φοινικόδασος της Κρήτης, καταστροφή οικολογική, πολιτιστική και τουριστική", δήλωσε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο ο υπεύθυνος Πολιτικής Προστασίας του Νομού Ρεθύμνης κ. Μπαγιαρτάκης, για τις συνέπειες της φωτιάς στην περιοχή.

«Ο μεγαλύτερος μας εχθρός είναι οι ισχυροί άνεμοι από τους οποίους μάλιστα δεν μπορείς ούτε να σταθείς όρθιος», είπε χαρακτηριστικά. Τα χωριά Γιαννιού και Ροδάκινο κινδύνευσαν σοβαρά, αλλά ευτυχώς τόσο οι δυνάμεις πυρόσβεσης όσο και η αλλαγή κατεύθυνσης του αέρα έσωσαν στο παρά πέντε σπίτια και αγροτικές εγκαταστάσεις. Στα καμένα μέχρι αυτή την ώρα συνυπολογίζονται ελαιώνες και ζώα, αλλά όπως είναι φυσικό η καταμέτρησή τους είναι τούτη την ώρα αδύνατη, όπως αναφέρει ο κ. Μπαγιαρτάκης.

Επίσης, περισσότερα από 3.000 στρέμματα αγροτικής και χορτολιβαδικής έκτασης έχουν καεί στην περιοχή Ροδάκινο Ρεθύμνου

Την έχω ζήσει την περιοχή. Αρκετά χρόνια πήγαινα τα καλοκαίρια εκεί, στον Πλακιά... Έχω φίλους εκεί που πρέπει να πάρω να δω τι κάνουν και πώς είναι τουλάχιστον στην υγεία τους. Γιατί έτσι κι αλλιώς, πέρα από το περιβάλλον, καταστράφηκαν για φέτος. Ο τουρισμός ήταν βούτυρο στο ψωμί τους. Ποιος θα πάει τώρα σε μια καμένη περιοχή;

Ιστορίες πάνω στον “Ποσειδώνα”

Posted in Επικαιρότητα

Μια λευκή γραμμή αφήνει πίσω της η προπέλα του πλοίου καθώς απομακρύνεται από την Αττική...

Είναι μια απόλαυση, πάνω στο καράβι συμβατικής τεχνολογίας που μ' έχει πάρει από το λιμάνι του Πειραιά για το Αγκίστρι, να βλέπεις να απομακρύνεσαι από από την Αττική γη.

Κάθε στιγμή που περνά αυτό γίνεται όλο και πιο ευδιάκριτο. Άσε που, δεν ξέρω πως έγινε, αλλά απέπλευσε ακριβώς στην προγραμματισμένη ώρα του. 6.35 είχε βάλει μπροστά τις μηχανές, είχε λύσει κάβους και σάλπαρε.

Όλοι εδώ κινούνται γρήγορα, είναι έμπειροι απ' ότι φαίνεται κι έτσι “τακτοποιούν” σε χρόνο ρεκόρ ανθρώπους, μηχανές, αυτοκίνητα.

Μπήκα κι εγώ στο σαλόνι, όπως όλοι, μόλις ανέβηκα στο πλοίο. Τα αιρκοντίσιον δουλεύουν στο φουλ κι έχουν μια πολύ ωραία κατάσταση. Ωστόσο δεν είναι τόσοι πολλοί οι επιβάτες ώστε να υπάρχει πρόβλημα να βρεις θέση να καθίσεις... Πολύ γρήγορα βγαίνω να περπατήσω λίγο στο πλοίο. Το γεγονός ότι στο καράβι δεν “κάθεται” καθόλου στο λιμάνι άδειο, να καθαρίσει λίγο ο αέρας του κάνει την ατμόσφαιρα κάπως στους εσωτερικούς κλειστούς χώρους. Νομίζεις ότι μυρίζει έντονα ιδρωτίλα ή πάντως κάτι όχι και τόσο όμορφο και ανεκτό.

Προτιμώ στο κατάστρωμα. Έχει στέγαστρο για να κόβει τον ήλιο και φυσάει κι ένα ελαφρό αεράκι, όπως του λιμανιού και καλύτερο. Αλλά έχει τρομερή υγρασία και ζέστη που στιγμές – στιγμές δεν υποφέρονται. Νέοι άνθρωποι οι περισσότεροι είναι αυτοί που κάθονται στο κατάστρωμα. Έχουν απλώσει τις αρίδες τους αναπαυτικά και κάποιοι διαβάζουν αθλητικές εφημερίδες. Πρόσεξα τη σελίδα που διαβάζουν. Για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό ενδιαφέρονται, όχι για τα επεισόδια στο ΟΑΚΑ στο “φιλικό” αγώνα μπάσκετ της Ελλάδας με τη Σερβία...

Μια κοπέλα κάθεται στην πλώρη του πλοίου και παρακολουθεί τα αφρισμένα νερά που αφήνει πίσω της η προπέλα. Μια λευκή γραμμή στον ορίζοντας που σβήνει σιγά -σιγά...

Απογευματάκι το λιμάνι της Αίγινας πάνω από το καράβι, πανέμορφο...

Απόγευμα, στο λιμάνι του Πειραιά

Posted in Επικαιρότητα

Η ώρα της αναμονής για το καράβι στο λιμάνι είναι δύσκολη κάτω από τον Αυγουστιάτικο ήλιο...

Η ζέστη είναι ανυπόφορη. Παρασκευή απόγευμα στις 6.05 στην προβλήτα του πειραϊκού λιμανιού περιμένοντας τον ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ να 'ρθει, να δέσει, να ξεφορτώσει, να ξαναφορτώσει και να φύγει για το Αγκίστρι. Περιμένουμε στην ουρά, άνθρωποι και αυτοκίνητα κάτω από τον δυνατό ήλιο.

Δεν μπορώ να “πιάσω” ίσκιο. Πού να αφήσω τη μηχανή που... ταξιδεύει μαζί μου; Και στον ορίζοντα του λιμανιού δε φαίνεται ίχνος από το καράβι που περιμένουμε. Στο πρακτορείο όμως που κόβουν τα εισιτήρια είναι ήρεμοι οι άνθρωποι. Ο ιδρώτας τρέχει στα πρόσωπά τους, τα κομπιούτερ που “κόβουν” τα εισιτήρια μέσα στο κουβούκλιο – κοντέινερ τα έχουν παίξει κι αρνούνται να... συνεργαστούν. Αλλά αυτοί αγέρωχοι. Το καράβι θα 'ρθει και θα φύγει αμέσως και στην ώρα του. Αν και τον Αύγουστο της μεγάλης κίνησης όλα έχουν ένα ρίσκο.

Όσοι μπορούν, πάντως, έχουν πιάσει γωνιά – στασίδι στα σημεία που υπάρχει υποτυπώδης ίσκιος. Ευτυχώς φυσάει ένα ελαφρύ δροσιστικό αεράκι που κάνει την κατάσταση να υποφέρεται...

Το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας έχει κίνηση. Άνθρωποι με βαλίτσες κινούνται συνεχώς πέρα – δώθε. Ένα ζευγάρι νέων παιδιών ερωτοτροπεί δημόσια. Ούτε που τους ενδιαφέρουν τα αδιάκριτα βλέμματα των αγνώστων γύρω τους. Είναι “μόνοι τους”, ανάμεσα σε πολλούς άλλους. Η ευτυχία του να είσαι νέος και να αδιαφορείς για τη γνώμη των άλλων.

Έξι και τέταρτο και δεν έχει φανεί ακόμα το πλοίο με το οποίοι, υποτίθεται ότι θα φεύγαμε στις 6.35. Αλλά, είπαμε, εδώ δεν ανησυχούν, είναι ήρεμοι οι άνθρωποι. Ζουν στο ρυθμό του καλοκαιριού που, έτσι κι αλλιώς είναι πιο χαλαρός.

Έξι και είκοσι “δένει” το ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, το καραβάκι που είχαμε πάει στην Αγιά Μαρίνα μέσω Σουβάλας. Δύο λεπτά αργότερα έρχεται και το ΠΟΣΕΙΔΩΝ. Απ' ότι δείχνουν τα πράγματα και η έντονη κίνηση, δεν θα αργήσουμε πολύ να φύγουμε. Κοίτα να δεις που θα φύγει στην ώρα του...

Τελικά το πλοίο έρχεται και φεύγει και στην ώρα του. Απίστευτο, αλλά αληθινό...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA