Όμορφες αναμνήσεις από τα αθώα παιδικά μου χρόνια… Ψηφίδες, η ζωή μου!

ego.sta 4

Την βρήκα μέσα στα πράγματα μου αυτή τη φωτογραφία. Ναι, είμαι εγώ στην ηλiκία των 4-5 χρονών. Φωτογραφημένος στην εξωτερική αυλή του σπιτιού μας, στο χωριό, μπροστά σε μiα πολύ μεγάλη και πολύ όμορφη μαργαρίτα που είχε φυτέψει η μάνα μου στο περδιγάρι μας. Η φωτογραφία γράφει πίσω: "22-1-64 προς τον Αγαπημένο μου αδελφό Κώστα για ενθύμιο της παιδικής μου ζωής" Αυτά κι αν είναι ενθύμια! Υπήρξα παιδί...

sxolio

Θυμάμαι αυτή τη φωτογραφία... Θα πρέπει να είμαι τρίτη δημοτικού ή νωρίτερα και ήταν από τις κλασικές φωτογραφίες που βγάζαμε τότε στο σχολείο. Νομίζω ο ίδιος φωτογράφος, μας την έκανε και κορνίζα. Η μητέρα μου, την είχε σε περίοπτη θέση στο πατρικό μας κι εγώ την κληρονόμησα. Θα τη δείτε σπίτι μου... Παραπέμπει σε όμορφες παιδικές μνήμες...

ikogenia
Τις φωτογραφίες αυτές τις έχει η Στασούλα μας, στο δικό της σπίτι… Αν θυμάμαι καλά τις είχαμε στο πατρικό μου, πριν βάλω μπροστά να το φτιάξω στη σημερινή του μορφή, όπως το βλέπετε στο τέλος αυτής της ιστοσελίδας, χαμηλά. Σ’ αυτή εδώ, είναι όλη η οικογένεια μου και εγώ. Όρθιοι, από αριστερά, η Στασούλα, δίπλα της η Γεωργία (δεν ζει πια…), ο Κωστής μας (που κι αυτός δεν ζει πια) και η Μαλάμω. Και καθιστοί, η μητέρα μου Παπαδιώ, με εμένα πάνω στα πόδια της και φυσικά ο πατέρας μου, Λευτέρης Θεοδωράκης (του Κουμαλή). Θα πρέπει να είναι τραβηγμένη από κάποιον πλανόδιο φωτογράφο, στην εξωτερική αυλή του σπιτιού μας, από αυτούς με τον τρίποδα και τις πλάκες που περνούσαν από τα χωριά τα παλιά χρόνια κι έβγαζαν μεροκάματο με τέτοιες φωτογραφίες.  Έτσι ήταν τότε οι εποχές...

mbambas.mama
Μια ακόμα φωτογραφία του πατέρα μου με τη μητέρα μου, όταν ήταν νεώτεροι, που επίσης είναι μεγάλη κορνίζα σήμερα στο σπίτι της Στασούλας. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αυθεντική. Απ’ ότι θυμάμαι από τις διηγήσεις τους, ο πατέρας μας, "έπεσε" χρονικά να πάει στρατιώτης, σε μια εποχή που τα πράγματα δεν ήταν και τόσο αυστηρά, λίγο μετά τη Γερμανική Κατοχή. Και επειδή είχε (τότε) τρία παιδιά να μεγαλώσει, συχνά «έφευγε» από το στρατό για ένα – δυο χρόνια, μέχρι που η αστυνομία (χωροφυλακή τότε…) να τον εντοπίσει και να του ζητήσει να… επιστρέψει πίσω στη μονάδα του.

Εδώ, μάλλον πρόκειται για μοντάζ. Τα έκαναν αυτά, στην εποχή των παιδικών μου χρόνων... Με ένα πρωτόγονο τρόπο, αλλά τα έκαναν, οι πλανόδιοι φωτογράφοι... Δηλαδή μόνταραν, δυο διαφορετικές φωτογραφίες σε μία και σε πολλές περιπτώσεις έβαζαν μάλιστα και… χρώματα, σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, σε μια εποχή που η χρωματιστή φωτογραφία δεν είχε εμφανιστεί ακόμα, ευρύτατα, στη ζωή μας. Δεν μπορώ να φανταστώ την τεχνική, αλλά ήταν σαν να... ζωγράφιζαν, τη φωτογραφία!

Αχ, πώς λαχταρώ τη στιγμή που θα τους ξαναδώ και θα τους σφίξω στην αγκαλιά μου και τους δύο! Η μητέρα μου, πρόλαβε και γνώρισε την αλήθεια, αλλά και στον πατέρα μου, θα του δοθεί η ευκαιρία να μάθει… Ήταν δεκτικός, έντιμος, δίκαιος, καθαρός...

dimotiko

Και άλλη μια φωτογραφία από το σχολείο μας. Στην κάτω αυλή. Με τη δασκάλα μας κ. Καλλιόπη Κριτσωτάκη που την αγαπούσαμε πολύ κι "έφυγε" τόσο γρήγορα από κοντά μας... Πολλούς από αυτούς τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες, έχω χρόνια να τους δω... Αλλά μερικοί θυμούνται τα πάντα. Και είναι αλήθεια ότι όσο μεγαλώνουμε, τέτοιες μνήμες είναι που τρυβελίζουν το μυαλό μας. Κι ας μη θυμόμαστε τι φάγαμε χθες! Έχω βάλει τον εαυτό μου μέσα σε ένα κόκκινο πλαίσιο. Έτσι κι αλλιώς, όλοι, μια... κοψιά είμαστε!

Επικαιρότητα

Άρεσε το πολιτικό ανέκδοτο που δημοσιεύσαμε

Τελικά είμαστε πολιτικά όντα με μια τάση για... διάθεση στη ζωή. Το ανέκδοτο που βάλαμε χθες, αυτό που βρήκαμε στο e-mail μας, μας άρεσε και είπαμε να το μοιραστούμε μαζί σας, διαβάστηκε από 124 αναγνώστες που ήρθαν στη σελίδα μας αναζητώντας κάτι διαφορετικό από τα συνήθη του διαδικτύου.

Και άρεσε γιατί ήταν... αρκετά σοβαρό, είχε πολιτικές προεκτάσεις και έδειχνε, με τον τρόπο του ότι τέτοια πράγματα είναι δυνατόν να συμβούν και στην αληθινή ζωή.

Eπιπλέον είχε χιούμορ. Τόσο που, έξυπνοι φίλοι, με επίπεδο γνώσεων που ανήκουν στη Ν.Δ. Όχι μόνο δεν ενοχλήθηκαν, αλλά γέλασαν κι όλας με την ψυχή τους.

Αυτό, αν μη τι άλλο σημαίνει πως έχει ανέβει το επίπεδο μας ως πολίτες και είμαστε ανοιχτοί στο αστείο που δεν κρύβει καμιά υστερόβουλη δεύτερη σκέψη. Υπ' αυτήν την έννοια άρεσε και σε μένα γι' αυτό αν πέσει στην αντίληψή μου κι άλλο ανέκδοτο μέχρι τις εκλογές θα του δώσω χώρο έκφρασης εδώ.

Σε κάθε περίπτωση χρειαζόμαστε λίγο χιούμορ στη ζωή μας. Ένα χαμόγελο. Μια θετική σκέψη που θα κάνει καλύτερη τη μέρα μας και θα λιγοστέψει την πίεση της καθημερινότητας και της δουλειάς που μερικές φορές είναι αβάσταχτη.

Να είστε καλά που με παρακολουθείτε. Θα με ενδιέφερε πάντα να γνωρίζω τις σκέψεις σας για τα δημοσιεύματα γι' αυτό και προτείνω να εκμεταλλευτείτε τη δυνατότητα για σχόλιο. Δεκτά και τα e-mail με τις διαφορετικές απόψεις...

Μια ανοιχτή γιορτή για όλους στο Πάρκο!

Μια γιορτή αυτο-οργάνωσης. Αν έχεις βαρεθεί να βλέπεις τηλεόραση ή να πληρώνεις κάποιους "expert" για την διασκεδασή σου έλα μια βόλτα από την Ακαδημία Πλάτωνος να γνωρίσεις και άλλον κόσμο που σκέφτεται όπως και εσύ.

Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε οργανωτές και συμμετέχοντες και φυσικά δεν υπάρχει κανένα κόστος και κανέναν κέρδος για κανέναν.

Αν παίζεις κάποιο μουσικό όργανο, κάνεις ζογκλερικά, παίζεις θέατρο μην ξεχάσεις να φέρεις όλα τα σύνεργα σου μαζί καθώς και την καλή σου διάθεση και την παρέα σου.

Σε περιμένουμε να περάσουμε καλά και να γνωριστούμε στην Ακαδημία.

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ - ΚΟΛΩΝΟΣ 051 ΑΠΟ ΟΜΟΝΟΙΑ, ΣΤΑΣΗ Κ.Ε.Τ.Ε ΠΥΛΗ ΔΡΑΚΟΝΤΟΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ, 19/09/2009 ΜΕΤΑ ΤΙΣ 18:00

Κι ένα… πολιτικό ανέκδοτο, των ημερών…

Οδηγός αυτοκινήτου παθαίνει λάστιχο στην Εθνική. Σταματάει μια νταλίκα. Φίλε, ρωτάει, μπορείς να με πάρεις μαζί σου; Πάω για Αθήνα. Ανέβα πάνω, του λέει. Στη συζήτηση αναφέρονται στις εκλογές.
-Τί θα ψηφίσεις;
-ΚΚΕ εγώ ψηφίζω, πάντα.
-ΚΚΕ; κατέβα γρήγορα κάτω....
Λυπημένος και απογοητευμένος κατεβαίνει και περιμένει το επόμενο όχημα για να φτάσει στον προορισμό του. Βλέπει ένα αγροτικό 4Χ4, το σταματάει και επαναλαμβάνει:
-Φίλε πάω για Αθήνα, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;
-Βέβαια φίλε, ανέβα.
Κουβέντα στην κουβέντα, φτάνουν στο επίκαιρο θέμα των εκλογών.
-Και τι θα ψηφίσουμε φιλαράκι, ρωτάει ο μεγαλοκτηματίας
-Κάπως διστακτικά απαντάει: ΚΚΕ.
-Είσαι σοβαρός ρε μαλάκα; Και σταμάτησα για να σε πάρω; Κατέβα αμέσως κάτω.
Και πάλι απογοητευμένος κατεβαίνει και περιμένει το επόμενο. Μετά από ώρες συναντάει ένα πολυτελέστατο αυτοκίνητο. Το οδηγεί μια δίμετρη γκόμενα. Σταματάει και ανεβαίνει. Γνωρίζονται, πάνε για καφέ και καταλήγουν σε ξενοδοχείο. Πριν ανάψει το γλέντι για τα καλά. Ρωτάει η γκόμενα: -Φίλε τι ψηφίζεις; -ΝΔ απαντάει ο ταλαίπωρος, με επιφύλαξη, αυτή τη φορά. ΝΔ; Μπράβο ρε μεγάλε. Φουντώνει η γκόμενα, και ορμάει..... Πήδα με μεγάλε, ξέσκισέ με, χτύπα με, χτύπα με, χτύπα με ... σου λέω, πιο δυνατά... Και αυτός χτυπά με μανία και γαμάει συγχρόνως.
ΩΩΩΩΩΩ ρε Θεέ μου!!!! ΓΙΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΜΟΝΟ, ΕΓΙΝΑ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΑΙ ΓΑΜΑΩ ΚΑΙ ΔΕΡΝΩ....

Τρεις βδομάδες πριν τις εκλογές, προβάδισμα η Ν.Δ.

Στο δικό μου γκάλοπ που δεν... τρέχετε να ψηφίσετε αν και σας το ζήτησα, μικρό προβάδισμα έχει η Ν. Δ. Κι ας λένε τα γκάλοπ των κυριακάτικων εφημερίδων για 5.6% μπροστά το ΠΑΣΟΚ.

Τώρα μην τρελαθούμε κι όλας, το δικό μου γκάλοπ δεν έχει καμία σχέση με τα επενδυμένα με επιστημονικά φίλτρα γκάλοπ των εφημερίδων. Ένα παιχνίδι είναι που οι περισσότεροι αγνοούν συνειδητά και κάποιοι “παίζουν”.

Το σημαντικό όμως είναι ότι συμμετέχουν οι φίλοι και όσοι ψηφίζουν το κάνουν χωρίς δόλο και υστεροβουλίες. Θα είναι έτσι το αποτέλεσμα της κάλπης. Δεν “πετάμε” στα σύννεφα. 54 ψήφοι είναι, δεν είναι δυνατόν να προσεγγίσουν ούτε κατά διάνοια το πραγματικό ποσοστό που θα πάρουν τα πολιτικά κόμματα στην κάλπη την Κυριακή 4 Οκτώβρη.

Άλλωστε το “Άλλο κόμμα” που σημαίνει μια... ισχυρή τάση των μικρών εκτός βουλής κομμάτων και δείχνει ότι εδώ δεν είμαστε μονόχνοτοι παίρνει ισχυρά ποσοστά. Αποτυπώνεται πάντως ο... δικομματισμός ως ένα βαθμό, αφού το μεγάλο ποσοστό 72% το μοιράζονται. Για να δούμε πόσο θα αλλάξει αυτό τις επόμενες εβδομάδες μέχρι την κρίσιμη Κυριακή...

Ο γλάρος Ιωνάθαν στη ζωή μας...

Τον γλάρο Ιωνάθαν τον διάβασα πολλές φορές... Είναι ένα μικρό βιβλίο που δυναμώνει την πίστη και την επλίδα για ζωή. Χρήσιμο για κάθε στιγμή... Δεν φανταζόμουνα όμως ότι θα... τον έβρισκα μπροστά μου μέσα στις εκλογές. Κι όμως περιδιαβάζοντας τα διάφορα Blog έπεσα πάνω στο Press.Gr. Ηταν ένα κομμάτι που έγραψε στο site του ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Δημήτρης Λυμπερόπουλος. Το θεώρησα πολύ όμορφο, πολύ ανθρώπινο και πήρα το θάρρος να το αντιγράψω. Από κεί είναι και το βίντεο που βλέπετε στην αρχή του ποστ:

Κάθε φορά που σκέφτομαι να βάλω τέρμα στη ζωή μου, ξαναδιαβάζω το βιβλίο "Ιωνάθαν ο γλάρος", ακούω τη μουσική από την ομώνυμη ταινία και αρχίζω να ξαναπαίρνω δυνάμεις σαν τον Ανταίο".
Αυτά είπε σε συνέντευξή του ένας άνθρωπος καθηλωμένος όλη του τη ζωή σε καροτσάκι, που μιλάει μέσω ηλεκτρονικής συσκευής, αλλά έχει πάρει τέσσερα επιστημονικά διπλώματα και έμαθε τρεις ξένες γλώσσες...
Καθηλωμένοι κι΄εμείς σε υποχρεωτική αναπηρία απο την αγυρτία της πολιτικής και των ΜΜΕ, να κάνουμε το ίδιο αυτές τις ημέρες, που ο χαβαλές και ο τζερτζελές γιά το ποιός θα σώσει τον τόπο, υποβαθμίζει τη νοημοσύνη παντός σκεπτόμενου πολίτη...
Δυστυχώς η εποχή του καλού βιβλίου έχει περάσει και η ασυδωσία των ανωνύμων κειμενογράφων στο χώρο των μπλογκς κυριαρχεί...
Αγανακτισμένε για όσα συμβαίνουν γύρω σου, δες αυτό το βίντεο και μετά διάβασε το παρακάτω κείμενο για τον γλάρο Ιωνάθαν που έκανε ένα ταξίδι ανάτασης που όλοι ονειρευόμαστε, αλλά λίγοι το τολμούμε...
Και εσύ βιαστικέ και επιπόλαιε ανώνυμε, που όλα τα ξέρεις, μάθε ότι αυτό το βιβλίο είναι στη τριπλέτα των μπεστ σέλερ όλων των εποχών, αλλά πόσοι το έχουν διαβάσει σε αυτή τη χώρα που έδωσε τα φώτα στην ανθρωπότητα, αλλά βυθίζεται όλο και περισσότερο στο σκοτάδι...

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην οικονομική κρίση του 2011. Σε δύσκολες εποχές, δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA