Στο τυπογραφείο ύλη για το τ. 178, της εφημερίδας ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ. Ξεκινάμε!

ilektrikos177

Αυτό είναι το τελευταίο φύλλο του ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ τ. 177, που ολοκληρώσαμε την Παρασκευ΄ή 7/3/2025. Μπορείτε να το δείτε όπως είναι τυπωμένο ΕΔΩ. Σταθερός, όπως πάντα στην παρουσία του! Σταθεροί και οι άνθρωποι που έχουν την ευθύνη έκδοσης του, από το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, τη Διοίκηση του. Από σήμερα βάζουμε μπροστά για το επόμενο... Στέλνω στο τυπογραφείο ύλη για να "στήνεται"

anagrafi.040324

Εδώ, σ' αυτό το τυπογραφείο, την ΑΝΑΓΡΑΦΗ, στο Περιστέρι, γίνεται η τεχνική επεξεργασία του "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ Σιδηρόδρομου". Η Ανδρομάχη ή Μάχη είναι η κοπέλα που συνεργαζόμαστε. Την ευχαριστούμε για την άψογη συνεργασία, όπως και τους ανθρώπους του τυπογραφείου, Σάκη και Δημήτρη.

ilektrikos.171Η έκδοση μιας εφημερίδας είναι ένας κύκλος. Μόλις ολοκληρωθεί ένα τεύχος και αφού περάσει λίγος καιρός και το χαρούν οι ανθρωποι του, αρχίζουμε να ετοιμάζουμε το επόμενο. Έτσι λοιπόν  τηνπροηγούμενη εβδομάδα, την Τετάρτη 30/4, κατέβηκα στον Πειραιά και παρέλαβα το υλικό για το νέο τεύχος 177. Και σήμερα Παρασκευή. μια μέρα μετά την ΠΟρωτομαγιά έφυγε το πρώτο μεγάλο μέρος της για το τυπογραφείο. Ξεκινάμε ένα νέο ταξίδι!

Χαίρομαι κάθε φορά που συμβαίνει να  ολοκληρώνουμε αυτή τη διαδικασία, επειδή είναι απόλυτα σταθεροί και κάνουμε πραγματική δουλειά, όταν βρισκόμαστε από κοντά... Όλα τριγύρω αλλάζουμε κι όλα τα ίδια μένουν, λέει ένας ποιητής. Ο χρόνος φεύγει σαν αέρας. Είναι μια όμορφη διαδικασία που γίνεται, κάθε δίμηνο. Διότι κάθε πράγμα που αξίζει, έχει τη δουλειά του. Τίποτα και πουθενά, κάτι, δε γίνεται "μαγικά" κι από μόνο του.

Το συναίσθημα; Χαρά για κάτι όμορφο που δημιουργούμε τακτικά με συνέπεια και συνέχεια. Μια όμορφη διαδικασία που επαναλαμβάνεται σταθερά, χρόνια τώρα. Και δεν ξέρω το γιατί (ή μάλλον ξέρω...) αλλά μ' αρέσει πολύ όλη αυτή η διαδικασία. Κι αυτό, το κάνουν οι άνθρωποι του να φαίνεται έτσι. Ιδιαίτερα ο πρόεδρος Θύμιος Ρουσιάς! Νιώθω την αγάπη τους, τη ζεστασιά, την καλή συνεργασία τους που αποτυπώνεται και στην ποιότητα της δουλειάς μας.

Και κάπως έτσι η ιστορία μας με το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, σύνεχίζεται. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που θεωρώ μεγάλο προνόμιο μου να συνεχίζω μαζί τους αυτό που ξεκίνησε εδώ και 30 χρόνια, από τη γέννηση της εφημερίδας με τους συνταξιούχους του ΗΣΑΠ. Ανθρώπους ξεχωριστούς, με ήθος και συνείδηση που σπάνια βρίσκεις στον κόσμο, στο συνάφι εκείνων που ασχολούνται με τα κοινά. 

Αν και έχω αλλάξει δύο ανθρώπους, στις θέσεις ευθύνης του προέδρου στο Σωματείο, τον Μανώλη Φωτόπουλο στο ξεκίνημα και για 15 χρόνια και τον Θύμιο Ρουσιά τα τελευταία 12 χρόνια, ποτέ δεν είχα πρόβλημα από κανέναν τους. Τον Θύμιο τον ήξερα και συνεργάστηκα μαζί του, άλλα δέκα χρόνια πριν, καθώς ήταν ο Γραμματέας του Σωματείου, επί εποχής Φωτόπουλου.

Εξαιρετικοί άνθρωποι! Είναι από αυτούς που λύνουν, αντί να δημιουργούν προβλήματα, που χαίρονται μ' αυτό που κάνουν και δεν μιζεριάζουν από λάθη που μπορεί να συμβούν. Και επιπλέον, εκτιμούν πολύ τη δουλειά που τους προσφέρω, όλα αυτά τα χρόνια.

Κι όταν λέω «φτιάχνω» την εφημερίδα που βλέπετε, εννοώ ότι τη σχεδιάζω και την υλοποιώ ως έκδοση. Δίνω δηλαδή μορφή στα άψυχα κείμενα. Στην έκδοση που μπορείτε να δείτε πατώντας ΕΔΩ, και που είναι η τελευταία, όπως θα διαπιστώσετε.

Είναι ένα έντυπο «συνδικαλιστικό», με την έννοια ότι προβάλλει τη δράση του Σωματείου, αλλά και δημιουργεί εκείνες τις προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες για να διατηρείται (το Σωματείο και οι άνθρωποι του) ενωμένο και αγαπημένο στα μάτια των 2.000- 2.500 περίπου μελών του, συνταξιούχων του ΗΣΑΠ σε όλη την Ελλάδα, όπου κι αν μένουν.

Βέβαια, όπως σε όλους, η πανδημία του Covid-19, δημιούργησε κι εδώ τα προβλήματα της. Εκείνον τον καιρό, θυμάμαι, οι άνθρωποι του Σωματείου, παίρνοντας όλα τα μέτρα ασφαλείας, πήγαιναν τρεις φορές την εβδομάδα στον Πειραιά, στα γραφεία τους και σαν τα μυρμήγκια, ιδιαίτερα ο Θύμιος, ακόμα και από το σπίτι του, μάζευε την ύλη του 16σέλιδου ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ σε σχήμα ταμπλόιντ.

Μ’ αυτόν τον τρόπο και με καλό προγραμματισμό, κατάφεραν να μην χάσουν εκδόσεις, παρά μόνο μία! Άθλος, αν σκεφτεί κανείς, από τι περάσαμε… Και τι περνάμε! Αφού ο φόβος για τον Covid-19 δεν έχει φύγει, εντελώς.

Διατηρούν επίσης ένα εξαιρετικό διαδικτυακό τόπο για την άμεση ενημέρωση των μελών τους. Τις άμεσες ανακοινώσεις τις «ανεβάζει» η Ελευθερία, που έχει και τη γραμματειακή υποστήριξη του Σωματείου. Και τη γενική επιμέλεια έχω εγώ. Δείτε το ΕΔΩ, παρακαλώ.

Γενικά, είμαι πολύ χαρούμενος που συνεργάζομαι μαζί τους. Ακούν τις παρατηρήσεις μου, προσεκτικά και τις περισσότερες φορές τις εφαρμόζουν. Κάνουν τη δουλειά μου δημιουργική και ευχάριστη και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Και καθώς κι εγώ είμαι πια ο ίδιος συνταξιούχος, τους καταλαβαίνω όλο και περισσότερο. Το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, αποτελεί ένα πρότυπο δημιουργικότητας.

Κάποιοι λένε ότι τα Σωματεία Συνταξιούχων, είναι για απομάχους της δουλειάς. Που ζουν στο περιθώριο και ζουν με τις μνήμες τους από τα παλιά. Μπορεί να είναι και αυτό, αλλά πιστέψτε με, πολλοί νέοι θα ήθελαν να τους μιμηθούν στη δουλειά που προσφέρουν, εθελοντικά, για το κοινό καλό!

Οι μεγάλες ανατροπές έγιναν...

Posted in Επικαιρότητα

Να κάνουμε την Αθήνα χώρος ευθύνης και αλληλεγγύης. Να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα στην πόλη. Με ασφάλεια... Οι πρώτες δηλώσεις του νέου δήμαρχου Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης. Φαίνεται ότι κάτι αλλάζει στην Αθήνα...

Μεγάλη υπόθεση να ξέρεις να “χάνεις” χωρίς να χάνεις την ψυχραιμία σου. Το είδαμε σ' αυτές τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Μερικοί νόμιζαν ότι θα είναι περίπατος. Αλλά έκαναν μεγάλο λάθος. Σε αρκετές περιφέρειες, τουλάχιστον σε 4 από τις 11 η μπίλια “έπαιζε” μέχρι τα μεσάνυχτα, ψήφο – ψήφο.

Στην Αθήνα, την πόλη που ζούμε, από νωρίς, γύρω στις 10 ο Καμίνης φαίνεται να περνάει μπροστά. Αν υποψιαστώ ότι κάτι θα αλλάξει στην Αθήνα θα τρελαθώ. Αλλά θα είμαι ψύχραιμος παρακολουθώντας τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας.

Σε αντίθεση με πολλούς Έλληνες τηλεθεατές που γύρισαν την πλάτη στους τηλεοπτικούς σταθμούς που μεταδίδουν αποτελέσματα και επέμεναν στα ηλίθια προγράμματα του τύπου Μπιγκ Μπράδερ ή παλιές ελληνικές ταινίες, εγώ τα παρακολούθησα.

Άκουσα με προσοχή τις δηλώσεις των υποψηφίων, νικητών και ηττημένων. Η τεράστια αποχή πρέπει να προβληματίσει πολύ τους πολιτικούς

Ο Πειραιά “καθάρισε” νωρίς. Νέος δήμαρχος είναι ο Μιχαλολιάκος. Ηττημένος ο Μίχας που “πλήρωσε” την “άνεσή του” η οποία έφτανε στα όρια της αλαζονείας.

Η Αθήνα στο 34% των καταμετρημένων ψήφων προηγείται με 52% ο κ. Καμίνης. Ένα νέο πρόσωπο στην κεντρική πολιτική σκηνή με πολλές υποσχέσεις για το αύριο.

10.06. Ο Σγουρός ως ο πρώτος εκλεγμένος περιφερειάρχης Αττικής κάνει δηλώσεις στην τηλεόραση. Το τοπίο φαίνεται ότι ξεκαθαρίζει. Αρκετά νωρίς. Αλλά η Αθήνα μάλλον πρέπει να περιμένει λίγο ακόμα...

10.10. Κάνει δηλώσεις ο κ. Κακλαμάνης, απερχόμενος δήμαρχος Αθηναίων. Πολύ σοβαρός αποδέχεται την ήττα του και συγχαίρει τον Γιώργο Καμίνη, τον νέο δήμαρχο Αθηναίων. Αξιοπρεπέστατος. Μου άρεσε...

10.32. Οι πρώτες δηλώσεις του Γ. Καμίνη από το εκλογικό του κέντρο. “Είναι μια νίκη των πολιτών της Αθήνας που ελπίζουν και συμμετέχουν. Ευχαριστώ τους πολίτες που μας πίστεψαν και ήταν κοντά μας. Θα ανταποκριθούμε στις προσδοκίες αυτών που μας ψήφισαν στο δεύτερο γύρο, αλλά και σ' αυτούς που δεν μας ψήφισαν αλλά μας ενώνει η αγωνία για το μέλλον αυτής της πόλης”.

Καλά ξεκινά ο νέος δήμαρχος...

Ψηφίσαμε και σήμερα...

Posted in Επικαιρότητα

Έξω από το 52 δημοτικό σχολείο Αθηνών, επί της Λιοσίων, την ώρα που έφτασα να ψηφίσω, σήμερα το μεσημέρι...

Ο καιρός είναι πολύ καλός. Ένας δυνατός ήλιος παίζει ανάμεσα στα σύννεφα. Πότε βγαίνει και πότε χάνεται για λίγο. Πήγα και σήμερα να ψηφίσω στο 2379 εκλογικό τμήμα Αθηνών. Παρέα με τον Λάμπρο.

Η αίσθηση που έχω, συγκρίνοντας τον κόσμο που συνάντησα, σε σχέση με την προηγούμενη Κυριακή, είναι ότι σήμερα θα έχει ακόμα μεγαλύτερη αποχή.

Στο δικό μου τμήμα δεν υπάρχει κανείς ψηφοφόρος στις 12.45. Μόνο ο δικηγόρος, η γραμματέας και μια... γιαγιά ως εκλογικός αντιπρόσωπος που έχει 15 βαθμούς μυωπία και τα ματομπούκαλα που φορά δεν την βοηθούν ούτε τα ψηφοδέλτια να βρει. Αφού περίμενα πέντε λεπτά για να μου δώσει 4 ψηφοδέλτια, δύο για το δήμο Αθηναίων και δύο για την περιφέρεια, έκανε λάθος και μου έδωσε δυο... ίδια για το δήμο. Δεν το έκανε σκόπιμα φαντάζομαι... Βγήκα από το παραβάν και πήρα μόνος μου τα σωστά!

Έξω από το 52 δημοτικό σχολείο Αθηνών, είναι η Δήμητρα Σιδερή, διαμερισματική σύμβουλος στο 4ο και υποψήφια ξανά με τον συνδυασμό του Γιώργου Καμίνη. Μ ε γνώρισε, μιλήσαμε, είναι αισιόδοξη για τα αποτελέσματα το βράδυ. Αυτά τα μηνύματα, λέει, παίρνει συζητώντας με τους απλούς ανθρώπους της γειτονιάς. Σε λίγες ώρες θα δούμε πόσο δίκιο έχει...


Δίπλα στην πιλοτή της πολυκατοικίας που μένω συνιδιοκτήτες χθες έσκαψαν τον μικρό ακάλυπτο χώρο και φύτεψαν λουλούδια. Μικρός τόπος, αλλά αν είναι να ομορφήνει λίγο, μπράβο τους...

Η ώριμη φωνή των παιδιών

Posted in Επικαιρότητα

Λέμε για τα σημερινά παιδιά πως δεν μας μοιάζουν. Πως τα μάθαμε να τα θέλουν όλα έτοιμα και δεν “κυνηγάνε” τη ζωή όπως κάναμε εμείς. Είναι όμως έτσι;

Ο Δεκέμβρης του 2008 έδειξε πως δεν είναι καθόλου έτσι. Μπορεί τα νιάτα να έχουν τον ενθουσιασμό και να τους λείπει η φρόνηση και ο... στημένος καθωσπρέπισμός, αλλά μας ξαφνιάζουν με την υπευθυνότητά τους.

Το βίντεο με το δωδεκάχρονο κορίτσι που μιλάει από το βήμα του ΟΗΕ είναι συγκλονιστικό. Και νομίζω ότι δεν έχει σημασία αν είναι φετινό ή παλιότερο.

Τα θέματα που αναπτύσσει είναι διαχρονικά. Μου το έστειλε στο e-mail η Μαριέττα Μουρούτη, συλλέκτης πολύ ωραίων στιγμών του internet που συνήθως μου στέλνει ότι αξιόλογο βρει. Χαίρομαι που έχω τέτοιους φίλους. Συχνά τα pps που παίρνω έχουν υπέροχες εικόνες που σε κάνουν να χαλαρώνεις όμορφα από το καθημερινό τρέξιμο.

Γιατί όμως ανέβασα ένα τέτοιο βίντεο την ώρα που είναι ανοικτές οι κάλπες για τον δεύτερο γύρο των εκλογών για δήμαρχο και περιφερειάρχη; Διότι χρειαζόμαστε, τέτοιες ώρες ευθύνης να “πιαστούμε” από κάπου.

Κι εδώ αποδεικνύεται πόσο μεστός είναι ο λόγος των νέων. Διαθέστε πέντε λεπτά να τον ακούσετε. Υπάρχουν υπότιτλοι που θα σας οδηγήσουν να κατανοήσετε καλύτερα το περιεχόμενο της ομιλίας...

  • Πατήστε ΕΔΩ και απολαύσετε για μια ακόμη φορά ένα φανταστικό τραγούδι, παλιό, αλλά πάντα ξεχωριστό... Ενας φοβερός Τζων Λένον... Αφήστε το τραγούδι να.. τρέξει μόνο του και νοίωστε το περιεχόμενο των στοίχων και τις πανέμορφες εικόνες που τους συνοδεύουν...

Εντυπωσιακό πόσο ενώνει ένα παιχνίδι

Posted in Επικαιρότητα

Το Call of duty το πρωτοείδα ένα καλοκαίρι διακοπών στην Κρήτη. Πηγαίναμε με τον Λάμπρο τα απογεύματα στο Αρκαλοχώρι, στην καφετερία Sport Cafe , εκείνος για παιχνίδια στους υπολογιστές του μαγαζιού κι εγώ για να μπω από το μικρό PC μου στις ιστοσελίδες μου και τα e-mail μου μέσω WiFi του μαγαζιού.

Ο Λάμπρος τότε το γνώρισε και ξετρελάθηκε, αφού παιδιά από... διπλανούς υπολογιστές έπαιζαν στο ίδιο παιχνίδι. Φορούσαν και ακουστικά στ' αυτιά και καθώς δεν καταλάβαιναν ότι ακούγονταν, φώναζαν δυνατά σα να ήταν μέσα στο παιχνίδι.

Εμένα βέβαια δεν μου άρεσε που το θέμα του ήταν ο πόλεμος, που είχε σκοτωμούς, γι' αυτό και ποτέ δεν δοκίμασα να παίξω. Όταν ήρθαμε στην Αθήνα το αγόρασε για το PC την αρχή και μετά για το PS3. Και μέσω του internet πια, μπορούσε να παίξει με παιδιά από όλο τον κόσμο.

Τώρα η τρέλα για την τελευταία έκδοση του παιχνιδιού είναι το κάτι άλλο, αν κρίνω και από τα σχόλια που έγιναν στην ανάρτηση που μιλάω με χιούμορ γι' αυτό.

Η αλήθεια είναι ότι έχουν εκπληκτικά γραφικά και οι κατασκευαστές του παιχνιδιού έχουν στηριχτεί σε ιστορικά στοιχεία. Μάχες που όντως έγιναν. Την εποχή του ψυχρού πολέμου ή στο Βιετνάμ. Μπορεί να μοιάζει εθιστικό το να “στήνεσαι” για περισσότερες από δύο ώρες μπροστά στην οθόνη μιας τηλεόρασης προσπαθώντας να γίνεις ο ήρωας μιας πολεμικής μάχης ιδιαίτερα ρεαλιστικής. Μπορεί επίσης το παιχνίδι να γράφει πάνω στο κουτί με μεγάλα γράμματα ότι απευθύνεται σε ηλικίες μεγαλύτερες των 18 ετών. Μπορεί να λένε ψυχολόγοι ότι κάνει πιο βίαια τα παιδιά που εξοικειώνονται με το αίμα.

Ωστόσο πολλά από αυτά τα θεωρώ υπερβολικά. Τα παιδιά ξέρουν καλά πως πρόκειται απλά για ένα παιχνίδι και τίποτα περισσότερο. Ας μη γελιόμαστε. Η διαπαιδαγώγηση δεν γίνεται από την τηλεόραση. Στο σπίτι γίνεται, συζητώντας με τα παιδιά, ακούγοντας τα και αφιερώνοντας τους χρόνο στη συζήτηση.

Η ευτυχία του Λάμπρου είναι μεγάλη από την περασμένη Τετάρτη που πήρε την νέα έκδοση του Call of duty. Είναι πραγματικά προσεγμένη από τους κατασκευαστές μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και αξίζει τα λεφτά του.

Χάρηκα κι εγώ που έγινε αφορμή να γνωρίσω την εμπειρία και άλλων φίλων, πάνω στο παιχνίδι, από τα παιδιά τους. Έτσι αυτή η ιστοσελίδα βοηθά ουσιαστικά με τον διάλογο που αναπτύσσεται στην αμφίδρομη πληροφόρηση.

Έχω άδικο λοιπόν, όταν ζητώ να αφήσετε κατά μέρος τις αναστολές και να πάρετε μέρος στη συζήτηση προσθέτοντας το σχόλιο σας σε όποια ανάρτηση εκτιμάτε ότι αξίζει να το κάνετε;

Δυνατή βροχή στην Αθήνα

Posted in Επικαιρότητα

Οι δρόμοι της Αθήνας βρεγμένοι κι αδιάβατοι, το μεγάλο μποτιλιάρισμα...

Από το πρωί ο καιρός φαινόταν «μπουκωμένος». Και έδειχνε ότι μπορεί να πάει για βροχή. Κατά τις 12 άρχισε να βρέχει στην Αθήνα. Αναγκάστηκα να αφήσω τη μηχανή σπίτι και να συνεχίσω, τους δρόμους της μέρας μου, με το αυτοκίνητο.

Αλλά, ξέρετε, τώρα τι συμβαίνει σ' αυτή την πόλη στην πρώτη βροχή. Σαν κάτι μαγικό να γίνεται και αρχίζει το μεγάλο μποτιλιάρισμα. Στην ουρά... Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να είσαι στην ουρά και να μην έχεις άλλη επιλογή από την αναμονή.

Και το πιο τραγικό είναι, την ίδια στιγμή να ακούς ραδιόφωνο και η μετεωρολόγος του σταθμού να λέει ότι «έπεσε έξω στην πρόβλεψη της, αλλά σε 1.30 ώρα θα έχει ήλιο». Εκεί γελάς. Διότι έξω γίνεται ο κακός χαμός, αστραπόβροντα και ισχυρές καταιγίδες. Για μια απόσταση 100 μέτρων από το στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μέχρι να μπω στο κτίριο της εφημερίδας, έγινα «παπί».

Τρεις το μεσημέρι και η βροχή συνεχίζεται... Αν έπεφτε μέσα η μετεωρολόγος θα έπρεπε, αυτή την ώρα να είχε ήλιο. Πουθενά όμως δεν φαίνεται... Ας είναι κι αυτοί οι άνθρωποι, προβλέψεις κάνουν. Και καμιά φορά τις... πετυχαίνουν.

Σε λίγο θα ξαναβγώ στο δρόμο... «Ταξίδι» ώς το Μαρούσι...

Με περίσκεψη στη δεύτερη Κυριακή

Posted in Επικαιρότητα

Χθες βράδυ στο ALTER, από ένα ντιμπέιτ που λόγω δουλειάς, δεν είδα...

Οι εκλεγμένοι από την πρώτη Κυριακή είναι πια γεγονός... Αν και η σταυροδοσία των υποψηφίων δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση έχουμε ήδη την πρώτη εικόνα.

Οι εκπλήξεις έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Πολλοί μιλάνε για πισώπλατα “μαχαιρώματα” και διασώζουν την αποτυχία τους. Δεν έχουν κι άδικο... Είναι, ξέρετε, εκείνα τα δήθεν “συντροφικά” χαμόγελα που καταλήγουν σε βαθύ “σκάψιμο” του λάκκου.

Παρακολουθώ τέτοιες αντιδράσεις και.. γελάω. Γιατί κάποιοι νόμιζαν πως ο... παράδεισος είναι εδώ. Και ότι όλοι αγωνίζονται με τους ίδιους όρους. Και βέβαια εκ των υστέρων κανείς δεν πείθεται, ότι έτσι έχουν τα πράγματα.

Μου αρέσουν ακόμα οι διατεταγμένοι κονδυλοφόροι που μέσα σε όλο αυτό το... σαματά διαπιστώνουν πως η Ντόρα έχει δύναμη και μάλιστα έκανε αισθητή την παρουσία της και... κέρδισε τη μάχη των εντυπώσεων.

Θα τα δούμε όλα αυτά πιο καθαρά τις επόμενες μέρες. Για την ώρα η έκπληξη της Αθήνας είναι ο Γιώργος Αμυράς που με το συνδυασμό του “Επιμένουμε Αθήνα” βγάζει δύο έδρες στο νέο δημοτικό συμβούλιο, όσες και η Ελένη Πορτάλιου, ενώ δημοτικό σύμβουλο βγάζει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Την Κυριακή όμως ψηφίζουμε, εδώ στην Αττική για δήμαρχο Αθηναίων και για την Περιφέρεια. Στο χωριό ψάχνουν ακόμα τον δήμαρχο, τον περιφερειάρχη τον βγάλανε από την πρώτη Κυριακή...

Εικόνες από μια Αθήνα που θα θέλαμε να είναι αλλιώς, πιο ανθρώπινη χωρίς άστεγους...

Στη μνήμη των ηρώων του Πολυτεχνείου...

Posted in Δημοσιογραφικά

Μέρες του ΄73. Να θυμηθούμε λίγο τι γινόταν εκείνο τον καιρό στην Αθήνα....

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 13/11/2010

Η μνήμη είναι το πίο δυνατό εργαλείο για τον άνθρωπο. Κι αλίμονο τoυ αν τη βάζει σε αχρηστία και αρνείται να τη διατηρήσει ζωντανή. Μ' αυτήν βοηθό μπορεί να χαράξει ένα καλύτερο αύριο, να ατενίσει το μέλλον με αισιοδοξία, να ξανακάνει όνειρα ρεαλιστικά.

Οδηγός και πρωτοπόρος πάντα η νέα γενιά. Είναι σε θέση να ζωντανέψει την ελπίδα πως μπορεί να φύγει αυτή σκοτεινιά, η πίεση, ανασφάλεια, η απαισιοδοξία και ξαναχαράξει το χαμόγελο στα χείλη μας...

Όπως τότε, πριν 37 χρόνια, όταν αργοπέθαινε η Χούντα των συνταγματαρχών και ο ξεσηκωμός των εργατών και φοιτητών στο Πολυτεχνείο ήταν η απαρχή για το «ξήλωμα της». Ενθάρρυνε το λαό που επτά χρόνια ζούσε στενάζοντας, χωρίς ελευθερίες, υπό περιορισμό.

Η φετινή επέτειος θα 'ναι κάπως ξεχωριστή... Στη σκιά των επαναληπτικών εκλογών για τους δήμους και τις περιφέρειες, όπου αυτές δεν έδωσαν ικανοποιητικά αποτελέσματα την προηγούμενη Κυριακή κι ενώ τη χώρα κυβερνά πια η τρόικα υπό τα απαθή βλέμματα των πολιτικών...

Έχουν κοινά σημεία οι δυο εποχές; Νομίζω, ναι. Τότε ήταν η στρατοκρατούμενη Ελλάδα που στερούσε από τους δημοκράτες την ελευθερία τους, τώρα η... οικονομική κατοχή που «δεσμεύει» τη χώρα μας και κρατά ομήρους του πολίτες απειλώντας με τον μπαμπούλα της χρεοκοπίας.

Διαφορετικά σημεία που μπορούμε να εντοπίσουμε αφορούν στο γεγονός ότι θέσεις ευθύνης στο σημερινό κυβερνητικό σχηματισμό είναι άνθρωποι που το Νοέμβρη του '73 ήταν στην πρωτοπορία του αγώνα. Πολλοί υποστηρίζουν πως μ' αυτό τον τρόπο εξαργύρωσαν τον αγώνα τους. Χρόνια τώρα αρνιόμουν να το πιστέψω. Δεν ήθελα να χαλάσω μέσα μου το μύθο που έπλασα μόνος μου, στο μυαλό μου.

Στις μέρες που ζούμε νομίζω πως μπορώ να αναθεωρήσω πια αρκετά πράγματα. Συγκυριακά φαίνεται ότι βρέθηκαν στο κέντρο των εξελίξεων και γι' αυτό φρόντισαν νωρίς να επωφεληθούν προσωπικά.

Αλλά ο λαός δεν ξεχνά... Θυμάται ποιος έδωσε, τι, στον αγώνα. Και κάθε χρόνο, στις 17 Νοέμβρη κατεβαίνει στους δρόμους και διαδηλώνει την απόφασή του να παλέψει για τα ιδανικά του. Το κάνει χρόνια τώρα, θα το κάνει και φέτος. Είμαι σίγουρος μάλιστα πως ο κόσμος που θα πάρει μέρος στην καθιερωμένη πορεία στην αμερικανική πρεσβεία, θα ξεπεράσει σε αριθμό, κάθε προηγούμενο.

Κι αυτό γιατί είναι μια κλασική ευκαιρία να διαδηλώσει την πίστη του ότι υπάρχει διέξοδος σ' αυτή την κατάσταση δουλείας που μας έβαλαν οι κυβερνώντες με την υπογραφή του Μνημονίου. Κι ότι θα αλλάξει, όχι από την εναλλαγή στην εξουσία των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων, αλλά με την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στις κινήσεις που έχουν σχέση με τη γειτονιά, ως κύτταρα της κοινωνίας.

Λαχταρώ να το δω αυτό, να το ζήσω, να βάλω το χεράκι μου για να έχει επιτυχία το εγχείρημα. Την Τετάρτη το απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας θα 'ναι μια λαοθάλασσα συγκεντρωμένη. Το ίδιο μαζικές θα είναι και οι συγκεντρώσεις σε όποιες πόλεις της Ελλάδας οργανωθούν ανάλογες συγκεντρώσεις για να τονίσουν την αυτοθυσία και τη συμμετοχή στον αγώνα για το κοινό όφελος.

Ο ξεσηκωμός των φοιτητών της 17 Νοέμβρη, ας γίνει σημάδι φωτεινό στον ουρανό των διεκδικήσεων μας. Το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας δεν μπορεί να εκχωρηθεί σε κανέναν. Πολύ περισσότερο σ' εκείνους που υφάρπαξαν την ψήφο και την εμπιστοσύνη μας για να μας βγάλουν στο σφυρί για τρεις κι εξήντα...

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευθεί αύριο στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ, στη στήλη μου.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε, ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν θα έβγαινα στη σύνταξη.  Τώρα πια είμαι συνταξιούχος, έχοντας αλλάξει άποψη και πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Η στιγμή που νόμιζα ότι δεν θα ερχόταν ποτέ, ήρθε! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti.ktiti.dek23

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017, όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη το Νοέμβρη του 2023 όταν βάψαμε με άλλο χρώμα την εξωτερική και εσωτερική αυλή του σπιτιού...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου στείλουν αυτή τη φωτογραφία… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν το θέλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια και στις αυλές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν. Ο στόχος παραμένει. Ελπίζω να τα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε σ' αυτή τη ζωή.

thrapsano.arxio

Και μια ιστορική φωτογραφία που δείχνει το χωριό των πιθαράδων... Κρήτη, Θραψανό, 1958-1962, φωτογραφία του Roland Hampe. Την είδαμε δημοσιευμένη στη εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ Ηρακλείου της 10/5/2023. Τα νέα παιδιά, στις μέρες μας, συνεχίζουν αυτή την τέχνη. Αν τα βοηθούσε λίγο και η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα... Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό που προβλήθηκε το Φλεβάρη του 2024  από την ΕΡΤ 3.

patris220624

Από την ημερήσια Ηρακλειώτικη εφημερίδα, ΠΑΤΡΙΣ. Την είδαμε δημοσιευμένη στη στήλη Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, το Σάββατο 22/6/2024 με την ένδειξη: 1958-1962, Κρήτη, Θραψανό. Φωτογραφία Roland Hame (πηγή: Άσπρο και Μαύρο). Η φωτογραφία έχει και μια ακόμα συναισθηματική αξία για μένα. Τραβήχτηκε, όταν εγώ γενήθηκα. Και προφανώς έχει επιχρωματιστεί. Δεν υπήρχε χρωματιστό φίλμ, τότε...

egkainia.domis.agioplastikis

Κάτι μεγάλο και όμορφο έγινε στο χωριό μας. Ένα κέντρο Μινωικής αγγειπλασττικής. Για να θυμόμαστε την ιστορία, το ξεκίνησε ο πρώην δήμαρχος Θραψανού, Μανόλης Λαδωμένος, αλλά διάφορες δυσκολίες που δεν γνωρίζομαι δεν το άφησδαν να ολοκληρωθεί. Το εεκαινία σε ο δήμρχος κ. Κεγκέρογλου! Χαιρόμαστε που ένα σημαντικό και εμβληματικό έργο πολιτιστικής υποδομής, είναι πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα συνένωσης δυνάμεων του Δήμου Μινώα, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης.

Ξεκίνησε να λειτουργεί στο χωριό μας, το Θραψανό, μια αξιόπιστη Δομή Αγγειοπλαστικής...

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Κάποτε το θέλαμε να επιστρέψουμε, όσο τίποτα άλλο... Τώρα, δεν είμαι πια βέβαιος...

elies.a.nikola1.081220

Μια προσπάθεια πριν τρία χρόνια να ξαναφτιάξω τις ελιές μου σε συργασία με συγχωριανό μου φίλο και συμμαθητή από το σχολείο απέδωσε σε μια πρώτη φάση, τρία χρόνια τώρα. Πέσαμε σε κακές εποχές. Ξηρασία, κακοχρονιά, αλλά είχα μια ευχάριστη έκπληξη από τον Μιχάλη. Παρά τις δυσκολίες βγάλαμε το λάδι της χρονιάς μας. Ευγνώμονες!

livades.diakopes2013

Η Λιβάδα... Η τεχνιτή λίμνη στο χωριό μου που τα καλοκαίρια περνούσα πολλές ώρες εδώ... Πανέμορφη και πάντα έχει κάτι εξαιρετικό να σου δώσει... Δείτε ΕΔΩ ένα βίντεο που τραβηξα πριν μερικά χρόνια από τη λίμνη. Έτσι είναι και σήμερα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα... Η ίδια ομορφιά! Μόνο που εγώ δεν μπορώ να είμαι κοντά της, πια, με τη συχνότητα που ήμουν κάποτε...

panoramiki.livada.2014

Ιδού και μια πανοραμική φωτογραφία της λίμνης, που τράβηξα το χειμώνα του 2014 όταν κατέβηκα στο χωριό, για να μαζέψω τις ελιές μου...  Ελάτε, αν θέλετε, να σας πάω στις ελιές μου στου Μπουρμά. Δείτε ΕΔΩ. Τα τελευταία χρόνια δεν είχαν καρπό και από ότι δείχνουν τα πράγματα, ούτε και φέτος... Λογικό. Για να δώσουν καρπό, πρέπει να καλλιεργηθούν σωστά και φυσικά να βάλεις λιπάσματα. Κι αν το δεις από οικονομική άποψη, δεν είμαι βέβαιος ότι αξίζει τον κόπο...

 

 

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πια συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Έφυγε και ο Κωστής μας

Λιγοστεύουμε... Μετά τη Γεωργία μας, "έφυγε" και ο Κωστής μας. Τον αποχαιρετήσαμε (δείτε ΕΔΩ) με συγκίνηση... Θα τα ξαναπούμε αδελφέ!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA