Κάποια ταξίδια δεν τα μετράς με τα χιλιόμετρα, αλλά με το πόσο γεμίζει η καρδιά σου. Ένα τέτοιο ήταν και το πρόσφατο πενθήμερο του Ιουνίου στην πανέμορφη Κέα (Τζιά), καλεσμένοι από τους αγαπημένους μας φίλους, τον Γιώργο και τη Ζάννα. Η αρχή και το τέλος του ταξιδιού είχαν μια δόση από τη γνωστή «τρέλα» της καθημερινότητας: ο Γιώργος έπρεπε να βρίσκεται στην Αθήνα για δουλειές, όμως η μοίρα το έφερε να διασταυρωθούμε για ελάχιστα λεπτά!


Τον προλάβαμε πάνω στη μηχανή του στο λιμάνι, την ίδια ώρα που εμείς επιβιβαζόμασταν στο καράβι της επιστροφής για το Λαύριο, από το οποίο εκείνος μόλις είχε αποβιβαστεί. Έστω και έτσι, αυτή η γρήγορη ματιά σφράγισε με χαμόγελο το κλείσιμο του ταξιδιού. Στο ενδιάμεσο, οι μέρες μας με τη Ζάννα ήταν απλά μοναδικές. Με τη δουλειά της σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, είχαμε την τύχη να μοιραστούμε ατέλειωτες ώρες μαζί της, κάτι που έδωσε τεράστια χαρά τόσο σε εμάς όσο και στην ίδια.


Μέσα σε πέντε μέρες προλάβαμε να ζήσουμε τη Τζιά στα καλύτερά της, γυρίζοντας μερικά από τα πιο όμορφα σημεία της. Η βάση μας: Το υπέροχο, φιλόξενο σπίτι με τα πράσινα παντζούρια, που έγινε το ορμητήριό μας. Γεύσεις και παράδοση: Από τις πιο δυνατές στιγμές, το τραπέζι στην ξακουστή ταβέρνα του Φίλιππα. Καλό φαγητό, δροσερό κρασί και ατέλειωτες συζητήσεις κάτω από τη σκιά των δέντρων.


Εξερευνώντας τον Μυλοπόταμο: Μαγευτήκαμε από τη δροσιά της πέτρινης βρύσης περπατήσαμε κάτω από τις καταπράσινες κληματαριές με τη Ζάννα και ανακαλύψαμε μια αυθεντική γωνιά του παρελθόντος, το ιστορικό «Μαραγκούδικο του Μιχαλιού» Από τον Οτζιά στον Κούνδουρο και τις Ποίσσες: Γεμίσαμε τα μάτια μας με κυκλαδίτικο μπλε και απολαύσαμε στιγμές απόλυτης ηρεμίας κάτω από τη βαθιά σκιά των αρμυρικιών.


Βραδινές εξορμήσεις: Οι βόλτες μας στο κοσμοπολίτικο Βουρκάρι και, φυσικά, το απαραίτητο χαλαρό ποτό στο μπαράκι «ΟΙΚΙΑ» στο λιμάνι της Κορησσίας. Φύγαμε με τη βαλίτσα γεμάτη εικόνες, τη γεύση της αρμύρας και, κυρίως, την ανάμνηση μιας πλούσιας, αληθινής φιλοξενίας. Γεμίσαμε τις μπαταρίες, γυρίσαμε όλα τα ωραία σημεία από το Βουρκάρι μέχρι τον Οτζιά, και το κλείσιμο στο λιμάνι της Κορησσίας στην «ΟΙΚΙΑ» για ποτό – έστω και με την αστραπιαία συνάντηση με τον Γιώργο πάνω στη μηχανή – ήταν ο τέλειος επίλογος. Ευχαριστούμε αδελφοί! Εις το επανιδείν!