Τον Μάιο του 2026, το σπίτι μας γέμισε με μια ξεχωριστή ενέργεια και φως. Είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε για μερικές μέρες τη Βικτώρια, την εγγονή της αγαπημένης μας Σούλας. Ήταν δική της, βαθιά επιθυμία να βρεθεί κοντά μας, και αυτή η κίνηση μας συγκίνησε ιδιαίτερα.


Στα 27 της χρόνια, η Βικτώρια είναι ένα πλάσμα που σε εκπλήσσει με την ποιότητά του. Είναι ένας άνθρωπος ευαίσθητος, "ψαγμένος" και με μια ωριμότητα που σπάνια συναντάς πια. Ήρθε σε εμάς έχοντας ολοκληρώσει ένα μεγάλο οδοιπορικό στην Ευρώπη, με τελευταίο σταθμό τη Σικελία – έναν τόπο που επισκέπτεται κάθε χρόνο η θεία της και αποτέλεσε τη γέφυρα για να φτάσει τελικά στην αγκαλιά μας.


Αυτό που μας εντυπωσίασε περισσότερο ήταν οι επιλογές της κατά τη διάρκεια της διαμονής της. Σε μια εποχή που η κατανάλωση κυριαρχεί, η Βικτώρια επέλεξε να "επενδύσει" στο πνεύμα και την ψυχή της. Αντί για τις βιτρίνες της Ερμού, διάλεξε την ηρεμία των αρχαιολογικών χώρων και τη γνώση των μουσείων, θέλοντας να συνδεθεί βαθύτερα με τις ρίζες και την ιστορία της Ελλάδας.


Μαζί της ζήσαμε ξανά την ομορφιά του τόπου μας μέσα από τα δικά της μάτια: Στην Επίδαυρο, όπου η ενέργεια του αρχαίου θεάτρου μας καθήλωσε. Στο Νομισματικό Μουσείο και το Μουσείο Μαρίας Κάλλας, ανακαλύπτοντας πτυχές της τέχνης και της ιστορίας. Στον Εθνικό Κήπο, περπατώντας ανάμεσα στο πράσινο και την ιστορία της Αθήνας. Στο "Θησείο", απολαμβάνοντας τη μοναδική ιεροτελεστία του θερινού κινηματογράφου κάτω από τα αστέρια.


Αυτές οι μέρες δεν ήταν απλώς μια επίσκεψη, αλλά ένα μάθημα ζωής για το πώς η νέα γενιά μπορεί να αναζητά το ουσιαστικό. Περάσαμε υπέροχα, μοιραστήκαμε σκέψεις και συναισθήματα, και την αποχαιρετήσαμε με την καρδιά γεμάτη αγάπη. Βικτώρια, σε ευχαριστούμε για τις όμορφες στιγμές. Το σπίτι μας θα είναι πάντα ανοιχτό για σένα.